Hij haat haar… bijna net zo erg als hij haar wil.

Josh Chen is knap, arrogant en hard op weg een supersuccesvolle dokter te worden. Geen enkele vrouw is immuun voor zijn charmes, behalve Jules Ambrose… De twee kunnen elkaar niet uitstaan. Wanneer hun strijd eindigt in een onvergetelijke nacht stelt Josh een oplossing voor in de hoop Jules voor eens en voor altijd los te kunnen laten: ze worden vijanden met benefits. De regels zijn simpel: geen jaloezie, geen verplichtingen, en absoluut niet verliefd worden.

De extraverte en ambitieuze Jules Ambrose richt zich op één ding: advocaat worden. Het laatste waar ze op zit te wachten, is tijd doorbrengen met een onuitstaanbare dokter… hoe goed die er dan ook uitziet. Maar hoe beter ze Josh leert kennen, hoe meer ze zich realiseert dat hij heel anders is dan ze eerst dacht.

De vonken vliegen in het rond tussen de twee. Net wanneer ze denken dat ze elkaar een beetje begrijpen, komen er pijnlijke zaken uit het verleden naar boven die ze liever verborgen hadden gehouden. Durven ze eerlijk tegen elkaar te zijn, of laten ze leugens alles vernietigen?

Ander werk van Ana Huang

Twisted love (2023)

Twisted games (2023)

Twisted lies (2024)

ANA HUANG

twisted

HATE

Vertaald door Nikki Greveling

AMSTERDAM . ANTWERPEN

Eerste druk, 2023; tweede druk (e-book), 2023

OorspronkeIijke titel Twisted Hate

Copyright © 2022. TWISTED HATE by Ana Huang

Copyright vertaling © 2023 Love Books

Omslag © E. James Designs

Omslagbeeld © akirao / depositphotos

Omslagbewerking Margo Togni

ISBN 978 90 214 7312 3 / NUR 343

www.lovebooks.nl

Aan iedereen die ooit het gevoel heeft gehad niet goed genoeg te zijn.

Trigger Warning

Dit boek bevat expliciete content, grof taalgebruik en thema’s die gevoelig kunnen liggen bij sommige lezers en kunnen triggeren.

Voor meer informatie, scan de QR-code hieronder.

Playlist

‘Don’t Blame Me’ – Taylor Swift

‘Talk’ – Salvatore Ganacci

‘Free’ – Broods

‘Daddy Issues’ – The Neighbourhood

‘You Make Me Sick’ – P!nk

‘Animals’ – Maroon 5

‘Give You What You Like’ – Avril Lavigne

‘wRoNg’ – Zayn

‘Waves’ – Normani featuring 6LACK

‘50 Shades’ – Boy Epic

‘Only You’ – Ellie Goulding

‘One More Night’ – Maroon 5

‘I Hate U, I Love U’ – Gnash

‘Wanted’ – Hunter Hayes

HOOFDSTUK 1

Jules

Er was nog nooit iets goeds voortgekomen uit het op een datingapp naar rechts swipen van een jongen die een vis vasthad. Een dubbele rode vlag als die jongen ook nog Todd heette.

Ik had beter moeten weten, maar toch zat ik hier, alleen in de Bronze Gear, de populairste bar van DC, waar ik mijn bizar dure wodka-fris dronk toen hij niet was komen opdagen.

Inderdaad.

Voor de allereerste keer had een Todd met een vis in zijn hand me laten zitten. Dat was genoeg voor een vrouw om te zeggen: ‘Fuck it’, en om zestien dollar uit te geven aan één drankje, ook al had ze nog geen vaste baan.

Waarom wilden mannen dan ook zo graag met vissen op de foto? Konden ze niet iets creatievers bedenken? Zoals kooiduiken met haaien? Ook een dier uit de zee, maar minder gewoontjes.

Misschien gek om zo geobsedeerd te zijn door die vissenfoto, maar dat voorkwam wel dat ik me veel te druk ging maken om wat voor slechte dag ik al had gehad en om de warme, plakkerige schaamte op mijn huid.

Onderweg naar de campus overvallen worden door een regenbui zonder paraplu? Check. (Vijf procent kans op regen, ja hoor. Ik zou het weerberichtbedrijf moeten aanklagen.)

Vanwege een elektriciteitsprobleem veertig minuten lang vast komen te zitten in een naar zweet stinkende, te volle metro? Check.

Drie uur lang vergeefs op jacht naar een appartement met als enige resultaat een paar blaren op je voeten? Check.

Na zo’n verschrikkelijke dag had ik maar wat graag mijn date met Todd willen afzeggen, maar ik had de date al twee keer uitgesteld, één keer omdat ik een afspraak met een studiegroep had die was verzet, en de andere keer omdat ik me niet lekker voelde. Ik had dus niet nog een keer willen afzeggen en dus vermande ik mezelf en ging erheen, om daar vervolgens in mijn uppie te zitten omdat hij niet kwam opdagen.

Het universum had absoluut een waardeloos gevoel voor humor.

Ik dronk mijn glas leeg en wenkte de barkeeper. ‘Mag ik de rekening, alsjeblieft?’ Happy hour was net begonnen, maar ik kon niet wachten om naar huis te gaan en om te genieten van de twee ware liefdes in mijn leven. Netflix en Ben & Jerry’s stelden me nooit teleur.

‘Die is al betaald.’

Toen mijn wenkbrauwen de lucht in schoten, knikte de barkeeper naar een tafel vol met bekakte jongens van in de twintig. Waarschijnlijk consultants, gezien hun outfits. Een van hen, die leek op Clark Kent in een geblokt overhemd, hief zijn glas naar me en glimlachte. ‘Met dank aan Clark de consultant.’

Ik hield een lach in, ook al hief ik mijn eigen glas en glimlachte ik naar hem. Ik was dus niet de enige die hem op Supermans alter ego vond lijken.

‘Clark de consultant heeft me instantnoedels als avondeten bespaard, dus joepie,’ zei ik.

Die zestien dollar kon ik op mijn bankrekening laten staan, maar toch liet ik een fooi achter. Ik werkte vroeger in de horeca, waardoor ik altijd steevast een fooi gaf. Niemand had dagelijks meer te dealen met klootzakken dan horecamedewerkers.

Ik dronk mijn gratis drankje op en hield mijn ogen op Clark de consultant gericht, die een waarderende blik over mijn gezicht, haar en lichaam liet glijden.

Ik geloofde niet in valse bescheidenheid; ik wist dat ik er goed uitzag. En ik wist dat als ik naar die tafel toe zou lopen, ik mijn gekrenkte trots zou kunnen sussen met meer drankjes en complimentjes, en misschien een of twee orgasmes als hij wist wat hij deed.

Verleidelijk… maar nee. Ik was te moe voor een onenightstand.

Ik draaide me om, en ving nog net de teleurstelling op zijn gezicht op. Gelukkig snapte Clark de consultant de hint die zei: ‘Bedankt voor het drankje, maar ik ben niet geïnteresseerd in meer’, en kwam hij niet op me af.

Ik slingerde mijn tas over mijn schouder en wilde net mijn jas van de haak onder de bar pakken, toen een arrogante stem elk haartje in mijn nek overeind liet staan.

‘Hé, JR.’

Twee woorden. Dat was alles wat ervoor nodig was om een vecht-of-vluchtreactie bij me op te roepen. Om eerlijk te zijn was ik net zo getraind als de hond van Pavlov. Als ik zijn stem hoorde, verhoogde mijn bloeddruk automatisch.

Elke. Keer. Weer.

En mijn dag wordt alsmaar beter.

Mijn grip verstrakte op mijn tas voordat ik mijn vingers ontspande. Ik zou hem níét de lol doen erop te reageren.

Met dat in gedachten haalde ik diep adem, trok mijn gezicht in de plooi en draaide me langzaam om, waarna ik vervolgens werd begroet door ’s werelds meest ongewenste aanblik, die uitstekend bij ’s werelds meest ongewenste geluid paste.

Josh Chen, verdomme.

Eén meter tweeëntachtig lang, gekleed in een donkere spijkerbroek en een wit overhemd dat net strak genoeg zat om zijn gespierde torso erdoorheen te zien. Waarschijnlijk had hij dat ook zo bedoeld. Hij besteedde misschien wel meer aandacht aan zijn uiterlijk dan ik, en ik had niet bepaald weinig onderhoud nodig. Ze zouden in het woordenboek een foto van zijn hoofd naast het woord ‘arrogant’ moeten zetten.

Het ergste was nog wel dat Josh ook écht knap was. Dik, donker haar, hoge jukbeenderen en een lichaam dat wel uit steen gehouwen leek te zijn. Allemaal dingen waar ik een zwak voor had… als ze niet vastzaten aan een ego dat zo groot was dat het zijn eigen postcode nodig had.

‘Hé Joshy,’ zei ik liefjes, in de wetenschap dat hij die bijnaam haatte. Ik mocht Ava, mijn beste vriendin en Josh’ zus, wel bedanken voor die onbetaalbare informatie.

Irritatie flikkerde in zijn ogen en ik glimlachte. De dag was nu al beter.

Om eerlijk te zijn was Josh degene die er als eerste op had gestaan om me JR te noemen. Dat was een afkorting van Jessica Rabbit, de stripfiguur. Sommige mensen zouden dat misschien als compliment opvatten, maar als je een roodharige vrouw was met een dubbele D-cup, dan was je die vergelijking algauw zat, en dat wist hij.

‘Zit je alleen te drinken?’ Josh keek naar de lege barkrukken naast me. Het was nog maar net happy hour en de drukst bezette plekken waren de bankjes tegen de eikenhouten lambrisering, niet de bar. ‘Of heb je iedereen om je heen al weggejaagd?’

‘Grappig dat je het hebt over mensen wegjagen.’ Ik staarde naar de vrouw naast Josh. Ze was prachtig, met bruin haar, bruine ogen en een elegant lichaam gekleed in een fantastische wikkeljurk met de een of andere grafische print. Jammer dat ze alleen een goede smaak in kleding had en niet in mannen, als ze tenminste op een date met hem was. ‘Ik zie dat je je syfilis lang genoeg hebt uitgeziekt om een andere nietsvermoedende vrouw te strikken.’ Ik richtte mijn volgende woorden tot de brunette. ‘Ik ken je niet, maar ik weet nu al dat je veel beter kunt krijgen. Geloof me.’

Had Josh echt syfilis? Misschien. Misschien niet. Hij had zoveel seks dat het me niet zou verbazen als het wel zo was, en ik zou me niet aan de girlcode houden als ik Wikkeljurk niet zou waarschuwen voor de mogelijke gevaren.

In plaats van dat haar gezicht van walging vertrok, begon ze te lachen. ‘Bedankt voor de waarschuwing, maar ik red me denk ik wel.’

‘Grapjes maken over soa’s. Wat origineel.’ Als het Josh dwarszat dat ik hem beledigde in het bijzijn van zijn date, dan liet hij dat in ieder geval niet merken. ‘Ik hoop dat je normaal gesproken wat creatiever bent met je argumenten, anders krijg je het nog zwaar te verduren in de juridische wereld. Tenminste, als je de toelatingstoets haalt.’

Zijn mondhoeken trokken omhoog in een grijns, waardoor er een klein kuiltje in zijn linkerwang verscheen.

Ik hield een sneer in. Ik haatte dat kuiltje. Elke keer dat ik het zag, irriteerde het me, en ik wilde niks liever dan een mes in dat kuiltje steken.

‘Die haal ik wel,’ zei ik koeltjes, terwijl ik mijn gewelddadige gedachten onder controle hield. Josh haalde altijd het ergste in me naar boven. ‘Hoop maar dat je niet wordt aangeklaagd voor medisch wangedrag, Joshy, of ik ben de eerste die mijn diensten aan de andere partij aanbiedt.’

Ik had me suf gewerkt om een plek te krijgen op Thayer Law School en een baan bij Silver & Klein, een gerenommeerd advocatenkantoor waar ik afgelopen zomer stage had gelopen. Ik was niet van plan om me mijn droom om advocaat te worden te laten ontglippen nu ik zo dichtbij was.

Echt niet.

Ik zou die toets halen en Josh Chen zou zijn woorden terugnemen. Hopelijk zou hij erin stikken.

‘Je hebt nogal wat praatjes voor iemand die nog niet eens is afgestudeerd.’ Josh leunde tegen de bar, één elleboog erop. Het was irritant hoeveel hij op een GQ-model leek. Hij veranderde van onderwerp voordat ik iets kon terugkaatsen. ‘Je bent nogal opgedoft voor een solodate.’

Zijn blik ging van mijn gekrulde haren naar de make-up op mijn gezicht voordat die bleef hangen op het gouden hangertje in mijn decolleté.

Ik rechtte mijn rug. In tegenstelling tot de blik van Clark de consultant brandde die van Josh in mijn huid, warm en spottend. Het metaal van mijn ketting voelde heet aan tegen mijn huid en ik moest mijn best doen om hem niet af te rukken en in zijn arrogante smoel te duwen.

Om de een of andere reden bleef ik toch stilstaan terwijl hij me bekeek. Zijn blik was niet zozeer wellustig als wel beoordelend, alsof hij alle puzzelstukjes verzamelde en ze toen in zijn hoofd op de juiste plaats legde.

Josh’ blik gleed omlaag naar de groene kasjmieren jurk die strak om mijn bovenlichaam zat, naar de zwarte panty om mijn benen en hij stopte bij mijn zwarte laarzen met hakken, voordat hij weer in mijn lichtbruine ogen keek. Zijn grijns verdween en zijn uitdrukking was onleesbaar.

Er viel een beladen stilte tussen ons voordat hij weer sprak. ‘Je bent gekleed voor een echte date.’ Hij bleef nonchalant staan, maar zijn ogen kregen een scherp randje, als twee donkere messen, klaar om de schaamte uit me te snijden. ‘Maar je wilde net weggaan en het is nog maar half zes.’

Ik stak mijn kin in de lucht, ook al voelde ik de warmte van mijn schaamte in mijn huid prikken. Josh was veel dingen – om gek van te worden, arrogant, een nazaat van Satan – maar hij was niet dom, en hij was de laatste persoon van wie ik wilde dat hij wist dat mijn date niet was komen opdagen.

Dat zou hij me nooit laten vergeten.

‘Je gaat me toch niet vertellen dat hij niet is gekomen.’ In zijn stem klonk een vreemde ondertoon.

De hitte nam toe. God, ik had geen kasjmier moeten aantrekken. Ik kookte bijna in die stomme jurk. ‘Je zou je minder zorgen moeten maken om mijn liefdesleven en meer om je eigen date.’

Josh had niet meer naar Wikkeljurk omgekeken sinds ze hier waren, maar dat leek ze niet erg te vinden. Ze had het te druk met praten en lachen met de barkeeper.

‘Ik kan je verzekeren dat van alle dingen op mijn to-dolijst me bemoeien met jouw liefdesleven niet eens in de top vijfduizend staat.’ Ondanks die sneer bleef Josh met een vreemde uitdrukking naar me kijken.

Mijn buik maakte zonder reden een salto.

‘Mooi.’ Dat was nogal een slappe reactie, maar mijn brein werkte niet goed. Ik gaf de schuld aan mijn vermoeidheid. Of de alcohol. Of een miljoen andere dingen die niks te maken hadden met de man die voor me stond.

Ik pakte mijn jas, gleed van mijn kruk af en was van plan om zonder iets te zeggen langs hem heen te lopen.

Helaas had ik de afstand tussen de barkruk en de vloer verkeerd ingeschat. Mijn voet gleed weg en ik hapte naar adem toen mijn lichaam achterover zwaaide. Ik was twee tellen verwijderd van keihard op mijn kont vallen toen een hand naar voren schoot en mijn pols vastpakte om me weer overeind te trekken.

Josh en ik verstijfden tegelijkertijd, onze blikken op de plek gericht waar zijn hand om mijn pols lag. Ik kon me niet herinneren wanneer we elkaar voor het laatst per ongeluk hadden aangeraakt. Misschien drie zomers geleden, toen hij me tijdens een feestje in het zwembad duwde terwijl ik al mijn kleren nog aanhad en ik had gereageerd door hem ‘per ongeluk’ met mijn elleboog in zijn kruis te raken?

De herinnering aan hoe hij dubbelklapte van de pijn deed me nog steeds veel plezier op momenten waarop ik dat nodig had, maar daar dacht ik nu niet aan.

In plaats daarvan dacht ik alleen maar aan hoe dichtbij hij was, zo dichtbij dat ik zijn mannenparfum kon ruiken, dat lekker en citrusachtig was in plaats van rokerig en zwavelig zoals ik had verwacht.

De adrenaline van mijn bijna-val raasde door mijn systeem, waardoor mijn hart ongezond snel begon te kloppen.

‘Je kunt me nu wel loslaten.’ Ik dwong mijn ademhaling tot rust, ondanks de verstikkende hitte. ‘Voordat ik nog netelroos van je krijg.’

Josh verstevigde zijn greep een milliseconde voordat hij mijn arm losliet alsof ik een hete aardappel was. Irritatie verscheen op zijn gezicht, in plaats van de niet te ontcijferen uitdrukking van net. ‘Graag gedaan hoor, dat ik heb voorkomen dat je je stuitje brak, JR.’

‘Niet zo dramatisch, Joshy. Ik zou mezelf wel hebben opgevangen.’

‘Tuurlijk. Alles om maar geen “dank je wel” te hoeven zeggen.’ Zijn sarcasme hield aan. ‘Je bent werkelijk strontvervelend, weet je dat?’

‘Dat is beter dan stront zíjn, zoals jij.’

Iedereen zag Josh als een knappe, charmante dokter. Ik zag hem als een zelfingenomen lul die altijd een oordeel klaar had.

Je kunt andere vrienden zoeken, Ava. Ze is niet goed voor je. Je hebt iemand als zij niet nodig in je leven.

Mijn wangen kleurden rood. Er was zeven jaar voorbijgegaan sinds ik Josh dat over mij tegen Ava had horen zeggen, toen zij en ik net vriendinnen waren, en de herinnering stak nog steeds. Niet dat ik hun ooit heb verteld dat ik ze heb gehoord. Ava zou zich alleen maar schuldig voelen en Josh verdiende het niet om te weten hoeveel pijn zijn woorden hadden gedaan.

Hij was niet de eerste die vond dat ik niet goed genoeg was, maar wel de eerste die om die reden een van mijn vriendschappen kapot probeerde te maken.

Ik glimlachte flauwtjes. ‘Als je het niet erg vindt, dan ga ik. Mijn tolerantie voor jouw aanwezigheid is op.’ Ik deed mijn jas en handschoenen aan en trok mijn tas recht. ‘Condoleer je date van me.’

Voordat hij kon antwoorden, duwde ik me langs hem heen en ik liep snel door, totdat ik de frisse maartse lucht voelde. Pas toen ontspande ik, ook al bleef mijn hart snel kloppen.

Van alle mensen die ik in de bar had kunnen tegenkomen, moest ik uitgerekend Josh Chen tegen het lijf lopen. Kon deze dag nog erger worden?

Ik kon alle pesterige opmerkingen al horen die hij de volgende keer dat ik hem zag naar mijn hoofd zou slingeren.

Weet je nog toen je date niet kwam opdagen, JR?

Weet je nog toen je als een loser een uur in je eentje aan de bar zat?

Weet je nog toen je jezelf helemaal had opgedoft en het laatste beetje van je favoriete oogschaduw had gebruikt voor een gast die Todd heet?

Oké, die laatste twee dingen wist hij niet, maar het zou me niets verbazen als hij daarachter wist te komen.

Ik stak mijn handen dieper in mijn zakken en liep de hoek om, in een ijverige poging om zo veel mogelijk afstand tussen mezelf en die satanszoon te scheppen.

De Bronze Gear lag in een drukke straat vol restaurants, waar muziek klonk en mensen zelfs in de winter op de stoep stonden. De stoep waar ik nu op liep, maar één straat verderop, was verlaten. Winkels met gesloten luiken lagen erlangs en onkruid kwam tussen het gespleten asfalt door. De zon was nog niet helemaal onder, maar de lange schaduwen zorgden voor een onheilspellende sfeer.

Instinctief begon ik sneller te lopen, waarbij ik niet alleen afgeleid was door mijn gesprek met Josh, maar ook door de tientallen dingen op mijn to-dolijst. Als ik alleen was, namen zorgen en verplichtingen mijn brein over als kindertjes die om de aandacht van hun ouders jengelden.

Afstuderen, toelatingstoets, mogelijk Todd uitfoeteren in een appje (nee, dat is hij niet waard), online naar nog meer appartementen zoeken, Ava’s verrassingsverjaardagsfeestje dit weekend…

Wacht even.

Verjaardag. Maart.

Ik stond abrupt stil.

O mijn god.

Behalve Ava kende ik nog iemand die begin maart jarig was, maar…

Ik viste mijn telefoon met een trillende hand uit mijn zak en mijn hart zonk in mijn schoenen toen ik de datum zag. 2 maart.

Ze was vandaag jarig. Dat was ik helemaal vergeten.

Schuldgevoelens trokken aan mijn binnenste en ik vroeg me zoals elk jaar af of ik haar moest bellen. Ik deed het nooit, maar… dit jaar zou anders kunnen zijn.

Dat zei ik ook elk jaar tegen mezelf.

Ik zou me niet schuldig moeten voelen. Zij belde ook nooit op mijn verjaardag. Of met kerst. Of op een andere feestdag. Ik had Adeline al zeven jaar niet gezien of gesproken.

Bel. Bel niet. Bel. Bel niet.

Ik beet op mijn onderlip.

Ze was vandaag vijfenveertig geworden. Dat was nogal een mijlpaal, toch? Belangrijk genoeg om door je dochter gefeliciteerd te worden… als het haar ook maar enigszins boeide om wat van mij te horen.

Ik was zo druk aan het piekeren dat ik niet doorhad dat iemand op me af was gelopen totdat ik de loop van een pistool tegen mijn rug voelde en een ruwe stem riep: ‘Geef me je telefoon en portemonnee. Nu.’

Mijn hart sloeg een slag over en ik liet mijn telefoon bijna vallen. Ongeloof zorgde ervoor dat ik compleet versteende.

Dit meen je niet.

Je moest het universum nooit vragen stellen waar je geen antwoord op wilde, want het leek erop dat mijn dag inderdaad nog verdomd veel erger kon worden.

HOOFDSTUK 2

Josh

‘Niets zeggen.’ Ik maakte mijn bierflesje open en negeerde de geamuseerde blik in Clara’s ogen. De leuke vrouwelijke barkeeper met wie ze had staan flirten, was weggegaan om de drukte van het happy hour te bedienen en sindsdien keek ze al naar me met een veelbetekenende lach.

‘Oké. Ik zeg niets.’ Clara sloeg haar benen over elkaar en nam een bescheiden slokje van haar drankje.

Ze was verpleegkundige op de spoedeisende hulp van Thayer University Hospital, waar ik in het derde jaar van mijn coschappen zat en me specialiseerde in spoedeisende geneeskunde. We kwamen elkaar dus vaak tegen. Sinds het eerste jaar van mijn vervolgopleiding waren we al vrienden, toen we een band kregen door onze gemeenschappelijke liefde voor extreme sporten en zoetsappige films uit de jaren negentig, maar zij had net zoveel seksuele interesse in mij, of een andere man, als in een steen.

Clara was zeker niet mijn date, niet op een romantische manier tenminste, maar ik had Jules niet gecorrigeerd. Mijn persoonlijke leven ging haar niks aan. Shit, soms wilde ik er zelf ook niks mee te maken hebben.

‘Mooi.’ Ik ving de blik van een knappe blondine aan het uiteinde van de bar en ik glimlachte verleidelijk naar haar. Ze antwoordde met haar eigen flirterige lach.

Dít was wat ik vanavond nodig had. Alcohol, met Clara de Wizards-wedstrijd kijken en wat onschuldig geflirt. Alles om mezelf af te leiden van de brief die thuis op me wachtte.

Correctie: brieven. Als in: meervoud.

24 december. 16 januari. 20 februari. 2 maart. De data van de recentste brieven van Michael schoten door mijn hoofd.

Elke maand had ik er een gekregen en ik haatte mezelf dat ik ze niet meteen had weggegooid zodra ik ze zag.

Ik nam een grote slok van mijn bier en probeerde de stapel ongeopende brieven in de lade van mijn bureau te vergeten. Dit was al mijn tweede biertje in tien minuten tijd, maar fuck, ik had een lange dag op het werk achter de rug. Ik had iets nodig om te ontspannen.

‘Ik ben altijd al gek geweest op vrouwen met rood haar,’ zei Clara, die me terugleidde naar een gesprek dat ik niet wilde voeren. ‘Misschien komt dat doordat De kleine zeemeermin vroeger mijn favoriete Disney-film was.’

Er verscheen een lach op haar gezicht toen ik diep en gepijnigd zuchtte.

‘Het is verbazingwekkend hoe slecht je bent in subtiliteit.’

‘Ik wil ten minste één gewoonte hebben die verbazingwekkend is.’ Clara’s lach werd breder. ‘Dus, wie was dat?’

Het had geen zin om haar vraag te ontwijken. Zodra ze een vleugje sappig nieuws had opgevangen, was ze nog erger dan een pitbull met een bot.

‘De beste vriendin van mijn zus en een onuitstaanbaar wijf.’ Mijn schouders trokken strak toen ik terugdacht aan mijn gesprek met Jules net.

Het was echt iets voor haar om geïrriteerd te raken terwijl ik haar alleen maar had proberen te helpen. Niks vredesduif, ik kon haar veel beter een roofvogel geven en hopen dat die haar verdomd gemeen zou pikken.

Elke keer als ik aardig probeerde te zijn (en om eerlijk te zijn gebeurde dat niet vaak), herinnerde ze me eraan waarom we nooit vrienden zouden moeten zijn. We waren allebei te koppig en onze persoonlijkheden leken te veel op elkaar. Net twee vuurtjes.

Helaas waren Jules en mijn zus Ava al twee handen op één buik sinds ze in hun eerste jaar kamergenoten waren, wat betekende dat ík ook vastzat aan Jules, hoe erg we ook op elkaars zenuwen werkten.

Ik wist niet wat haar probleem met mij was, maar ik wist wel dat het haar altijd lukte om Ava in de problemen te krijgen.

In de zeven jaar dat ze elkaar kenden, had ik Ava zien spacen op de wietbrownies van Jules waardoor ze bijna naakt was gaan rondlopen op een feestje, had ik haar moeten troosten nadat ze haar haren op Jules’ twintigste verjaardag in een dronken bui semipermanent oranje had geverfd, en had ik haar opgehaald langs de weg in een of ander gat in Maryland, nadat Jules het briljante idee had gehad om met wat vreemden die ze in een bar hadden ontmoet mee te gaan naar New York. De auto was kapotgegaan en gelukkig bleken de vreemden geen vlieg kwaad te doen, maar toch. Het had heel verkeerd af kunnen lopen.

Dit waren maar een paar hoogtepunten. Er waren nog honderd andere gevallen waarin Jules mijn zus had overtuigd om iets doms te doen.

Ava was volwassen en in staat om haar eigen beslissingen te nemen, maar ze was ook te goed van vertrouwen. Als haar oudere broer was het mijn taak om haar te beschermen, vooral nadat onze moeder was overleden en onze vader een verdomde psychopaat bleek te zijn.

En er was geen twijfel over mogelijk dat Jules een slechte invloed op haar had. Punt.

Clara’s mondhoeken trilden. ‘Heeft de onuitstaanbare vriendin van je zus ook een naam?’

Ik nam nog een slok van mijn bier voordat ik met een korte knik antwoordde. ‘Jules.’

‘Mmm. Jules is erg knap.’

‘Dat is meestal zo bij een succubus. Zo vangen ze je.’ Mijn stem klonk geïrriteerd.

Ja, Jules was mooi, maar dat waren monnikskappen en blauwgeringde octopussen ook. Een mooi uiterlijk dat vergif verborg, in Jules’ geval haar venijnige tong.

De meeste mannen werden verblind door al die rondingen en grote lichtbruine ogen, maar ik niet. Ik wist wel beter dan in haar valstrik te trappen. De arme mannen op Thayer van wie ze de harten had gebroken, waren nog meer bewijs dat ik voor mijn eigen geestelijke gezondheid ver uit haar buurt moest blijven.

‘Ik heb je je nog nooit zo druk zien maken om een vrouw.’ Clara keek tevredener dan ooit. ‘Wacht maar totdat ik het de andere verpleegkundigen vertel.’

O jezus.

Gossip Girl was niks vergeleken met de verpleegkundigen op de spoedeisende hulp. Zodra nieuws hun oren had bereikt, verspreidde dat nieuws zich als een lopend vuurtje door het ziekenhuis.

‘Ik máák me niet druk om haar en er vált niks te vertellen.’ Ik veranderde van onderwerp voordat ze verder kon gaan. Ik had geen zin om nog een seconde langer dan nodig over Jules Ambrose te praten. ‘Als je een echt nieuwtje wilt horen, dan heb ik wel wat voor je. Ik heb eindelijk besloten waar ik naartoe op vakantie ga.’

Ze rolde met haar ogen. ‘Dat is lang niet zo interessant als jouw liefdesleven. De helft van de verpleegkundigen is verliefd op je. Iets wat ik niet snap.’

‘Dat komt omdat ik zo’n goede partij ben.’

Als iets waar was, was het niet arrogant. Maar ik zou nooit iets beginnen met iemand in het ziekenhuis. Werk en privéleven hield ik strikt gescheiden.

‘En bescheiden.’ Clara gaf het uiteindelijk op om meer informatie over Jules uit me te trekken en ging mee in mijn nieuwe gespreksonderwerp. ‘Oké, ik hap wel. Waar ga je naartoe op vakantie?’

Mijn grijns was dit keer echt. ‘Nieuw-Zeeland.’

Ik had niet kunnen kiezen tussen bungeejumpen in Nieuw-Zeeland en kooiduiken met haaien in Zuid-Afrika, maar uiteindelijk had ik gekozen voor bungeejumpen en gisteravond mijn tickets geboekt.

Artsen in opleiding hadden vaak een shitrooster, maar degenen met spoedeisende geneeskunde als specialisatie hadden het vaak beter dan bijvoorbeeld chirurgen. Ik draaide afwisselend diensten van acht uur en twaalf uur, waarbij ik verplicht om de zes dagen één dag vrij had en elk jaar vier keer vijf dagen achter elkaar. In ruil daarvoor werkten we tijdens onze diensten non-stop, maar dat vond ik niet erg. Het was goed om druk te zijn. Als ik druk was, dacht ik niet aan andere dingen.

Maar ik had wel ontzettend veel zin in mijn eerste vakantie van dit jaar. Ik had goedkeuring gekregen voor een week in april en ik zag Nieuw-Zeeland nu al voor me: helderblauwe lucht, besneeuwde bergen, de sensatie van een vrije val en de adrenaline die mijn lichaam in brand zette elke keer als ik me aan een van mijn favoriete avontuurlijke sporten waagde.

‘Hou op.’ Clara kreunde. ‘Ik ben zo jaloers. Wat voor wandelingen ga je doen?’

Ik had genoeg onderzoek gedaan naar de beste wandelroutes in het land en ik vertelde haar over mijn plannen totdat de barkeeper terug was en ze weer afgeleid raakte. Aangezien ik geen cockblock wilde zijn, of pussyblock in dit geval, focuste ik me op mijn drankje en de basketbalwedstrijd van de Wizards tegen de Raptors op tv.

Ik wilde net nog een biertje bestellen, toen een zachte vrouwenstem me onderbrak.

‘Is deze plek bezet?’

Ik draaide me om en nam de knappe blondine op met wie ik eerder oogcontact had gemaakt. Ik had niet doorgehad dat ze haar plek aan de bar had verlaten, maar nu stond ze zo dichtbij dat ik de lichte sproetjes op haar neus kon zien.

Het gewoontedier in mij nam het over en ik grijnsde naar haar, waardoor ze begon te blozen. ‘Ga zitten.’

Ik was zo bekend met de hele flirtroutine dat ik bijna mijn best niet meer hoefde te doen. Alles ging vanzelf. Koop een drankje voor haar, stel vragen, luister aandachtig, of doe alsof door af en toe te knikken en waarderende geluiden te maken, raak haar hand aan om fysiek contact te leggen.

Vroeger was dat opwindend, maar nu deed ik het omdat… Nou, ik wist het niet zeker. Omdat het iets was wat ik altijd al had gedaan.

‘…wilde dierenarts worden…’

Ik knikte weer en deed mijn best om niet te gapen. Wat was er in hemelsnaam mis met me?

Robin, de blondine, was knap en bereid om heel wat verder te gaan, te oordelen naar haar hand op mijn been. De paardrijavonturen uit haar jeugd waren niet bepaald spannend, maar meestal lukte het me in elk gesprek wel om minstens één interessant feitje te ontdekken.

Misschien kwam het gewoon door mij. De afgelopen tijd verveelde ik me mateloos en ik wist niet hoe ik daarvan af moest komen.

De feestjes waar ik naartoe ging waren altijd hetzelfde. Mijn onenightstands waren niet bevredigend. Mijn dates voelden aan als verplichtingen. De enige momenten waarop ik überhaupt iets voelde waren op de spoedeisende hulp.

Ik wierp een blik op Clara. Ze was nog steeds met de barkeeper aan het flirten, die haar klanten openlijk negeerde en met een verliefd gezicht naar Clara keek.

‘…ik weet niet of ik een Engelse dwergkees of een chihuahua wil…’

‘Engelse dwergkeesjes klinken leuk.’ Ik keek nadrukkelijk op mijn horloge en zei toen: ‘Hé, sorry dat ik dit moet onderbreken, maar ik moet mijn neef van het vliegveld ophalen.’ Dat was niet het beste excuus, maar wel het eerste excuus dat ik kon verzinnen.

Robins gezicht betrok. ‘O, oké. Misschien kunnen we een keertje afspreken.’ Ze schreef haar nummer op een servet en duwde dat in mijn hand. ‘Bel me.’

Ik glimlachte nietszeggend. Ik deed niet graag beloftes die ik niet waar kon maken.

Veel plezier, zei ik geluidloos tegen Clara. Ze schudde haar hoofd en grijnsde flauwtjes voordat ze haar aandacht weer op de barkeeper richtte.

Ik had een bar al een tijdje niet zo snel verlaten als nu, maar ik vond het niet erg hoe de avond was verlopen. Clara en ik dronken vaak samen wat en gingen dan elk onze eigen weg als we… afgeleid raakten, maar nu moest ik nog verzinnen waar ik heen zou gaan.

Het was vroeg en ik wilde nog niet naar huis. Ik had alleen ook geen zin om in een van de andere bars in de straat te gaan zitten, voor het geval dat Robin van bar zou wisselen.

Fuck. Ik kijk de wedstrijd wel af in de kroeg dicht bij mijn huis. Bier en tv waren bier en tv, waar die zich ook bevonden. Hopelijk reed de metro op tijd, zodat ik de rest van de wedstrijd niet zou missen.

Ik liep de hoek om, de rustigere straat richting het metrostation in. Ik was halverwege toen ik ineens een flits rood haar en een vertrouwde paarse jas in een steegje naast een leegstaand pand van een schoenenwinkel zag.

Ik begon langzamer te lopen. Wat deed Jules hier in hemelsnaam nog? Ze was twintig minuten voor mij weggegaan.

Toen viel mijn blik op iets van metaal in haar hand. Een pistool, dat ze had gericht op de onverzorgde man met baard voor haar.

‘Wat de fuck?’ Mijn woorden echoden vol ongeloof door de lege straat en langs de rolluiken van de winkels.

Misschien was ik in de bar in slaap gevallen en de twilightzone binnengegaan, want wat ik nu zag was niet logisch.

Waar had Jules verdomme een pistool vandaan?

Jules veranderde van positie zodat ze me kon aankijken zonder haar blik van de man af te halen. Hij droeg een versleten beanie op zijn lange bruine haar, en een zwarte jas die twee maten te groot was hing om zijn magere lichaam.

‘Hij probeerde me te beroven,’ zei ze.

Beanie keek haar boos aan, maar was zo slim om zijn mond te houden.

Ik kneep in mijn arm, in de hoop dat ik wakker zou worden uit dit parallelle universum. Nee. Ik was er nog steeds. ‘En dat is zeker zijn pistool?’

Het verbaasde me op de een of andere manier niks dat Jules de rollen had weten om te draaien. Als ze ooit ontvoerd werd, zou de ontvoerder haar waarschijnlijk uit irritatie binnen een uur terugbrengen.

‘Ja, Sherlock.’ Jules verstevigde haar greep op het wapen. ‘Ik heb de politie gebeld. Ze zijn onderweg.’

Alsof dat hun teken was, begonnen er op dat moment sirenes te loeien.

Beanie verstijfde en keek paniekerig om zich heen.

‘Waag het niet,’ zei Jules waarschuwend. ‘Of ik schiet. Ik maak geen grapje.’

‘Geloof haar maar,’ zei ik tegen hem. ‘Ik heb haar ooit een man in zijn kont zien schieten met een Smith & Wesson omdat hij een zakje chips van haar had gestolen.’ Ik begon geheimzinnig te fluisteren. ‘Zij tilt de term “hangry” naar een heel nieuw niveau.’

De situatie was al absurd genoeg. Ik kon net zo goed meedoen.

Zoals ik al zei: ik verveelde me.

Jules’ mondhoeken trilden door mijn verhaal voordat ze haar gezicht weer in een strenge frons trok.

Beanies ogen werden groot. ‘Meen je dat nou?’ Zijn blik ging van mij naar haar en terug. ‘Hoe kennen jullie elkaar? Hebben jullie seks?’

Jules en ik krompen tegelijkertijd in elkaar.

Óf Beanie stelde een domme vraag om ons af te leiden, of hij wilde me laten kotsen. Dat laatste was hem bijna gelukt. Mijn maag keerde zich om als een cementmixer op volle toeren.

‘Echt niet. Kijk nou naar hem.’ Jules gebaarde naar me met haar andere hand. ‘Alsof ik dát ooit zou aanraken.’

Beanie kneep zijn ogen samen naar me. ‘Wat is er mis met hem?’

‘Ik zou je me nog niet laten aanraken al zou je aanbieden om al mijn studieleningen af te betalen,’ gromde ik.

Het zou me niets kunnen schelen als Jules Ambrose de laatste vrouw op de wereld was. Ze was de enige persoon met wie ik nooit naar bed zou gaan. Maar dan ook echt nooit.

Ze negeerde me. ‘Heb je ooit het gezegde gehoord: hoe groter het ego, hoe kleiner de penis?’ vroeg ze aan Beanie. ‘Dat is op hem van toepassing.’

‘O. Balen.’ Beanie keek me meelevend aan. ‘Sorry, gast.’

Een ader klopte in mijn slaap. Ik opende mijn mond om haar te vertellen dat ik mezelf nog liever in bleekmiddel zou onderdompelen dan dat ik haar in de buurt van mijn penis zou laten, maar op dat moment werd ik onderbroken door het geluid van een autodeur die werd dichtgesmeten.

Een politieagent zo groot als de Hulk was uitgestapt met zijn wapen voor zich. ‘Staan blijven! Laat je wapen zakken.’

Ik kreunde en kneep bijna nog een keer in mijn arm voordat ik mezelf tegenhield.

Fuck.

Ik had weg moeten gaan toen ik de kans had.

Nu zou ik zeker de rest van de wedstrijd missen.

HOOFDSTUK 3

Josh

Vijfenveertig minuten en een heleboel vragen later liet de politie ons eindelijk gaan.

Beanie was in hechtenis genomen en Jules en ik liepen in stilte naar het metrostation in de naastgelegen straat. De meeste mensen zouden nogal gestrest zijn als ze bijna beroofd waren, maar zij deed alsof ze net boodschappen had gedaan.

Ik was niet zo rustig. Niet alleen had ik een uur verspild met ondervraagd te worden door de politie, maar ik had ook nog eens de rest van de wedstrijd gemist.

‘Vertel me eens waarom jij er elke keer bij betrokken bent als ik in de problemen raak?’ vroeg ik met mijn kaken op elkaar geklemd toen het metrostation in zicht kwam.

‘Het is niet mijn schuld dat jíj ervoor koos om door die straat te lopen en dat jíj ervoor koos om te blijven hangen voor een jolig praatje in plaats van je eigen weg te gaan,’ antwoordde Jules. ‘Ik had de situatie onder controle.’

Ik snoof en stampte de trap af. Ik had de roltrap kunnen nemen, maar ik moest mijn frustratie kwijt. Jules dacht waarschijnlijk hetzelfde, aangezien ze tot mijn grote irritatie naast me bleef lopen.

‘Een jolig praatje? Wie zegt er nou nog “jolig”? En er was niets joligs aan, dat kan ik je verzekeren.’ Ik kwam bij de poortjes en trok mijn portemonnee uit mijn zak. ‘Jammer dat de politie jou niet ook vastzette. Je bent een bedreiging voor de maatschappij.’

‘Volgens wie? Jou?’ Ze bekeek me vol walging.

‘Ja.’ Ik glimlachte koeltjes naar haar. ‘Ik en ieder ander die de pech heeft gehad om jou tegen te komen.’

Dat was gemeen, maar door alle brieven, mijn lange dienst in het ziekenhuis en mijn algemene existentiële crisis voelde ik me niet bepaald lief.

‘God. Jij bent...’ Jules sloeg haar metrokaart onnodig hard tegen de scanner. ‘Niet. Te. Geloven.’

Ik liep achter haar door het poortje. ‘Nee, jouw neiging tot zélfbehoud is niet te geloven. Iedereen weet dat je overvallers moet geven wat ze willen.’ Hoe langer ik erover nadacht, hoe minder ik haar gedrag begreep en hoe bozer ik erom werd. ‘Stel dat je hem niet had kunnen ontwapenen? Wat als hij nog een wapen had waarvan je niks afwist? Je had dood kunnen gaan, verdomme!’

Jules’ gezicht kleurde rood. ‘Schreeuw niet tegen me. Je bent mijn vader niet.’

‘Ik schreeuw niet!’

We kwamen tot stilstand onder het perronbord waarop stond dat de volgende metro over acht minuten kwam. Het station was verder leeg, op een stelletje na dat op een van de banken aan het zoenen was en een zakenman aan de andere kant van het perron. Het was zo stil dat ik het gonzen van mijn bloed in mijn eigen oren kon horen.

We staarden elkaar kwaad aan, allebei zwaar ademend van emotie. Ik wilde haar door elkaar schudden omdat ze zo dom was geweest om haar leven in gevaar te brengen voor een telefoon en een portemonnee, verdomme.

Dat ik haar niet mocht, betekende nog niet dat ik haar dood wilde hebben.

Niet altijd in ieder geval.

Ik verwachtte nog een sarcastische opmerking, maar Jules draaide zich weg en het werd stil.

Dat was niks voor haar, en erg verontrustend. Ik kon me niet herinneren wanneer ze voor het laatst mij het laatste woord had gegeven.

Ik ademde diep uit door mijn neus en dwong mezelf om te kalmeren en goed na te denken over de situatie.

Wat ik ook van haar vond, Jules was wel Ava’s vriendin, en ze had net een poging tot een overval overleefd. Tenzij ze een robot was, kon het niet zo zijn dat ze zo kalm was als ze overkwam.

Ik bekeek haar vanuit mijn ooghoeken en nam haar strakke kaken en rechte rug op. Ze keek uitdrukkingsloos, een beetje te.

Mijn woede zwakte af en ik wreef gepijnigd over mijn kaak. Jules en ik troostten elkaar niet. We zeiden niet eens ‘gezondheid’ als de ander nieste. Maar…

Verdomme.

‘Gaat het wel?’ vroeg ik kortaf. Ik kon het niet níét vragen aan iemand die bijna was doodgegaan, wie diegene ook was. Dat ging tegen alles in waar ik in geloofde als dokter en als mens.

‘Prima.’ Jules streek haar haren achter haar oor en haar stem klonk vlak, maar toch zag ik haar hand lichtjes trillen.

Adrenaline deed gekke dingen met je. Je kon er sterker van worden, meer gefocust, je onverslaanbaar voelen. Maar zodra de adrenaline je lichaam had verlaten, moest je de nasleep onder ogen komen: trillende handen, zwakke benen, de zorgen die je voor een kort moment had weggeduwd maar die nu in één golf terugkwamen.

Ik durfde mijn laatste dollar erom te verwedden dat Jules daar nu middenin zat.

‘Ben je gewond?’

‘Nee. Ik heb het pistool afgepakt voordat hij iets kon doen.’ Jules staarde recht voor zich uit, zo intens dat ik bijna verwachtte dat ze een gat in de muur van het station zou branden.

‘Ik realiseerde me niet dat je een geheime supersoldaat was.’ Ik deed een poging om de sfeer wat lichter te maken, maar ik was wel erg nieuwsgierig naar wat er was gebeurd. We hadden apart met de politie gesproken, dus ik had haar verhaal over hoe ze Beanie had ontwapend niet gehoord.

‘Je hoeft geen supersoldaat te zijn om iemand te ontwapenen.’ Ze trok haar neus op. Eindelijk. Een teken van normaliteit. ‘Toen ik jonger was, heb ik zelfverdedigingslessen gevolgd. Dan leren ze je ook wat je bij een overvaller moet doen.’

Goh. Ik had niet gedacht dat zij iemand was die zelfverdedigingslessen volgde.

De metro kwam het station binnen voordat ik kon antwoorden. Er waren geen vrije zitplekken omdat de halte vóór deze een populaire halte was, en dus stonden we met onze schouders tegen elkaar dicht bij de deuren totdat we Hazelburg hadden bereikt, de buitenwijk in Maryland waar de campus van Thayer lag.

Jules en ik woonden vroeger naast elkaar toen zij en Ava in hun laatste jaar samenwoonden, maar Ava was inmiddels naar de stad verhuisd en ik had iets nieuws gehuurd. Mijn oude huis bevatte te veel herinneringen.

Maar toch, Hazelburg was een kleine stad en we woonden alsnog maar twintig minuten lopen bij elkaar vandaan.

Onbewust stemden we onze passen op elkaar af zodra we het station hadden verlaten.

‘Vertel niet aan Ava of iemand anders wat er is gebeurd,’ zei Jules toen we de hoek hadden bereikt waar we uit elkaar zouden gaan. Zij naar links en ik naar rechts. ‘Ik wil niet dat ze zich zorgen maken.’

‘Ik zeg niks.’ Ze had gelijk. Ava zou zich inderdaad zorgen gaan maken en het had geen nut om je over iets zorgen te maken wat al was gebeurd. ‘Weet je zeker dat het wel gaat?’

Ik bood bijna aan om met haar mee naar huis te lopen, maar dat zou misschien te veel zijn. We hadden de grens van beleefdheid tegen elkaar bereikt, iets wat haar volgende woorden wel bewezen.

‘Ja.’ Ze wreef met haar duim en wijsvinger over de mouw van haar andere arm, met een afwezige uitdrukking op haar gezicht. ‘Wees niet te laat voor Ava’s feest zaterdag. Ik weet dat stiptheid niet een van je sterke kanten is, maar het is belangrijk dat je op tijd bent.’

Mijn medelijden verdween in een vlaag irritatie. ‘Ik zal niet te laat zijn,’ zei ik met mijn kaken op elkaar geklemd. ‘Maak je geen zorgen.’

Ik liep weg voordat ze nog iets kon zeggen en ik deed geen moeite om gedag te zeggen. Jules moest het weer verpesten. Elke. Fucking. Keer.

Misschien was haar geïrriteerde manier van doen een verdedigingsmechanisme, maar dat ging me niks aan. Ik was niet van plan om haar laagjes een voor een af te pellen alsof we personages waren in een van die verdomde romans van Ava.

Als Jules zo onuitstaanbaar wilde zijn, dan had ik het recht om bij haar uit de buurt te blijven.

De wind beet in mijn gezicht en gierde door de bomen, wat alleen maar benadrukte hoe rustig het op straat was. Hazelburg was een van de veiligste steden in de VS, maar…

De manier waarop Jules’ hand had getrild toen we op de metro aan het wachten waren. De spanning in haar schouders, haar bleke huid.

Ik begon langzamer te lopen.

Je denkt er te veel over na. Ga gewoon naar huis, man.

Wat dan nog dat het donker was en zij daar alleen liep? De kans dat haar iets zou overkomen was klein, zelfs al was ze een magneet voor problemen.

Ik sloot mijn ogen en kon niet geloven dat ik ook maar overwóóg wat ik op het punt stond te gaan doen.

‘Godverdomme.’ Ik spuugde dat woord uit voordat ik stopte en terugliep in de richting die Jules op was gegaan. Ik klemde mijn kaken op elkaar en werd bij elke stap bozer.

Boos op mijn geweten, dat op de onhandigste momenten de kop opstak. Boos op Jules omdat ze bestond, op Ava omdat ze bevriend met haar was en op de persoon bij Thayer die hen in één studentenkamer had gezet en zo hun vriendschap al die jaren geleden had beklonken.

Het lot zat me vaak dwars, maar nog nooit zo erg als toen een zekere roodharige vrouw in mijn leven kwam.

Het duurde niet lang om Jules bij te halen. Ik bleef zo ver achter haar lopen dat ze mij niet zou zien, maar zo dichtbij dat ik haar wel kon zien. De felle kleuren van haar haren en jas maakten dat makkelijk, zelfs in het donker.

Ik voelde me een stalker, maar als ze zou zien dat ik haar volgde, dan zouden we weer ruzie krijgen en daar was ik te moe voor.

Gelukkig waren we binnen tien minuten bij haar huis en ik ontspande toen ik de gloed van lampen achter de gordijnen zag. Stella, nog een schoolvriendin van Ava, en Jules’ huisgenoot, was waarschijnlijk al thuis.

Jules liep de veranda op, stak een hand in haar tas en… stopte.

Ik verstrakte weer en verschool me achter een boom op de stoep aan de andere kant van de straat, voor het geval ze zich zou omdraaien en me zou zien, maar dat deed ze niet. Ze stond daar maar, verstijfd, voor een lange minuut.

Wat was ze verdomme aan het doen?

Ik wilde net de straat oversteken voor het geval ze in shock was geraakt of zo, toen ze eindelijk weer in beweging kwam. Ze haalde de sleutel uit haar tas, maakte de deur open en verdween naar binnen.

Ik liet mijn adem ontsnappen in een diepe zucht. Er verscheen een klein wit wolkje voor me in de winterlucht en ik wachtte nog een minuut. Mijn blik bleef op de plek hangen waar Jules had gestaan, maar toen draaide ik me om en liep naar huis.

HOOFDSTUK 4

Jules

‘Hoe was je date?’ Stella keek op van haar telefoon toen ik de woonkamer binnenliep.

‘Hij is niet komen opdagen.’ Ik maakte de knopen van mijn jas open en hing die aan de koperen kapstok bij de voordeur. Dat moest ik twee keer proberen, aangezien mijn hand te erg trilde.

Dat komt door de kou. Niet door de mislukte overval of het korte moment van tijdelijke verlamming voor de deur toen ik…

Stop. Niet aan denken.

Stella’s ogen werden groot. ‘Dat meen je niet. Wat een klootzak.’

Ik glimlachte. Stella vloekte bijna nooit, dus het was altijd grappig als er een scheldwoord uit haar glipte.

‘Het is niet erg. Het was maar beter ook. Heb je zijn foto in de datingapp gezien? Die vis. Ik weet eigenlijk niet wat me bezielde.’ Ik trok mijn handschoenen en schoenen uit, waarbij ik mijn vriendin expres niet aankeek en genoeg zuurstof in mijn longen probeerde te zuigen.

Het had niet lang geduurd om de overvaller te ontwapenen, maar het machteloze gevoel, al was dat er maar een paar minuten geweest, zorgde ervoor dat er herinneringen opdoken die beter begraven konden blijven.

Hout sneed in mijn rug. Een zure adem in mijn nek. Handen op…

‘Jules.’

Ik schrok en sloeg bijna de kapstok om.

Na de mislukte overval was het me gelukt om kalm te blijven, maar nu ik veilig thuis was, begon mijn lichaam te verwerken wat er was gebeurd.

En dat was niet best.

Mijn hart bonsde hard in mijn borst en mijn buik kolkte van de misselijkheid. Stella’s aanwezigheid was het enige wat me overeind hield.

Ze fronste. ‘Gaat het wel? Je staart al vijf minuten in het niets. Ik zei twee keer je naam.’

‘Ja.’ Ik forceerde een lach op mijn gezicht. ‘Ik was gewoon even in gedachten verzonken. Ik verzon manieren om Todd terug te pakken.’

Ik was niet van plan om ook nog maar iets van energie aan die klootzak te verspillen, maar dat hoefde Stella niet te weten.

Ze hield haar hoofd schuin en kneep haar groene, katachtige ogen samen. Als fashionblogger en influencer zat ze negentig procent van de tijd vastgeplakt aan haar telefoon, maar ze was ook oplettender dan de meeste mensen zouden denken.

‘Jij zou geen energie meer aan die gast verspillen,’ zei ze.

Oké, dit was niet oplettend meer, maar gewoon eng. Misschien gaven die vieze smoothies met tarwegras waar ze zo gek op was haar wel superkrachten en kon ze nu gedachten lezen.

‘Serieus, het gaat prima.’ Ik verbreedde mijn lach. Ik had er geen problemen mee om mijn vriendinnen om advies te vragen, maar dat was alleen als ze me echt konden helpen. Het had anders geen zin om ze bezorgd te maken. ‘Ik wil gewoon een film kijken, ijs eten en Todd de sukkel vergeten.’

Stella bleef achterdochtig, maar gelukkig drong ze niet verder aan. ‘Er ligt nog een bak gezouten-karamelijs in de vriezer,’ zei ze. ‘Zullen we Legally Blonde opnieuw kijken terwijl we dat opeten?’

‘Echt wel.’ Ik zou er nooit genoeg van krijgen om een perfect opgemaakte Elle Woods te zien rocken. ‘Ik ga eerst douchen. Dus vermaak jezelf nog even.’

‘Ik moet mijn privéberichten nog lezen.’ Ze zuchtte. ‘Niet dat ik er ooit helemaal doorheen kom.’

‘Je hoeft ze niet allemaal te beantwoorden, hè.’

Stella had honderdduizenden volgers en ik kon me niet voorstellen hoeveel berichten ze dagelijks binnenkreeg.

‘Dat wil ik. Tenzij het engerds zijn.’ Ze wuifde met haar hand in de lucht. ‘Doe je ding maar. Ik wacht hier.’

Terwijl Stella haar aandacht weer op haar telefoon richtte, liep ik onze gedeelde badkamer binnen en zette de douche aan terwijl mijn lach verdween.

Ik wachtte totdat de lucht gevuld was met stoom voordat ik onder de straal stapte en mijn hoofd tegen de natte muurtegels legde. Ik liet het water de ongewenste herinneringen wegwassen.

Mijn laatste jaar op de middelbare school. Alastair en Max en Adeline…

Stop.

‘Raap jezelf bij elkaar, Jules,’ fluisterde ik streng.

Ik was geen jong, machteloos meisje in Ohio meer.

Ik was nu heel iemand anders en ik stond op het punt om alles te krijgen wat ik maar wilde.

Geld. Vrijheid. Veiligheid.

En ik was niet van plan om iemand me dat te laten afpakken.

HOOFDSTUK 5

Jules

Tegen de tijd dat de dag van Ava’s verrassingsfeest was aangebroken, had ik de mislukte overval op een laag pitje in mijn hoofd gezet. Afleiding hielp me de herinneringen te onderdrukken en gelukkig had ik genoeg afleiding om me de komende vijf jaar bezig te houden.

‘Ik kan niet geloven dat jullie dit hebben gedaan.’ Ava draaide langzaam rond terwijl ze het restaurant, dat getransformeerd was tot een feestzaal, met grote ogen in zich opnam. En met ‘feestzaal’ bedoel ik een grote ruimte met een ijssculptuur van twee meter hoog, meerdere tafels vol eten, een dj, een chocoladefontein en een tijdelijke dansvloer, allemaal dankzij haar vriendje, dat god mag weten hoe rijk was. ‘Dit had echt niet gehoeven.’

‘Nee, maar we wilden het wel.’ Ik grijnsde ondeugend. ‘Bovendien was het een goed excuus voor een chocoladefontein. Ik heb er altijd al een in het echt willen zien.’ Ik knuffelde haar en ademde haar vertrouwde parfum in. Die geur zorgde voor een vlaag nostalgie.

Ava was de eerste persoon die ik op Thayer had ontmoet en meteen hadden we het goed met elkaar kunnen vinden. Ik zou nooit vergeten hoe ze aan mijn kant bleef staan toen Josh erop had aangedrongen dat ze onze vriendschap moest beëindigen. Zij en Josh waren extreem hecht, dus het feit dat ze tegen hem in ging voor míj, betekende meer dan ze ooit zou weten.

We zagen elkaar nog steeds sinds we waren afgestudeerd, maar niet meer zoveel als ik zou willen. Ergens verlangde ik terug naar de tijd toen Ava, Stella, Bridget en ik de hele nacht opbleven, Cheetos aten en luisterden naar de meiden in de studentenkamer naast de onze, die luidkeels naar elkaar aan het schreeuwen waren omdat de een seks had gehad met het vriendje van de ander.

‘Gefeliciteerd, liefje.’ Ik glimlachte en wilde niet verdrietig zijn, ook al was ik overvallen door nostalgie. ‘Zag je het aankomen?’

‘Echt niet.’ Ava draaide zich naar haar vriendje en gaf een pets op zijn arm, ook al fonkelden haar ogen vrolijk. ‘Jij zei dat we gingen lunchen!’

‘We gaan ook lunchen.’ Een lichte lach trok aan Alex Volkovs lippen. Ava was waarschijnlijk de enige persoon op aarde die een beetje emotie uit hem kon trekken (ja, dat was sarcastisch bedoeld) en de enige die hem kon slaan – al was het maar speels – zonder een ledemaat te verliezen. ‘Technisch gezien.’

Ik hapte naar adem. ‘Was dat een grap?’ Ik keek naar Ava en Stella en sloeg expres Josh over, die aan de andere kant van Ava stond. ‘Alex maakte een grapje. Vlug, schrijf de tijd en datum op.’

‘Hilarisch,’ zei hij vlak.

Hij straalde CEO-vibes uit, zelfs in een overhemd en spijkerbroek, en meer casual zou het voor Alex niet worden. Zijn ogen fonkelden als bleekgroene stukjes ijs in een gezicht dat door Michelangelo zelf gebeiteld had kunnen zijn, en zijn uitdrukking was koud genoeg om iemand te doen bevriezen.

Het zal wel. Hij kon zo boos kijken als hij wilde, maar als Ava’s vriendin was ik immuun voor zijn woede, en dat wist hij.

‘Jij hebt mij ook een keer verrast met een verjaardagsfeestje,’ zei hij tegen Ava, waarbij zijn stem een tikkeltje verzachtte. ‘Ik vond het tijd om dat voor je terug te doen.’

Ik zag Ava bijna smelten.

‘Ik geloof dat mijn kies pijn doet van al deze zoetigheid,’ zei Stella terwijl Alex iets in Ava’s oor fluisterde, waarop ze begon te blozen.

‘We moeten snel een afspraak bij de tandarts maken,’ zei ik.

Ondanks onze grapjes waren we als twee idioten aan het grijnzen. Alex en Ava hadden veel meegemaakt en het was fijn om ze zo gelukkig te zien, ook al moest je dat woord bij Alex met een korreltje zout nemen.

Ondertussen leunde Josh tegen de toetjestafel en zijn uitdrukking was nog donkerder dan zijn zwarte shirt.

Vroeger was hij beste vrienden met Alex geweest, tot hun ruzie, wat een geheel ander verhaal was. Ze gingen nu beleefd met elkaar om, maar er bestond een groot verschil tussen beleefd en vriendelijk.

‘Kijk niet zo zuur, meneer de spelbreker,’ zei ik. ‘Je haalt de hele sfeer naar beneden.’

‘Als mijn gezicht je zo tegenstaat, kijk er dan niet naar,’ kaatste hij terug. ‘Tenzij je jezelf niet kunt bedwingen, wat begrijpelijk is.’

Ik fronste. Ik had dit feestje gepland met de hulp van Stella en Alex, en ook al had ik Josh niet op de gastenlijst willen zetten, hij was wél Ava’s broer. Zijn aanwezigheid werd verwacht, net zoals een colibacterie in rauwe kip.

Voordat ik op zijn arrogante opmerking kon reageren, hoorde ik een opgewonden gilletje, gevolgd door een luid gekletter bij de deur, en alle hoofden draaiden zich naar de ingang.

Ik volgde ieders blik naar het stel dat net was binnengekomen en dat werd gevolgd door twee bodyguards in pak die eruitzagen als bergen.

Mijn gezicht begon te stralen. ‘Bridget!’

Ze grijnsde en zwaaide. ‘Verrassing.’

‘O mijn god!’ Ik haastte me tegelijk met Ava en Stella naar haar toe en we kwamen met z’n allen in een slordige, lachende groepsknuffel terecht, die op de grond geëindigd zou zijn als Bridgets verloofde Rhys en bodyguard Booth ons niet overeind hadden gehouden. ‘Ik dacht dat je niet kon komen!’

‘Mijn assistent heeft een bijeenkomst op de ambassade gevonden waarvoor ik dit weekend “toevallig” hier aanwezig moest zijn.’ Bridgets blauwe ogen glinsterden ondeugend. ‘Mijn ontmoeting met de ambassadeur liep een beetje uit, anders was ik er al eerder geweest.’ Ze knuffelde Ava apart toen we elkaar los hadden gelaten. ‘Gefeliciteerd, lieverd.’

‘Ik kan niet geloven dat je er bent.’ Ava drukte haar stevig tegen zich aan. ‘Je hebt het vast zo druk.’

Bridget von Ascheberg had dan misschien wel samen met ons op Thayer University gezeten, maar daar hield de gelijkenis wel op, want ze was een echte koningin.

Toen we haar ontmoetten, was ze nog een prinses, maar nadat haar oudere broer afstand van de troon had gedaan, was Bridget eerste in de lijn van troonopvolging van Eldorra, een klein Europees koninkrijk. Haar grootvader, de voormalige koning Edvard, was niet zo lang geleden afgetreden in verband met zijn gezondheid en Bridget was twee maanden geleden gekroond.

‘Ik zou dit nooit willen missen. Bovendien is het een goed excuus om alles even achter me te laten.’ Bridget streek een lok gouden haar uit haar ogen. Met haar blauwe ogen, klassieke gelaatstrekken en koele elegantie was ze bijna het evenbeeld van Grace Kelly. ‘Het parlement doet lastig. Alweer.’

‘Ik wist haar net op tijd het paleis uit te krijgen, of er zou een ader bij haar zijn gesprongen,’ voegde Rhys er droogjes aan toe, een toon die niet paste bij de liefde in zijn ogen toen hij naar Bridget keek.

Rhys Larsen, met zijn één meter vijfennegentig lange en getatoeëerde lichaam, was een van de knapste mannen die ik ooit had ontmoet, maar onder zijn ruwe uiterlijk had hij een hart van goud. Vroeger was hij Bridgets bodyguard, totdat ze verliefd op elkaar werden. Nu was hij de toekomstige prins-gemaal, want de titel van koning-gemaal bestond niet in Eldorra. Ze hadden een heleboel obstakels overwonnen om bij elkaar te zijn, want zij had koninklijk bloed en hij niet, maar nu waren ze een van de geliefdste stellen in de wereld.

Een harde klik van een camera onderbrak onze reünie en plotseling besefte ik weer dat we niet alleen waren. De rest van de gasten stond nog met open mond naar Bridget en Rhys te staren.

Het kon ook nogal schokkend zijn als er plotseling een koningin op een verjaardagsfeestje kwam binnenlopen.

Niemand kwam naar ons toe, behalve Josh, die Bridget met een gebruikelijke knuffel begroette en Rhys de hand schudde op die manier waarop mannen dat graag deden. Ik vermoedde dat Booth en de bodyguard van Rhys intimiderend genoeg waren om mensen op afstand te houden.

‘Dus.’ Bridget haakte haar arm door die van Ava en liep naar de dichtstbijzijnde tafel. ‘Vertel me alles wat ik heb gemist.’

Het halfuur daarna brachten we elkaar op de hoogte van ons leven terwijl Josh naar de bar liep en Alex en Rhys zwijgend tegenover elkaar aan tafel zaten. Zo nu en dan zeiden ze iets tegen elkaar, maar verder hielden ze Ava en Bridget met verliefde blikken in de gaten. Nou, zo verliefd als maar kon voor iemand die zo kil was als Alex en zo nors als Rhys.

Ik negeerde de steek in mijn hart door hun overduidelijke liefde voor mijn vriendinnen en concentreerde me weer op het gesprek.

‘Jules en ik zijn op zoek naar nieuwe woonruimte voor als ons huidige contract afloopt,’ zei Stella. We woonden nog steeds in Hazelburg, aangezien ik nog rechten studeerde aan Thayer, maar in april zou ons huurcontract aflopen en eind mei zou ik afstuderen. Daarna zouden we allebei in de stad gaan werken en dus was het logisch om iets in DC te zoeken. ‘Maar we hebben nog geen geluk gehad.’

Alles wat we vonden lag te ver bij onze kantoren vandaan, was te duur, of te vies. Ik wist zeker dat een van de appartementen die we hadden bekeken, een drugshuis was.

Fijn hoor, een appartement in de stad zoeken.

‘Waar wil je graag wonen?’ vroeg Rhys.

‘Het liefst in het centrum, of dicht bij de Rode Lijn,’ zei ik. De Rode Lijn van de metro bracht me rechtstreeks naar Thayer en hoe minder ik hoefde over te stappen, hoe beter.

Hij keek bedachtzaam. ‘Ik ken iemand die een gebouw in het centrum heeft. Misschien kan hij helpen. Ik weet niet of hij plek heeft, maar ik vraag het wel.’

Stella’s wenkbrauwen schoten in de lucht. ‘Hij heeft een héél gebouw?’

Rhys haalde zijn schouders op, die zo breed waren dat het net leek alsof er een berg in beweging kwam. ‘Hij investeert in onroerend goed.’

‘Dat zou geweldig zijn.’ Ik wierp een veelbetekenende blik op Alex. ‘Dan is er tenminste nog íémand in onroerend goed die ons kan helpen.’

Alex was de CEO van de Archer Group, de grootste projectontwikkelaar van het land.

Het was eerder een grap toen ik voorstelde dat hij ons zou helpen, maar hij gaf daadwerkelijk antwoord in plaats van dat hij me negeerde. ‘Mijn panden zitten vol, tenzij je in een winkelcentrum of kantoorgebouw wilt slapen.’

‘Mmm.’ Ik tikte met een vinger tegen mijn kin. ‘Dat winkelcentrum heeft wel potentie. Ik ben gek op kleren.’

‘Ik ook,’ zei Stella.

Alex vond er niets grappigs aan.

‘Nu we het toch over onroerend goed hebben…’ zei Ava toen Josh terug was met een drankje in zijn hand. Hij nam plaats op de lege stoel naast Alex en deed zijn best om niet naar zijn voormalige beste vriend te kijken. ‘Een van Alex’ zakenpartners heeft een nieuw skiresort in Vermont geopend en we hebben kaartjes gekocht voor de grote opening om hem te steunen. Vier kaartjes, om precies te zijn, dus we mogen twee gasten meenemen. Bridget en Rhys, ik weet dat jullie er niet bij kunnen zijn en Stella, je zei laatst dat je het laatste weekend van maart een groot evenement in New York hebt…’

Stella werd vanwege haar blog altijd uitgenodigd voor grote modehappenings, maar als zij niet kon en Bridget en Rhys ook niet, dan…

O nee.

‘Josh, Jules, wat denken jullie ervan? Wij kunnen samen gaan.’ Ava straalde. ‘Dat is vast leuk!’

Een weekend met Josh? Een wortelkanaalbehandeling zonder verdoving klonk een stuk aantrekkelijker, maar Ava keek zo enthousiast dat ik het niet kon opbrengen om nee te zeggen, vooral niet op haar verjaardag.

‘Joepie.’ Ik probeerde zo enthousiast mogelijk te klinken. ‘Ik kan niet wachten.’

‘Ik zou graag meegaan, maar…’ Josh’ gezicht betrok terwijl hij helemaal niet zo spijtig keek als hij probeerde. ‘Dat weekend moet ik werken.’

Goddank. Ik kon best het vijfde wiel aan de wagen zijn als dat betekende dat ik niet…

‘Jammer dan.’ Ava vertrok geen spier bij het antwoord van haar broer. ‘Het resort heeft een driedubbel zwarte piste.’

Josh’ glas bleef vlak voor zijn mond stilhangen. ‘Je maakt een grapje.’

De moed zakte me in de schoenen. Josh stond erom bekend een adrenalinejunkie te zijn, en er waren niet veel dingen die je zoveel adrenaline gaven als de gevaarlijkste soort skipiste in de wereld. Het was net alsof je een topkwaliteit wit poeder voor de neus van een cocaïneverslaafde heen en weer zwaaide.

‘Nee.’ Ava nam een slok van haar drankje terwijl Stella naar haar telefoon keek en haar grijns bijna niet kon verbergen. Rhys en Bridget wisselden een geamuseerde blik uit. Alex was de enige die bijna geen reactie liet zien. ‘Ik weet dat je altijd al op zo’n piste wilde skiën, maar aangezien je moet werken…’

‘Ik denk dat ik mijn dienst wel kan ruilen,’ zei Josh na een lange stilte.

‘Geweldig!’ Ava’s ogen fonkelden op een manier waardoor er alarmbellen in mijn hoofd afgingen. ‘Dat is dan geregeld. Jij, ik, Alex en Jules gaan naar Vermont.’

Josh’ glimlach was net zo gespannen als de mijne. We waren het niet over veel dingen eens, maar we hoefden het geen van beiden hardop te zeggen om te weten dat we het over minstens één ding wel eens waren.

Dit reisje zou niet goed eindigen. Helemaal niet.

HOOFDSTUK 6

Josh

De lijst van dingen die ik liever doe dan een weekendje weggaan met mijn ex-beste vriend en het roodharige gevaar bevatte: mijn hand door een hakselaar halen, een kilo rauwe maden eten, en Glitter steeds opnieuw kijken met mijn ogen opengetapet.

Maar, en dit was een grote maar, het was Ava’s verjaardag en er was een driedubbel zwarte piste. Ik had nog nooit op een driedubbel zwarte piste geskied.

Het vooruitzicht van die uitdaging liet mijn bloed sneller stromen. Ik zou een idioot zijn als ik nee zei tegen die kans.

‘Josh.’

Mijn rug verstijfde toen Alex verscheen, met een whisky-cola in zijn hand, net als ik.

‘Alex.’

Ik hield mijn blik op de dansvloer gericht, waar Ava en haar vriendinnen feestten alsof het 1999 was. We waren allang van tafel gegaan en de rest van de gasten keek niet meer met open mond naar Bridget, maar wierp tussen de nummers door zo nu en dan een blik op haar. Haar beveiliging had tijdelijk ieders telefoon in beslag genomen, maar ik durfde te wedden dat een aantal mensen foto’s hadden gemaakt toen ze hier was aangekomen en dat die foto’s morgenochtend op roddelsites te zien zouden zijn.

‘Het verbaast me dat je niet aan het dansen bent met de rest.’ Alex leunde tegen de muur, zijn blik ook op het feest gericht, ook al keek hij alleen naar Ava. ‘Vroeger was je de eerste die op de dansvloer stond.’

‘Ja, nou.’ Ik dronk mijn glas met één grote slok leeg. ‘Er is veel veranderd sinds school.’

De betekenis achter mijn woorden hing scherp en zwaar tussen ons in, als een guillotine die elk moment kon vallen.

Ooit waren Alex en ik beste vrienden geweest.

Nu waren we vreemden voor elkaar, met maar één ding dat ons verbond.

Als Ava er niet was, zou ik Alex met alle liefde nooit meer zien of spreken.

Dat is tenminste wat ik tegen mezelf zei.

‘Vermont was niet mijn idee,’ zei Alex, die de olifant in de kamer negeerde.

‘Dat weet ik. Ava is niet zo subtiel als ze denkt.’

Ze probeerde Alex en mij al een jaar zover te krijgen dat we weer vrienden werden. Zij had hem dan misschien wel vergeven dat hij had gelogen om dichter bij onze vader te komen, van wie Alex had gedacht dat hij achter de moord op zijn familie zat, maar het verraad lag voor mij veel dieper.

Ava en Alex hadden maar een paar maanden gedatet voordat hij ontdekte dat zijn oom de ware dader was en hij de waarheid achter zijn wraakplan onthulde. Maar hij en ik waren al acht jaar vrienden geweest.

Ik had Alex bij mij thuis uitgenodigd, hem behandeld als een broer en hem geheimen, advies en dingen toevertrouwd die ik mijn eigen familie nooit had verteld. En dat terwijl hij tegen me had gelogen. Me had gebruikt.

De whisky liet een bittere nasmaak achter op mijn tong.

‘Ze mist je,’ zei Alex rustig.

‘Ik ben hier.’ Ik wierp een blik op de bar. ‘We appen elkaar genoeg.’

‘Je weet wel wat ik bedoel.’

‘Dat weet ik niet.’

Hij perste zijn lippen op elkaar. ‘De laatste tijd gedraag je je anders. Ava maakt zich zorgen…’

‘Gast, stop.’ Ik stak mijn hand in de lucht. ‘Als Ava zich zorgen om me maakt, dan kan ze me dat zelf vertellen, maar doe niet alsof we weer beste vrienden worden. Dat worden we niet. Want weet je wat ervoor nodig is om een vriendschap te onderhouden? Vertrouwen. En jij hebt mijn vertrouwen al een lange tijd geleden verloren.’

Ik stapte om Alex heen voordat hij iets kon zeggen en liep regelrecht naar de bar, mijn keel en borst strak. Hij volgde me niet en dat had ik ook niet verwacht. Hij ging achter niemand aan behalve Ava. Dat was de enige reden waarom ik niet méér had geprotesteerd toen ze weer samen waren.

Ondanks zijn gebreken en fouten hield Alex echt van mijn zus. Ik wilde dat ze veilig en gelukkig was en als ze dat bij hem was, dan kon ik wel beschaafd blijven.

Maar dat betekende niet dat ik aan de rand van de dansvloer diepe gesprekken met hem hoefde te voeren.

‘Hé, man.’ Ik knikte naar de barkeeper. ‘Een shotje tequila. Maak er maar een dubbele van.’

Ik had iets sterkers dan whisky nodig om de rest van het feest te overleven.

‘Komt eraan.’

Ik had net een paar dollars in de fooienpot gestopt toen ik, weer, werd onderbroken door een andere indringer die niet welkom was.

‘Zijn er problemen in bromanceland?’ Die zijdezachte stem zorgde voor een vlaag irritatie en iets anders, wat ik niet kon benoemen.

‘Ga weg, JR. Ik ben niet in de stemming.’ Ik draaide mijn hoofd niet naar Jules om, maar ik ving vanuit mijn ooghoeken een glimp op van haar rode haren en de gouden glitters van haar jurk.

‘Je zult toch echt betere bijnamen moeten verzinnen, Joshy.’ Jules kwam naast me staan en glimlachte naar de barkeeper, die stopte met het maken van míjn drankje om terug te lachen. ‘Ik wil graag een sex on the beach, als dat niet te veel is gevraagd.’ Ze tikte met haar nagel op de kaart, waar allemaal simpele drankjes op stonden zoals wodka met sinaasappel- of cranberrysap maar zeker geen sex on the beach, verdomme.

De ogen van de barkeeper fonkelden. ‘Voor een mooi chickie als jij is niets te veel gevraagd.’

Die zin was zo cliché dat ik me er bijna niet van kon weerhouden om te snuiven.

‘Bedankt.’ Jules begon breder te glimlachen.

Als er geen andere groep gasten was gekomen om iets te bestellen, wist ik zeker dat ze misselijkmakend aan het flirten zouden zijn geslagen. Gelukkig raakte de barkeeper afgeleid en was hij snel klaar met onze drankjes voordat hij zich richtte tot de andere groep mensen die zijn aandacht probeerde te vangen.

‘Verlaag je jezelf nu al?’ Ik maakte een afkeurend geluid. ‘Ik had wel beter van je verwacht.’

‘Hoezo? Omdat hij barkeeper is en geen dokter?’ Jules trok een wenkbrauw op. ‘Dat is nogal snobistisch van je.’

‘Nee. Omdat zijn tekst net zo zielig is als jouw poging om me zwart te maken.’ Ik sloeg mijn shotje achterover en dronk er niks achteraan. ‘Maar goed, het is maar waar je op valt.’

‘Probeer me maar niet af te leiden van je eigen mislukte relatie.’

‘Ik zit niet in een relatie.’ En ik had er geen interesse in. Seks was gewoon wat het was. Seks. Het was niet het begin van een reeks dates of matchende outfits of waar mensen dan ook van hielden. Ik zorgde ervoor dat elke vrouw met wie ik naar bed ging dat ook wist, want ik geloofde er niet in om mensen aan het lijntje te houden of om ze valse hoop te geven.

Mijn coschappen namen het grootste deel van mijn tijd in beslag en zelfs als ik het niet zo druk had gehad, zou ik geen behoefte hebben aan een vriendin. Ik was niet zo van de vaste relaties. Na een paar weken raakte ik steevast verveeld, en dat hele stelletjesgedoe klonk vermoeiend. Constant daten, bellen, vragen hoe het met de ander ging…

Er ging een rilling door me heen bij dat idee.

Fijn voor de mensen die wel gelukkig verliefd waren, maar ik was er daar niet een van en dat zou ik ook nooit zijn.

‘Ik heb het over Alex.’ Jules had net haar drankje met een flirterige lach van de barkeeper aangenomen, toen ze zich weer tot mij richtte. ‘Ik weet nog dat jullie twee handen op één buik waren.’

Een stenen vuist kneep mijn borst samen, maar ik hield mijn toon luchtig. ‘Ik had niet door dat je zo geïnteresseerd was in mijn persoonlijk leven, JR.’

‘Dat ben ik ook niet, tenzij jouw leven invloed heeft op míjn persoonlijk leven.’ Jules nam een klein slokje van haar cocktail. ‘En aangezien we met z’n allen een weekendje weggaan, heeft die stomme wrok van jou tegen Alex invloed op mij en Ava.’

Ik greep mijn glas steviger beet en stelde me voor dat het Jules’ keel was. ‘Stom?’ Een scherp randje kleurde mijn stem en maakte het woord bitter. ‘Stom is een ruzie over welke film je moet kijken. Stom beschrijft de arme man die met jou moet trouwen. Maar ik kan je ervan verzekeren dat het woord geen betrekking heeft op wat er met Alex is gebeurd. Praat niet over dingen waar je niks van afweet.’

Jules vertrok geen spier onder mijn woedende blik. ‘Ik ben dan misschien niet persoonlijk betrokken geweest bij jouw… situatie,’ zei ze met meer diplomatie dan ik voor mogelijk had gehouden. ‘Maar ik ben wel beste vriendinnen met Ava. Ik weet wat er is gebeurd en dat is bijna drie jaar geleden. Zij heeft Alex vergeven. Hij heeft zijn excuses aangeboden. Het wordt tijd om volwassen te worden en verder te gaan met je leven.’

Voor één keer snauwde ze niks sarcastisch naar me. Dit was gewoon een simpel advies, maar toch brandden mijn spieren van de spanning. ‘Jij hebt makkelijk praten.’ God, ik had nog een borrel nodig. ‘Kom nog maar eens terug als iemand met wie je hecht bent jóú heeft verraden.’

Er flikkerde iets donkers in Jules’ ogen. ‘Hoe weet je dat dat niet al is gebeurd?’

Ik verstijfde.

Hoe weet je dat dat niet al is gebeurd?

Ik wist niet veel van Jules’ verleden. Shit, ik wist sowieso niet veel van haar, behalve dan wat ze aan mensen liet zien. Haar brutale gedrag, het lef waarmee ze kon flirten, de vreemde combinatie van meedogenloze ambitie en roekeloos gefeest.

Maar ik wist dat wat ze zojuist had gezegd meer waarheid bevatte dan wat ik de afgelopen jaren ook had gehoord.

Mijn blik viel op Jules. Haar ogen waren groot en haar mond hing lichtjes open, uit verbazing door wat ze me net had verteld.

Ik slikte de drang in om te vragen wat er was gebeurd terwijl de sfeer tussen ons veranderde… niet naar kameraadschap, om precies te zijn, maar wel naar een soort begrip waardoor de druk op mijn borst minder werd.

We hadden niet het soort relatie waarin we onze problemen met elkaar bespraken. En zelfs al was dat wel zo, dan nog twijfelde ik eraan of Jules antwoord op mijn vraag zou geven. Het lag niet in haar aard om zich kwetsbaar op te stellen.

Ze rechtte haar rug en er schoof een muur voor haar gezicht, waardoor alle tekenen van kwetsbaarheid verdwenen. ‘Je moet zelf weten of je Alex vergeeft of niet, maar verpest niet ieders plezier met je gemok… Hoewel je aanwezigheid misschien al genoeg is om dat doel te bereiken.’

Daarmee stormde ze weg, zwaaiend met haar heupen en met opgeheven hoofd.

Een lage grom trok door mijn keel voordat ik mezelf herpakte. Het had geen zin om boos te zijn op haar. Ik moest elk beetje energie opsparen zodat ik haar in Vermont niet zou vermoorden. Hoe bevredigend dat ook zou zijn, ik wilde mijn toekomst niet weggooien voor een kort moment van immens plezier.

Ik verschoof mijn aandacht weer naar de barkeeper, helemaal klaar om nog een shot te bestellen, maar zag toen dat hij naar een zekere plek op de dansvloer staarde, met een verliefde uitdrukking op zijn gezicht.

Nee, geen plek, maar een persoon.

Jules hield haar armen boven haar hoofd en wiegde met haar heupen op de muziek, op zo’n manier waarop elke man hier begon te kwijlen. Ze keek over haar schouder en knipoogde toen naar de barkeeper voordat ze mij een arrogante blik toewierp.

Ik deed het meest volwassen ding dat ik kon bedenken: ik stak mijn middelvinger naar haar op.

Ze lachte en keek nog arroganter, voordat ze me haar rug toekeerde.

‘Ze is zo knap.’ De ogen van de barkeeper fonkelden op een manier waardoor ik alleen maar kwader werd. ‘Zeg alsjeblieft dat ze vrijgezel is.’

Ik verborg mijn irritatie met een gespannen lach. ‘Weet je wat een succubus is?’

Hij krabde aan zijn kin. De groep van net stond weer op de dansvloer, waardoor wij de enigen bij de bar waren. ‘Zijn dat die kleine planten? Mijn zus is gek op die dingen. Ze heeft haar vensterbank er vol mee staan.’

‘Nee, man. Dat zijn succulenten.’ Ik begon zachter te praten. ‘Een succubus is een demon die zich voordoet als een prachtige vrouw, om zo mannen te verleiden en het leven uit ze te zuigen. Men zegt dat het maar een mythe is, maar…’ Ik gebaarde in de richting van Jules. ‘Zij is een ware succubus. Val niet voor haar trucjes. Er schuilt een gemene demon onder dat knappe gezicht.’

Het was onmogelijk voor een mens om zulk rood haar, felle ogen en ronde vormen te hebben. Een bovennatuurlijk wezen was de enige logische verklaring.

‘O.’ De ogen van de barkeeper werden groot. ‘Betekent dat dat ze met me naar bed wil?’

O, verdomme.

‘Dat zul je haar moeten vragen.’ Ik boog me naar hem toe alsof ik hem een geheim vertelde. ‘Ik heb een tip voor je. Ze is er gek op als mensen haar vergelijken met Jessica Rabbit. Vertel haar maar dat je altijd al een levensechte JR mee naar bed hebt willen nemen. Je krijgt bonuspunten als je haar JR noemt. Dat is haar favoriete bijnaam.’

Hij fronste. ‘Echt waar?’

‘Geloof me.’ Ik wreef met een hand over mijn mond om mijn grijns te verbergen. Het was net alsof ik snoep van een baby afpakte. ‘Ik ken haar al jaren. Het windt haar op om daarmee vergeleken te worden.’

‘Tof.’ De sceptische blik van de barkeeper verdween en werd vervangen door een lach. ‘Bedankt, man.’ Hij klopte me op mijn schouder en schonk nog een shotje voor me in. ‘Deze is gratis.’

De bar was gratis, dus alle drankjes waren technisch gezien gratis, maar daar wees ik hem niet op. In plaats daarvan hief ik mijn glas als bedankje en begon harder te grijnzen toen ik me Jules’ reactie voorstelde als de barkeeper haar JR zou noemen.

Ze was zo voorspelbaar. Ze had net zo goed al haar irritatiepunten kunnen markeren met een grote, gloeiende x.

En toch…

Hoe weet je dat dat niet al is gebeurd?

Voor een seconde hield ik mijn glas stil voor mijn mond, totdat ik mijn hoofd schudde en het fijne brandende gevoel van de tequila in mijn keel verwelkomde.

Toch echoden haar woorden door mijn hoofd en ze leidden me af met hun dubbelzinnigheid.

Wie zou Jules verraden kunnen hebben? Ze had nooit een grote ruzie gehad met Ava, Bridget of Stella, en in de jaren dat ik haar kende, had ze ook geen echt vriendje gehad. Onze aversie tegen vaste relaties was een van de weinige dingen die we gemeen hadden.

Was het een vriendje op de middelbare school dat haar hart had gebroken? Een familielid dat haar iets had aangedaan?

Mijn blik gleed weer naar de dansvloer. Jules danste nog steeds uitbundig op een remix van de recentste pophit. Ava zei iets tegen haar en ze gooide haar hoofd naar achteren, waarna haar luide lach boven de muziek uit te horen was.

Glitterjurk, glitterogen. Op iedereen kwam ze over als een prachtige, zorgeloze chick die de wereld aan haar voeten had.

Hoe weet je dat dat niet al is gebeurd?

Ik vroeg me af wat voor geheimen Jules onder haar glitteruiterlijk verborg.

En, nog belangrijker, waarom me dat iets kon schelen.

HOOFDSTUK 7

Jules

Ava’s verjaardag was een ommekeer in mijn geluk, want na een paar slechte weken verliep alles weer soepel. Iemand die bijgeloviger was dan ik, zou misschien hebben gezegd: té soepel, maar ik keek een gegeven paard nooit in de bek. Ik was van plan om van het mooie weer, de complimenten van de professoren en het willekeurige geluk dat me ten deel viel te genieten, voor zolang alles zou duren.

Op welk gebied mijn geluk nog meer van toepassing zou zijn? Op mijn appartementenzoektocht, aangezien daar dankzij Rhys misschien eindelijk een einde aan zou komen.

Het weekend na Ava’s feest stond ik in de lobby van de Mirage, een luxe appartementengebouw waar de vriend van Rhys de eigenaar van was. Rhys had een bezichtiging geregeld voor Stella en mij, en ik was niet alleen te vroeg omdat ik bang was om te laat te komen (de metro in DC viel niet te vertrouwen), maar ook omdat ik een rustige plek nodig had voor mijn telefonische sollicitatiegesprek met de Legal Health Alliance Clinic (LHAC).

Ook al had ik afgelopen zomer een baan aangeboden kregen bij Silver & Klein, ik kon pas advocaat worden als ik de toelatingstoets had gehaald. De meeste bedrijven lieten studenten al toe voordat de resultaten bekend waren, maar Silver & Klein deed dat niet.

Ik had een tijdelijk baantje nodig om me door de tijd tussen mijn afstuderen en de bekendmaking van de resultaten in oktober heen te helpen. Een tijdelijke onderzoekspositie bij de LHAC, een medisch-juridisch partnerschap waar dokters en advocaten samenwerkten om zorg te verlenen aan groepen die die zorg te weinig kregen aangeboden, was perfect.

‘Dat zijn alle vragen die ik heb,’ zei ik nadat Lisa, de juridisch directeur, klaar was met de beschrijving van een typische werkdag. Ik liet mezelf dieper in de kussens van de bank in de lobby zakken, blij dat er verder niemand was, op de receptionist na. Ik wilde niet zo’n irritant type zijn dat in het openbaar luidkeels telefoongesprekken voerde. Helaas had ik geen andere plek om het sollicitatiegesprek te doen zonder het risico te lopen dat ik niet op tijd zou zijn voor de bezichtiging. ‘Heel erg bedankt voor dit gesprek.’

‘Natuurlijk,’ zei Lisa, haar stem warm. ‘Ik wil eerlijk tegen je zijn, want je bent toch de laatste sollicitant die we spreken. Je bent ook nog eens de béste sollicitant met wie ik heb gepraat. Je hebt een geweldige werkervaring, geweldige cijfers en ik geloof dat je goed past bij de rest van het team.’ Ze twijfelde even voordat ze eraan toevoegde: ‘Normaal gesproken doe ik dit niet vlak na een gesprek, maar ik wil je graag onofficieel een baan in de kliniek aanbieden. Ik stuur je later de officiële e-mail, zodat je er nog even over na kunt denken…’

‘Ik neem hem aan!’ Mijn wangen werden rood door mijn enthousiasme, maar fuck. Deze baan zou zo’n last van mijn schouders halen. Dan hoefde ik niet meer verder te zoeken en kon ik me concentreren op de toelatingstoets, die al mijn vrije tijd in beslag zou nemen.

Lisa lachte. ‘Fantastisch! Kun je maandag al beginnen? Acht uur?’

‘Absoluut.’ Ik had al mijn lessen op dezelfde dagen gepland, de dinsdagen en donderdagen, zodat ik de rest van de week vrij was.

‘Perfect. Ik stuur je later een mailtje met alle details. Ik kijk ernaar uit om met je te werken, Jules.’

‘Ik ook.’ Met een grijns hing ik op. Ik moest mezelf inhouden om niet spontaan midden in de lobby te gaan staan dansen.

Wat voor feeënstof ik ook tijdens Ava’s feest op me had gekregen, ik had er snel een emmer van nodig. Ik had nog nooit zoveel geluk achter elkaar gehad.

Maar goed, misschien maakte het universum het met me goed vanwege de manier waarop de barkeeper met me had geflirt toen het feest voorbij was. Hij had me JR genoemd en me verteld hoe geweldig hij het vond dat ik zoveel op Jessica fucking Rabbit leek. Ik had bijna mijn drankje in zijn gezicht gegooid.

Ik durfde te wedden dat Josh daar iets mee te maken had gehad. Waarschijnlijk had hij de barkeeper een of ander bullshitverhaal verteld over dat ik graag JR werd genoemd.

Wat een klootzak.

Ik haalde diep adem en probeerde terug te keren naar mijn gelukkige mood, toen ik de man achter de receptie een verstikt geluid hoorde maken.

Ik keek net op tijd op om Stella door de draaideur te zien komen.

‘Sorry, ik werd opgehouden op het werk en ben zo snel mogelijk gekomen,’ zei ze buiten adem, terwijl ze niet doorhad dat de receptionist naar haar gluurde. Haar benen waren zo lang dat het haar maar een paar stappen kostte voordat ze bij me was. ‘Ben ik te laat?’

‘Nee. De verhuurder is nog niet…’

Ik kon mijn zin niet afmaken voordat een goedverzorgde vrouw in een strak, grijs pak op ons afkwam, haar uitdrukking net zo kordaat als haar loopje.

‘Mevrouw Ambrose, mevrouw Alonso. Ik ben Pam, ik ga over de verhuur van de Mirage.’

‘Fijn je te ontmoeten, Pam,’ zei ik, geamuseerd door de manier waarop ze sprak, net alsof ze de directrice van de Amerikaanse geheime dienst was. Dat was iets wat wel vaker voorkwam in DC, mensen deden alsof ze belangrijker waren dan ze in werkelijkheid waren, wat niet verrassend was in een stad waar de eerste vraag die je gesteld werd als iemand je voor het eerst ontmoette, was: ‘Wat doe je?’

Het was een stad vol lopende cv’s en carrièreklimmers en ik schaamde me niet dat ik er daar een van was. Een goede carrière betekende een goed loon en een goed loon betekende veiligheid, onderdak en eten op tafel. Als iemand vond dat ik me moest schamen omdat ik die dingen wilde, dan kon diegene de pot op.

Ik kromp ineen toen Stella haar elleboog in mijn zij porde.

‘Hou je puntige ellebogen bij je,’ fluisterde ik.

‘Verpest onze kans op dit appartement niet,’ fluisterde ze terug.

‘Ik zei alleen maar dat het fijn was haar te ontmoeten.’

‘Het was de toon waarop je het zei.’ Stella wierp me een waarschuwende blik toe terwijl we Pam naar de lift volgden.

‘Mijn toon?’ Ik legde een hand op mijn borst. ‘Mijn toon is altijd keurig.’

Stella zuchtte en ik onderdrukte een grijns. Van mijn vriendinnen was zij de onverstoorbaarste, dus ik zag het als een overwinning als ik haar wist te irriteren. Maar goed, de afgelopen maanden was ze ook een beetje minder onverstoorbaar dan normaal. Ons huis was altijd brandschoon, een teken dat ze gestrest was.

Ik nam het haar niet kwalijk. Van wat ze me had verteld, was Miranda Priestly niets vergeleken met haar baas bij DC Style.

Terwijl we met de lift naar de tiende verdieping gingen, ratelde Pam maar door over alle voorzieningen in het gebouw. Er was een rooftoplounge en -zwembad, een ultramoderne gym, en er was vierentwintig uur per dag een portier en conciërge aanwezig.

Hoe meer ze vertelde, hoe bezorgder ik werd. Op de website van de Mirage hadden geen huurprijzen gestaan, maar ik durfde mijn toekomstige rechtendiploma erom te wedden dat die ontzettend hoog waren. Rhys had gezegd dat zijn vriend ons een flinke korting zou geven, maar hij had niet gezegd hoeveel.

God, ik hoopte maar dat we het appartement konden betalen. Ik zou een moord doen voor een rooftopzwembad. Alleen de gym kon me niet zoveel schelen. De enige work-outs die ik deed waren in bed, en zelfs dat was al een tijdje geleden. Niets was zo slecht voor de liefde als een rechtenstudie.

We stopten voor een donkerhouten deur met 1022 in gouden cijfers erop.

‘Hier zijn we dan. Het laatste beschikbare appartement van de Mirage,’ zei Pam trots. Ze deed open en Stella en ik hapten tegelijkertijd naar adem.

O. Mijn. God.

Het was net alsof iemand mijn droomappartement in 3D had afgedrukt. Ramen die van de vloer tot het plafond reikten, een balkon, glanzend parket, spiksplinternieuwe keuken met een kookeiland. Ik had er altijd al zo een gewild.

Ik kookte niet, maar dat kwam alleen maar omdat ik nog nooit een eiland had gehad. Ik kon me alleen maar vóórstellen hoe goed mijn bestelde eten, ik bedoel mijn zelfgemaakte maaltijden, op dat prachtige marmer eruit zouden zien.

En ook al zou ik niet zoveel geld moeten uitgeven aan etensbestellingen terwijl ik probeerde te sparen, het was beter dan geld verspillen aan boodschappen die toch over de datum gingen omdat ik niet wist hoe ik er iets mee moest bereiden, toch?

‘Prachtig, hè?’ Pam straalde met het enthousiasme van een hondenbaas die haar geliefde poedel bij de Westminster Dog Show showde.

Het lukte me net te knikken. Misschien kwijlde ik ook wel een beetje, ik wist het niet zeker.

Maar toen Pam ons de slaapkamers liet zien, wist ik zeker dat ik aan het kwijlen was, want de slaapkamers hadden inloopkasten. Kleine inloopkasten, maar toch. Inloopkasten.

Een verstikt geluid verliet Stella’s keel.

Als fashionblogger had ze meer kleren en accessoires dan een mens zou moeten hebben, en ik zag al hoe ze in gedachten al haar kleren op kleur ordende.

Op de lijst van dingen waar Stella haar linkerarm voor zou geven, stond een inloopkast op nummer drie, na een samenwerking met Delamonte, haar favoriete modemerk, en een reis door Italië, gevuld met pasta, shoppen en zonsondergangen met wijn.

Dat verzon ik niet. Ze had een handgeschreven lijst op het prikbord in haar kamer hangen.

‘Het appartement is oké.’ Ik deed een poging om zo nonchalant mogelijk te klinken. ‘Hoeveel was de huur ook alweer?’

Pam antwoordde en ik verslikte me bijna in mijn eigen speeksel. Zelfs Stella kromp ineen toen ze dat getal hoorde.

Vijfenzeventighonderd dollar. Per maand. Zonder water en elektriciteit.

Dat was geen huur. Dat was afzetterij.

‘O,’ zei Stella flauwtjes. ‘Eh, ik geloof dat onze vriend zei dat we in aanmerking zouden komen voor een speciale korting. Hoeveel is de huur dan?’

Pam trok één getekende wenkbrauw op en haar glimlach verwelkte. ‘Dat ís de huur met de korting eraf, liefje.’ Minachting drupte van dat laatste woord en Stella kromp weer ineen.

Ik legde beschermend een hand op haar arm en keek boos naar Pam. Wie dacht ze wel niet dat ze was? Ze had het recht niet om op ons neer te kijken. Dat we niet belachelijk rijk waren, betekende nog niet niet dat we minder waard waren dan de bewoners van de Mirage.

‘Ze is je liefje niet,’ zei ik kil. ‘En hoe legaal is het om zoveel te vragen voor één appartement?’

Pams neusvleugels trilden. Ze rechtte haar rug en haar stem trilde van woede. ‘Mevrouw Ambrose, ik kan u verzekeren dat alles wat we hier in de Mirage doen eerlijk is. Als de huurprijs buiten uw budget valt, dan stel ik voor dat u ergens anders gaat kijken, iets waar het meer…’

‘Is alles oké, Pam?’ Een beleefde, diepe stem sneed door de lucht als een net geslepen mes.

‘Meneer Harper.’ Pams neerbuigende toon verdween net zo snel als een vlam van een kaars die werd uitgeblazen. Eerbied kwam ervoor in de plaats. ‘Ik dacht dat u nog in New York was.’

Ik draaide me om, nieuwsgierig naar de persoon die deze snobistische vrouw zo van haar stuk had gebracht, en alle lucht verliet mijn longen.

Holy mother of God.

Dik, golvend, bruin haar. Jukbeenderen waarmee je ijs kon snijden. Ogen in de kleur van whisky. Brede schouders die zijn dure Italiaanse wollen jasje vulden alsof dat voor hem op maat was gemaakt. Alles aan hem schreeuwde: rijkdom en macht. Je kon zijn aantrekkingskracht bijna proeven in de lucht.

Ik had genoeg knappe mannen in mijn leven ontmoet, maar de man voor me… Wow.

‘Ik was eerder klaar dan verwacht met mijn zaken in de stad.’ De goddelijke man glimlachte naar me. ‘Christian Harper. Eigenaar van de Mirage.’

Harper. Waarom kwam die naam me zo bekend voor?

‘Jules Ambrose. Toekomstige eigenaresse van een penthouse in de Mirage,’ zei ik.

Nadat ik partner bij Silver & Klein was geworden, ja. Dat zóú ook gebeuren. Stella was degene die in het spirituele geloofde met haar kristallen en horoscopen, maar stiekem geloofde ik in manifestatie, zolang dat maar gepaard ging met een goede dosis hard werken. Zo had ik tenminste Ohio achter me gelaten en was ik aan Thayer rechten gaan studeren.

Christians ogen fonkelden geamuseerd. ‘Leuk je te ontmoeten, Jules. Dan neem ik aan dat je in de toekomst het penthouse van me koopt.’

Mijn wenkbrauwen schoten de lucht in. Hij woonde dus echt in de Mirage. Ik had verwacht dat hij een groot huis in een buitenwijk zou hebben, maar nu ik hem beter bekeek, leek Christian Harper inderdaad niet op een man die in een buitenwijk woonde. Hij straalde een stadssfeer uit.

Zwarte koffie. Dure horloges. Snelle auto’s.

Christian richtte zich tot Stella. Zijn gezicht bleef ontspannen, maar ik zag iets in zijn ogen verschijnen, warm en fel genoeg om zijn amusement te onderdrukken.

Hij stak zijn hand uit. Na een lichte aarzeling nam ze die aan.

‘Ik ben Stella.’

‘Stella,’ herhaalde hij zacht en langzaam, alsof hij genoot van de klanken. Hij verroerde zich niet, maar de intensiteit van zijn blik was zo sterk dat die in de lucht pulseerde. De tijd leek langzamer te gaan en ik vroeg me af of dat een superkracht van rijke mensen was, om de realiteit te manipuleren hoe ze maar wilden.

Een roze blosje verscheen op Stella’s wangen. Ze opende haar mond, sloot die toen en keek omlaag naar zijn hand om de hare.

Nog een seconde ging voorbij voordat Christian haar hand losliet en een stap achteruitzette met een onleesbare uitdrukking op zijn perfecte gezicht. Toen leek er weer op ‘play’ te zijn gedrukt en liep de tijd weer normaal. Pam verschoof, het zachte geluid van toeterende auto’s tien verdiepingen onder ons drong door de glazen ramen heen en mijn adem kwam er in een zucht uit.

Christians blik bleef op Stella liggen, die behoedzaam keek – iets wat niet normaal voor haar was – voordat hij zijn aandacht weer op mij richtte. De intensiteit verdween, werd vervangen door charme en beleefdheid.

‘Wat vind je van het appartement?’ vroeg hij.

‘Prachtig, maar boven ons budget,’ gaf ik toe. ‘We waarderen het wel dat je deze bezichtiging voor ons hebt ingepland. Bedankt.’

‘Nou.’ Pam schraapte haar keel. ‘Meneer Harper, ik handel dit verder wel af, ik weet zeker dat u genoeg…’

‘Wat is je budget?’ vroeg Christian, die Pam volledig negeerde.

Stella en ik wisselden een blik uit voordat ik antwoord gaf.

‘Vijfentwintighonderd per maand. Inclusief.’ Ik schaamde me bijna om dat hardop te zeggen. Het was een zielige fractie van de normale huur.

Ik had verwacht dat Christian ons in ons gezicht zou uitlachen en ons de deur zou wijzen. In plaats daarvan wreef hij nadenkend met zijn duim over zijn onderlip.

Het werd weer stil, maar dit keer werd de stilte gevuld met verwachting, vooral van mijn kant, hoewel ik ook in Stella’s ogen een sprankje hoop ontdekte.

Ik probeerde mijn verwachtingen te onderdrukken. Hij zou echt niet akkoord gaan met die prijs. Christian was een zakenman en zakenmannen deden niet aan…

‘Deal,’ zei hij.

Pams mond viel geschokt open.

Ik gaf het niet graag toe, maar mijn uitdrukking leek op de hare. ‘Sorry?’

Er bestond een verschil tussen een gegeven paard niet in de bek kijken en je iets afvragen wat compleet gestoord was. Tuurlijk, Christian was bevriend met Rhys, en Rhys zou in de toekomst bij een koninklijke familie horen, waardoor het vast geen kwaad kon om bij hem in een goed blaadje te staan, maar wij waren geen familie van Rhys. De Mirage zou een financiële nederlaag lijden als Christian ons het appartement voor zo’n lage prijs zou verhuren.

Of misschien niet. Ik wist het niet. Er was een reden waarom ik rechten was gaan studeren en geen economie.

‘Vijfentwintighonderd per maand. Deal,’ zei Christian nonchalant alsof we een Starbucks-koffie afrekenden. ‘Pam, stel het contract op.’

Een ader klopte in haar slaap. ‘Meneer Harper, ik geloof dat we moeten bespreken wat…’

Die whiskykleurige ogen keken haar scherp aan.

Pam werd stil, hoewel haar blik opstandig bleef.

‘Ik wacht hier wel.’ Een scherp randje was te horen in Christians normaal gesproken vriendelijke stem.

Nog een waarschuwing, dit keer iets minder subtiel.

‘Natuurlijk.’ Pam forceerde een lach op haar gezicht. ‘Ik ben zo terug.’

Ik wachtte totdat ze weg was voordat ik mijn armen over elkaar sloeg en mijn ogen naar Christian samenkneep. ‘Wat is het addertje?’

Hij trok de mouw van zijn pak recht. ‘Wat bedoel je?’

‘Vijfentwintighonderd per maand zou maar net de kosten voor water en licht dekken, laat staan de huur. Ik weet dat we vrienden van een vriend zijn en zo, maar financieel gezien is dit niet logisch.’

Als iets te goed leek om waar te zijn, dan was dat het waarschijnlijk ook. Er moest wel een addertje onder het gras zitten.

Christians mondhoek draaide omhoog. ‘Tenzij je hierbinnen een waterpark bouwt en dat vierentwintig uur per dag draaiende houdt, denk ik niet dat de kosten voor water en licht per maand zo hoog zijn. En er is geen addertje. Rhys is een oude vriend en ik ben hem een gunst verschuldigd.’

‘Hoe ken je hem?’ vroeg Stella.

Christian was even stil en die onleesbare uitdrukking was terug op zijn gezicht voordat hij zei: ‘We werkten vroeger samen.’

Plotseling viel alles op zijn plaats.

‘Harper Security,’ zei ik. De naam van het privébeschermingsbedrijf voor de elite waar Rhys voor werkte toen hij Bridgets bodyguard was. ‘Jij bent de CEO.’

‘Tot uw dienst,’ zei hij.

‘Ik hoop het niet.’ Een situatie waarin Stella of ik een bodyguard nodig zou hebben, zou geen goede zijn. ‘Er is dus echt geen addertje?’

‘Nee. Mijn enige eis is dat je vandaag nog tekent. Ik geloof niet dat degenen op de wachtlijst voor de Mirage blij zullen zijn als ik jou voor laat gaan, en ik kan niet garanderen dat dit aanbod er morgen of zelfs vanavond nog is als je besluit te wachten.’

Stella en ik wisselden nog een blik uit. Ik haatte het om dingen gehaast te doen, maar dit was ons droomappartement. Stel dat Christian later inderdaad van gedachten zou veranderen? Ik zou het mezelf nooit vergeven als ik deze kans door mijn vingers liet glippen.

Pam keerde terug met de papieren, haar gezicht vertrokken tot een zurige frons.

Jammer dan. Als ze hier een probleem mee had, dan moest ze dat maar met haar baas bespreken. Christian leek me niet het type dat ongehoorzaamheid tolereerde.

‘Hier.’ Ze duwde de papieren bijna in mijn hand.

‘Dank je, Pam.’ Ik glimlachte beleefd naar haar. ‘Ik ben zo blij dat we je nieuwe huurders worden.’ Ik was even stil. ‘Sorry, ik bedoelde die van Christian.’

Haar mond werd nog strakker, maar ze was zo slim om niks te zeggen.

Een halfuur lang lazen Stella en ik elke zin van het contract, op zoek naar rode vlaggen als: huurders moeten elke maand seksuele diensten verlenen aan de eigenaar van het gebouw, om de verschrikkelijk lage huur te compenseren. Toen we niks vonden, zetten we onze handtekening.

Pam tekende na ons en daarmee was het klaar.

We waren officieel huurders van de Mirage en zouden over vijf weken hierin trekken.

Onwerkelijk.

‘Ik ben blij dat we eruit zijn gekomen.’ Een flauw lachje verscheen om Christians mond. ‘Ik ben al te laat voor een vergadering, dus ik laat jullie nu veilig bij Pam achter. Ik weet zeker dat ik jullie nog wel een keer zie.’ Hij wierp een zijdelingse blik op Stella voordat hij wegliep.

Nadat zijn lange, gespierde lichaam de hal in was verdwenen, zuchtte Pam diep. ‘Gefeliciteerd,’ zei ze op een gespannen toon. ‘Je hebt net voor een paar centen een van de meest begeerde appartementen in de stad bemachtigd.’

‘Het geluk lacht me altijd toe.’ Dat was niet waar, maar het was het wel waard om haar oog te zien trillen.

We verlieten het appartement en namen in stilte de lift terug naar de lobby. Zodra we daar waren, liet Pam ons alleen na het koelste afscheid ooit, maar dat kon me niets schelen.

‘Het is ons gelukt!’ Ik wachtte totdat Stella en ik weer buiten stonden voordat ik mijn armen om haar heen sloeg. Ik kon mezelf niet meer inhouden. Gezien het huurcontract en mijn nieuwe baan bij de LHAC was vandaag de beste dag ooit.

‘We hebben ons droomappartement!’ Ik zuchtte en zag alle mogelijkheden voor me.

Laat op de avond drankjes op het dak, ’s ochtends vroeg zwemmen in het zwembad, in de inloopkast in een stapel kleren duiken alleen maar omdat het kon.

‘Knijp me,’ zei ik. ‘Ik geloof dat ik droom… Auw!’

‘Jij zei dat ik je moest knijpen,’ zei Stella onschuldig. Ze begon te lachen en ontweek mijn poging om haar een speelse duw te geven. ‘Maar serieus, ik ben zo blij dat dit is gelukt, maar…’

‘Maar?’

‘Denk je niet dat dit te makkelijk ging? De manier waarop hij zo snel akkoord ging met onze prijs?’ Haar onderlip verdween tussen haar tanden terwijl een lichte frons tussen haar wenkbrauwen verscheen.

‘Het gíng ook te makkelijk,’ gaf ik toe. ‘Maar we hebben allebei het contract twee keer doorgenomen. Er was niks geks te zien. Misschien was Christian alleen maar aardig tegen ons omdat we bevriend zijn met Rhys.’

‘Misschien.’ De twijfelachtige blik bleef in Stella’s ogen.

‘Het komt wel goed.’ Ik haakte mijn arm door de hare en trok haar mee naar Crumble & Bake een paar straten verderop, om ons nieuws met cupcakes te vieren. ‘En zo niet, dan ken ik genoeg advocaten.’

HOOFDSTUK 8

Josh

Op de spoedeisende hulp kreeg ik nogal wat heftige shit te zien, en afgelopen week was daar geen uitzondering op.

Een man die in zijn auto een hek raakte en in het ziekenhuis kwam met het hek door zijn lichaam? Check. (Hij lag momenteel op de ic, maar de kans was groot dat hij het zou overleven.)

Een patiënt die al zijn kleren had uitgetrokken en naakt door de spoedeisende hulp rende voordat twee verpleegkundigen hem eindelijk te pakken hadden? Check.

Iemand met een afgebroken komkommer in zijn rectum? Check.

Totale chaos, maar dat was de reden waarom ik voor spoedeisende geneeskunde had gekozen en niet voor chirurgie, wat mijn vader liever had gezien. Hij wilde opscheppen dat hij een hartchirurg als zoon had, maar ik deed het beter in chaotische omstandigheden. Ik hield ervan om elke dag naar mijn werk te gaan en niet te weten wat voor uitdagingen er voor me lagen. Zo bleef ik scherp, ook al zou ik het niet erg vinden om een tijd, een erg lange tijd, geen groenten meer uit openingen van mensen te halen.

‘Rust maar wat uit,’ zei Clara toen ik opnieuw een lange nachtdienst achter de rug had. ‘Je ziet eruit als een zombie.’

‘Nee. Ik zie er altijd perfect uit. Toch, Luce?’ Ik knipoogde naar Lucy, een andere verpleegkundige. Ze giechelde terwijl Clara met haar ogen rolde. ‘Tot morgen. Probeer me niet te hard te missen.’ Onderweg naar buiten tikte ik met mijn knokkels op de balie.

‘Maak je geen zorgen,’ riep Clara.

Terwijl Lucy tegelijkertijd riep: ‘We doen ons best!’

Een lach borrelde omhoog in mijn keel, maar tegen de tijd dat ik buiten stond, was die lach al verdwenen, onderdrukt door vermoeidheid. Maar in plaats van dat ik naar huis ging om goed te slapen, sloeg ik links af naar de noordkant van de ziekenhuiscampus, waar de Legal Health Alliance Clinic lag.

Om de een of andere reden was ik vóór mijn dienst mijn oplader kwijtgeraakt en mijn telefoon had nog maar acht procent batterij. De extra oplader die ik op de LHAC had liggen was mijn enige hoop om mijn o zo belangrijke mobieltje in leven te houden.

Toen ik bij de kliniek aankwam, was Barbs’ auto het enige voertuig op de kleine parkeerplaats vlak naast het gebouw. De meesten kwamen pas na half acht binnen, maar zij opende en sloot het kantoor elke dag, waardoor ze meer uren maakte.

‘Hé, schoonheid,’ zei ik toen ik de receptie binnenliep.

‘Hé, knapperd,’ zei ze met een knipoog.

Toen ik tijdens mijn studie vrijwilliger bij de LHAC was, gaf Barbs me zelfgemaakte gebakjes en wijs advies zoals: Als het leven je citroenen geeft, maak dan limonade, en zoek iemand die wodka van het leven heeft gekregen. Ze was een van de redenen waarom ik daar vrijwilligerswerk bleef doen, ondanks mijn hectische agenda. Het personeel van de kliniek was de afgelopen jaren mijn familie geworden, en ook al had ik maar één of twee keer per week tijd om tussen mijn diensten door langs te gaan, ze hielden me wel met beide benen op de grond.

‘Ik had niet verwacht om jou vandaag te zien.’ Barbs stak haar pen achter haar oor. ‘Een klein vogeltje vertelde me dat je net een nachtdienst achter de rug hebt.’

Ik vroeg niet hoe ze dat wist. Barbs wist alles van het Thayer-ziekenhuissysteem. Ze wist dingen over mensen voordat zij die zelf wisten.

‘Geloof me, ik ga zo naar huis om te slapen.’ Ik wreef met mijn hand over mijn gezicht en probeerde mijn ogen open te houden. ‘Ik moet alleen mijn oplader even pakken.’

Ik deed al zo lang vrijwilligerswerk bij de LHAC dat ik mijn eigen bureau had. Ik werkte er vooral als arts voor onverzekerde patiënten, maar ik gaf ook advies bij rechtszaken waar een medische mening bij nodig was.

‘Zeg voordat je dat doet even gedag tegen onze nieuwe onderzoeker.’ Barbs knikte naar de keukendeur in de gang. ‘Je mag haar vast. Ze is pittig.’

Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘Nu al een nieuw iemand?’

De laatste tijd werd de LHAC overspoeld met nieuwe zaken. Lisa, de juridisch directeur, had het erover gehad om voor een korte periode een onderzoeker aan te nemen die ons kon helpen totdat de drukte voorbij was, maar ik had niet verwacht dat dat al zo snel zou zijn.

‘Ja. Een derdejaarsrechtenstudent aan Thayer.’ Barbs ogen fonkelden, waardoor ik mijn rug rechtte. ‘Slimme dame. Knap ook, al is ze een beetje enthousiast. Ze is maandag begonnen en ik trof haar voor de deur aan, een kwartier voordat de kliniek openging.’

‘Gefeliciteerd. Je hebt zojuist de helft van de vrouwen op Thayer omschreven.’ De meerderheid van de studenten op de universiteit was precies zo. ‘Waag het niet,’ zei ik toen Barbs haar mond weer opende. ‘Ik doe niet aan romantiek.’

Ik had de reputatie van een player, maar ik zou nooit iets beginnen met een studente, zelfs niet op een plek waar ik vrijwilligerswerk deed.

Barbs’ gezicht betrok teleurgesteld. Ze zag zichzelf als de koppelaar van het ziekenhuis en ze probeerde mij al jaren aan een vrouw te helpen.

‘Trouwens, als ik al met iemand uit de kliniek zou daten, dan zou jij dat zijn,’ voegde ik er plagend aan toe.

Ze hield haar frons nog tien seconden intact voordat ze glimlachte. ‘Je kunt slecht liegen.’

‘Ik? Liegen?’ Ik legde een hand op mijn hart. ‘Nooit.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Neem je charme maar weer mee. Je bent te jong voor me. En kom terug als je haar hebt gezien,’ riep ze me na, lachend toen ik haar over mijn schouder een vermoeide blik toewierp.

Ik pakte mijn oplader van mijn bureau en stak die in mijn zak. Toen, uit nieuwsgierigheid, liep ik naar de keuken om de nieuwe onderzoeker te ontmoeten. Eens zien wat er zo speciaal aan haar was.

Ik duwde de keukendeur open en mijn mondhoeken draaiden omhoog in een verwelkomende… Wat. De. Fuck.

Mijn glimlach verdween sneller dan een schaal snoep op een kinderfeestje.

Want midden in de ruimte, koffie drinkend uit mijn favoriete mok, met een stapel papieren voor zich, zat niemand minder dan Jules Ambrose.

Mijn bloeddruk steeg.

Nee. Fuck. Nee. Ik moest in slaap zijn gevallen na mijn dienst en een levendige nachtmerrie hebben, want het kón gewoon niet dat Jules de nieuwe onderzoeker hier was. Zo wreed zou het universum niet zijn.

Ze keek op toen ze de deur hoorde opengaan en ik zou de manier waarop haar gezicht bleek werd erg vermakelijk hebben gevonden als ik zelf niet zo geschokt was.

‘Wat doe jij hier in hemelsnaam?’ Onze stemmen vermengden zich tot een onzuivere melodie, haar woorden vervuld van stress en die van mij van walging.

Een spier vertrok in mijn kaak. ‘Ik werk hier.’ Ik liet de deurknop los en sloeg mijn armen over elkaar. ‘Wat is jouw excuus?’

‘Ík werk hier. Jíj werkt op de spoedeisende hulp.’ Jules trok een wenkbrauw op. ‘Ik zie dat je nu al vergeetachtig wordt. Dat is wat er gebeurt als je brein zijn minimale vermogen gebruikt voor alleen simpel onderhoud.’

Verdomme. Ik had hier geen tijd voor. Ik kwam gewoon mijn oplader halen en nu had ik ruzie met die feeks terwijl ik alleen maar wilde slapen.

Maar het was te laat. Ik kon niet terug, tenzij ik haar de kans wilde geven om het tot het eind der tijden erin te wrijven dat zíj het laatste woord had gehad.

‘Projecteer je problemen niet op mij. Dat staat je niet. Dat jij minder hersencapaciteit hebt, betekent nog niet dat dat voor iedereen geldt.’ Een grijns trok aan mijn mond toen ik de tic bij haar oog zag. ‘Wat betreft de kliniek: ik doe hier sinds mijn studie al vrijwilligerswerk.’

Oftewel: dit was míjn plek. Ik had hem het eerst geclaimd.

Was dat een kinderachtige manier om naar de situatie te kijken? Misschien. Maar er waren maar weinig plekken waar ik me thuis voelde. De kliniek was er een van, en Jules’ aanwezigheid zou dat verpesten.

‘Het is niet te laat om ontslag te nemen.’ Ik leunde tegen de muur en hield mijn blik in een stille uitdaging op haar gericht. ‘Je hebt het ergens anders vast meer naar je zin. Ik weet zeker dat er wel een arme jongen is die staat te trappelen om de gaten in je agenda te vullen als je je verveelt.’

‘Ik zou hetzelfde over jou kunnen zeggen, Judgy McJosh.’ Jules nam verdomme een slok koffie uit míjn mok. ‘Of zijn er geen vrouwen meer die voor je bullshit vallen? Tenzij je dit vrijwilligerswerk gebruikt om vrouwen te versieren, wat gewoon zielig zou zijn.’

In drie stappen was ik bij haar en ik sloeg zo hard met mijn handen op tafel dat de markeerstiften die naast haar papieren lagen trilden. Ik boog naar voren totdat onze gezichten slechts centimeters van elkaar vandaan waren en mijn adem zich met de hare mengde.

‘Neem ontslag.’ Die woorden trilden, woedend, tussen ons.

Jules’ ogen fonkelden uitdagend. ‘Nee.’

Haar langzame uitspraak van dat woord zorgde ervoor dat mijn bloeddruk nog meer steeg.

Mijn knokkels duwden in het harde hout terwijl ik op tafel mijn vuisten balde. Mijn hart bonsde zo hard dat het geluid in mijn hoofd echode, pesterig.

Ik wist niet waarom dit me zo dwarszat. Jules was de nieuwe onderzoeker. En wat dan nog? Ik was niet vaak in de kliniek en ik hoefde niet met haar te praten als ik dat niet wilde. Bovendien was dit maar een tijdelijke baan voor haar. Over een paar maanden zou ze weg zijn.

Maar het idee dat ze hier was, in mijn thuishaven, uit mijn mok dronk, met mijn vrienden lachte en elke luchtmolecuul vulde met haar aanwezigheid, maakte het me erg lastig om adem te halen.

Eén. Twee. Drie. Bij elke tel dwong ik zuurstof in mijn longen.

Een paar meter bij ons vandaag zoemde de koelkast, zich niet bewust van onze strijd in de keuken. Ondertussen tikte de klok door en ik werd eraan herinnerd dat ik allang weg had moeten zijn.

Douche. Bed. Slaap.

Die riepen mijn naam, maar toch was ik hier, recht tegenover Jules, en ik wilde niet degene zijn die in deze stille oorlog met de witte vlag zou zwaaien.

Zelfs nu ik zo dichtbij stond, zag ik geen enkele imperfectie in haar gave huid. Maar ik kon wel elke wimper boven haar lichtbruine ogen tellen en merkte de kleine moedervlek boven haar lip op.

Het feit dat die dingen me opvielen maakte me nog woedender dan ik al was.

‘Ik dacht dat je meer van het ondernemingsrecht was. Het grote geld. Aanzien.’ Elk woord kwam er koud en scherp genoeg uit om pijn te doen. ‘De kliniek is dan misschien wel niet zo fancy als Silver & Klein, maar we doen hier wel belangrijk werk. Het is geen speeltuin waar je een beetje lol kunt hebben totdat je overstapt naar iets groters.’

Dat was nogal laag van me, dat wist ik zelfs toen ik het zei.

Jules had waarschijnlijk gewoon een baantje nodig totdat ze haar toelatingstoets had gehaald, en daar was niks mis mee.

Maar mijn frustratie – vanwege mijn vader, Alex en het lege gevoel in mijn borst dat me al meer nachten kwelde dan ik wilde toegeven – veranderde me in iemand die ik niet herkende en die ik niet bepaald mocht. Normaal gesproken wist ik me wel voor te doen als dezelfde zorgeloze gast die ik tijdens mijn studie was, maar om de een of andere reden lukte het me bij Jules niet om mijn masker op te houden.

Misschien kwam dat doordat het me niets kon schelen dat ze het ergste in me zag. Het voelde bevrijdend om wat anderen van me vonden niet belangrijk te vinden.

‘Typisch jij, om het ergste van me te denken.’ Als mijn stem koud was, dan was die van Jules een vlammenzee, die elk randje van mijn irritatie in brand zette totdat er niets anders over was dan de as van mijn schaamte.

‘Wat, denk je dat ik hier elke week binnen kom dwarrelen, wat papieren rondschuif en doe alsof ik werk alleen maar omdat ik hier tijdelijk ben? Even dat je het weet, klootzak: als ik iets doe, dan doe ik het goed. Het maakt niet uit of het gaat om een groot advocatenkantoor, een non-profitorganisatie of een fucking limonadekraampje aan het einde van een doodlopende weg. Je bent niet beter dan ik omdat je een dokter bent, en ik ben niet de duivel alleen maar omdat ik streef naar een goedbetaalde carrière. Dus je kunt die schijnheiligheid van je in je reet stoppen, Josh Chen, want mij boeit het niet.’

Het werd stil in de ruimte, een stilte die slechts werd verbroken door Jules’ ademhaling. Haar eerdere koele uitstraling was verdwenen, vervangen door blosjes op haar wangen en fonkelende ogen, maar voor het eerst deed het me geen plezier haar zo op de kast te jagen.

Ik opende mijn mond om iets te zeggen, wat dan ook, maar ik was te geschokt om op een antwoord te komen.

Door de jaren heen hadden Jules en ik meer hatelijke opmerkingen naar elkaars hoofd geslingerd dan ik me kon herinneren. Ze gaf altijd net zo hard terug als ze kreeg, maar wat er net was gebeurd… Als ik niet beter wist, zou ik zweren dat ze gekwetst was.

Een brandend gevoel van schaamte trok door mijn borst.

Ik rechtte mijn rug en wreef met mijn hand over mijn gezicht terwijl ik me afvroeg wanneer mijn leven verdomme zo ingewikkeld was geworden. Ik miste de tijd waarin Jules en ik elkaar beledigden zonder ons schuldig te voelen of er spijt van te hebben, toen mijn zus niet verliefd was op mijn voormalige beste vriend en toen mijn voormalige beste vriend nog steeds mijn beste vriend was.

Ik miste de tijd dat ik mezelf was.

Nu was ik hier en stond ik op het punt iets te doen wat de oude Josh nóóit zou hebben gedaan; hij had nog liever zijn arm afgehakt.

‘Dat had ik niet moeten zeggen,’ zei ik uiteindelijk. ‘Dat was gemeen en ik…’ Een spier vertrok in mijn kaak. Verdomme. ‘Het spijt me.’

Ik spuugde de woorden eruit. Het was de eerste keer dat ik me tegenover Jules verontschuldigde en ik wilde dat het moment zo snel mogelijk voorbij was.

Dat ik het juiste deed, betekende nog niet dat ik het leuk vond om te doen.

Ik zette mezelf schrap in de verwachting dat Jules zich zou verkneukelen, maar dat deed ze niet. In plaats daarvan keek ze gewoon naar me alsof ik niks had gezegd.

Ik ging door. ‘Maar deze kliniek is wel belangrijk voor me en ik wil niet dat onze… verschillen ons werk in de weg staan. Dus ik stel een wapenstilstand voor.’

Een wapenstilstand kon net zo goed een overgave betekenen, maar ik weigerde om onze vijandigheid mijn tijd in de kliniek te laten vergiftigen. Dat mocht overal gebeuren, maar niet hier.

Ze fronste. ‘Een wapenstilstand.’

‘Alleen voor als we in de kliniek zijn.’ Ik was niet naïef genoeg om te geloven dat we buiten die werkomgeving de vrede wel zouden kunnen bewaren. ‘Geen beledigingen, geen sarcastische opmerkingen. We houden het professioneel. Deal?’ Ik stak mijn hand uit.

Jules staarde ernaar alsof het een cobra was die elk moment kon aanvallen.

‘Tenzij je denkt dat je dat niet kunt, natuurlijk.’

Een vlaag voldoening trok door me heen toen ze haar lippen op elkaar perste. Ik wist dat ik een gevoelige plek had geraakt.

Ze hield mijn blik vast terwijl ze mijn hand pakte en erin kneep. Hard.

Jezus. Voor iemand die zo klein was, was ze verdomd sterk.

‘Deal,’ zei ze glimlachend.

Ik glimlachte met op elkaar geklemde kaken terug en kneep nog harder in háár hand, waarbij ik genoot van de manier waarop haar neusvleugels trilden door de druk.

‘Geweldig.’

Verveling? No way.

Dit zouden een paar interessante maanden worden.

HOOFDSTUK 9

Jules

Als iemand me een maand geleden had verteld dat ik vrijwillig een wapenstilstand met Josh Chen zou sluiten, dan zou ik diegene hebben uitgelachen en hebben gevraagd wat-ie aan het roken was. Josh en ik waren net zomin in staat beleefd met elkaar om te gaan als een tijger zijn strepen kon veranderen.

Maar ook al haatte ik het om het toe te geven, zijn redenering klonk wel logisch. Ik haalde trots uit mijn werk, en het laatste wat ik wilde was dat mijn persoonlijke gevoelens mijn werkplek zouden beïnvloeden. Bovendien was ik zo van mijn stuk gebracht door zijn verontschuldiging dat ik niet meer goed kon nadenken, laat staan kon bedenken wat de gevolgen van een wapenstilstand met Josh Chen zouden zijn.

Verrassend genoeg waren die gevolgen niet zo verschrikkelijk… hoewel dat ook kon zijn omdat ik Josh sinds onze afspraak niet meer had gezien. Volgens Barbs kwam hij alleen op zijn vrije dagen langs, of als hij niet doodop was van een dienst.

Daar had ik geen problemen mee. Hoe minder ik hem zag, hoe beter. Ergens schaamde ik me nog steeds voor mijn uitbarsting toen hij me ervan had beschuldigd dat ik mijn baan niet serieus nam. Door de jaren heen hadden we wel ergere opmerkingen naar elkaars hoofd geslingerd, en toch was dit voor mij de druppel geweest.

Het was niet de eerste keer dat ik werd veroordeeld, vanwege mijn uiterlijk, mijn familie, de carrière die ik had gekozen en de kleren die ik droeg, omdat ik te hard lachte als ik rustig moest doen en te aanwezig was als ik onzichtbaar moest zijn. Ik was het gewend om kritiek van me af te schudden, maar de hoeveelheid opmerkingen en blikken nam alleen maar toe en ik had een punt bereikt waarop ik het gewoon zat was.

Ik was het zat om twee keer zo hard te moeten werken als een ander om serieus genomen te worden, en om nog harder te moeten vechten om mezelf te bewijzen.

Ik schudde mijn hoofd en focuste weer op de documenten voor me. Ik had geen tijd om medelijden met mezelf te hebben. Ik moest deze zaak vandaag afronden en de kliniek ging over drie uur dicht.

Ik was halverwege de papieren toen de deur openzwaaide en Josh naar binnen liep, met een doos van Crumble & Bake in zijn handen.

‘O, kijk eens wie we daar hebben…’ Mijn favoriete eikel. Ik slikte de rest van mijn woorden in toen Josh uitdagend een wenkbrauw optrok. ‘De broer van mijn beste vriendin.’

Het zou wat tijd kosten om mijn instinctieve aandrang om hem te beledigen zodra ik zijn gezicht zag onder controle te krijgen.

‘Goed gezien.’ Hij zette de doos op tafel en ging naast me zitten. Een vleugje van zijn aftershave kwam me tegemoet, vermengd met de zoete geur uit de doos. ‘Laat me raden. Je hebt de rest van het personeel zo erg geïrriteerd dat die je naar de keuken hebben verbannen?’

‘Als je ook maar íéts van observatieskills had, dan zou je weten dat ik nog geen bureau heb.’ Ik dwong mezelf om niet naar het gebak te staren. Niet toegeven aan die zoete verleiding. ‘Ik werk zolang in de keuken. En…’ Ik wees triomfantelijk met mijn pen naar hem. ‘Jij hebt de wapenstilstand geschonden.’

‘Nee, niet waar.’ Josh rolde zijn mouwen op, waardoor zijn gebruinde armen zichtbaar werden, waarin zijn aderen goed te zien waren. Een zwaar horloge glinsterde om zijn pols, en als iemand die mannen en horloges vreemd aantrekkelijk vond, had ik dit beeld hot gevonden als hij het niet was. ‘Sarcasme is niet hetzelfde als een belediging. Ik ben bij al mijn vrienden sarcastisch. Zo toon ik mijn liefde.’

Ik rolde zo hard met mijn ogen dat het me verbaasde dat ik geen andere dimensie binnenging. ‘Ja, met die opmerking wilde je overduidelijk je liefde voor mij uiten.’

‘Nee, ik wilde mijn liefde voor jou híérmee uiten.’ Josh sprak langzaam en duidelijk, alsof hij het tegen een kind had. Hij opende de doos en mijn blik viel op de cupcake in het midden.

Gezouten karamel. Mijn favoriet.

Mijn maag knorde goedkeurend. Ik was zo geconcentreerd geweest op mijn werk dat ik sinds mijn magere lunch van een salade en een smoothie een paar uur geleden niks meer had gegeten.

Josh’ mondhoeken krulden op in een grijns toen ik mijn papieren luid heen en weer schoof om het geluid te verbergen. Ik wilde hem niet de voldoening schenken dat ik zou kwijlen vanwege iets wat hij had gekocht.

‘Zie dit maar als mijn vredesoffer.’ Hij schoof de doos naar me toe. ‘Naast het feit dat ik er níét over klaag dat je de wapenstilstand hebt geschonden door aan mijn observatieskills te twijfelen, die, even dat je het weet, perfect zijn trouwens.’

Alleen Josh wist met de eer te strijken van zeggen iets níét te doen terwijl hij het zojuist had gedaan.

In plaats van dat ik ertegenin ging, gaf ik een voorzichtig duwtje tegen de cupcake. ‘Heb je hem vergiftigd?’ Er zat een verschil tussen beleefd zijn en spontaan iemands favoriete cupcake kopen.

‘Nee, ik had haast. Misschien doe ik dat de volgende keer wel.’

‘Hilarisch. Netflix zou je je eigen stand-upcomedyshow moeten geven.’ Ik pakte de cupcake uit de doos en bestudeerde hem nauwkeurig, op zoek naar een teken dat ermee was geknoeid.

‘Ik weet het.’ Josh straalde arrogantie uit. ‘Het is een van mijn vele fantastische talenten.’

Ik wist mezelf ervan te weerhouden nog een keer met mijn ogen te rollen. Waarschijnlijk liepen er honderd arme mensen rond met een lage dunk van zichzelf, alleen maar zodat Josh Chen door het leven kon gaan met een ego ter grootte van Jupiter. Satan was vast afgeleid geweest op de dag dat hij zijn nazaat creëerde, waardoor hij Josh een beetje te irritant had gemaakt.

‘Hoe wist je dat gezouten karamel mijn favoriet is?’ Ik kneep mijn ogen samen toen ik een klein zwart vlekje op de verpakking zag.

Een uitgeschoten markeerstift? Of het bewijs van vergif? Mmm…

‘Je hoeft geen genie te zijn om daarachter te komen.’ Josh knikte naar de koffiebeker op tafel. ‘Elke keer als ik je zie, slurp je karamel-mokka uit een beker die net zo groot is als je hoofd.’

Oké, daar had hij een punt. Mijn liefde voor alles met karamel was niet bepaald een geheim.

‘Ga zo door en je krijgt diabetes,’ voegde hij eraan toe. ‘Al die suiker is niet goed voor je.’

‘En dus voer je me meer suiker in de hoop dat ik diabetes krijg.’ Met mijn andere hand tikte ik met mijn pen op tafel. ‘Ik wíst wel dat dit een geniepig plannetje van je was.’

Josh zuchtte en kneep in zijn neusbrug. ‘Jules, eet verdomme die cupcake op.’

Ik onderdrukte een grijns. Ik zat hem alleen maar te stangen, en ik had echt heel erge honger. Als ik dood zou gaan, dan kon ik dat maar beter doen terwijl ik iets at waar ik gek op was.

Ik trok het papiertje omlaag en nam een klein hapje. Een warme, heerlijke zoetigheid explodeerde op mijn tong en ik kon een zachte kreun niet inhouden.

Níéts was zo lekker als een gezouten-karamelcupcake na urenlang te hebben gewerkt.

Josh keek toe terwijl ik at en op zijn gezicht was een uitdrukking te zien die ik niet kon ontcijferen.

Plotseling voelde ik mijn huid prikken van verlegenheid, iets wat niets voor mij was. ‘Wat?’

Hij opende zijn mond, sloot die toen en leunde achterover in zijn stoel terwijl hij zijn handen achter zijn hoofd vouwde. ‘Ik vind je veel leuker als je niet praat. Misschien moet ik je vaker eten brengen.’

‘Maar goed dat het me niets kan schelen of je me leuk vindt of niet.’ Honing droop van mijn woorden. ‘Maar ga gerust je gang als je eten voor me wilt kopen. Weet wel dat ik elke centimeter inspecteer voordat het mijn mond in gaat.’

Ik realiseerde me mijn fout voordat de zin helemaal over mijn lippen was.

Shit. Dat kwam er vunziger uit dan ik had gewild.

Er verscheen een duivelse grijns op Josh’ gezicht.

‘Niet doen.’ Ik stak een hand in de lucht en voelde mijn wangen warm worden. ‘Hou die kinderachtige grap die je eruit wilt gooien voor je.’

Tot mijn verbazing deed hij dat nog ook.

Josh tikte met zijn vinger op de stapel papieren voor me. ‘Je weet toch wel dat er andere plekken dan de keuken zijn waar je kunt werken?’

‘Zoals? De badkamer?’ De LHAC was klein en ik wilde niemands werkplek verstoren. ‘Het is niet erg. Ik zit hier prima.’

Op de vrieskou, de krakkemikkige tafel en de harde houten stoelen na. Toch was het beter om hier te werken dan op de wc.

‘Ja, als je deze plek vergelijkt met de Siberische wildernis.’

Ik zuchtte geïrriteerd. ‘Ben je hier om te werken of om mij lastig te vallen?’

‘Allebei. Ik kan goed multitasken,’ zei Josh, voordat zijn gezicht weer serieus werd. ‘Ik hoorde dat we vandaag een nieuwe zaak hadden gekregen.’

‘Ja.’ Ik schoof de papieren zijn kant op en schoot weer in de werkstand. ‘De Bowers. De moeder, Laura Bower, is van de trap gevallen en kan de komende twee maanden niet werken. Ze hebben geen verzekering en dus een heleboel medische kosten en zij is de enige kostwinner thuis. Haar man Terence is een paar jaar geleden uit de gevangenis vrijgekomen, maar heeft vanwege zijn strafblad nog geen werk kunnen vinden. Ze hebben twee kinderen, Daisy en Tommy, van zes en negen jaar oud.’

‘Ze staan op het punt uit huis gezet te worden.’ Josh liet zijn blik over de papieren glijden.

Ik knikte. ‘Laura heeft een stabiele plek nodig om te herstellen van haar val en dan heb ik het nog niet eens over alle problemen als ze dakloos raken.’

Ongewenste herinneringen drongen mijn hoofd binnen.

Koude nachten, een lege maag, het aanhoudende jeukende gevoel van angst in mijn huid.

Mijn situatie was anders geweest dan die van de Bowers, maar ik kon me maar al te goed herinneren hoe het was om elke ochtend wakker te worden en je af te vragen of het de laatste dag zou zijn met een dak boven je hoofd en eten op tafel.

Mijn moeder was serveerster geweest in een cocktailbar, maar ze gaf haar magere inkomen liever uit aan kleren dan aan de rekeningen. Soms was het licht uitgegaan terwijl ik huiswerk zat te maken, omdat ze was vergeten de energierekening te betalen. Uiteindelijk had ik op mijn tiende geleerd hoe ik stroom kon aftappen van onze buurman. Niet bepaald de meest fatsoenlijke oplossing, maar ik had gedaan wat ik moest doen.

Er trok een rilling door me heen.

Het gaat prima met je. Je bent niet meer dat kleine meisje.

‘Ik ken haar.’ Josh tikte met zijn knokkels op het papier met Laura’s foto eraan vastgeniet, waarmee hij me terug naar het heden trok. ‘Ik heb haar behandeld toen ze binnenkwam. Meerdere gebroken botten, kneuzingen en een verzwikte enkel. Toch had ze een goed humeur en maakte ze grapjes, zodat haar kinderen niet in paniek zouden raken.’ Zijn gezicht verzachtte. ‘De eerste hulp kan een komen en gaan van gezichten zijn, maar ik herinner me haar wel.’

‘Ja,’ zei ik zachtjes. ‘Ze klinkt aardig.’

Ik had Laura nog nooit ontmoet, maar zo te horen was ze het type moeder dat ik maar al te graag zou hebben gehad.

Ik schraapte mijn keel om de brok aan emotie weg te krijgen. ‘Wettelijk gezien is de meest voor de hand liggende oplossing om het strafblad van Terence te schrappen, zodat hij een baan kan vinden,’ zei ik. Lisa moest alles wat ik deed goedkeuren aangezien zij de advocaat van de kliniek was, en ze had ermee ingestemd dat dit de beste aanpak was. ‘Hij is opgepakt vanwege marihuanabezit. Dertig gram, en hij moest een jaar de gevangenis in.’ Mijn nek werd warm, net zoals toen ik voor het eerst over de zaak had gelezen. Er waren maar weinig dingen die me bozer maakten dan de onrechtvaardigheid van de strenge drugswetgeving. ‘Hoe achterlijk is dat? Sommige verkrachters krijgen maar een paar maanden cel, maar als je een beetje marihuana bij je hebt, wordt gelijk je hele leven verpest. Dat is zo’n bullshit. In Colorado zijn er wietboeren die hele sommen geld van de verkoop van marihuana binnenharken, terwijl mensen zoals Terence ervoor moeten boeten. Hoezo is dat rechtvaardig? Ik… Wat?’ Ik stopte toen ik merkte dat Josh met een haast gefascineerd lachje naar me keek.

‘Ik heb je nog nooit zo boos gezien om iets wat niks met mij te maken heeft.’

‘Opnieuw bewijs je maar weer dat er geen einde komt aan je zelfobsessie.’ Mijn woede ebde weg, hoewel ik nog steeds verontwaardigd was door de onrechtvaardigheid van de zaak. ‘En daarmee schend ik de wapenstilstand niet,’ voegde ik eraan toe. ‘Het is gewoon een feit.’

‘Tuurlijk,’ zei Josh droogjes. ‘Maar je hebt gelijk. Wat er met Terence is gebeurd is niet eerlijk.’

Ik hield mijn hoofd schuin en was er bijna zeker van dat ik hem verkeerd had verstaan. ‘Herhaal dat eens. Dat eerste.’

Eerst die verontschuldiging en toen de bekentenis dat ik gelijk had. Was het echt Josh die tegenover me zat, of hadden aliens hem ontvoerd en vervangen door iemand die een stuk meegaander was?

‘Nee.’

‘Toe nou.’ Ik gaf zijn voet een duwtje met de mijne, waarop hij fronste. ‘Ik wil het je nog een keer horen zeggen.’

‘Wat precies de reden is waarom ik het niet ga doen.’

‘Kom op.’ Ik schonk hem mijn allerbeste puppyblik. ‘Het is vrijdag.’

‘Dat heeft er niks mee te maken.’ Josh zuchtte diep toen ik mijn puppyblik nog eens extra dik aanzette. ‘Ik zei dat je gelijk hebt.’ Hij klonk zo knorrig dat ik moest lachen. ‘Alleen deze keer. Verder niet.’

‘Zie je, zo lastig was dat niet.’ Ik vouwde het papiertje van de cupcake netjes op en legde het opzij om later weg te gooien. ‘Je hebt geen beroerde lach als je je niet als een klootzak gedraagt,’ voegde ik er vriendelijk aan toe, aangezien we aardig tegen elkaar deden.

‘Bedankt.’

Ik negeerde zijn sarcasme en richtte me weer op de zaak. Ik wilde mijn werk afhebben zodat ik me er tijdens het weekend geen zorgen om hoefde te maken. Morgen zouden we naar Vermont vertrekken, en ook al keek ik er niet naar uit om twee dagen met Josh in een huisje te zitten, ik keek wél uit naar mijn eerste vakantie van het jaar.

Mijn reis naar Eldorra voor Bridgets kroning telde niet. Ik was er maar een weekend geweest en we hadden het zo druk gehad dat ik bijna geen tijd had gehad om te slapen, laat staan om bezienswaardigheden te bezoeken.

‘Goed, over de Bowers.’ Ik tikte met mijn pen op het papier. ‘Lisa zei dat we Laura tijdens haar herstel gratis medische controles konden bieden.’

‘Ja. Normaal gesproken komen ze dan naar de kliniek toe.’ Josh gebaarde in de richting van de uitgang en pas toen realiseerde ik me dat hij hier al de hele dag moest zijn geweest. De pop-uptent stond buiten de LHAC, dus ik zou hem niet hebben zien aankomen. ‘Maar gezien Laura’s situatie kunnen we haar ook thuis bezoeken. Dan moeten we alleen het juiste papierwerk invullen…’

Het uur daarna werkten Josh en ik samen aan de Bower-zaak. Hij maakte een planning en ik regelde het medische papierwerk terwijl we samen de details checkten en de informatie verzamelden om het strafblad van Terence te laten schrappen.

Terwijl Josh iets op een blanco velletje schreef, wierp ik een blik op hem. Hij fronste geconcentreerd en ik realiseerde me toen dat dit de eerste keer was dat ik hem zag werken.

‘Bevalt het wat je ziet?’ vroeg hij zonder op te kijken.

Mijn nek werd weer warm, dit keer uit schaamte. ‘Alleen als het woordenboek het synoniem “haten” toevoegt bij “bevallen”.’

Zijn mondhoek bewoog een centimeter omhoog. ‘Een wapenstilstand, JR.’

Ik wist niet of die herinnering plagend bedoeld was of niet, maar mijn buik maakte een salto. Misschien had hij de cupcake toch vergiftigd.

Ik markeerde een zin in de papieren met iets meer kracht dan noodzakelijk. Josh en ik vormden verrassend genoeg een goed team, maar ik deed geen moeite om te geloven dat onze wapenstilstand het begin van een vriendschap was.

Er waren maar een paar dingen zeker in het leven: de dood, belastingen en het feit dat Josh Chen en ik nooit vrienden zouden worden.

HOOFDSTUK 10

Josh

De korte kameraadschap tussen Jules en mij in de kliniek verdween vierentwintig uur later, toen ik bij de privéjet-terminal aankwam en haar blij en energiek en met een arrogante blik in haar ogen zag staan omdat ze eerder dan ik op het vliegveld was.

‘Je bent te laat.’ Jules nam een slok van haar koffie. Waarschijnlijk een karamel-mokka met extra toppings en havermelk, omdat ze lactose-intolerant was en de smaak van amandelmelk haatte.

Zo voorspelbaar.

‘Jullie zijn nog niet eens aan boord gegaan, wat betekent dat ik niet te laat ben.’ Ik plofte op de plaats naast haar neer en keek fronsend naar haar outfit. Yogabroek en laarzen, met een donzig paars jasje en een enorme zonnebril, die ze boven op haar hoofd droeg. ‘Waar heb je dat jasje in hemelsnaam vandaan? Van een speelgoedwinkel?’

‘Ik verwacht niet dat iemand die in een joggingbroek naar het vliegveld komt, ook maar iets van mode begrijpt.’ Jules’ blik ging naar de joggingbroek in kwestie en mijn irritatie transformeerde in arrogante voldoening toen ik haar blik iets te lang op een bepaald gebied zag blijven hangen.

‘Waarom maak je geen foto? Die blijft langer goed,’ zei ik.

Haar blik ging weer naar de mijne. ‘Bedankt voor het aanbod, maar ik dacht er net alleen maar aan hoe makkelijk het zou zijn om je kroonjuwelen af te hakken.’ Ze glimlachte. ‘Slaap lekker dit weekend, Joshy. Je weet nooit wat er ’s nachts allemaal kan gebeuren.’

Ik deed geen moeite om te reageren op haar absurde dreigement, maar mijn wenkbrauwen schoten wel omhoog toen ze een klein wit papieren zakje naast haar oppakte en zonder waarschuwing mijn kant op gooide.

Ik ving het met gemak, door mijn getrainde reflexen van jarenlang sporten.

Ik opende de zak en mijn wenkbrauwen schoten nog verder omhoog toen ik de bosbessenmuffin zag.

‘In ruil voor de cupcake.’ Misschien kwam het door het licht, maar ik dacht een lichtroze blosje op Jules’ wangen te zien. ‘Ik hou er niet van om bij mensen in het krijt te staan.’

‘Het was een cupcake, JR, geen lening.’ Ik schudde met de zak. ‘Heb je hem vergiftigd?’ vroeg ik terwijl ik haar vraag van gisteren herhaalde. ‘Ava zal het niet leuk vinden als haar broer tijdens haar verjaardagsuitje ineens dood neervalt, wat betekent dat Alex van slag zal zijn, wat betekent dat jij dood zult gaan.’

In haar zucht klonk jarenlange vermoeidheid door. ‘Josh, eet die verdomde muffin gewoon.’

Ik dacht er twee seconden over na voordat ik mijn schouders ophaalde.

Ach, fuck. Er waren wel ergere manieren om te gaan dan door een bosbessenmuffin.

‘Dank je,’ zei ik met tegenzin.

Ik brak een stukje van de muffin af en stopte het in mijn mond terwijl ik mijn blik door de terminal liet gaan. ‘Waar is het gelukkige stel?’

‘Waarschijnlijk fluisteren ze lieve dingen tegen elkaar tijdens het ontbijt.’ Jules knikte naar het duur uitziende restaurant verderop in de terminal.

Ik snoof bij de gedachte dat Alex lieve dingen tegen iemand fluisterde, al was het mijn zus. ‘Wilde je er niet bij gaan zitten?’

‘Ik had geen zin om het vijfde wiel aan de wagen te zijn.’

‘Dat heeft je nog nooit tegengehouden.’

In plaats van antwoord te geven keek ze naar me boven de rand van haar beker, met een kleine frons tussen haar wenkbrauwen. ‘Is dit vreemd voor jou?’ vroeg ze. ‘Om op reis te gaan met Alex?’

Ik was even stil en mijn kaak verstrakte een tel voordat ik doorging met kauwen. ‘Het is wat het is. Ava vroeg me mee, dus hier ben ik. Punt,’ zei ik toen ik klaar was met kauwen.

Er hing een gespannen stilte tussen ons, gevuld met woorden die we niet zeiden.

Jules liet haar beker zakken voordat ze hem weer naar haar mond bracht, alsof ze zichzelf wilde afschermen van wat ze ging zeggen. ‘Je bent een goede broer.’

Geen sneer, alleen maar oprechtheid, maar de woorden raakten me ergens diep in mijn buik.

‘Je zus ligt in het ziekenhuis…’

‘Bijna verdronken…’

‘Het spijt me, jongen, maar je moeder… Ze heeft een overdosis genomen…’

‘Hij heeft tegen ons gelogen.’ Tranen gleden over Ava’s wangen. ‘Hij heeft tegen ons allebei gelogen.’

‘Ga mee voor de feestdagen.’ Ik legde een hand op Alex’ schouder. ‘Kerst hoor je niet alleen te vieren.’

‘Ik zou me beter voelen als er iemand was die een oogje in het zeil houdt, snap je?’

‘Jij bent de enige persoon die ik vertrouw, buiten mijn familie. En je weet hoeveel zorgen ik me om Ava maak…’

Verschillende herinneringen drongen mijn brein binnen.

Was ik een goede broer?

Ik was er niet bij geweest toen Ava bijna dood was gegaan, twee keer. Al die jaren was ik te blind geweest om de waarheid achter onze vader te zien. Ik had naar die man opgekeken, alles gedaan om hem trots te maken. En ik had Ava zo ongeveer in Alex’ armen geduwd, en opnieuw had ik iemand vertrouwd die me ten slotte verraadde.

Uiteindelijk was het wel goed gekomen tussen Alex en Ava, maar ik zou de maanden dat ze als een schim van zichzelf had rondgelopen nooit vergeten. Stil, teruggetrokken, zonder de vonk die Ava Áva maakte. Elke dag werd ik wakker met de angst dat ik haar zou vinden zoals ik onze moeder had gevonden, met te veel pillen in haar maag en niet genoeg wilskracht om te leven.

Alleen maar omdat ik te dom was en mensen vertrouwde die ik niet had moeten vertrouwen.

Ik wist dat het technisch gezien niet mijn fout was geweest dat Michael Ava had proberen te vermoorden of dat mijn moeder zelfmoord had gepleegd of dat Ava verliefd was geworden op Alex. Maar dat was het gekke aan schuldgevoelens, die konden het niets schelen wat logisch was en wat niet. Een schuldgevoel kwam in je op uit het kleinste zaadje twijfel, glipte door de scheurtjes in je geest en tegen de tijd dat je besefte wat de lelijke duisternis in je aderen was, had het schuldgevoel zich al zo diep in je begraven dat je er niet van af kon komen zonder een deel van jezelf te verliezen.

‘Josh.’ Jules’ stem klonk gedempt en ver weg. ‘Josh!’

Dit keer klonk haar stem luider, hard genoeg om me uit mijn gedachten te trekken en terug naar de terminal, die baadde in het zonlicht.

Ik knipperde en mijn hart bonsde zo krachtig tegen mijn ribbenkast dat mijn botten ervan rammelden. ‘Ja.’

De frons tussen haar wenkbrauwen werd dieper en ik zag iets van bezorgdheid in haar ogen flitsen. ‘Ik roep al vijf minuten je naam… Gaat het wel?’

‘Ja,’ zei ik nog eens. Ik haalde een hand door mijn haar en dwong mezelf om een paar keer diep adem te halen totdat mijn hart weer op een normaal tempo begon te kloppen. ‘Ik dacht gewoon aan wat dingen.’

Dat was het zwakste excuus dat ik had kunnen geven, maar Jules zei er niks van. In plaats daarvan staarde ze nog een minuut naar me voordat haar blik over mijn schouder ging en ze zei: ‘Alex en Ava zijn er.’

Ik draaide mijn hoofd net op tijd om het stel onze kant op te zien komen.

‘Hé!’ Ava trok zich los van Alex en knuffelde me. ‘Je bent er al.’

‘Waarom denkt iedereen dat ik niet stipt ben? Dat ben ik wel,’ gromde ik.

Echt hoor. Je was één keer te laat op een feestje en plotseling dachten ze allemaal dat je altijd te laat kwam.

‘Tuurlijk.’ Mijn zus klopte me op mijn arm voordat ze zich tot de anderen wendde. ‘Zijn jullie klaar om aan boord te gaan?’

‘Ja.’ Jules ging staan en gooide haar lege koffiebeker in een prullenbak. ‘Kom op.’

Zij en Ava liepen naast elkaar en lieten mij met Alex achter, die ik alleen met een stijf knikje begroette. ‘Alex.’

‘Josh.’ Zijn gezicht was uitdrukkingsloos, zoals gewoonlijk, maar zijn gespannen schouders gaven aan dat ik niet de enige was die geen zin had in dit weekend.

Ik hoopte maar dat we het heelhuids door zouden komen.

•

Tegen de tijd dat we anderhalf uur later in Vermont waren geland, had ik mijn angsten over het weekend ingeslikt met twee mimosa’s, zonder sinaasappelsap, dankzij de service aan boord van de privéjet.

Een zwarte Range Rover wachtte ons buiten het vliegveld op, vanwaar het maar een halfuurtje rijden was naar het resort, en Ava blééf maar doorgaan over de luxe voorzieningen van het resort: een spa van wereldklasse, twee toprestaurants, de beroemde driedubbel zwarte piste en een heleboel andere dingen, die ik niet meer meekreeg.

Het enige wat mij interesseerde, was de skipiste. Mijn eerste driedubbel zwarte piste. Dat zou episch worden.

Ik kon niet wachten om mijn bagage te droppen en de piste op te gaan, maar helaas kwamen we ons eerste obstakel al tegen nog voordat we waren ingecheckt.

‘Hoe bedoel je, de lodge is bezet?’ IJspegels hingen aan elk woord terwijl Alex boos naar de arme assistent achter de balie keek. Henry, volgens zijn naambordje.

‘Het spijt me verschrikkelijk, meneer Volkov, maar het lijkt erop dat er een fout in het systeem zat en dat we de lodge dit weekend dubbel geboekt hebben.’ Henry slikte. ‘De andere gasten zijn gisteravond aangekomen en ingecheckt.’

‘Aha.’ Alex’ stem zakte nog een paar graden. ‘Dus, waar moeten wij dan precies verblijven? Ik heb al een aanzienlijk bedrag overgemaakt voor die Presidential Lodge.’

Henry slikte weer en begon snel op zijn toetsenbord te tikken.

Ava trok aan Alex’ hand en fluisterde iets in zijn oor, waardoor zijn schouders ontspanden, hoewel hij wel boos naar Henry bleef kijken.

Ik leunde tegen de balie, niet zo dom om mijn mond open te doen terwijl Alex op oorlogspad was. Zelfs Jules zei niks, maar dat kon ook zijn omdat ze het te druk had met verleidelijk kijken naar een of andere gast aan de andere kant van de lobby.

Ik liet mijn blik over de jongen glijden. Blond haar, een onnatuurlijk witte lach, zelfde lichtblauwe overhemd en kakibroek als de rest van het personeel. Ik durfde mijn laatste dollar erom te wedden dat hij een ski-instructeur was. Hij had gewoon die irritante, gretige blik in zijn ogen.

‘Stop je tong terug in je mond, JR. Je kwijlt.’

‘Ik kwijl niet.’ Jules glimlachte naar Ski Bro, die teruglachte.

Irritatie trok door mijn buik. Dit weekend was de grootse opening van het resort en hij hing hier in de lobby rond, te flirten met de gasten. Had hij geen werk te doen?

‘Er is nog één viplodge over,’ zei Henry. ‘De Eagle Lodge is niet zo groot als de Presidential Lodge, maar heeft wel het beste uitzicht en dezelfde voorzieningen. Natuurlijk storten we het verschil in de kosten terug en bieden we ook een gratis maaltijd en een giftcard voor de spa aan om het ongemak goed te maken.’

Als Ava er niet was geweest, had Alex die gast zeker aangevallen, maar het enige wat hij zei, was: ‘Hoeveel kleiner is de Eagle Lodge?’

‘Die heeft twee slaapkamers in plaats van vier. Máár er staat een slaapbank in de woonkamer,’ voegde Henry er snel aan toe toen Alex’ wenkbrauwen gevaarlijk ver zakten.

‘Dat is prima.’ Ava legde een hand op Alex’ arm. ‘Het is maar voor een weekend.’

Alex’ neusvleugels trilden voordat hij kort knikte. ‘De Eagle Lodge is prima.’

‘Geweldig.’ Henry’s opluchting was duidelijk zichtbaar. ‘Hier zijn de sleutelkaarten…’

Ik richtte me weer tot Jules terwijl hij uitlegde hoe we bij de lodge moesten komen.

‘Ben je klaar met je lobbyseks?’

Jules flirtte nog steeds met Ski Bro, maar ze rukte haar blik van hem los toen ik dat zei. ‘Als je denkt dat ik nu seks heb, dan is het geen wonder dat vrouwen jouw kamer onbevredigd verlaten.’

Die was raak.

Een flauw lachje deed mijn lippen trillen. Zoals ik me bij avontuurlijke sporten fysiek kon ontladen, kon ik dat mentaal door zo met Jules te kibbelen. Er was niets anders wat me hetzelfde gevoel gaf.

‘Vrouwen verlaten mijn kamer terwijl ze een heleboel dingen voelen, maar ik kan je geruststellen dat onbevredigd-zijn er daar niet een van is.’

‘Dat denken mannen altijd,’ zei ze verontwaardigd. ‘Het spijt me om je te moeten vertellen dat ze waarschijnlijk doen alsof.’

‘Ik weet het verschil wel tussen een neporgasme en een echte, JR.’

‘Je geeft dus toe dat er vrouwen zijn geweest die deden alsóf ze bij je klaarkwamen.’ Haar stem klonk zoetsappig en zuur tegelijkertijd.

‘Mijn eerste paar keer.’ Daar schaamde ik me niet voor. Iedereen begon bij nul. ‘Maar oefening baart kunst. Misschien kom je daar op een dag wel zelf achter, als je geluk hebt.’

Jules kokhalsde terwijl we Alex en Ava de lobby uit volgden naar onze lodge. ‘Hou op, straks geef ik nog over. We zijn er pas net en ik haat kots.’

Een lach rommelde door mijn keel. Het was zo makkelijk om haar op de kast te jagen.

Maar toen we bij de lodge aankwamen, stierf mijn lach weg toen we tegen het tweede probleem aan liepen: de bank was namelijk geen slaapbank. Het was gewoon een bank, wat betekende dat er maar twee kamers voor ons vieren waren en elke mogelijke combinatie was op haar eigen manier verschrikkelijk.

‘Ik ga wel met Jules op een kamer.’ Ava wierp een verontschuldigende blik op Alex. ‘Dan kunnen jij en Josh delen.’

‘Nee.’ Ik zwom nog liever naakt in de ijskoude rivier die langs het resort liep, dan dat ik een kamer met Alex deelde.

‘Wat is het alternatief?’ vroeg ze. ‘Ik heb geen zin om hier de hele tijd over te discussiëren.’

Er waren maar twee andere opties. Ik zou met Ava of met Jules op een kamer kunnen gaan. Als ik met Ava een kamer deelde, dan zouden Alex en Jules kamergenoten worden, en dat was verdomd raar.

‘Ik deel wel een kamer met JR.’ Ik knikte in de richting van Jules. ‘Pakken jij en Alex maar de grote slaapkamer. In de logeerkamer staan twee bedden, dus we redden ons wel.’

Het was niet ideaal, maar het was de minst verschrikkelijke keuze.

Jules keek net zo enthousiast als een muis die een slangenkooi binnenliep.

‘Weet je het zeker?’ Ava was zich maar al te bewust van de vijandigheid tussen Jules en mij, en waarschijnlijk stelde ze zich voor hoe we elkaar in onze slaap zouden vermoorden.

Die kans was wel aanwezig.

‘Ja. Laten we maar gewoon de knoop doorhakken zodat we de piste op kunnen gaan.’ We zouden toch niet veel in onze kamers zijn. Ik kon best gaan slapen en doen alsof Jules er niet was.

Helaas had het universum een vreemd gevoel voor humor.

Toen we de deur van de logeerkamer opendeden, liepen we tegen het derde probleem aan, in de vorm van het allerergste wat ik ooit in mijn leven had gezien.

‘Dit meen je verdomme niet,’ zei Jules tegelijkertijd toen ik gromde: ‘Je maakt een grapje.’

Want midden in de prachtige kamer, bedolven onder zachte kussens en een luxe, donkerblauwe sprei, stond een hemelbed.

Bed. Enkelvoud. Als in dat er maar één stond.

En ik moest dat bed delen met Jules Ambrose.

Vermoord me nu maar gewoon.

HOOFDSTUK 11

Jules

God strafte me voor de fouten in mijn verleden. Dat was de enige verklaring die ik kon verzinnen voor mijn huidige toestand.

Josh en ik weigerden allebei om op de bank te slapen en dus zaten we samen vast in dezelfde kamer, in hetzelfde bed, voor de komende twee nachten. Een echte heer zou hebben aangeboden om ergens anders te slapen, maar Josh was geen heer. Hij was een nakomeling van Satan… en nu staarde hij met samengeknepen ogen naar me terwijl ik een excuus zocht om niet te hoeven skiën.

‘Gaan jullie maar vast,’ zei ik tegen Ava terwijl ik mijn best deed om Josh’ achterdochtige blik te negeren. ‘Ik herinner me net dat ik iets in de lodge ben vergeten.’

‘Weet je het zeker? Ik wil wel met je meegaan.’

‘Nee. We hebben al genoeg tijd verspild met dat gedoe met de kamers en misschien wil ik eerst even een beetje uitrusten.’ Ik wuifde met mijn hand. ‘Ga maar. Ik red me wel.’

‘Oké.’ Ava klonk twijfelachtig. ‘Wij zijn gewoon hier.’

Ik hield mijn adem in en wachtte totdat Alex en Ava de skilift in waren verdwenen voordat ik die losliet. Een tinteling van angst wurmde zich een weg door mijn lichaam terwijl ik naar de grote sneeuwvlakte voor me keek.

Ik had niet gedacht dat ik er zo door van slag zou zijn; mijn laatste skiweekend dateerde van zeven jaar geleden. Toch had dat uitje voor zoveel verschrikkelijke herinneringen gezorgd. Bovendien was er nog dat filmpje…

Niet aan denken…

‘Wat ben je in hemelsnaam in de lodge vergeten?’ Josh onderbrak mijn gedachtegang. Voor iemand die zoveel zin had om te gaan skiën, leek hij niet veel haast te hebben.

Hij was volledig in ski-outfit: zwarte broek, een blauwe jas om zijn brede schouders en een skibril, die hij omhoog had geduwd, boven op zijn grijze muts. De outfit gaf hem een gespierde, atletische look, waardoor de helft van de vrouwen in de buurt hem geïnteresseerd bekeek.

‘Mijn telefoon.’ Ik duwde mijn handen in mijn zakken en pakte de telefoon vast, die in mijn rechterzak zat.

‘Die had je net onderweg hiernaartoe nog.’

Verdomme. ‘Wat kan jou het schelen wat ik ben vergeten?’ zei ik, de vraag ontwijkend. ‘Moet je niet naar een zwarte piste?’

‘Een driedubbel zwarte piste,’ verbeterde Josh me. ‘En ik ben al onderweg.’

‘Nou, laat je door mij niet tegenhouden.’

Plotseling keek hij me onderzoekend aan. ‘Wacht,’ zei hij langzaam en zijn blik gleed over mijn lichaam op een manier waarvan ik jeuk kreeg. ‘Kun je eigenlijk wel skiën?’

‘Natuurlijk.’ Josh’ wenkbrauwen schoten nog verder omhoog door zijn sceptische blik en ik voegde er met tegenzin aan toe: ‘Het ligt eraan hoe je skiën definieert.’

Mijn ex-vriendje Max had me op mijn achttiende tijdens dát weekend leren skiën. Sindsdien had ik geen ski’s meer aangeraakt.

De angst nam toe en ik werd opgevreten door de zenuwen, maar dat weerhield me er niet van om woedend naar Josh te kijken toen hij in lachen uitbarstte.

In plaats van zijn reactie te verwaardigen met een van mezelf, draaide ik me om en beende zo goed en kwaad als dat in mijn skilaarzen ging weg. Kleine sneeuwwolkjes wervelden op bij elke stap.

‘Kom op, Jules. Je houdt toch van me?’ Max kuste me en kneep in mijn billen. ‘Als je van me houdt, doe je dit voor me. Voor ons.’

‘Voor de zekerheid, babe. Voor het geval hij besluit om ons aan te klagen.’

‘Ik beloof je dat ik het aan niemand laat zien.’

Zweet drupte over mijn rug bij die herinneringen, maar ik dwong ze terug in de doos waar ze thuishoorden voordat er meer van zouden verschijnen. Ik had ze al eens beleefd; dat hoefde niet nog een keer.

‘Wacht.’ Josh haalde me in, nog steeds lachend. Het geluid drukte de laatste sporen van mijn verleden weg en voor één keertje wilde ik hem niet slaan, hoewel de drang daartoe wel terugkeerde bij zijn volgende woorden: ‘Je hebt dus een ski-outfit aangetrokken en bent helemaal hiernaartoe gekomen… maar je kunt niet skiën? Waarom heb je in hemelsnaam niks gezegd? Je had jezelf kunnen inschrijven voor les of zo.’

‘Ik dacht dat ik wel zou kunnen improviseren.’ Dat was niet het beste plan geweest, maar het was wel een plan. Soort van.

‘Je dacht dat je skiën zou kunnen improviseren?’

Mijn wangen brandden. ‘Ik ben van gedachten veranderd.’

‘Ja, dat is maar goed ook, want anders was je nog doodgegaan.’ Josh hield eindelijk op met lachen, maar zijn mondhoeken bleven omhooggedraaid, waardoor het kuiltje in zijn wang halfslachtig opdoemde.

Mijn maag maakte een salto. Ik had Josh nog nooit oprecht vrolijk gezien. Zijn lach, zo zonder sarcasme of wreedheid, was… verontrustend, zelfs al was het maar een flauw lachje.

‘Ik breng de rest van de dag in de lodge door, dus je hoeft je geen zorgen te maken dat ik doodga.’ Ik sloeg mijn armen over elkaar. ‘Misschien vind ik wel een gast die me kan leren skiën.’

‘Zoals die gast met wie je in de lobby praktisch seks had met je ogen?’ vroeg hij, zijn toon droogjes.

‘Misschien.’ Ik deed geen verdere moeite om te reageren op zijn opmerking. Hij bleek vreemd genoeg gefixeerd te zijn op mijn korte interactie met een vreemde, ook al was die jongen absoluut een schatje geweest. Misschien kon ik hem later wel opsporen. Flirten vrolijkte me altijd op, en ik kon wel wat actie gebruiken zonder mijn eigen hand of vrienden op batterijen erbij te hoeven betrekken.

Josh wreef met zijn hand over zijn kaak, zijn wenkbrauwen naar elkaar toe getrokken en zijn jukbeenderen als twee strepen afgetekend tegen de sneeuwachtige achtergrond. ‘Ik leer je wel hoe je moet skiën.’

‘Tuurlijk.’

‘Ik meen het.’

Ik was even stil en wachtte totdat hij het zou uitproesten en me zou vertellen dat hij me bijna in de maling had genomen, want ik dacht toch niet echt dat hij me zou leren skiën, of wel soms?

Maar dat gebeurde niet.

‘Waarom zou je dat doen?’ Ik voelde mijn maag weer zonder reden een salto maken. ‘En je geliefde driedubbel zwarte piste dan?’

Het was niet logisch dat Josh aanbood me te helpen, vooral niet omdat hij al de hele ochtend niet kon ophouden over die skipiste. Als hij me zou leren skiën, dan zouden we op de oefenpiste moeten beginnen.

‘Ik doe het omdat ik een aardig mens ben. Ik hou ervan om de vriendinnen van mijn zus te helpen,’ zei Josh nonchalant. Ja hoor. En ik ben de koningin van Engeland. ‘Bovendien is skiën gewoon skiën. Waar je het ook doet.’

‘Dat is vast niet waar.’ Zelfs ik, een beginneling, wist dat.

Josh zuchtte lang en diep. ‘Luister, wil je nou dat ik het je leer of niet?’

‘Ik leer je wel hoe je moet skiën.’ Max’ tanden flitsten wit in zijn gezicht. ‘Geloof me, ik laat je niet vallen.’

Mijn borst trok samen. Ik haatte het dat Max me nog steeds in het heden lastigviel terwijl hij in het verleden hoorde weg te rotten.

Want dankzij hem had ik al zeven jaar niet geskied. Dat was een onbewuste keuze geweest, maar tot dit moment had ik niet doorgehad hoe diep de littekens zaten. Alles wat me aan Max herinnerde maakte me misselijk, maar misschien werd het tijd om die slechte herinneringen te vervangen door nieuwe.

Ik wilde geen skilessen van Josh, maar ik had ze wel nodig. Ze zouden me afleiden, en als dit gebeurde – als ik maar blééf vastzitten in het verleden totdat ik bijna niet meer in het heden leefde – was afleiding het enige hulpmiddel dat ik had.

‘Best.’ Ik wreef de mouw van mijn jas tussen mijn duim en wijsvinger, waarbij ik gerustgesteld werd door de dikke en stevige stof op mijn huid. ‘Maar als ik doodga, kom ik terug als geest om je tot je sterfdag lastig te vallen.’

‘Ik zal het onthouden. Het verbaast me dat je niet kunt skiën,’ zei hij terwijl we naar de oefenpiste liepen. ‘Ik dacht dat je bij Blue Mills was opgegroeid.’

Blue Mills was het beroemdste skiresort in Ohio en lag op minder dan een uur rijden van Whittlesburg, de buitenwijk van Columbus waar ik was opgegroeid.

‘Mijn familie hield niet zo van skiën.’ Ik ritste mijn jas open en dicht om wat rusteloze energie kwijt te kunnen. ‘En zelfs als dat wel zo was: we hadden het geld er niet voor.’

Ik wilde die woorden terugnemen zodra ze mijn mond hadden verlaten, maar het was te laat.

Een frons verscheen op Josh’ voorhoofd.

Hij wist dat ik naar Thayer was gegaan dankzij een beurs, maar wat hij en zelfs mijn beste vriendinnen niet wisten, was hoe erg het vroeger was geweest, voordat mijn moeder met Alastair was getrouwd. En ze wisten zeker niet hoeveel erger het nog was geworden nadát ze met hem was getrouwd, ook al was Alastair de rijkste man in de stad.

‘Je praat niet vaak over je familie.’ Josh zei niks over mijn opmerking dat we geen geld hadden om te skiën, wat aardig was, en onverwacht, maar waar ik toch dankbaar voor was.

‘Er valt niet veel te zeggen.’ Ik beet op de binnenkant van mijn wang totdat een metalige smaak mijn mond vulde. ‘Familie is familie. Je weet wel hoe dat is.’

Er trok een schaduw over zijn gezicht. Het licht in zijn ogen werd zwakker en het kuiltje verdween. ‘Ik geloof niet dat mijn familiesituatie een heel gangbare is.’

Ik weerstond de drang om ineen te krimpen.

O ja. Een psychopaat als vader die Ava twee keer had proberen te vermoorden en die nu de rest van zijn leven in de cel zou zitten. Dat kwam niet vaak voor, nee.

Michael Chen had zo normaal geleken, maar de grootste monsters hielden zich altijd schuil in onverwachte hoeken.

Josh en ik zeiden niks meer totdat we bij de oefenpiste waren aangekomen.

‘We lopen wel eerst de basis door voordat we de heuvel op gaan,’ zei hij. ‘Ik wil niet dat je een arm kind omverkegelt en een trauma bezorgt. Je hebt geluk dat ik een geweldige leraar ben, dus dit zal niet lang duren.’

‘Je hilariteit wordt alleen maar geëvenaard door je bescheidenheid,’ zei ik serieus. ‘Oké, geweldige leraar, laat maar zien wat je kunt. En vergeet niet…’ zei ik, terwijl ik naar hem wees, ‘als ik doodga, blijf ik je voor eeuwig lastigvallen.’

Josh legde een hand over zijn hart en keek gechoqueerd. Zijn eerdere sombere uitdrukking was verdwenen. ‘JR, voorzichtig. Er zijn kinderen in de buurt. Probeer je obsessie met mij alsjeblieft onder controle te houden totdat we terug zijn in onze kamer.’

Ik deed net alsof ik overgaf. ‘Tenzij je wilt dat ik je mooie skipak onderkots, stel ik voor dat je stopt met praten en begint met lesgeven.’

‘Ik kan niet lesgeven zonder te praten, slimmerik.’

‘O, hou je mond. Je weet best wat ik bedoel.’

Na nog een paar minuten gekibbeld te hebben, trokken we onze ski’s aan en gingen we aan de slag. Ik was niet helemáál nieuw hierin en dus had ik de basis snel weer onder de knie. In theorie, tenminste.

Ik wist wat ik moest doen, maar we kwamen een klein obstakel tegen toen Josh me een aantal oefeningen liet doen om me te laten wennen aan mijn ski’s.

‘Shit!’ Ik raakte gefrustreerd toen mijn kont voor de honderdste keer de grond raakte.

Ik kon me niet herinneren dat het de eerste keer ook zo moeilijk was. Ik was er trots op dat ik een snelle leerling was, maar we waren al bijna de hele ochtend bezig en ik was nog niet erg vooruitgegaan.

‘Probeer het nog eens.’

Tot mijn verbazing was Josh tijdens de les kalm gebleven. Hij had niet één keer naar me geschreeuwd of me ermee gepest dat ik iets niet onder de knie kreeg wat de elfjarigen om ons heen spectaculair goed lukte. Elke keer als ik het verknalde, herhaalde hij dezelfde vier woorden. Probeer het nog eens.

Voor het eerst kreeg ik een glimp te zien van hoe hij op de spoedeisende hulp moest zijn: rustig, evenwichtig en geduldig. Dat was vreemd genoeg geruststellend, ook al zou ik dat nooit toegeven.

‘Ik geloof niet dat ik in de wieg ben gelegd voor skiën.’ Terwijl ik ineenkromp, duwde ik mezelf weer omhoog. ‘Ik stel voor dat we de piste inruilen voor warme chocolademelk en mensen kijken. Dan kunnen we raden wie hier met zijn minnares is en wie er als eerste met een personeelslid het bed in duikt.’

Dat ‘we’ kwam er onbewust uit. Sinds wanneer wilde ik vrijwillig Josh bij mijn activiteiten betrekken? Maar mensen kijken was niet leuk zonder iemand met wie ik mijn inzichten kon delen, en aangezien Ava het druk had, was haar broer mijn enige optie.

Josh liep naar me toe, zijn stappen langzaam en doelbewust, totdat hij zo dicht bij me stond dat ik lichtjes de heerlijke geur van zijn aftershave kon ruiken.

Ik dwong mezelf om me niet te verroeren onder zijn blik.

‘Dat kunnen we best doen,’ zei hij, ‘maar dan geef je dus op. Ben jij iemand die snel opgeeft, Jules?’

Mijn hart begon sneller te kloppen toen hij mijn naam met die diepe, hese stem van hem zei. Had hij altijd al zo geklonken? Vroeger drong zijn stem mijn oren binnen als nagels op een schoolbord. Maar nu…

Nee. Die kant ging ik niet op.

‘Nee.’ Ik hield zijn blik vast terwijl nog een druppel zweet over mijn rug liep, waar die een spoor van warmte en spanning achterliet. ‘Dat ben ik niet.’

Het idee alleen al dat ik snel zou opgeven zorgde ervoor dat ik mijn kaken op elkaar klemde.

‘Mooi,’ zei Josh met die rustige, kalme stem van hem. ‘Probeer het nog eens.’

Dat deed ik, opnieuw en opnieuw, totdat mijn spieren het uitschreeuwden en mijn botten vermoeid waren. Maar ik moest en zou dit onder de knie krijgen. Ik had wel lastigere dingen gedaan dan skiën, en falen was geen optie. Ik moest aan mezelf bewijzen dat ik dit kon. Mijn trots liet niks anders toe.

Een uur later was alle ellende het waard toen de oefeningen me lukten zonder te vallen en Josh zei dat ik klaar was voor de oefenpiste.

‘Goed gedaan.’ Zijn mondhoeken krulden lichtjes op. ‘Je hebt het sneller door dan de meeste mensen.’

Ik kneep mijn ogen samen, op zoek naar een teken van sarcasme, maar hij klonk oprecht.

Mmm.

We liepen naar de top van de heuvel, waar Josh naar een plek in de verte wees.

‘We doen het rustig aan,’ zei hij. ‘Ik ga daar staan en ik wil dat je omlaagskiet en voor me stopt door middel van de sneeuwploeg. Moet ik je die techniek nog eens laten zien?’

‘Nee. Het lukt me wel.’

Mijn maag maakte een sprongetje van zenuwen en opwinding toen Josh naar zijn plek ging en gebaarde dat ik naar hem toe moest komen.

Daat gaat-ie dan.

Ik haalde diep adem en begon aan mijn afdaling. Ik ging iets sneller dan ik zou moeten gezien de korte afstand tussen mij en Josh, maar dat maakte niet uit, ik kon gewoon eerder stoppen door middel van de sneeuwploeg.

Om eerlijk te zijn was dit zo erg nog niet. Het was eigenlijk best leuk. De wind in mijn gezicht, de frisse lucht op de berg, het zachte gevoel van mijn ski’s in de sneeuw. Dit leek in niets op mijn weekend met Max. Misschien kon ik zelfs…

‘Stop!’

Josh’ schreeuw trok me uit mijn gedachten en plotseling realiseerde ik me hoe snel ik op hem afging.

Shit. Ik duwde de achterkanten van mijn ski’s uit elkaar om een omgedraaide V te maken, net zoals hij me had geleerd, maar het was te laat. Ik ging steeds sneller en sneller de heuvel af, totdat…

‘Fuck!’ Ik botste met zoveel kracht tegen Josh op dat ik ons allebei naar de grond stuurde.

Mijn adem verliet mijn longen in één klap en hij gromde toen ik boven op hem landde en onze ledematen verstrengeld raakten, terwijl sneeuw over ons heen dwarrelde in kleine witte kristallen.

‘Wat snap je niet aan “stop”?’ gromde hij, de irritatie duidelijk op zijn gezicht te zien.

‘Ik probeerde te stoppen,’ zei ik verdedigend. ‘Het werkte niet.’

‘Dat is wel duidelijk.’ Josh hoestte zachtjes. ‘Jezus, ik geloof dat je mijn ribben hebt gekneusd.’

‘Doe niet zo dramatisch. Je mankeert niks.’ Toch keek ik omlaag om er zeker van te zijn dat we niet bloedden en dat onze armen en benen niet in onnatuurlijke hoeken lagen. Gekneusde ribben kon ik niet zien, maar zijn gezicht was ook niet vertrokken van de pijn of zoiets, dus ik vermoedde dat hij niet doodging.

‘Je had me kunnen vermoorden.’

Ik rolde met mijn ogen. En mensen noemden míj een dramaqueen.

‘Het was een botsing, Chen. Je had ook een stap opzij kunnen zetten.’

‘Op de een of andere manier verbaast het me niks dat je mij de schuld van iets geeft wat jíj hebt veroorzaakt. Je bent me er een, JR.’

‘Noem me niet steeds JR.’ Dat was nogal een zwakke reactie terwijl we op elkaar geplakt lagen in de sneeuw, maar ik was die bijnaam zo zat. Elke keer dat ik hem hoorde, verloor ik een beetje van mijn geduld.

‘Oké.’ De irritatie verdween uit Josh’ ogen en maakte plaats voor ondeugd. ‘Je bent me er een, Red.’

‘Red. Vanwege mijn rode haar. Wat creatief,’ zei ik uitdrukkingsloos. ‘Het verbaast me dat je zulke unieke en totaal niet overduidelijke bijnamen kunt verzinnen.’

‘Ik had niet door dat je zoveel nadacht over mijn bijnamen voor jou.’ Josh trok aan een lok van mijn haar, met een fonkeling in zijn ogen. ‘En ik noem je niet Red vanwege je haarkleur. Ik noem je Red omdat je de helft van de tijd het bloed onder mijn nagels vandaan haalt. Bovendien rolt Red makkelijker van mijn tong dan JR.’

Mijn glimlach was zo suikerzoet dat ik hem ter plekke diabetes zou kunnen bezorgen. ‘Ik begrijp wel dat twee lettergrepen misschien te veel voor je kleine brein zijn.’

‘Schatje, niks aan mij is klein.’ Josh liet zijn hand naar mijn schouder zakken, waar die net lang genoeg bleef liggen om de warmte door de stof van mijn kleren heen in mijn botten te voelen trekken.

Mijn adem stokte in mijn keel. Plotseling stelde ik me onbewust een beeld voor van zijn ‘niks’ en ik voelde een rilling door mijn bloed trekken, zo snel en onverwachts dat ik met mijn mond vol tanden stond.

Voor het eerst in mijn leven kon ik geen reactie verzinnen.

In plaats daarvan was ik me er plotseling pijnlijk van bewust hoe dicht we tegen elkaar lagen. Ik lag na onze val boven op hem en onze bovenlichamen waren zo stevig tegen elkaar gedrukt dat ik zijn snelle hartslag kon voelen, die in strijd was met zijn kalme toon. De witte wolkjes van onze ademhaling vermengden zich voor onze gezichten en ik voelde een vlaag van verrassing door die aanblik.

Afgaand op hoe strak mijn borst aanvoelde, had ik gedacht dat ik helemaal niet ademde.

Josh’ glimlach verflauwde, maar zijn hand bleef op mijn schouder liggen, een zachtaardige aanraking vergeleken met hoe hij net aan mijn haar trok, maar toch was dit genoeg om een tinteling te voelen van mijn hoofd tot mijn tenen.

Ik likte aan mijn droge lippen en zijn ogen kregen een donkere kleur toen zijn blik op mijn mond viel.

De gespannen sfeer veranderde in een bliksemschicht diep in mijn lichaam.

Ik kon maar beter van hem af gaan. Ik móést van hem af gaan, voordat mijn gedachten een nog verontrustender pad in zouden slaan, maar het gewicht van zijn lichaam voelde vreemd geruststellend onder het mijne. Hij rook naar de winter en warmte tegelijkertijd, en die geur maakte me licht in het hoofd.

Het is gewoon de berglucht. Raap jezelf bij elkaar.

‘Jules,’ zei hij zachtjes.

‘Ja?’ Dat woord bleef eerst in mijn keel zitten en kwam er toen helemaal verkeerd uit. Vreemd hees, helemaal niet zoals mijn normale stem.

‘Op een schaal van één tot tien: hoe graag wil je nu seks met me hebben?’

Het moment spatte uiteen in duizend stukken.

Mijn huid brandde terwijl ik mezelf van hem af duwde en er daarbij voor zorgde dat ik mijn elleboog in zijn gezicht duwde.

‘Min duizend,’ siste ik. ‘Keer oneindig.’

Josh’ lach wiste elke goodwill die hij met zijn lessen had weten op te roepen uit.

Ik kon niet geloven dat ik ook maar enigszins had gedácht dat hij een béétje oké was. Eén redelijke ochtend veranderde niks aan het feit dat hij nog steeds dezelfde onuitstaanbare, arrogante lul was die hij altijd al was geweest.

Het ergste was nog wel dat hij er niet helemaal naast zat. Er was een moment geweest, heel kort, dat ik me had voorgesteld hoe zijn handen zouden aanvoelen op mijn huid. Hoe zijn mond zou smaken en of hij het liever snel of langzaam wilde.

Een bal woede vormde zich in mijn keel. Ik had overduidelijk seks nodig en snel ook, als ik verdomme aan het fantaseren was over Josh Chen.

‘De dame protesteert wel héél fanatiek.’ Josh duwde zichzelf omhoog, met een arrogante grijns rond zijn lippen, ook al zag ik de hitte in zijn ogen. Die aanblik zorgde dat ik me iets beter voelde. Ik was tenminste niet de enige die reageerde op hoe dicht we net bij elkaar lagen. ‘We kunnen dat best doen, hoor. Ik ben niet tegen het idee. Onze relatie ontwikkelt zich.’

‘In je dromen.’ Ik trok mijn muts van mijn hoofd en haalde een hand door mijn warrige haren. ‘We zijn klaar met de lessen.’

‘Je geeft het dus op.’ Die plagende woorden prikten in mijn huid, maar ik viel er niet nog een keer voor.

‘Ik geef niet op, ik stel het uit.’ Ik stak mijn kin naar voren. ‘Morgen geef ik me op voor echte lessen, bij het resort. Misschien krijg ik dan wel die gast uit de lobby als instructeur.’ Blond haar, gretig lachje, gespierd lichaam. Lobby Jongen had net zo goed ‘Ski Bro’ op zijn voorhoofd kunnen zetten. ‘Ik weet zeker dat ik wél van mijn tijd met hém geniet.’

Josh’ grijns kreeg een scherp randje. ‘Geloof maar wat je wilt, Red.’

In plaats van antwoord te geven draaide ik me om en stormde zo elegant mogelijk weg als lukte op mijn ski’s. Ik had ze moeten uitdoen voordat ik wegliep, maar daar was het nu te laat voor.

Het doffe, bonzende gevoel van irritatie trok door mijn buik en werd steeds erger naarmate ik dichter bij de lodge kwam. God, wat was ik een idioot. Ik had beter moeten weten dan…

Uit het niets veranderde het gevoel in mijn buik in een verblindende pijn. De pijn scheurde door me heen als een gekarteld mes en dwong me voorover te buigen en naar adem te happen.

Nee. Nee, nee, nee.

Mijn hartslag klopte in mijn oren.

Het was te vroeg. Dit hoorde pas volgende week te gebeuren.

Maar toen nog een steek pijn ervoor zorgde dat de tranen in mijn ogen sprongen, was het wel duidelijk dat Moeder Natuur zich niks aantrok van mijn planning.

Het gebeurde nú en er was niets wat ik eraan kon doen.

HOOFDSTUK 12

Josh

Nadat Jules was weggestormd, lukte het me om een keer van de piste te gaan voordat het tijd was om te lunchen met Alex en Ava.

Ik vermoedde dat Jules na onze mislukte skiles terug naar de lodge was gegaan, maar die vierde plek aan tafel was wel opvallend leeg.

Ik keek ernaar en gaf afwezig antwoord op Ava’s vragen hoe mijn ochtend was, waarna ik vroeg: ‘Waar is het roodharige gevaarte? Steekt ze ergens naalden in een voodoopop?’

Gezien de manier waarop ze ervandoor was gegaan, zou het me niks verbazen als de pop op mij leek.

Ik had geen idee waarom ik überhaupt had aangeboden haar te leren skiën. Ik gaf de schuld aan de berglucht en de champagne die ik tijdens de vlucht had gedronken, maar een ochtend met Jules was niet zo erg geweest als ik had verwacht. Bovendien was haar reactie toen ik haar had gevraagd hoe graag ze met me naar bed wilde het dubbel en dwars waard geweest.

Mijn mondhoeken draaiden omhoog toen ik terugdacht aan Jules’ rode wangen. Ze kon het zoveel ontkennen als ze wilde, maar ze had er wel aan gedacht. Dat had ik in haar ogen gezien, en gevoeld aan de manier waarop haar borst snel op en neer was gegaan tegen de mijne.

Zij was niet de enige die ondeugende gedachten had gehad.

Onze val was een ongeluk geweest, maar de manier waarop haar rondingen tegen mijn lichaam waren gesmolten, was een openbaring geweest. We hadden allebei winterkleren aan, maar in mijn hoofd hadden we net zo goed naakt kunnen zijn geweest. Ik kon het me zo goed voorstellen: haar zijdezachte huid, haar rondingen, haar sarcastische woorden die over zouden gaan in gekreun terwijl ik haar genadeloos hard nam…

Fuck.

Ik opende mijn servet en legde dat op mijn schoot. Mijn lul stond strak tegen mijn rits en ik hoopte maar dat Alex of Ava niet zou merken hoe onregelmatig mijn ademhaling ging terwijl ik mijn glas weer oppakte.

Ik had geen idee wat er vandaag in de lucht zat waardoor ik zoveel over Jules fantaseerde, maar het deed iets met mijn hoofd. Ik had bijna op het punt gestaan iets doms te doen, zoals…

‘Ze appte me dat ze zich niet lekker voelt.’ Ava nam een slokje van haar water, haar uitdrukking gesloten. ‘Ze is aan het uitrusten in de lodge.’

Mijn opwinding nam af door deze nieuwe informatie. ‘Een uur geleden mankeerde ze nog niks.’

Alex trok een wenkbrauw op. ‘Hoe weet jij dat?’

Shit. ‘Ik eh, kwam haar tegen op de piste.’

‘Jules zei dat ze niet is gaan skiën.’ Ava keek achterdochtig. ‘Ze is achtergebleven in de lodge nadat ze haar telefoon had opgehaald.’

Dubbel shit. ‘Misschien is ze eerst naar de piste gegaan en toen van gedachten veranderd.’ Ik trok mijn schouders op en hoopte dat dat nonchalant overkwam. ‘Wie weet? Ze kan allerlei redenen hebben gehad.’

Een flauwe grijns trok aan Alex’ mond.

Gelukkig kwam op dat moment de ober, waardoor me een verdere ondervraging werd bespaard. Nadat we onze bestellingen hadden doorgegeven, veranderde ik van onderwerp naar Ava’s nieuwste opdracht voor het tijdschrift World Geographic, waar ze voor werkte als een junior fotograaf. Ze kon over niks zo doorgaan als over fotografie.

Ik luisterde maar half terwijl mijn zus vertelde over haar project, waarvoor ze straatkunst moest fotograferen. Ik hield van haar, maar ik gaf niks om fotografie.

Mijn blik gleed weer naar de lege stoel van Jules. Haar kennende had ze lichte hoofdpijn, maar deed ze alsof ze bijna doodging.

Waarschijnlijk.

Misschien.

Ze mankeert niks. Ik sneed onnodig hard in mijn kip.

Of Jules nou haar gebruikelijke dramatische zelf was door niet voor de lunch te komen opdagen of dat ze echt doodging, het kon me niets schelen. Het had helemaal niks met mij te maken.

•

Tegen de tijd dat de lunch voorbij was, had ik Jules uit mijn hoofd gezet… Grotendeels dan. Ik knipperde niet toen Ava wegging om bij Jules te gaan kijken en haar haar lunch te brengen, maar mijn spieren spanden zich wel toen Alex erop stond dat wij de piste op gingen zonder haar.

De hele ochtend al vermeed ik een-op-eeninteracties met Alex. Het leek erop dat mijn geluk nu op was.

Ik hield mijn blik op de horizon gericht terwijl we naar de driedubbel zwarte piste liepen, waarbij ons gesprek uit niets meer bestond dan het zachte gekraak van de sneeuw onder onze skischoenen.

Tijdens de lunch hadden we hier en daar wat zinnen uitgewisseld, maar vooral Ava en ik hadden het gesprek gaande gehouden terwijl Alex stilletjes at.

Dat was altijd al onze dynamiek geweest, zelfs toen we nog vrienden waren. Ik praatte, hij luisterde. Ik was de extrovert en hij de introvert. Ava noemde ons vroeger altijd grappend yin en yang.

Ik kon hetzelfde zeggen over haar relatie met Alex. Haar zonnige optimisme kwam niet eens in de buurt van Alex’ ijzige cynisme, net zoals de zon verschilde van de maan, maar op de een of andere manier werkte het tussen die twee wel.

‘Ik wed voor vijftig dollar dat Ava bij Jules blijft en niet meer bij ons komt,’ zei Alex terwijl we de piste naderden.

Ik snoof. ‘Dat is geen weddenschap. Jules trekt haar altijd mee in haar shit. Het zou me niets verbazen als we terugkomen bij de lodge en alles in de fik staat.’

Tenzij Jules natuurlijk echt te ziek was om uit bed te komen. Ava had niet uitgelegd wat ze precies bedoelde toen ze had gezegd dat Jules ‘zich niet lekker voelde’.

Was het migraine? Buikpijn? Was ze gewond na onze botsing?

Ik voelde de bezorgdheid aan mijn keel trekken voordat ik het gevoel onderdrukte. Ze was na mijn grap uitstekend in staat geweest om weg te stormen. Ze mankeerde niks. Anders was Ava wel meer uit haar plaat gegaan.

Voordat Alex kon antwoorden, kregen we allebei tegelijkertijd een bericht binnen. We checkten onze telefoons en ik schudde mijn hoofd toen ik de berichtjes las.

Ava: Ik blijf even bij Jules. Wacht maar niet op me. Ik zie jullie bij het eten.

Ava: Veel plezier! xx

‘Je zei het al.’ Ik borg mijn mobiel weer op. Ik wist niet zeker of Jules Ava nodig had of dat dit nog een poging van Ava was om mij en Alex te dwingen het goed te maken. Waarschijnlijk allebei. ‘Wat is er eigenlijk met Jules aan de hand? Ava zei niet wat ze had.’ Ik hield mijn toon zo nonchalant mogelijk.

‘Ik heb het niet gevraagd.’

Natuurlijk niet. Alex gaf maar om twee mensen in de wereld en beide namen begonnen met een a.

‘Nou, ik weet zeker dat het wel goed met haar gaat.’ Ik schoof mijn bril van mijn hoofd en voor mijn ogen.

‘Je lijkt je wel erg veel zorgen om haar te maken. Ik dacht dat je haar haatte.’

Ik rechtte mijn rug door die suggestie. ‘Dat is niet zo, en ik haat haar ook.’

‘Ja hoor.’

Ik negeerde zijn veelbetekenende blik en knikte naar de heuvel. ‘Naar beneden racen?’

Dat was ergens een vredesoffer maar ook een afleiding. De laatste tijd blééf ik die maar uitdelen. Maar als ik mijn relatie met Jules kon verbeteren, al was het maar een beetje en alleen zo nu en dan, dan kon ik misschien wel hetzelfde met Alex doen.

Dat betekende niet dat ik hem vergaf. Ik had er geen moeite mee om een wrok te koesteren, maar het was vermoeiend om iemand zo actief te haten, vooral als je langere tijd met diegene vastzat. En tegenwoordig was ik altijd zo moe. Zelfs als het fysiek goed met me ging, was ik mentaal uitgeput.

Het leven brak stukjes van me af, beetje bij beetje, en ik wist niet hoe ik die stukjes kon terugkrijgen.

Alex keek verrast voordat een klein lachje aan zijn lippen trok. ‘De verliezer betaalt de rest van het weekend de drankjes.’

‘Aangezien ik midden in mijn coschappen zit en jij een fucking miljonair bent, is dat voor mij geen goede deal,’ gromde ik.

‘Beledig me niet. Ik ben een miljardair,’ zei hij. ‘Maar als je zo weinig vertrouwen in je skitalenten hebt…’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Dan doen we het niet.’

Ik fronste. Ik haatte zijn omgekeerde-psychologiebullshit, maar toch viel ik er altijd voor. ‘Ik heb genoeg vertrouwen in mijn atletische eigenschappen, kantoormannetje.’ Ik stak mijn hand uit. ‘Deal.’

Alex lachte zacht en leek niet onder de indruk van mijn belediging. Hij verdiende zittend in zijn kantoor genoeg geld, dus ik zou dat ook niet zijn als ik hem was.

Hij schudde mijn hand met een strijdlustige blik in zijn ogen. ‘Deal.’

En toen gingen we van start.

We waren allebei pro’s in skiën, dus het duurde niet lang voordat we de piste af vlogen.

We hoorden op zo’n lastige piste niet zo hard te gaan, maar geen van ons gaf ook maar iets om zulke regels.

De stress van mijn werk, de spanning tussen Alex en mij, mijn nieuwe verontrustende fixatie op Jules… Alles smolt weg terwijl ik in mijn element kwam.

Adrenaline gierde door mijn aderen, aangespoord door de wind in mijn gezicht en de koude lucht in mijn longen. Mijn hart was net een wild dier dat was ontsnapt, en al mijn zenuwen stonden op scherp, om elk detail van de wereld om me heen op te vangen. De vlokjes sneeuw die opwervelden, het gefluit van de wind en het bonzen van mijn hart, elke hobbel terwijl ik over mijn allereerste driedubbel zwarte piste vloog.

Een in het zwart gekleed figuur schoot langs me heen.

Alex.

Een grijns verscheen op mijn gezicht terwijl ik een nog sterkere drang voelde om te winnen. Ik oefende meer druk uit op de punten van mijn ski’s en vloog langs hem heen.

Ik dacht Alex achter me te horen lachen, maar de wind nam het geluid met zich mee voordat het goed en wel mijn oren had bereikt.

Ik draaide strak om een rots heen, toen nog een haarspeldbocht om het pad van de piste te volgen. De meeste mensen zouden flippen als ze zo snel over een driedubbel zwarte piste gingen, maar ik niet. Niets gaf me zo’n goed gevoel als om op het nippertje aan de dood te ontsnappen.

Gezien het feit dat Ava een keer bijna was verdronken, mijn moeder zelfmoord had gepleegd, en denkend aan de mensen die ik had gered – en niet had kunnen redden – waren de dood en ik oude kennissen. Ik haatte die klootzak, en elke keer dat ik een van mijn avonturen overleefde, was dat een metaforische middelvinger naar de man met de zeis.

Een dezer dagen zou hij me vangen, net zoals hij uiteindelijk iedereen ving. Maar dat was niet vandaag.

Nog meer bochten, nog meer obstakels waardoor ik als een patiënt in plaats van een dokter op de spoedeisende hulp terecht zou zijn gekomen als ik niet zo’n ervaren skiër was. Ik nam elke bocht die opdoemde en minderde nooit vaart, ook al ging ik niet zo snel als ik op een normale piste zou zijn gegaan.

Alex en ik hielden het ritme vast tot het einde, toen ik vijf seconden eerder dan hij de eindstreep haalde.

Tevreden haalde ik diep adem. ‘Het lijkt erop dat jij dit weekend trakteert.’ Ik duwde mijn bril weer op mijn hoofd en mijn borst bewoog snel op en neer. ‘Maar goed dat je een miljardair en geen miljonair bent, want ik ga de barkeeper elke keer om het duurste drankje op de kaart vragen.’

‘Nog niet.’ Alex kneep zijn ogen samen. Het was hilarisch om zijn reactie te zien als hij verloor, want dat gebeurde niet zo vaak. ‘We doen drie wedstrijden.’

‘Je verandert de regels nadat je hebt verloren.’ Ik maakte een afkeurend geluid. ‘Je kunt slecht tegen je verlies, Volkov.’

‘Ik verlies niet.’

‘Hoe noem je wat er net is gebeurd dan?’ Ik gebaarde naar de kronkelige en steile route achter ons.

Een ondeugende fonkeling verscheen in zijn ogen. ‘Een alternatief van winnen.’

‘O, ga weg met die bullshit.’ Ik kon mijn lach niet inhouden.

Aangezien ik nooit een uitdaging uit de weg zou gaan, ging ik akkoord met drie wedstrijden, ook al had ik daar meteen spijt van toen Alex de tweede keer een minuut sneller was.

De derde keer zaten we nog dichter op elkaar dan de eerste. We gingen tot de laatste seconden nek aan nek, maar ik was eerder bij de eindstreep.

Een arrogante grijns verscheen op mijn gezicht en ik opende mijn mond, maar Alex was me voor.

‘Zeg maar niks,’ zei hij waarschuwend.

‘Dat was ik ook niet van plan.’ Mijn uitdrukking zei genoeg. ‘Maak je niet druk.’ Ik klopte hem op zijn rug terwijl we terug naar de lodge liepen voor het eten. ‘Het is niet erg om alternatief te winnen. Vraag dat maar aan iemand met een zilveren medaille.’

‘Ik maak me niet druk. Anders koop ik wel een gouden medaille voor mezelf. Vierentwintig karaat, Cartier.’

‘Je bent een klootzak.’

‘Altijd.’

Lachend schudde ik mijn hoofd. Ik had al zo lang niet meer met Alex opgetrokken dat ik was vergeten hoe gestoord zijn gevoel voor humor was, hoewel ik een van de weinigen was die dat überhaupt beschouwde als een gevoel voor humor. De meeste mensen vonden hem een lul vanwege de manier waarop hij met een stalen gezicht dingen zei, en dat… nou, dat klopte wel. Ava noemde hem vroeger altijd een robot…

Mijn glimlach verdween.

Ava. Michael. Ontvoering, geheimen en duizenden leugens die elke herinnering aan onze vriendschap aantastten.

Die middag waren we sinds erg lange tijd dicht in de buurt gekomen van onze normale manier van met elkaar omgaan, en ik was bijna vergeten waarom Alex en ik geen vrienden meer waren.

Bijna.

Alex móést de verandering in sfeer wel aanvoelen, want zijn lach verdween samen met de mijne en zijn kaak verstrakte zichtbaar.

De spanning hing als een ijzeren gordijn tussen ons.

Ik wou dat ik kon vergeten wat er was gebeurd en opnieuw kon beginnen. Ik had genoeg vrienden, maar ik had altijd maar één beste vriend gehad en soms miste ik hem zo erg dat het pijn deed.

Maar ik was niet meer dezelfde persoon die ik drie jaar geleden was, en dat was Alex ook niet. Ik wist niet hoe ik verder moest, hoe graag ik dat ook wilde. Elke keer als ik vooruitgang boekte, trok het verleden me terug als een jaloerse geliefde.

En toch bewees onze skiwedstrijd dat Alex en ik normaal met elkaar om konden gaan, zelfs zonder Ava. Het was niet genoeg, maar het was wel een begin.

‘Ik heb het naar mijn zin gehad vandaag,’ zei ik stijfjes, zoekend naar de juiste toon, zowel voor mezelf als voor Alex.

Er ging een seconde voorbij voordat hij antwoord gaf. Ik had hem opnieuw verrast. Twee keer op één dag, dat moest wel een record zijn. ‘Ik ook.’

Daarna zeiden we niets meer.

HOOFDSTUK 13

Josh

Jules was er tijdens het eten weer niet, maar aangezien ik niet nog meer vragen van Alex wilde krijgen over waarom ik me zoveel zorgen om Jules maakte – wat niet zo was, ik was gewoon nieuwsgierig – wachtte ik totdat we terug waren bij onze lodge voordat ik Ava ondervroeg.

‘Wat is er mis met JR?’ Ik praatte zacht.

Alex was in hun badkamer verdwenen voor een douche, maar het zou me niets verbazen als hij een supersonisch gehoor had.

Ava beet op haar onderlip.

‘Ava.’ Ik keek haar streng aan. ‘Als ze midden in de nacht ineens doodgaat in mijn kamer, moet ik dat weten zodat ik mijn slaap eromheen kan plannen.’

‘Erg grappig.’ Ze wierp een blik op de gesloten deur. ‘Oké, ik zeg dit alleen maar omdat je een dokter bent, maar ook omdat het vanmiddag erger is geworden en ze te koppig is om aan iemand hulp te vragen.’

Mijn eerdere zorgen bloeiden ineens op tot een boom, met bladeren en al. ‘Wat is erger geworden?’

Mijn zus twijfelde voordat ze zei: ‘Jules heeft erg… pijnlijke menstruaties. Erger dan gewone kramp. De pijn gaat meestal na een dag of zo weg, maar op die dag…’

‘Ondraaglijk,’ maakte ik haar zin af. Een harde knoop trok zich aan in mijn borst. ‘Endometriose?’

De meeste vrouwen hadden te maken met primaire dysmenorroe, menstruatiekrampen. Secundaire dysmenorroe, zoals endometriose, was het gevolg van problemen aan de voortplantingsorganen en was meestal veel pijnlijker.

Ava schudde haar hoofd. ‘Ik geloof het niet, maar ik weet het niet. Ze praat er niet graag over.’

‘Begrepen.’

Er zat een sociaal stigma vast aan menstruatie, en een heleboel mensen, mannen en vrouwen, vonden het ongemakkelijk om erover te praten.

Na jarenlang geneeskunde te hebben gestudeerd en coschappen te hebben gelopen, had ik er geen moeite mee om het over lichaamsfuncties te hebben, maar ik zou niet iets ter sprake brengen als de ander dat niet wilde.

‘Doe het vanavond rustig aan met de beledigingen, oké?’ Ava keek me veelbetekenend aan. ‘Ze is niet in de stemming daarvoor.’

‘Ik ben geen monster, zusje.’ Ik woelde door haar haren, waardoor ze naar me fronste. ‘Maak je geen zorgen.’

Nadat Ava naar haar kamer was gegaan, stopte ik voor mijn kamer en klopte op de deur voor het geval Jules zich aan het omkleden was. Geen antwoord.

Ik wachtte nog een tel voordat ik de deur zachtjes opende. De lamp was aan en onmiddellijk viel mijn blik op Jules, die opgekruld op bed lag. Ze had haar knieën tegen haar borst getrokken en een kussen tegen haar buik gedrukt. Ik kon haar gezicht niet zien, maar ik zag haar wel verstijven toen ik binnenkwam.

Nog steeds wakker.

‘Hé,’ zei ik zachtjes. ‘Hoe voel je je?’

‘Prima. Gewoon buikpijn,’ mompelde ze.

Ik liep naar haar toe totdat ik naast haar stond en voelde mijn borst samentrekken toen ik zag hoe oppervlakkig ze ademhaalde en hoe ze het kussen in haar vuist vasthield, waardoor haar knokkels wit werden.

‘Heb je een ibuprofen genomen? Ik heb er anders wel een voor je.’ Ik had altijd een kleine EHBO-doos bij me, met verband, pijnstillers en andere essentiële dingen.

‘Ja.’ Jules keek fronsend naar me op. ‘Ava heeft het je verteld, hè?’

‘Ja.’ Het had geen zin om te liegen.

Ze kreunde. ‘Ik had haar moeten laten beloven niks te zeggen.’

‘Ik geloof dat ik wel zou hebben gemerkt dat er iets mis was als ik je zo opgekruld als een misvormde garnaal had zien liggen.’

Het telde niet als een belediging als ik alleen maar wilde dat ze zich beter voelde. Ik had haar de perfecte gelegenheid gegeven om iets terug te snauwen, en ze voelde zich altijd beter als ze met mij kon bekvechten.

Mijn glimlach verflauwde toen ze niks zei.

Oké, misschien was die opmerking over een misvormde garnaal niet zo behulpzaam als ik had gedacht.

Zou ik haar moeten helpen of juist alleen laten? Er was niet echt één wondermiddel tegen hevige kramp en ze had al een ibuprofen genomen, maar er waren wel andere dingen die misschien konden helpen.

De vraag was alleen of ze mijn hulp wel wilde.

Ik hakte de knoop door toen Jules kreunde en het kussen strakker tegen haar buik drukte, haar gezicht vertrokken van de pijn.

Wat de fuck. Ik was van plan haar te helpen, of ze dat nu wilde of niet. Ik was heus niet in staat lekker naast haar te gaan liggen slapen terwijl ik wist dat ze pijn had. Zo’n erge klootzak was ik nou ook weer niet.

Ik liep de badkamer in en checkte de hotelflesjes op de marmeren wastafel. Ik zou zweren dat ik iets had zien staan toen we onze bagage hadden gedropt… Aha. Ik pakte het kleine flesje lavendelolie op en keerde terug naar Jules.

‘Misschien kan ik wel helpen met de kramp,’ zei ik. ‘Draai je om.’

‘Waarom?’

‘Vertrouw me.’ Ik stak mijn andere hand in de lucht toen ze haar mond opende. ‘Ja, ik weet het. Je vertrouwt me niet. Maar ik ben getraind in medische hulpverlening en ik beloof je dat ik geen bijbedoelingen heb. Dus tenzij je de hele nacht wilt liggen draaien…’

‘Getraind in medische hulpverlening, maar toch moet je nog werken aan de manier waarop je met de patiënt omgaat.’ Toch deed ze wat ik zei en ze verschoof totdat ze op haar rug lag.

‘Er heeft nog nooit iemand geklaagd.’ Ik ging naast haar op het bed zitten en legde het kussen aan de kant. Ik knikte naar de onderkant van haar shirt. ‘Mag ik?’

Jules keek behoedzaam, maar ze knikte kort.

Ik tilde haar shirt op zodat haar buik blootlag, waarna ik het flesje opende en een paar druppels in mijn handen opwarmde. Dit spul was gemaakt voor in bad, maar kon voor nu ook wel dienen als massageolie.

Ik streek met mijn handen over haar buik en wreef voorzichtige rondjes voordat ik meer begon te kneden. Ik was geen professioneel masseur, maar door de jaren heen had ik hier en daar wel wat dingetjes opgepikt.

Jules’ spieren stonden eerst strak door mijn aanrakingen, maar terwijl de minuten voorbijgingen, ontspanden ze meer.

‘Zo ja,’ mompelde ik. ‘Haal diep adem. Hoe voel je je?’

‘Beter.’ Haar ogen vielen dicht. ‘Je bent hier goed in.’ Haar stem klonk kreunend en bewonderend tegelijkertijd.

‘Ik ben overal goed in.’ Een glimlach verscheen rond mijn mond toen ze een verontwaardigd geluid maakte.

Er viel een comfortabele stilte tussen ons terwijl ik door bleef gaan met mijn massage. Jules’ huid was zacht en warm onder mijn handen en uiteindelijk haalde ze diep en regelmatig adem.

Ik wierp een blik op haar gezicht. Haar ogen waren nog steeds dicht en dus stond ik mezelf toe om wat langer naar de donkere wimpers die op haar wangen lagen te kijken, de ronding van haar onderlip en haar zijdezachte, koperkleurige haren op het kussen. Er lag geen frons van pijn meer op haar gezicht en de knoop in mijn borst werd iets losser.

Het was voor het eerst dat ik Jules zo kwetsbaar zag en dat was… verontrustend. Ik was zo gewend geraakt aan ons gesnauw dat ik nooit had gedacht aan hoe ze was achter al dat vuur en sarcasme.

Hoe weet je dat dat niet al is gebeurd?

Mijn familie hield niet zo van skiën. En zelfs als dat wel zo was: we hadden het geld er niet voor.

Jules heeft erg… pijnlijke menstruaties. Erger dan gewone kramp.

Ik kende Jules al jaren en toch wist ik zo weinig van haar af. Haar familie, haar geschiedenis, haar geheimen en haar demonen. Wat hield ze verborgen onder die vurige buitenkant? Iets in me zei dat ze niet alleen maar zonneschijn en regenbogen was.

Ik richtte me weer op wat ik aan het doen was en deed mijn best om mijn gedachten onder controle te krijgen. ‘Voel je je beter?’ Die woorden kwamen er vreemd genoeg hees uit.

‘Mm-mm.’ Jules’ slaperige stem trok nog een glimlach uit me.

Mijn blik gleed weer naar boven en ik voelde iets warms in mijn buik trekken toen ik haar met zo’n luie en slaperige uitdrukking naar me zag staren.

Haar mond viel lichtjes open terwijl we naar elkaar keken. Onze blikken brandden.

De rustige sfeer werd nu geladen en de elektriciteit danste op mijn huid, die plotseling te strak voelde om mijn botten en bonzende hart.

Jules’ ademhaling werd weer oppervlakkig. Niet alleen kon ik dat horen, maar ik kon haar ademhaling ook voelen onder mijn handen, en die ging net zo onregelmatig als de mijne.

Ze likte aan haar lippen en God zelf had de 18+-beelden die nu mijn hoofd binnendrongen niet kunnen tegenhouden. Die volle lippen om het topje van mijn lul, die roze tong die over mijn lengte likte terwijl ze naar me opkeek met haar grote lichtbruine ogen…

Ik hield mijn handen stil en kneep ze toen tot vuisten. Het had geen zin om te doen alsof ik haar nog steeds een massage gaf. Het enige waar ik op kon focussen was de erectie die strak achter mijn rits stond, en mijn poging om die erectie voor Jules verborgen te houden.

Het was zo gestoord. Zij had pijn en hier zat ik dan, zo hard als steen. Het bewijs dat lichaam en geest het soms vaker wel dan niet oneens konden zijn.

Maar Jules keek niet alsof ze nog zoveel pijn had. In plaats daarvan keek ze naar me alsof…

Nee. Niet aan denken.

‘Zo moet het wel goed zijn.’ Ik schraapte mijn keel voordat ik weer sprak. ‘Ik breng je wel een warm kompres zodat je dat vannacht kunt gebruiken.’

Ik stond op en liep de badkamer in voordat ze kon antwoorden, waarbij ik mijn lichaam zo schuin hield dat ze de bobbel in mijn broek niet kon zien. Tegen de tijd dat ik weer naar buiten kwam met een warme handdoek als kompres, lag Jules diep te slapen.

Opluchting en teleurstelling trokken door me heen.

Ik schikte de opgevouwen handdoek voorzichtig op haar buik en legde haar handen erbovenop, zodat hij niet zou wegglijden. Vervolgens trok ik de deken omhoog, deed de lamp uit en stapte de badkamer weer binnen, waar ik de douche helemaal opendraaide om zo de spanning uit mijn spieren te krijgen.

Ik wreef met mijn handen over mijn gezicht terwijl ik mijn best deed om de afgelopen veertien uur te verwerken.

Die ochtend hadden Jules en ik elkaar beledigd zoals normaal, maar door de dag heen had ik haar vrijwillig geleerd hoe ze moest skiën, me zorgen gemaakt over haar welzijn en haar verdomme een aromatherapiemassage gegeven. En niet te vergeten was ik nog steeds zo hard als staal.

Wat gebeurt er verdomme met me?

In plaats van toe te geven aan de drang om iets aan de situatie daar beneden te doen, rondde ik mijn douche af en trok een joggingbroek aan.

Ik kon me niet aftrekken bij de gedachte aan Jules, niet terwijl ze in de kamer hiernaast lag te slapen en ik haar niet eens aardig vond. Maar goed, lust en aardig vinden waren vaak twee verschillende dingen.

Ik stapte in bed, waarbij ik erop lette om zo ver mogelijk bij haar uit de buurt te blijven, en deed toen mijn best om in slaap te vallen. Helaas kon ik mijn verdomde brein niet uitzetten.

Jules. Alex. Michaels brieven. Jules. Mijn fucking erectie die maar niet wegging. Jules.

Mijn lul pulseerde nog harder en ik gromde laag.

Dit zou een lange nacht worden.

HOOFDSTUK 14

Jules

Ik werd wakker van de lichte geur van lavendel en het zware gewicht van een gespierde arm om mijn middel. Ik kon me niet herinneren wanneer ik voor het laatst met een gast in mijn bed was wakker geworden. Normaal gesproken deed ik niet aan slaappartijtjes.

De arm voelde wel fijn aan. Sterk, stevig en geruststellend, alsof die me tegen alles kon beschermen. En de arm was van iemand die geweldig rook.

Ik zuchtte zacht en tevreden en kroop dichter naar de eigenaar van de arm toe. Ik hield mijn ogen dicht. Ik was er nog niet klaar voor om mijn warme nest te verlaten en de realiteit onder ogen te komen.

De arm verstrakte om mijn middel en trok me dichter tegen zich aan totdat mijn rug tegen zijn borst lag. Mijn mondhoeken bewogen vanzelf omhoog toen een mannelijke, zachte en slaperige grom zijn mond verliet en hij zijn gezicht in mijn nek begroef. Ondertussen voelde ik iets warms onder in mijn buik door de manier waarop de harde lijnen van zijn lichaam tegen mijn zachtere aan smolten.

Wie was hij? Hadden we gisteravond seks gehad?

Mijn brein werkte nog niet optimaal en het leek me nu, zo vroeg in de ochtend, te veel werk om door al mijn herinneringen van de afgelopen vierentwintig uur te bladeren.

Ik strekte me uit en raakte toen iets zachts en donzigs. Uit nieuwsgierigheid opende ik een oog en zag toen een opgevouwen handdoek naast me op bed liggen.

Wat deed ik met een handdoek in…

Vermont. De verkeerde kamer. Skilessen. Ongesteldheid. Josh. Massage.

Mijn brein werd eindelijk wakker en alle gebeurtenissen van gisteren bombardeerden me op volle snelheid.

Mijn ogen gingen helemaal open. Als Josh en ik een kamer moesten delen, dan betekende dat dat de arm…

‘Ah!’ Ik duwde hem van me af en strompelde uit bed, waarbij ik in mijn haast mijn scheenbeen tegen het nachtkastje stootte.

Op een dag zou ik hierop terugkijken en me schamen voor de manier waarop ik had geschreeuwd, maar het enige waar ik nu aan kon denken was het feit dat ik met Josh Chen in bed had gelegen. Alleen maar letterlijk gelegen, goddank, maar toch.

‘Jezus.’ Hij kreunde en bedekte zijn ogen met zijn arm. De deken gleed omlaag, waardoor zijn blote en gespierde borst zichtbaar werd. ‘Het is te vroeg voor je banshee-impressies, Red.’

Mijn ademhaling kwam er snel en verontwaardigd uit. ‘Jij knuffelde míj,’ zei ik beschuldigend. ‘En je hebt geen shirt aan.’

Ik dwong mezelf om naar zijn gezicht te blijven kijken in plaats van de manier waarop zijn spieren zich bij elke beweging aanspanden. Gespierd en krachtig. De spieren van iemand die ze had verdiend door buiten te sporten, niet in een sportschool.

Brede schouders, strakke borstspieren en een sixpack dat ik half boven de deken zag uitsteken…

Hou op.

‘Jij was warm en lag recht naast me. Dat was instinct.’ Josh gaapte en strekte zijn armen uit boven zijn hoofd. ‘Maar het is fijn om je weer in leven te zien. Gisteren functioneerde je nauwelijks.’

Ondanks zijn nonchalante toon keek hij me speurend aan, alsof hij op zoek was naar sporen van mijn ongemak van gisteravond.

Gelukkig was mijn menstruatie altijd alleen de eerste vierentwintig uur ondraaglijk, daarna viel de kramp te vergelijken met een gewone ongesteldheid. Dat was al zo sinds mijn elfde, en ik had geleerd om rond menstruaties heen te plannen. Deze maand was die echter vier dagen te vroeg begonnen, wat de reden was waarom ik de pijn niet had zien aankomen.

‘Ja, nou, zo makkelijk kom je niet van me af.’ Een deel van de ergernis verliet mijn stem toen ik me herinnerde wat hij gisteravond voor me had gedaan. Ik wist niet of het zijn techniek was geweest of het feit dat er iemand was om me te troosten maar zijn massage had beter gewerkt tegen de pijn dan wat ik dan ook had geprobeerd, door de jaren heen. Normaal gesproken haatte ik het om op de eerste dag van mijn ongesteldheid mensen om me heen te hebben. Hij moest ook wel de warme handdoek voor me hebben gemaakt nadat ik in slaap was gevallen.

Dat had hij allemaal niet hoeven doen, maar om de een of andere reden had hij het wel gedaan.

‘Dank je.’ Mijn dankbaarheid kwam er met tegenzin maar wel oprecht uit. ‘Voor… je weet wel.’ Ik gebaarde naar mijn buik.

Ik wachtte totdat Josh zou beginnen te grijnzen om mijn bedankje, het eerste bedankje dat ik hem ooit had gegeven, maar hij antwoordde simpelweg met: ‘Graag gedaan.’

Het viel stil tussen ons. Ik duwde een lok haar achter mijn oor, plotseling verlegen. Mijn buik was opgezwollen door de ongesteldheid en ik zag er waarschijnlijk niet uit, met mijn duffe slaapgezicht en warrige haren.

In plaats van weg te kijken keek Josh zo intens naar me dat ik die blik diep onder mijn huid voelde en een vuur in mijn buik voelde aanwakkeren, een vuur dat erg veel leek op het brandende gevoel van gisteren vlak voordat ik in slaap viel.

Ik had op het punt gestaan om in slaap te vallen, maar de combinatie van zijn sterke handen, warme ogen en de opluchting dat mijn pijn minder was geworden had ervoor gezorgd dat ik was begonnen te fantaseren. Fantaseren over hoe zijn handen op andere delen van mijn lichaam zouden voelen en of hij met zijn tong net zo behendig was…

Een klop op de deur haalde me uit mijn ongepaste gedachten.

Josh en ik rukten onze blikken van elkaar los. De spanning in zijn schouders matchte met die in mijn spieren. We deden niks ongepasts, maar toch voelde het alsof ik een kind was dat met haar hand in de koekjestrommel was betrapt. Ava’s stem drong door het dikke eikenhout heen.

‘Zijn jullie al wakker? Over een halfuur is het ontbijt afgelopen.’

Mijn blik viel op de klok aan de muur. Shit. We hadden langer doorgeslapen dan ik had gedacht.

‘Ja,’ zei ik. ‘We komen eraan.’

Josh en ik zeiden niks terwijl we ons klaarmaakten. Ik was echt niet van plan om vandaag te skiën en dus trok ik een yogabroek en een grote trui aan. Als ik ongesteld was, zakte mijn drang om me leuk aan te kleden tot het nulpunt.

‘Hoe voel je je?’ vroeg Ava toen we naar het ontbijt liepen.

‘Veel beter.’ Dankzij je broer. ‘Bedankt, liefje.’

Ze haakte haar arm door de mijne. ‘Wat dacht je ervan om na het ontbijt naar de spa te gaan in plaats van te skiën? We hebben die giftcard nog.’

O, goddank. ‘Ava,’ zei ik. ‘Zeg dit niet tegen Alex, maar jij bent het ware genie in jullie relatie.’

Ze lachte.

De rest van de ochtend ging in een waas voorbij terwijl Alex en Josh gingen skiën en Ava en ik genoten van de massage en gezichtsbehandelingen in de spa. Maar ook al was mijn masseur nog zo professioneel, ze was niet zo goed als Josh.

‘Een beetje naar links, alsjeblieft… naar rechts… ietsje harder…’ Ik deed mijn best om te ontdekken waarom ik niet echt in de sessie kon komen.

‘Hier?’ De masseur volgde mijn instructies goed op, maar toch kon ze niet tippen aan wat Josh voor elkaar had gekregen. ‘Hoe voelt dit?’

‘Goed,’ mompelde ik terwijl ik het opgaf. ‘Dank je.’

Misschien kwam het door de massageolie die Josh had gebruikt, die had beter geroken dan de bloemige olie hier in de spa.

Tegen de tijd dat Ava en ik de jongens tijdens de lunch weer zagen, was ik meer geïrriteerd dan ontspannen, door mijn constante stroom van gedachten aan een zekere dokter.

Ik zou het nog wel iets voor hem vinden om een of ander seksmiddeltje met de olie te mengen die hij had gebruikt. Dat was de enige logische verklaring voor het feit dat ik maar aan hem blééf denken.

Er moest wel een reden zijn waarom hij zo aardig was geweest.

‘Hoe was de spa?’ Alex legde zijn hand op de rug van Ava’s stoel en drukte zijn lippen op haar wangen.

‘Geweldig.’ Ze glimlachte en haar gezicht gloeide zozeer van liefde dat mijn borst pijn deed. ‘Hoe was het skiën? Zijn jullie weer van de driedubbel zwarte piste gegaan?’

‘Ja,’ zei Josh op het moment dat Alex zei: ‘Nee. Ik ben gaan snowboarden.’

‘O.’ Ava’s blik ging van de een naar de ander. ‘Oké.’

Verdomd ongemakkelijk.

Het viel stil tussen ons terwijl we door het menu bladerden. Josh zat naast me en elke keer als een van ons bewoog, raakten onze benen elkaar.

De klassieke burger, geroosterde zalm…

Zijn broek raakte mijn kuiten. Ik klemde mijn kaken op elkaar en probeerde me te concentreren. Geroosterde zalm met venkelsalade…

Hij pakte zijn glas en zijn mouw raakte mijn hand terwijl hij dat deed.

Ik trok mijn arm terug en staarde vastberaden naar de lijst met hoofdgerechten. Geroosterde zalm met venkelsalade…

Toen onze ober weer vrolijk aan onze tafel stond, had ik dezelfde beschrijving minstens tien keer gelezen.

‘Voor mij de zalm,’ mompelde ik nadat iedereen zijn bestelling had doorgegeven. ‘Dank je.’

Ik haatte zalm.

Ik staarde boos naar Josh. Dit was allemaal zijn schuld. Als hij me niet had afgeleid, dan had ik de rest van het menu kunnen doornemen en iets besteld wat ik wilde.

Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Weer helemaal jezelf, zie ik,’ zei hij terwijl Alex en Ava tegenover ons stilletjes met elkaar praatten. ‘Ik miste die geïrriteerde blik in je ogen al. Een troost voor mijn ziel.’

‘Dat komt omdat je die blik gewend bent bij iedereen die je tegenkomt.’

In een discussie met Josh terechtkomen was net alsof je een oude spijkerbroek aantrok, vertrouwd en rustgevend.

Josh’ kuiltje verscheen. ‘Nee, alleen bij jou, Red. Verder is iedereen gek op me.’

‘Ik kan je garanderen dat dat niet waar is.’

Het schermpje van mijn telefoon lichtte op door een bericht. Ik pakte mijn mobiel gretig op, blij met de afleiding, maar ik begon te fronsen toen ik het bericht las.

Onbekend: Hé Jules

Het netnummer gaf aan dat de afzender uit Ohio kwam.

Alles om me heen verdween terwijl ik een luid gezoem in mijn oren hoorde. Met trillende vingers typte ik terug:

Ik: Wie is dit?

Hoop, angst en afwachting kolkten in mijn buik. Misschien is het mijn moeder…

Er ging een eeuwigheid voorbij in de tien seconden dat het duurde om een antwoord te krijgen, maar toen dat gebeurde, liet ik mijn telefoon bijna geschokt vallen.

Onbekend: Max

Max. Mijn ex-vriendje. Hoe was hij aan mijn nummer gekomen? Waarom nam hij nu contact met me op, nadat ik hem zeven jaar niet had gesproken?

Er was maar één reden en toen ik daaraan dacht, kwam er gal in mijn keel omhoog.

Max: We moeten praten.

Ik duwde mijn telefoon in mijn tas. Mijn handen waren nat van het zweet en ik veegde ze aan mijn benen af, in een poging om mezelf bij elkaar te rapen.

‘Hé.’

Mijn hoofd schoot met een ruk omhoog toen ik Josh’ stem hoorde.

‘Wie was dat? Je kijkt alsof je een geest hebt gezien.’ Zijn blik ging naar mijn tas, waar mijn telefoon een gat door het leer heen brandde.

Ik was niet van plan om op Max’ berichtjes te reageren. Ik wist niet wat ik moest zeggen en ik wilde niet weten wat híj te zeggen had. Misschien zou hij opnieuw zeven jaar verdwijnen als ik hem negeerde.

Niks diamanten: wat een vrouw echt wilde, was ontkenning.

‘Niemand. Gewoon spam,’ loog ik.

Josh drong niet aan, maar het gewicht van zijn blik drukte de rest van de maaltijd op me.

Ik bracht een hap zalm naar mijn mond en kauwde erop. Het smaakte naar karton.

Ik durfde te wedden dat Max het filmpje nog had. Hij had dat al jaren. Stel dat hij had besloten dat het eindelijk tijd werd om het chantagemateriaal te gebruiken? Stel dat ik niet aan zijn eisen kon voldoen?

Als hij het filmpje online zou zetten, zou dat mijn carrière verpesten voordat die was begonnen. Alles waar ik zo hard voor had gewerkt: in één tel weg.

Mijn buik deed pijn en dat kwam niet alleen door de kramp.

Ik werd misselijk.

Ik schoof mijn stoel naar achteren en rende naar het toilet, waarbij ik de verraste blikken van mijn vrienden negeerde. Ik was er net op tijd om mijn lunch uit te spugen. Zelfs nadat alles wat ik had gegeten eruit was, bleef ik maar kokhalzen totdat mijn keel rauw was.

Ik dacht dat ik was ontsnapt aan mijn verleden, maar uiteindelijk haalden je demonen je altijd in.

HOOFDSTUK 15

Jules

Na zijn berichtjes had Max geen contact meer met me opgenomen. Ik was degene die hem eerst had genegeerd, maar zijn stilzwijgen vrat aan me totdat ik een zielig hoopje angst was tegen de tijd dat ik in het vliegtuig terug naar DC stapte.

Ik gebruikte mijn menstruatie als excuus waarom ik tijdens de lunch er zo snel vandoor was gegaan en niemand stelde daar vragen bij, hoewel Josh zo overduidelijk sceptisch was dat ik het bijna kon proeven. Ik had hem genegeerd; ik had wel grotere problemen om me druk om te maken dan om wat hij van me vond.

Ik tikte met mijn pen op het bureau en staarde naar het scherm voor me. Nadat mijn bureau gisteren was gearriveerd, werkte ik eindelijk op de werkvloer van de LHAC en ik hoorde het geritsel van papieren van Ellies bureau achter me, het zachte doorspoelen van de wc in de gang en het gerinkel van de bel van de voordeur elke keer als die openging. Het was een chaotischere plek om te werken dan in de keuken, maar ik ging goed op achtergrondgeluiden.

Tenzij ik natuurlijk werd afgeleid door andere dingen.

Mijn blik gleed naar mijn telefoon, die donker en stil naast mijn mok met pennen lag, maar dat weerhield me er niet van mijn adem in te houden, alsof het schermpje elk moment kon oplichten door een nieuw bericht van Max.

Ik zou hem gewoon moeten bellen om het achter de rug te hebben, maar ik kon mezelf er niet toe brengen om mijn cyclus van half ellendige, half gelukkige onwetendheid te doorbreken.

Focus.

Ik haalde diep adem en rechtte mijn schouders. Ik was net weer begonnen met typen, toen Ellie achter me een gilletje slaakte.

‘Josh! Ik wist niet dat je vandaag naar de kliniek kwam.’

‘Hé, El.’ Josh’ diepe, flirterige stem zorgde ervoor dat al mijn haren overeind gingen staan. ‘Ben je naar de kapper geweest?’

Ze giechelde verrast en gevleid. ‘Ja. Dat je dat ziet, zeg.’

Ik zag mijn grimas in mijn computerscherm. Ellie was lief, maar haar crush op Josh was zo duidelijk dat het pijnlijk was.

‘Het ziet er goed uit,’ zei Josh. ‘Kort haar past bij je.’

‘Dank je.’ Nog een giechel.

Ik typte sneller en het geklik van mijn toetsenbord had net een woedend tempo aangenomen, toen het geluid van voetstappen dichterbij kwam. De voeten kwamen naast me tot stilstand.

Klik. Klik. Klik…

‘Jules.’

Ik wachtte een paar tellen voordat ik mijn hoofd optilde om Josh aan te kijken. Het eerste wat me opviel, was zijn blauwe ziekenhuisuniform. Het was de eerste keer dat ik hem in dokterskleren zag, want normaal gesproken had hij zich al omgekleed voordat hij de kliniek binnenkwam. Het blauwe uniform was te vormeloos om hem objectief gezien goed te staan en toch…

Iets in mijn borst wankelde.

O nee. O nee, nee, nee.

Mijn buik trok van schrik in de knoop. Ik kon me toch niet… aangetrokken voelen tot Josh Chen? Niet hier, in DC. In Vermont kon ik de berglucht nog de schuld geven, maar hier had ik geen excuus.

Fladderende vlinders en een overslaand hart waren onacceptabel. Ondenkbaar. Gewoon walgelijk.

‘Ik zie dat je bureau er is.’ Josh’ blik ging van mijn gezicht naar mijn favoriete donzige, roze pen. Een glimlach trok lichtjes aan zijn mondhoeken. ‘Het lijkt erop dat we ook nog eens buren zijn. Heb jij even geluk.’

Hij knikte naar het bureau aan de andere kant van het gangpad. Ik had me al afgevraagd van wie dat was; de weinige versieringen gaven geen aanwijzingen.

‘Ik ben zielsgelukkig,’ zei ik uitdrukkingsloos. Ik leunde achterover in mijn stoel en kneep mijn ogen samen. ‘Ik had niet door dat vrijwilligers hun eigen bureau hadden.’

‘Dat is ook niet zo. Alleen ik.’ Zijn stem klonk weer arrogant. ‘Ik ben geliefd hier, Red.’

Helaas was dat inderdaad zo. De rest van het personeel in de kliniek was dol op hem, net alsof hij de opgestane Messias was. Dat was genoeg om een vrouw aan het kotsen te krijgen.

‘Ik kan me niet voorstellen waarom.’ Hou je aan de wapenstilstand. ‘Nou, ook al is dit gesprek nog zo fijn, ik moet weer aan het werk. Genoeg te doen,’ zei ik nepvrolijk.

Josh’ ogen fonkelden geamuseerd. ‘Natuurlijk.’

Hij ging achter zijn bureau zitten en de rest van de middag zeiden we niks meer tegen elkaar.

Tegen de tijd dat de klok vijf uur sloeg, zag ik wazig omdat ik te lang naar het scherm had gestaard en deden mijn polsen pijn van het typen. Ik was misschien wel een beetje agressief geweest met mijn toetsenbord, maar dat was een goede manier om de opgekropte spanning in mijn lichaam kwijt te raken.

‘Wat een dag.’ Ellie gaapte. ‘Ik kan wel een drankje gebruiken. Wie nog meer? De Black Fox heeft een geweldige happyhour-special.’

‘Ik.’ Marshall keek gretig. Net zoals Ellie werkte hij hier fulltime en als Ellies interesse in Josh al als een neonbord te zien was, dan was Marshalls interesse in Ellie net een billboard, met schijnwerpers en driehonderd meter hoge letters die zeiden: ‘Ik hou van Ellie’.

‘Ik bedoel, ik wil wel met je mee.’

‘Leuk,’ zei Ellie. ‘Josh?’

‘Tuurlijk. Ik zeg nooit nee tegen goedkope drankjes.’ Zijn kuiltje verscheen kort. ‘Jij, Red?’

Ik twijfelde. Ik moest nog studeren voor mijn eindtentamens en inpakken voor mijn aankomende verhuizing, maar ik kon wel iets gebruiken om de stress te verlichten. ‘Tuurlijk, waarom niet.’

Niemand anders in de kliniek kon met ons mee, dus een halfuur later zaten we met ons vieren aan een tafeltje in de Black Fox, waar we waterige maar absurd goedkope drankjes dronken.

‘Ik stel voor dat we een spelletje spelen.’ Ellie had het technisch gezien tegen de hele tafel, maar ze had haar blik op Josh gericht.

Zijn mondhoeken gingen omhoog. ‘Wat voor spelletje?’

Hij zat naast me en had één arm over de rug van de stoel aan zijn andere kant geslagen terwijl hij in zijn andere hand een halfleeg glas whisky-cola vasthad. Hij had zijn ziekenhuisuniform uitgetrokken en door zijn houding, gecombineerd met zijn warrige, donkere haren en nieuwe outfit (een donkerblauwe kasjmieren trui waarvan de mouwen opgestroopt waren en een horloge dat glinsterde aan zijn pols) leek het net alsof hij poseerde voor een mannenmodeblad.

Ik dronk het laatste beetje van mijn drankje op in een poging om de hitte in mijn buik af te zwakken.

‘Truth or dare,’ zei Ellie.

‘El, ik weet niet of dat wel zo’n goed idee is.’ Marshall verschoof op zijn stoel. ‘We werken samen. Dat is ongepast.’

Ik weerstond de drang om ineen te krimpen. Marshall was maar een paar jaar ouder dan Ellie, maar om een vrouw tijdens happy hour een preek over fatsoen te geven was niet bepaald een goede manier om haar interesse te wekken.

‘Wij zijn het maar. Lisa is er niet bij of zo.’ Ellie wuifde zijn woorden weg. ‘Dus? Wat vinden jullie ervan?’

Josh bracht zijn glas naar zijn lippen, maar zijn ogen fonkelden van plezier. ‘Laten we het doen.’

‘Leuk.’ Ze straalde en richtte zich tot mij. ‘Jules?’

‘Tuurlijk.’ Normaal gesproken zou ik degene zijn die dat spelletje zou voorstellen, maar door al mijn zorgen van de afgelopen week had ik geen energie meer over en het beste wat ik kon doen, was om gewoon mee te gaan met de flow.

‘Marshall?’ Ellie gaf hem een duwtje, waardoor zijn wangen rood kleurden.

‘Oké.’ Hij klonk verslagen.

Tot niemands verbazing koos Ellie Josh uit voor de eerste ronde. ‘Truth or dare?’ vroeg ze.

‘Truth.’

Mmm. Ik onderdrukte mijn verraste blik. Ik had verwacht dat hij voor ‘dare’ was gegaan.

Ellie boog naar voren zodat hij een goed uitzicht op haar decolleté had. Ze had haar blazer al een lange tijd geleden uitgedaan en haar borsten vielen bijna uit haar tanktop.

Ik wierp een blik op Josh, die zijn blik op Ellies gezicht gericht hield. Zijn uitdrukking verraadde niks.

Dat kon je niet van Marshall zeggen, die keek alsof hij elk moment in vlammen kon opgaan.

‘Ben je in iemand van de kliniek geïnteresseerd?’ vroeg Ellie.

Subtiel.

Josh’ wenkbrauwen schoten omhoog. ‘Een vrijwilliger of personeelslid?’

Ik verschoof en het vinyl van de stoel piepte beschamend toen mijn benen loskwamen van het materiaal. Josh’ blik schoot mijn kant op en zijn ogen fonkelden alleen maar meer. Als antwoord stak ik mijn kin uitdagend in de lucht.

‘Dat maakt niet uit, maar,’ zei Ellie, waarmee ze zijn aandacht weer trok, ‘laten we zeggen: een personeelslid.’

‘Ik ben in iedereen van de kliniek geïnteresseerd,’ zei Josh. ‘Jullie zijn allemaal geweldig.’

Haar schouders zakten toen ze zich realiseerde dat ze specifieker had moeten zijn.

‘Jules.’ Josh verplaatste zijn blik naar mij en ik rechtte mijn rug. ‘Truth or dare?’

‘Dare,’ zei ik zonder twijfelen.

Langzaam verscheen er een lach op zijn gezicht. ‘Ik daag je uit om iemand aan deze tafel dertig seconden lang te zoenen.’

Ik herkende de tevreden vonk in zijn ogen; hij verwachtte dat ik terug zou krabbelen.

Helaas voor hem was ik nog nooit in mijn leven teruggedeinsd voor een uitdaging.

Ik hield mijn blik op hem gericht terwijl ik naar voren leunde en de afstand tussen ons centimeter voor centimeter overbrugde tot zijn lach verdween en er een vuur in zijn ogen verscheen.

Ik wachtte totdat onze gezichten centimeters bij elkaar vandaan hingen voordat ik me abrupt omdraaide en een geschokte Marshall kuste.

‘Mpf,’ piepte hij verbaasd.

‘Vind je dit oké?’ fluisterde ik tegen zijn lippen.

‘Mmpfh,’ herhaalde hij, zijn stem hoger dit keer. Hij trok zich niet terug, dus vatte ik dat op als een ja.

Ik begeleidde hem door de kus heen en liet die dertig seconden duren voordat ik me terugtrok. Mijn mond plooide zich in een tevreden lach door de reacties om me heen. Ellies kaak raakte zowat de tafel terwijl Josh naar me staarde, zijn plezier van net verborgen achter een stenen masker. Marshall zat ondertussen verstijfd op zijn stoel, met een wazige blik in zijn ogen en zijn mond wijd open.

‘Sorry voor die onverwachte kus,’ zei ik. ‘Maar je kunt geweldig zoenen. Een tien.’

‘G-geen probleem,’ stotterde hij. ‘Ik, eh. Ik…’ Zijn blik gleed naar Ellie, die hem met iets meer interesse dan eerst bekeek.

Ik verborg een lach. De beste manier om de interesse van een vrouw te wekken was om een beetje competitie ertegenaan te gooien. ‘Ik geloof dat dat dertig seconden was?’

Mijn vraag was op Josh gericht, die koeltjes reageerde met: ‘Meer dan dertig seconden. Je vond het vast fijn.’

‘Zoals ik al zei…’ Ik speelde met mijn lege glas. ‘Marshall kan geweldig zoenen.’

‘Ik geloof je.’ Zijn blik ging naar Marshall. ‘Marshall, jij bent, man.’

We speelden nog drie rondjes voordat Ellie er met tegenzin vandoor moest omdat ze de volgende ochtend een vroege vlucht had. Blijkbaar werd haar oma vijfentachtig en dus vloog ze naar huis, naar Milwaukee, om dat te vieren.

Ze keek naar Josh alsof ze wilde dat hij met haar meeging, maar hij wenste haar alleen maar welterusten en een goede vlucht. Marshall bood natuurlijk aan om een Uber met haar te delen, aangezien ze allebei dezelfde richting op moesten.

En toen waren er nog maar twee.

‘Ellie heeft een crush op je,’ zei ik toen onze collega’s weg waren. Ik had het laatste frietje uit het mandje gestolen en gooide dat in mijn mond. Ik verbrak geen girlcode want ik was er honderd procent zeker van dat Josh ervan afwist. Shit, hij was zo arrogant dat hij waarschijnlijk dacht dat elke heteroseksuele vrouw op hem viel, zelfs als dat niet zo was.

Zijn mondhoeken trokken omhoog. ‘Dat weet ik.’

‘Ben je geïnteresseerd?’

‘Kan jou dat iets schelen?’

Ik kauwde langzaam en slikte voordat ik antwoord gaf: ‘Helemaal niet.’

Vijandigheid hing tussen ons in de lucht en bedekte iets wat dicht onder het oppervlak lag.

‘Natuurlijk niet,’ zei Josh zachtjes. Hij dronk zijn glas leeg zonder zijn blik van me af te halen. ‘Wat een showtje was dat met Marshall.’

‘Ik heb geen idee waar je het over hebt.’

‘Hou je niet van de domme, dat staat je niet.’

‘Dat doe ik niet. Denk je dat ik Marshall niet uit mezelf zou hebben gezoend, alleen maar omdat hij geen perfect gezicht en geen sixpack heeft?’ Ik wierp Josh een veelbetekenende blik toe. ‘Uiterlijk is niet alles. Marshall is tenminste lief.’

Zijn glimlach kreeg een scherp randje. ‘Je hebt geen lief nodig en dat wil je ook niet, Red. Dan zou je je dood vervelen.’

‘O, echt?’ Giftige honing droop van mijn stem. ‘Vertel me dan alsjeblieft wat ik wel nodig heb en wat ik wil? Aangezien je me zo goed kent?’

Josh boog naar voren totdat zijn mond bij mijn oor was en ik moest mijn best doen om me niet terug te trekken. Mijn hart bonsde zo luid in mijn borst dat ik zijn antwoord zou hebben gemist als zijn stem niet als donkere zijde gevaarlijk maar toch verleidelijk mijn oor in glipte.

‘Je wilt iemand die je echt uitdaagt. Je opwindt. Je alert houdt. En wat je nodig hebt…’ Zijn whisky-adem raakte mijn huid, waar ik er meteen kippenvel van kreeg. ‘Je hebt iemand nodig die je vooroverbuigt en je met zijn lul een toontje lager laat zingen.’

Mijn lichaam reageerde meteen.

Mijn tepels werden pijnlijk hard en mijn slipje werd warm en nat. Elk briesje tegen mijn gevoelige huid versterkte de pulserende drang diep in mijn buik alleen maar.

‘Denk je dat Marshall dat kan?’ Josh’ stem omringde me als een fluweelzachte omhelzing. ‘Je neuken totdat je een toontje lager zingt?’

‘En jij kunt dat wel?’ lukte het me te zeggen. Zuurstof. Ik had zuurstof nodig. ‘Droom maar lekker verder.’

‘Ik heb niks aangeboden.’ Voor een milliseconde raakte Josh mijn knie aan, lang genoeg om mijn lichaam in de fik te zetten. ‘Maar het is fijn om te weten waar je aan dacht.’

Doordat iemand ons stoorde hoefde ik in mijn lichthoofdige staat gelukkig geen gevatte opmerking te bedenken.

‘Jules?’

Die onbekende stem had hetzelfde effect als een emmer koud water.

Met een bonzend hart trok ik me terug terwijl Josh zijn tijd nam om zich met een donkere, tevreden lach weer achterover in zijn stoel te laten zakken.

Die verdomde klootzak.

Als we straks weer alleen waren, zou ik hem terugpakken. Hoe dan ook.

In de tussentijd was er iemand anders met wie ik moest dealen.

Mijn blik viel op de nette, ietwat bekend uitziende gast die ons had onderbroken. Hij had het onofficiële mannenuniform van DC aan, namelijk een blauw-wit geruit overhemd en een kakibroek, en hij had zijn haren op een manier naar achteren gestreken dat zijn kapsel zijn gelaatstrekken geen goed deed.

Hij keek me verwachtingsvol aan en ik keek uitdrukkingsloos terug, totdat er plotseling een belletje ging rinkelen en ik hem herkende.

Het was Todd… De gast die weken geleden niet was komen opdagen voor onze date.

HOOFDSTUK 16

Josh

Ik had genoeg klootzakken ontmoet, maar ik kon met alle zekerheid zeggen dat de gast voor me de ergste van allemaal was.

Misschien kwam het door zijn kruiperige lach en de manier waarop hij zijn haren naar achteren had gestreken, net als een smerige politicus die zich een weg naar de top probeerde te werken. Of misschien kwam het door de manier waarop hij naar Jules keek, alsof ze een sappige steak was en hij al dagen niet had gegeten.

Irritatie verving mijn tevreden gevoel van net toen ik Jules succesvol op de kast had gejaagd.

Je hebt iemand nodig die je vooroverbuigt en je met zijn lul een toontje lager laat zingen.

Whisky had mijn tong losser gemaakt en de kus van Jules en Marshall had me de laatste duw gegeven om te zeggen waar ik aan dacht. Om te zeggen waar we sinds Vermont allebei aan dachten.

Jules kon zoveel grauwen en snauwen als ze wilde, maar ze kon haar verlangen niet verbergen. Ze wilde mij net zo graag als ik haar wilde en we haatten onszelf er allebei om.

‘Todd.’ Jules wist een liter minachting in één woord te stoppen.

Mijn mond krulde zich in een onwillekeurige glimlach voordat ik mezelf weer onder controle had.

Ze kende deze gast?

‘Ik dacht al dat jij het was, maar ik wist het niet zeker. Je ziet er in het echt nog beter uit,’ zei hij tegen haar borst.

Mijn kaak verstrakte. Ik hield net zoveel van borsten als elke andere man, maar dit was gewoon verdomde onbeschoft. Hij had haar nog niet één keer in haar ogen gekeken.

Ergens was ik dankbaar voor deze onderbreking, die precies op het juiste moment was gekomen, voordat ik iets ging doen waar ik spijt van zou krijgen. Een ander donker deel van me wilde zijn ogen eruit krabben omdat hij zo naar haar keek.

Ik rolde mijn glas tussen mijn vingers, verontrust door mijn gewelddadige gedachten. Waar waren die in hemelsnaam vandaan gekomen? Sinds wanneer kon het me iets schelen als andere mannen naar Jules keken?

Dat kan me ook niks schelen. Todd heeft gewoon een gezicht dat je wilt slaan. Dat is alles.

‘Jij niet.’ Jules’ stem droop van een hoeveelheid zoet vergif waar je een olifant nog bewusteloos mee kon krijgen. ‘Foto’s zijn blijkbaar misleidend.’

Dit keer kon ik een grijns niet tegenhouden, ondanks mijn irritatie.

Ze was meedogenloos. Dat was geweldig, verdomme.

Als Todd zich beledigd voelde, dan liet hij dat in ieder geval niet merken. Ik wist niet eens zeker of hij haar wel had gehoord; hij had het te druk met naar haar borsten staren, die strak tegen de knoopjes van haar blouse drukten.

‘Het spijt me van onze date van laatst,’ zei hij en op dat moment verdween mijn grijns weer. ‘Mijn auto was ermee opgehouden en mijn telefoon was uitgevallen. Ik heb je later nog een paar keer geappt, maar je hebt nooit gereageerd.’

Voordat Jules daarop inging, was bij mij het kwartje gevallen. Dít was de gast die niet was komen opdagen in de Bronze Gear?

Jezus. Ik dacht dat ze een betere smaak had.

‘Als je met “laatst” “bijna een maand geleden” bedoelt, dan accepteer ik je verontschuldiging niet,’ zei Jules koeltjes. ‘Je hebt me ook nooit geappt, maar dat is niet erg. Toen ik jou naar rechts swipete, was ik tijdelijk niet goed bij mijn hoofd. Maar nu heb ik ze weer op een rijtje, dus loop maar lekker verder.’ Ze wapperde met haar hand. ‘Bovendien zit mijn gezicht hier boven, klootzak.’

Todds gezicht kleurde paars van woede. ‘Ik probeerde gewoon aardig te zijn omdat ik me schuldig voelde over wat er was gebeurd. Je hoeft niet zo bitcherig te doen, hoor.’

Een lage grom trok door mijn keel.

Ik opende mijn mond, maar Jules was me voor. ‘Voor zover ik kan zien, ben jij de enige hier die bitcherig is. Ik geniet gewoon van mijn drankje.’ Ze trok een wenkbrauw op. ‘Als je me nog langer blijft lastigvallen dan vraag ik de beveiliging om je op straat te zetten. Dus als je niet voor schut gezet wilt worden in het bijzijn van al deze mensen,’ zei ze terwijl ze gebaarde naar de menigte om ons heen, ‘dan raad ik je aan om mijn advies op te volgen en om weg te gaan. Nu.’

Todd perste zijn lippen op elkaar, maar hij was zo slim om Jules’ dreigement serieus te nemen.

‘Zeg maar niks,’ zei Jules nadat Todd was weggestormd. Ze sloeg de rest van haar cocktail achterover zonder naar me te kijken.

Ik stak mijn handen in de lucht. De spanning in mijn spieren trok weg nu Todd vertrokken was, hoewel er iets van irritatie achterbleef. ‘Ik zeg geen woord.’ Na een lange stilte voegde ik eraan toe: ‘Heb je díé gast naar rechts geswipet?’

Haar wangen kleurden roze. ‘Ik heb het druk met mijn studie,’ snauwde ze. ‘Ik heb weinig opties, maar wel behoeften, dus…’

‘Je hebt je eisen verlaagd tot het niveau van de hel?’

‘Misschien, maar nog niet zo laag dat ik jou heb overwogen,’ zei ze liefjes. ‘En nu we het er toch over hebben, ik heb jou al een tijdje niet meer met iemand gezien. Wat is er gebeurd, Joshy? Zijn er geen vrouwen meer die voor je bullshit vallen?’

‘Het is een keuze, Red. Ik kan elke vrouw krijgen, wanneer ik maar wil.’

‘Nee. Je kunt mij niet krijgen.’

‘Ik heb het niet geprobeerd.’

We staarden elkaar aan en onze onuitgesproken uitdaging hing in de lucht.

Als ik het zou proberen… zou ze dan toegeven aan wat haar blik me vertelde? Zou ze me haar voorover laten buigen om haar te nemen, zoals ik net zei? Of zou ze zich tegen me verzetten om elk beetje controle te behouden?

Mijn mondhoeken gingen omhoog.

Iets in me zei dat ik het antwoord al wist. Jules maakte het je nooit gemakkelijk. Dat was een van de dingen aan haar die ik stiekem leuk vond.

‘Je bent een arrogante lul.’ Ze keek nadenkend. ‘Aangezien je zo zelfverzekerd bent over je talenten bij de vrouwen, doen we nog een spelletje.’

Ik was geïntrigeerd. ‘Wat voor spelletje?’

‘Simpel. Wie van ons kan in een uur de meeste telefoonnummers krijgen?’ Jules hield haar hoofd schuin en haar haren vielen in koperachtige zijden golven over haar schouder. ‘De winnaar mag erover opscheppen.’

Voor een buitenstaander leek dat misschien geen interessante prijs, maar de kans om op te scheppen was voor ons net zo waardevol als een Rolex of Lamborghini. Misschien zelfs wel waardevoller.

Niets was belangrijker dan onze trots.

‘Deal.’ Ik glimlachte arrogant. Jules was goed, maar ik zou winnen.

Ik won altijd.

‘Mooi.’ Ze wierp een blik op de enorme klok aan de muur. ‘We komen om tien voor zeven weer bij elkaar.’

Ik was weg nog voordat ze haar zin had afgemaakt. Ik was de ruimte al aan het scannen sinds ze het spel aan me had uitgelegd, intussen een plan bedenkend, dus ik twijfelde niet terwijl ik regelrecht op een groep vrouwen van in de twintig in de hoek afliep.

Gelukkig was de verhouding vrouwen ten opzichte van mannen twee op één, wat mij een voordeel gaf, zelfs al bleef ik weg van de vrouwen die hier met hun partner waren.

Ik hield mijn gesprekken kort en flirterig. Ik beloofde nooit meer dan ik kon waarmaken en ik gaf de vrouwen met wie ik praatte een zodanig goed gevoel dat ze er na een paar minuten geen problemen mee hadden hun nummer te geven. Ik vermoedde dat een paar doorhadden dat er iets aan de hand was, gezien het tempo waarmee ik door de menigte heen ging, maar dat weerhield ze er niet van om terug te flirten.

Tegen de tijd dat het half zeven was, had ik zo’n tien nummers verzameld. Ik zou blij moeten zijn, maar ik werd achterdochtig toen ik zag dat Jules nog niet eens was opgestaan. Ze nam een slokje van haar drankje, haar gezicht kalm terwijl ze mij door de ruimte zag lopen.

Wat voerde ze in haar schild?

Omdat ik er niet meer tegen kon, beëindigde ik het gesprek met de vrouw met wie ik aan het praten was en liep op Jules af. Ik legde mijn handen op tafel en kneep mijn ogen half dicht. ‘Oké, waar ben je mee bezig?’

‘Hoe bedoel je?’ vroeg Jules, zo onschuldig als een pasgeboren lammetje.

‘We hebben…’ begon ik en ik checkte opnieuw de tijd, ‘nog tien minuten over en je hebt nog niet eens geprobeerd om met een gast te praten. Je gaat me toch niet vertellen dat je wacht totdat ze op jou afkomen?’

Een paar hadden dat wel gedaan, maar Jules was niet bepaald het afwachtende type. Ze ging er vaak volledig voor, wat de situatie ook was.

‘Nee hoor.’

‘Geef je het dan op? Als je bang bent om te verliezen, zeg het dan. We hoeven onze tijd niet te verspillen.’

‘O, ik geef niet op.’ Jules zette eindelijk haar glas neer en stond op van haar stoel. Ze trok haar jasje uit en haar bewegingen waren net honing die langs een glazen fles liep.

Langzaam, soepel en sensueel.

Godsamme.

Mijn keel werd droog door wat ik voor me zag.

Jules droeg standaard nette werkkleding: een witte blouse ingestopt in een grijze rok, zwarte hakken en een bescheiden gouden ketting die net onder haar kraag te zien was. Maar met haar lichaam en zelfverzekerdheid had ze net zo goed de meest sexy lingerie van de wereld aan kunnen hebben.

Hoe hard ik ook mijn best deed, ik kon mijn blik niet afhouden van haar decolleté en de manier waarop haar kleren strak om haar rondingen zaten. Haar ronde vormen waren niet gespierd, zoals bij de meeste vrouwen in mijn gym, maar zacht. Vrouwelijk, en veel te aantrekkelijk.

Mijn bloed werd warm toen ik voor me zag hoe ik haar tegen een muur duwde, haar korte, strakke rokje omhoogtrok en haar neukte totdat ze begon te schreeuwen.

Ik duwde die gedachte opzij zodra die in mijn hoofd was gekomen, maar het was al te laat. Mijn lul werd hard en opwinding brandde in mijn buik.

Mijn kaken zaten strak op elkaar geklemd. Ik haatte dit nieuwe effect dat ze op me had. Jarenlang was ik niet opgewonden geworden door haar en nu blééf ik maar over haar fantaseren. Ik wist niet wat er was veranderd, maar het maakte me woedend.

‘Ik ga deze weddenschap winnen. Kijk en leer, Chen,’ zei Jules verleidelijk voordat ze met wiegende heupen richting de dj liep.

De aanblik van haar achterste terwijl ze wegliep deed de drang in mijn kruis bepaald geen goed.

Van alle verschrikkelijke dingen die me konden overkomen, stond me aangetrokken voelen tot Jules Ambrose boven aan de lijst. Daar was geen twijfel over mogelijk.

Verlangen, frustratie en nieuwsgierigheid vochten om de eerste plaats terwijl ze iets tegen de dj zei. Hij knikte en keek meelevend.

Achterdocht voegde zich bij dat rijtje toen hij de muziek uitzette. Waarom zou hij…

Ik schoot overeind toen ik doorhad wat ze van plan was.

Dat ging ze niet doen. Echt niet, verdomme.

‘Het spijt me dat ik jullie happy hour onderbreek, en ik zal zo min mogelijk van jullie tijd in beslag nemen.’ Jules’ stem was in de nu stille bar te horen, luid en duidelijk, maar met een ondertoon van kwetsbaarheid waardoor iedereen naar voren leunde voor meer.

‘Lang verhaal kort: ik heb net een lange en verschrikkelijke relatie achter de rug en een vriend van me…’ zei ze en ze gebaarde naar mij, waardoor er meerdere hoofden mijn kant op draaiden, ‘vertelde me dat de beste manier om over iemand heen te komen, is om ónder iemand anders te komen. Ik ben dus op zoek naar een rebound.’ De mix van twijfel en verleiding in haar stem was genoeg om elke man gek te maken. Verdomme, ze was goed. ‘Als je geïnteresseerd bent in seks zonder verwachtingen voor een of twee avonden, geef me dan je nummer. Dank je wel.’

Kort en krachtig, ook al was het niet waar. Precies iets voor Jules.

Het was nog een paar tellen stil in de bar voordat de chaos losbrak. Gejuich en applaus klonken door de ruimte terwijl tientallen mannen zich op haar afhaastten en bijna over zichzelf struikelden in de ijver om haar ‘rebound’ te worden.

Ik schudde mijn hoofd en kon niet verwerken wat er gebeurde. Het voelde alsof ik midden in een volkomen onrealistische filmscène terecht was gekomen. Ik zou dit niet hebben geloofd als ik er niet zelf bij was geweest.

Natuurlijk was dit Jules’ plan. Zij was de enige die ik kende die met zoiets weg kon komen.

Ze ving mijn blik boven de mensenmassa uit, haar gezicht triomfantelijk gloeiend. Ik heb gewonnen, zei ze geluidloos.

Ik haatte het om te verliezen. Maar ik kon niet eens boos zijn, want wat ze net had gedaan? Dat was briljant.

Ik wreef met mijn hand over mijn mond en kon een lach van bewondering niet inhouden.

Jules Ambrose was me er een.

HOOFDSTUK 17

Jules

De eindscore van ons spelletje? Zestien telefoonnummers voor Josh, zevenentwintig voor mij.

‘Je hebt valsgespeeld.’ Ondanks die woorden vertelde de fonkeling in Josh’ ogen me dat het hem meer dwarszat dat hij zelf niet op mijn idee was gekomen dan dat ik een onconventionele strategie had toegepast.

‘Je kunt niet valsspelen als er geen regels zijn.’ De opwinding van mijn overwinning zorgde ervoor dat ik vrolijker doorstapte.

We hadden de bar verlaten nadat we onze nummers hadden opgeteld en liepen nu naar huis vanaf het metrostation in Hazelburg. Misschien kwam het door de alcohol of de lichaamswarmte die Josh uitstraalde terwijl hij naast me liep, maar ik had het bloedheet in mijn jas, ook al schommelde de temperatuur rond de tien graden. Ik had alleen geen zin om de jas te dragen en dus hield ik hem aan.

‘Ik had moeten weten dat je een achterdeurtje zou vinden.’ Josh knikte naar mijn tas, waar ik alle servetten met nummers van mannen in had gepropt. ‘Ga je er wat van bellen?’

‘Misschien. Kan niet veel erger zijn dan iemand op een datingapp vinden.’ Mijn glimlach verflauwde toen ik terugdacht aan mijn ontmoeting met Todd. Hij had wel lef gehad door zo op me af te komen. Maar goed, mannen waren nu eenmaal hondsbrutaal.

‘Mmm.’

Dat ontevreden geluid drong mijn botten in en zorgde ervoor dat mijn hart sneller ging kloppen. Was Josh… jaloers?

Nee. Dat was absurd. Om jaloers te zijn moest hij me leuk vinden en ook al hadden we met tegenzin respect voor elkaar gekregen, we mochten elkaar nog steeds niet. Ik wilde nog altijd die arrogante grijns van zijn gezicht slaan elke keer dat ik hem zag.

‘En jij? Ga jij wat van de nummers bellen die jij hebt gekregen?’ vroeg ik nonchalant.

‘Misschien,’ zei Josh. ‘Daar heb ik nog niet over nagedacht.’

‘Mmm.’

Shit. Dat geluid kwam er zonder erbij na te denken uit. Nu klonk het alsof ík jaloers was.

‘Wat is er de laatste tijd met je aan de hand?’ voegde ik er vlug aan toe om de aandacht af te leiden van mijn fout. ‘Vroeger had je elke week een andere chick, maar ik heb je al maanden niet meer met iemand gezien.’

‘Je overdrijft, zó snel wisselde ik niet van vrouw. Ik heb mijn bedoelingen altijd vanaf het begin duidelijk gemaakt. Ik was nooit geïnteresseerd in een relatie en dat wisten ze allemaal voordat we iets begonnen.’ Hij wierp een blik mijn kant op. ‘Dat begrijp jij vast wel.’

Inderdaad. Onze aanpak als het ging om seks en relaties was een van de weinige dingen die we gemeen hadden. Net zoals Josh was ik nooit geïnteresseerd geweest in een lange relatie. Er waren te veel doelen om te bereiken, er was te veel van de wereld te zien en te veel van het leven te leven om aan één iemand vast te zitten.

Bovendien had ik na mijn enige ervaring met een serieuze relatie niet bepaald haast om weer aan een nieuwe te beginnen.

‘Wil je rechten studeren?’ Max’ gezicht betrok. ‘Waarom?’

‘Ik geloof dat ik een goede advocaat zou zijn.’ Ik draaide de onderkant van mijn blouse om mijn vinger. Hij was nieuw, van het zakgeld gekocht dat ik van Alastair, mijn stiefvader, had gekregen. Nadat ik jarenlang kleren met gaten had gedragen, kon ik mezelf er niet van weerhouden om telkens te checken of het kledingstuk echt was, of ik echt een merkblouse droeg die meer kostte dan mijn vroegere maandbudget voor eten. ‘Ondernemingsrecht betaalt goed en ik kan…’

Een luide lach onderbrak me. ‘O, kom op, Jules.’

‘Wat?’ Ik fronste van verwarring en een lichte steek van pijn.

‘Je bent zo schattig.’ Hij glimlachte toegeeflijk naar me, alsof ik een kind was dat net had verklaard president te willen worden. ‘Maar laten we eerlijk zijn, liefje. Jij wilt geen advocaat worden.’

Ik draaide de stof van mijn blouse harder om mijn vinger. ‘Ik meen het serieus.’

‘Wéés dan ook serieus.’ Max liet zijn hand over mijn schouder glijden en wreef troostend over mijn arm voordat hij in mijn borst kneep en een hitsige blik in zijn ogen kreeg. ‘Je bent veel te knap om de hele dag in een rechtszaal vast te zitten. Je zou model moeten worden. Geld verdienen met dat gezicht en lichaam. Niet iedereen heeft het geluk om met jouw looks geboren te worden.’

Ik forceerde een lach op mijn gezicht. Ja, ik was inderdaad gezegend met bovengemiddelde looks, maar ik vóélde me niet gezegend. Niet als dat het enige was wat mensen zagen als ze naar me keken, en niet terwijl mijn eigen moeder me als concurrente zag in plaats van als familie.

Maar misschien had Max gelijk. Misschien liep ik te ver op de zaken vooruit. Waarom dacht ik dat ik advocaat zou kunnen worden? Ik deed het goed op school, maar er was een verschil tussen het behalen van een tien op een kleine middelbare school in Ohio en afstuderen aan een goede rechtenopleiding.

‘Kom op, genoeg saaie praat.’ Max’ ademhaling ging steeds sneller terwijl hij een van de knoopjes van mijn blouse openmaakte. ‘Ik kan wel iets beters verzinnen om met onze monden te doen…’

Een zure smaak vulde mijn mond. Ik was zo jong en naïef geweest. Ik was niet meer dezelfde persoon als toen ik zeventien was, maar soms kwamen de herinneringen aan mijn verleden naar boven en trok ik alles in twijfel wat ik had bereikt en waar ik naar streefde.

Max’ berichtjes van de laatste tijd hielpen ook niet bepaald. Hij liet me maar niet met rust.

Het bonzen in mijn hoofd door de alcohol nam toe. Misschien zou ik hem moeten bellen, om te zien wat hij wilde. Dan zou ik hem voorgoed achter me kunnen laten en…

‘Jules!’

Josh’ paniekerige stem drong mijn oren binnen op hetzelfde moment dat ik het geluid van piepende banden door de avondlucht hoorde snijden. Ik tilde mijn hoofd op en mijn ogen werden groot toen ik koplampen op me af zag komen.

Ik was zo verzonken geweest in mijn gedachten dat ik zonder te kijken midden op straat was gaan lopen.

Aan de kant! schreeuwde mijn brein naar me, maar mijn lichaam wilde niet luisteren. Ik stond daar gewoon, verstijfd, totdat ik een ijzeren greep om mijn arm voelde en terug de stoep op werd getrokken, een milliseconde voordat een vrachtwagen toeterend langsreed.

Het volgende moment landde mijn gezicht tegen de borst van Josh. Het was net alsof ik tegen een stenen muur knalde. De kracht ervan, gecombineerd met de vlaag adrenaline door mijn bijna-doodervaring, ontnam me de mogelijkheid om iets te zeggen of überhaupt te ademen. Het enige wat ik kon, was daar staan, met mijn gezicht tegen het bovenlichaam van Josh, terwijl hij me stevig vasthield.

‘Gaat het wel?’ Zijn hart bonsde hard tegen mijn wang.

‘Ja,’ zei ik hees, te geschokt om met een beter antwoord te komen.

Ik tilde mijn hoofd op en slikte toen ik zijn uitdrukking zag. Bezorgdheid was op zijn gezicht te lezen, maar zijn ogen fonkelden woedend en een ader klopte in zijn slaap.

‘Mooi.’ Zijn armen klemden zich steviger om me heen tot ik opnieuw bijna geen adem kreeg. ‘Wat haalde je je in hemelsnaam in je hoofd door zo midden op straat te gaan lopen?’ Zijn lage stem vibreerde van woede. ‘Je was bijna dood!’

‘Ik…’ Ik had geen goed antwoord.

Wat moest ik zeggen? Ik was te verzonken geweest in herinneringen aan mijn vreselijke ex om te letten op waar ik liep?

Ik had het gevoel dat dat niet goed bij hem zou vallen.

God, als Max de laatste persoon was geweest aan wie ik had gedacht vlak voor mijn dood, wat zou ik dan pissig zijn.

‘Ik riep twee keer je naam en je reageerde niet eens.’ De zachte gloed van de straatlantaarns viel op Josh’ gezicht, waardoor zijn scherpe jukbeenderen en de rechte lijn van zijn kaak extra opvielen. ‘Wat de fuck gebeurde er?’

‘Niets. Ik raakte gewoon afgeleid.’ Dat was technisch gezien waar, maar toch keerde mijn maag zich om bij het idee wat er zou zijn gebeurd als Josh er niet was geweest.

‘Dank je dat je me hebt gered, ook al verbaast het me dat je dat hebt gedaan.’ Ik deed een poging om de spanning die in de lucht hing te verlichten. ‘Ik dacht dat je me nog eerder het verkeer ín zou duwen dan dat je me zou redden.’

‘Dat is niet grappig.’

‘Het is een beetje grappig.’

‘Niet. Grappig,’ herhaalde Josh. Hij beet me elk woord toe alsof het een bittere pil was. ‘Vind je de dood grappig? Denk je dat ik het grappig vind om toe te kijken hoe iemand bijna doodgaat?’

Mijn glimlach verflauwde. ‘Nee,’ zei ik zachtjes.

Ik had het gevoel dat we het niet meer over mij hadden.

Als dokter op de spoedeisende hulp had hij meer met leven en dood te maken dan wie ik ook kende. Ik kon me de dingen die hij in het ziekenhuis zag niet voorstellen, de telefoontjes die hij moest plegen en de mensen die hij niet kon redden. Maar hij was altijd zo sarcastisch en luchtig dat ik nooit had nagedacht over wat voor impact zijn werk op hem kon hebben.

Josh liet me los en deed een stap achteruit, zijn uitdrukking ernstig.

‘Ik loop met je mee naar huis,’ zei hij vlak. ‘Wie weet in wat voor problemen je nog komt als ik je alleen laat.’

We bevonden ons maar twee straten bij mijn huis vandaan, dus ik ging er niet tegenin. Ik wist wel wanneer ik iets moest laten gaan.

In stilte liepen we naar mijn huis, dat donker was toen we aankwamen. Stella was waarschijnlijk nog op kantoor of bij een of ander evenement. Met het tijdschrift en haar blog had ze praktisch twee banen.

Ik stapte de veranda op en haalde met een trillende hand mijn sleutels uit mijn tas. ‘Je hebt me veilig thuisgebracht. Vijf sterren voor de service, twee sterren voor het gesprek,’ zei ik terwijl ik de sleutel in het slot stak. ‘Ik wilde je eigenlijk één ster voor dat laatste geven, maar aangezien je mijn leven hebt gered, geef ik je er een extra.’

Misschien had ik serieuzer moeten zijn, gezien Josh’ humeur, maar bij twijfel ging ik automatisch over op sarcasme. Ik kon er niks aan doen.

Een spier vertrok in zijn kaak. ‘Is alles één grote grap voor je, of ben je echt zo naïef?’ vroeg hij eisend. ‘Je studeert rechten aan Thayer, dus ik vermoed dat je je wel een béétje bewust bent van de wereld om je heen. Dus stop verdomme met die pose, Red. Niemand zit daarop te wachten.’

Mijn rug werd zo hard als ijzer. Ik herkende die toon. Het was dezelfde toon die hij had gebruikt toen hij Ava had gezegd om geen vriendinnen meer met me te zijn. Dezelfde toon die hij altíjd gebruikte als hij me iets zag doen waarvan hij vond dat het een slechte invloed had, alsof ik niet goed genoeg was voor hem of zijn vrienden.

Scherp. Oordelend. Zelfingenomen.

Een woedende blos verspreidde zich over mijn gezicht.

‘Wat bedoel je daarmee?’ De voordeur klikte open terwijl mijn stem een harde, defensieve toon kreeg.

‘Ik bedoel dat je je stoer en nonchalant gedraagt, terwijl dat niet meer dan een pose is.’ Josh zette een stap naar me toe. Een kleine stap, zodat zijn tenen net de mijne raakten. Het punt van contact was als een manier om zijn woede op me over te brengen, die diep in mijn buik mijn verontwaardiging liet ontvlammen.

‘Het zou me niets moeten kunnen schelen, maar jouw roekeloosheid heeft niet alleen gevolgen voor jou, maar ook voor de mensen om je heen. Maar daar heb je nooit aan gedacht, of wel soms?’ Een lichtrode kleur brandde op zijn jukbeenderen. ‘Je denkt alleen maar aan jezelf. Ik weet niet wat er verdomme in je verleden is gebeurd, maar je hoeft geen genie te zijn om daarachter te komen. Je bent een bang, klein meisje dat hoogtepunten opzoekt om weg te rennen van je demonen, en het spoor van vernieling dat je achterlaat boeit je niet. Dat is precies wat Jules Ambrose verdomme doet.’

Een intense pijn, diep in mijn botten, benam me de adem en prikte in mijn ogen.

Wat voor kameraadschap Josh en ik de afgelopen paar weken ook hadden ontwikkeld, die verdween, ze verging tot as door de vuurstorm van emoties om ons heen.

Het ging niet alleen om vanavond en niet alleen om ons. Dit draaide om de afgelopen zeven jaar: elke belediging, elke sneer, elk argument en elke frustratie in ons leven, zelfs als die niks met de ander te maken had. Alles kookte totdat er een rode waas voor mijn ogen verscheen, en het enige waar ik aan kon denken was hoe boos ik was.

In plaats van rustig te worden, genoot ik ervan.

Woede was goed. Woede voorkwam dat ik zou focussen op de waarheid in zijn woorden en woede zorgde ervoor dat mijn stem giftig klonk toen ik weer sprak.

‘Dat moet jij nodig zeggen.’ Ik stak mijn kin in de lucht en mijn ogen boorden zich in de donkere zee van de zijne. ‘Josh Chen, de uitblinker. De adrenalinejunkie. Elke keer zet jij je leven op het spel door een of andere roekeloze activiteit op te pakken, ook al ben je de enige familie die Ava nog heeft. Je vindt jezelf zo fantastisch, alleen maar omdat je dokter bent en alles wat je doet zogenaamd voor het algemeen belang is.’ Mijn nagels lieten kleine halvemaantjes achter in mijn huid. ‘Jij bent degene die shit van jaren geleden niet los kan laten. “Hij heeft tegen me gelogen. Hij heeft me verraden.”’ Ik deed zijn stem na. ‘Jammer dan. Dat is hoe de wereld in elkaar steekt. Je overleeft iets en komt eroverheen, of je blijft jezelf kwellen. Jij zegt dat ik me verstop achter een pose? Ik geloof dat jij je vasthoudt aan je wrok omdat dat alles is wat je nog hebt. Het is het enige wat je in leven houdt en het kan je niets schelen als je daarmee andere mensen, van wie je zogenaamd houdt, kwetst.’

Als hij gemeen kon zijn, kon ik het ook. Wat ons allebei naar het dieptepunt bracht van jarenlange vijandigheid, en ervoor zorgde dat we dingen zeiden die we nooit tegen iemand anders zouden zeggen, alleen tegen elkaar. Leugens die naar boven waren gehaald, waarheden die werden onthuld als verdekte beledigingen.

Ergens voelde ik me geschokt en ergens genoot ik met volle teugen.

In een wereld waarin er van je werd verwacht dat je beleefd was en je inhield, was er niets méér bevrijdend dan om eindelijk alles eruit te gooien. Niks hield ons nog tegen.

Woede zorgde voor diepe lijnen in Josh’ gezicht. ‘Fuck. You.’

‘Dat. Mocht. Je. Willen.’

De witte wolkjes van onze ademhaling mengden zich in de kou. De lucht om ons heen werd onnatuurlijk stil, alsof die met ingehouden adem wachtte op wat er nu ging gebeuren.

‘Dat hoeft niet bij willen te blijven, Red.’ Zijn stem kreeg een donker randje, rokerig, en glipte langs de muren die ik had opgetrokken, om vervolgens diep in mijn onderbuik een warmte aan te wakkeren. Een warmte die niets en tegelijkertijd alles te maken had met mijn woede. ‘Ik zou je nu suf kunnen neuken. Je elk woord laten terugnemen dat je hebt gezegd en je laten smeken om meer.’

Dat was een waarschuwing, geen poging tot verleiding. En dat zorgde er alleen maar voor dat het vuur in mijn aderen nog harder ging branden.

‘Je weet wat ze zeggen over mannen met grote praatjes.’ Het gevaar in de lucht stuurde een vlaag van verwachting langs mijn rug omhoog. We waren één stap verwijderd van het overschrijden van een grens waarover we nooit meer terug zouden kunnen, maar ik was zo opgefokt dat het me niets kon schelen. ‘Ze overcompenseren voor hun kleine piemeltje.’

Een glimlach sneed door Josh’ gezicht, wreed genoeg om me licht te doen rillen.

‘O, Red. Je komt er zo wel achter hoe erg je het mis hebt,’ zei hij zachtjes.

Hij bewoog zo snel dat ik de kans niet kreeg om te ademen voordat hij me tegen zich aan trok en zijn mond op de mijne drukte.

Op dat moment spatte de wereld die ik kende in een miljoen stukken uit elkaar.

HOOFDSTUK 18

Jules

Geschokt zaten mijn voeten vastgelijmd aan de grond. Ik had al vermoed dat dit zou gebeuren, dat ik Josh over zijn breekpunt zou duwen. Ik had hem uiteindelijk wel uitgedaagd.

Maar nu het echt gebeurde, kon ik geen antwoord verzinnen. Geen woorden, geen bewegingen – er was alleen maar ongeloof en een duistere, verontrustende warmte die als vuur door mijn aderen trok.

De warmte van net was ontploft als een vulkaan, waardoor er lava was begonnen te stromen die elk zenuwuiteinde verhitte. Mijn hart bonsde met de kracht van duizend galopperende paarden en het geklop verspreidde zich door mijn hele lichaam. Mijn hoofd, mijn keel en de plotseling verschrikkelijk gevoelige plek tussen mijn benen.

Josh sloeg zijn hand om mijn nek en hield me gevangen terwijl hij mijn mond verslond.

Hij kuste precies zoals we vochten. Hard. Ruw. Explosief.

Ik haatte het hoe erg ik daarvan genoot.

Ik kreeg de controle over mijn ledematen weer terug en tilde mijn handen op om hem weg te duwen, maar tot mijn verbazing trok ik in plaats daarvan zijn shirt omhoog. Ik pakte een handvol van het witte katoen vast en trok hem dichterbij totdat we zo strak tegen elkaar aan stonden dat ik niet zeker wist waar ik eindigde en hij begon.

Een zachte kreun verliet mijn mond terwijl Josh zijn heupen net voldoende verschoof om zijn harde lengte tegen me aan te wrijven.

‘Je krijgt geen genoeg van me, hè?’ Zijn plagende woorden raakten mijn lippen, de zachtheid ervan in sterk contrast met de kracht waarmee hij aan mijn haren trok.

Tranen van pijn sprongen in mijn ogen. Het bonzen in mijn onderbuik nam toe. ‘Fuck you,’ siste ik.

‘Ik weet al dat dat is wat je wilt, Red.’ Hij beet op mijn onderlip en trok er zo hard aan dat hij nog een steek van pijn en een vlaag van genot door mijn lichaam stuurde. ‘Je hoeft er niet om te smeken.’

Een lage grom borrelde op in mijn keel. Eindelijk duwde ik hem van me af, met bonzend hart, lippen en poesje. ‘Ik zal jou nooit om iets smeken.’

Josh veegde zijn mond af met de achterkant van zijn hand, de beweging zo langzaam en doelbewust dat die seksueler was dan zou moeten. Een vlaag opwinding kleurde zijn hoge jukbeenderen rood, en de intensiteit van zijn blik terwijl hij naar mijn gezicht en open jas keek, schroeide mijn huid.

‘Wees daar maar niet zo zeker van.’ Het vuur in zijn ogen brandde feller. ‘Laten we nog een weddenschapje doen, Red. Ik durf te wedden dat je kletsnat voor me bent als ik je vooroverbuig en dat korte rokje van je omhoogtrek. En ik durf te wedden dat je smeekt om mijn lul, om je zo hard te laten komen dat je sterretjes ziet, nog voordat de avond voorbij is.’

Geïrriteerd klemde ik mijn kaken op elkaar. Ik haatte zijn ego, zijn arrogante grijns, alles aan hem. En toch was ik zo nat dat ik mezelf voelde druppen door de beelden die zijn schunnige woorden opwekten.

‘Leuk geprobeerd, Joshy. Maar ik doe niet mee.’

Dat was een laffe uitweg, maar ik stond op het punt om te ontploffen en ik weigerde om Josh de voldoening te geven om op het knopje te drukken.

‘Dat dacht ik al,’ zei hij plagend. ‘Durf je niet, Jules?’

‘Snap je de hint niet, Josh?’

We keken elkaar boos aan, onze woede voelbaar in de koude lucht, voordat de afstand tussen ons verdween en onze monden elkaar weer raakten. Harder, wanhopiger dan de eerste keer, terwijl onze tongen vochten om de overhand te krijgen en onze handen elke centimeter van elkaars huid aanraakten.

Josh duwde me door de halfopen deur en schopte die achter ons dicht zonder de kus te verbreken.

Mijn jas. Zijn shirt. Mijn rok. Zijn broek. Alles viel op de vloer van de woonkamer totdat we naakt waren, onze huid warm van de elektriciteit in ons bloed en in de lucht.

‘Ga op handen en knieën zitten.’

Er verscheen kippenvel op mijn huid door Josh’ ruwe eis, maar in plaats van dat ik deed wat hij zei, stak ik mijn kin in de lucht. ‘Dwing me maar.’

De woorden hadden mijn mond nauwelijks verlaten voordat hij in twee stappen bij me was en me omdraaide. Hij duwde zijn knieën tegen mijn knieholtes en dwong me zo op de grond. Ik vocht er half tegen, maar ik kon niet op tegen Josh’ kracht.

Met één hand hield hij mijn polsen achter mijn rug in een stalen greep terwijl hij de andere tussen mijn benen liet verdwijnen en over mijn opgezwollen klit wreef.

De schok van genot zorgde ervoor dat ik half naar adem hapte en half kreunde.

‘Wat zei je nou?’ vroeg Josh plagend. Hij duwde een vinger in me terwijl hij zijn duim op mijn klit hield. Ik was zo nat dat ik niet eens wrijving voelde, zelfs niet toen hij tot zijn knokkels in me zat. ‘Precies zoals ik al dacht. Je bent kletsnat.’

Ik balde mijn vuisten. Ik hijgde al, zo opgewonden dat ik bijna niet helder kon denken, en we waren nog maar net begonnen.

‘Smeek erom, Red.’ Hij krulde zijn vinger en raakte mijn gevoeligste plek waardoor ik nog een keer kreunde, waarna hij langzaam zijn vinger terugtrok en weer terug naar binnen duwde. Zijn ademhaling werd oppervlakkiger. ‘Smeek me om je te neuken. Om je op mijn lul te laten komen zoals je graag wilt.’

‘Dat mocht je willen.’ Ik duwde mijn nagels in mijn handen. ‘Mijn vibrator kan dit nog beter dan jij. Op de laagste stand.’

Josh lachte zachtjes. ‘Natuurlijk moet je het weer lastig maken.’ Hij liet mijn polsen los, pakte mijn haar vast en trok mijn hoofd naar achteren totdat zijn mond tegen mijn oor lag. ‘Maar ik hou wel van een gevecht.’

Mijn antwoord stierf weg op mijn tong toen hij nog een vinger in me stootte. Erin, eruit, erin, eruit, sneller en sneller, totdat ik de vertrouwde tintelingen van een naderend orgasme onder in mijn rug voelde. Hij stak een hand onder me en kneep in mijn tepel, waardoor mijn hele lichaam trilde net toen…

Hij trok zijn handen weg.

Nee!

Mijn lichaam zakte zonder zijn ondersteuning naar voren en ik slaakte een zachte kreet van frustratie door mijn verpeste orgasme. Ik draaide mijn hoofd zodat ik hem woedend aan kon kijken. ‘Jij klootzak.’

Mijn enige troost was dat ik niet de enige was die hier leed. Josh’ borst ging snel op en neer en zijn pik was zo hard dat die haast pijn leek te doen. Maanlicht viel door de ramen op zijn gezicht, waardoor de strakke lijnen van zijn kaak en de lust in zijn ogen goed te zien waren.

‘Je weet wat je moet doen als je wilt komen.’ Zijn mondhoeken krulden op terwijl hij mijn benen verder uit elkaar duwde. ‘Moet je jezelf nou eens zien. Je ziet er niet uit.’

Ik hoefde mezelf niet te zien om te weten dat hij gelijk had. Mijn benen waren nat en elke briesje wind tegen mijn blote poesje zorgde voor een nieuwe rilling van verlangen.

Toch hield ik me nog net genoeg vast aan de rationele kant van mijn brein om de situatie om te kunnen draaien.

Dit spelletje kon ik ook spelen.

‘Ben je bang dat je je belofte niet kunt nakomen, Chen?’ vroeg ik liefjes. ‘Wat is er gebeurd met dat je me een toontje lager wilde laten zingen met je lul? Je hebt grote praatjes, maar het lijkt erop dat dat alles is.’ Ik wierp een veelbetekenende blik op zijn opgewonden staat.

Ondanks mijn plagende woorden voelde ik mijn poesje verstrakken door wat ik zag.

Josh’ lichaam zou als een voorbeeld gebruikt kunnen worden voor een standbeeld van een Griekse god. Brede schouders, perfecte buikspieren, stevige armen… en een lange, dikke pik, die eruitzag alsof er niet veel voor nodig zou zijn om mij in de vernieling te helpen.

Fuck. Mijn mond werd droog.

Hij leunde naar voren en zonder het oogcontact te verbreken, sloeg hij langzaam een hand om mijn keel. Hij kneep zo hard dat hij me voor een paar tellen de adem benam voordat zijn greep verslapte. Ik hapte naar lucht en mijn hoofd tolde van het zuurstoftekort.

‘Jij,’ zei hij, ‘komt nog eens in de problemen met die mond van je.’

Ik kreeg de kans niet om te antwoorden voordat hij van achteren ruw in me stootte. Een schreeuw verliet mijn keel door de pijn die zijn omvang en de ruwe manier waarop hij me neukte veroorzaakten. Tranen sprongen in mijn ogen, maar mijn geschreeuw veranderde uiteindelijk in gekreun terwijl hij in me beukte.

‘Wat?’ Josh’ adem raakte mijn wang. ‘Je hebt altijd zoveel te zeggen. Wat wil je nu zeggen, mmm?’

‘Loop. Naar. De. Hel,’ hijgde ik. Dat was de enige zin die ik eruit kreeg voordat een ruwe stoot mijn gedachten verpulverde.

Zijn duistere lach trilde door me heen. ‘Jij bent mijn persoonlijke hel, Red.’ Hij trok nog een keer aan mijn haar. ‘En god help me, ik wil niet weg.’

Voordat de betekenis van zijn woorden tot me doordrong, draaide hij me op mijn rug. Hij hield zijn hand op mijn keel en drukte me tegen de grond terwijl hij mijn been over zijn schouder sloeg. Met deze hoek raakte hij plekken waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden.

Mijn nagels duwden in zijn huid, deels uit instinct en deels om hem terug te pakken voor zijn gedachtespelletjes. Mijn mondhoeken draaiden tevreden omhoog toen hij gepijnigd siste terwijl mijn nagels over zijn rug krasten. Als antwoord neukte hij me nog harder, totdat ons gekreun en het kletsen van huid op huid de enige geluiden in de donkere ruimte waren.

Ik klemde me expres om hem heen totdat Josh laag grauwde. Zweet glinsterde op zijn voorhoofd en strakke lijnen van spanning maakten zijn gezicht hard.

‘Het lijkt erop dat ik niet de enige ben die moet komen,’ zei ik plagend.

Ik klemde me nog een keer om hem heen en zijn gegrauw veranderde in gevloek.

‘Ik was van plan het rustig aan te doen met je, maar nu…’ Hij drukte nog harder op mijn keel, totdat ik zwarte vlekjes voor mijn ogen zag en mijn lichaam overspoeld werd door warmte. ‘We moeten dit maar op de harde manier doen.’

Zijn volgende stoot was zo bruut dat ik het beetje adem verloor dat ik nog had.

Niets aan wat we deden was lief of sensueel. Het ging niet om een emotionele connectie. Niet eens om fysieke aantrekkingskracht, hoe nat ik ook was of hoezeer hij ook iets met me deed.

Nee, onze seks was als een catharsis, een zuivering van al het lelijke dat de afgelopen jaren was gaan rotten. Het voelde bevrijdend om geen fuck te geven om wat de ander van je vond. We konden de ergste, ongetemde versies van onszelf zijn, en in een wereld waar iedereen zo zijn best deed om in een hokje te passen, was dit even verkwikkend als pijnlijk.

Maar ook al voelde het nog zo goed, mijn orgasme bleef uit. Elke keer als ik in de buurt kwam, bewoog Josh langzamer en rekte hij onze sessie tot een heftige, heerlijke marteling.

‘Smeek me, Red.’ Josh stak een hand tussen ons in en wreef over mijn klit, waardoor ik een nieuwe vlaag van genot door mijn lichaam voelde trekken. ‘Vertel me hoe erg je moet komen.’ Hij schraapte met zijn tanden langs mijn nek en zoog hard. ‘Hoe erg ik je moet laten komen.’

Normaal gesproken zou ik een grapje hebben gemaakt over dat hij problemen had met zijn eigenwaarde, maar ik was te ver heen om helder te denken.

‘Nee.’ Dat klonk zelfs in mijn eigen oren zwak. Ik wilde wanhopig graag komen. Het zou een kwestie van tijd zijn voordat ik bezweek, maar ik was zeker niet van plan om dat zomaar te doen.

‘Nee?’ Josh begon langzamer te stoten en ik voelde nog een schreeuw van frustratie in mijn keel opborrelen.

Verdomde sadistische klootzak.

‘Ik haat je,’ kreunde ik. Ik draaide met mijn heupen, op zoek naar wrijving, maar tevergeefs.

‘Daar reken ik op.’ Zijn ogen fonkelden. ‘Zeg de woorden, Red, of we blijven de hele avond zo doorgaan.’

Niet zeggen.

Hij gleed weer tergend langzaam in me.

Ik kon mijn zielige gekreun niet tegenhouden terwijl hij met me speelde, me opnieuw en opnieuw naar het randje bracht totdat ik op het punt stond om gek te worden.

Niet zeggen, niet zeggen, niet zeggen…

‘Alsjeblieft.’ Ik stikte bijna in dat woord.

‘Alsjeblieft wat?’

‘Laat me alsjeblieft komen.’ Die woorden gingen over in een kreun toen Josh sneller begon te bewegen.

‘Dat kun je beter.’ Zweet glinsterde op zijn huid en de spieren in zijn nek stonden strak. Hij martelde zichzelf net zo erg als mij door zich zo in te houden, maar ik haalde daar geen voldoening uit terwijl ik zelf zo op het randje balanceerde.

Een elektrische schok trok door me heen toen hij dát plekje raakte.

‘Josh, alsjeblieft,’ snikte ik en het kon me niets meer schelen. ‘Ik kan niet… Ik moet… Alsjeblieft…’

Waarschijnlijk brak er iets in hem toen ik zijn naam zei, want eindelijk stopte hij met plagen en begon weer krachtig in me te stoten.

‘Je voelt zo verdomd goed,’ gromde hij. ‘Je houdt ervan dat ik met mijn pik dat strakke, kleine poesje van je aan flarden neuk, of niet soms?’

‘Ja.’ Ik hapte naar adem. ‘Ja, god, alsjeblieft. Ik… Ik ga… O, god! O fuck!’

Ik schreeuwde terwijl witheet genot door me heen brandde. Elke gedachte en herinnering verging tot as en er bleef alleen maar oogverblindend genot achter.

Josh bleef me neuken en een nieuw orgasme trok door me heen, gevolgd door nog een. Ze bleven maar komen en wrongen me uit totdat ik als een gesmolten hoopje op de grond lag.

Na mijn derde of vierde orgasme kwam Josh eindelijk, waarna we daar bleven liggen, onze ademhaling plotseling hard in de stilte. Toen duwde hij zichzelf overeind en gooide zijn condoom in de dichtstbijzijnde prullenbak. Ik had niet eens doorgehad dat hij er een om had gedaan.

De mist van lust trok weg uit mijn brein. Ik zorgde er altijd voor dat de man een voorbehoedsmiddel gebruikte, ook al slikte ik de pil. Goddank had Josh eraan gedacht, maar het feit dat ik er niet eens naar had gevraagd…

Fuck.

Ik keek in stilte toe terwijl hij zich aankleedde en toen pas drong de ernst van wat we hadden gedaan tot me door.

Ik had seks gehad met Josh Chen. De broer van mijn beste vriendin en een van de mensen die ik het meest haatte.

En ook geen gewone seks. Woedende, rugkrommende, breinsmeltende seks. Seks waarbij ik hem had gesmeekt om meer, en zo hard was gekomen dat ik de naschokken nog steeds voelde.

O mijn god. Mijn maag keerde zich om. Wat heb ik gedaan?

HOOFDSTUK 19

Josh

Er waren op zijn minst tien verschillende soorten seks.

Je kon lief en sensueel de liefde bedrijven of ruw en hard neuken. Er bestonden onverschillige vluggertjes en emotionele intermezzo’s, en elke vorm van intimiteit daartussenin. Na negenentwintig jaar op aarde rondgelopen te hebben, had ik gedacht dat ik elke mogelijke soort seks al eens had meegemaakt.

Tot Jules.

Ik wist niet eens hoe ik wat we hadden gedaan moest noemen. Seks leek een te simpele en eenvoudige omschrijving. Het was puurder, dierlijker. Iets wat in een nest van doornen had gepord dat lag verborgen in de diepten van mijn geest, tot die naar boven werden getrokken. Elke schaduw en elk ruw randje blootgelegd.

Jules had een donkerdere versie van mezelf ontgrendeld, die ik niet had gedacht te hebben, en nu die blootlag, wist ik niet zeker of ik die versie ooit nog kon terugstoppen.

Het zou eng moeten zijn, maar het voelde juist bevrijdend. Het beste hoogtepunt dat ik ooit had bereikt.

Nog beter dan basejumpen, mountainbiken op de beruchte Death Road in Bolivia en een miljoen keer beter dan welke nacht dan ook die ik in het verleden met een vrouw had doorgebracht.

Jules en ik hadden geen woord tegen elkaar gezegd voordat ik was weggegaan, maar dagen later voelde ik de drang voor nog een shot in me opkomen.

‘Aarde aan Josh.’ Ava knipte met haar vingers voor mijn gezicht. ‘Ben je er nog? Of zit je al met je hoofd in Nieuw-Zeeland?’ plaagde ze.

Ik dwong mezelf terug naar het heden. Vandaag was een van de zeldzame dagen waarop we allebei vrij hadden en dus hadden we afgesproken om samen te lunchen en bij te kletsen.

‘Ja.’ Ik nam een slokje van mijn water en wou dat ik iets sterkers had. Was het te vroeg om te drinken? Het moest wel ergens in de wereld vijf uur zijn, toch? ‘Ik wou dat ik in Nieuw-Zeeland was. Ik kan niet wachten, verdomme.’

Over ongeveer zeven weken zou ik vertrekken. Ik had er onwijs veel zin in, maar toch wist ik het verlangen om erover te praten niet op te wekken. Ik was te afgeleid door mijn gedachten over Jules.

Misschien had ik gelijk gehad toen ik haar een succubus noemde. Dat was de enige verklaring die ik kon verzinnen voor de manier waarop ze me elke seconde van de dag én nacht bezighield.

‘Het wordt vast leuk.’ Ava scheurde een stukje van haar brood af en gooide dat in haar mond. ‘Maar neem wel een souvenir van Lord of the Rings voor me mee, of ik vergeef het je nooit.’

‘Je houdt niet eens van Lord of the Rings. Je viel halverwege de eerste film in slaap.’

‘Ja, maar je kunt niet naar Nieuw-Zeeland gaan zonder een souvenir ervan voor me mee terug te nemen. Dat is wreed.’

‘Wreed. Ik geloof niet dat dat woord betekent wat je denkt dat het betekent,’ zei ik, waarbij ik een zin citeerde uit een van onze favoriete films.

Ja, The Princess Bride was een van mijn favoriete films. Ik schaamde me niet om dat toe te geven. Het was een klassieker.

Ava’s gezicht betrok. ‘Whatever. En trouwens, waar was je woensdagavond? Je nam niet op en hebt niet op mijn berichtjes gereageerd.’

Shit. Ik had haar pas de volgende ochtend teruggeappt, maar ik had gehoopt dat ze niet zou vragen waarom ik niet eerder had gereageerd; we hadden plannen gehad om samen de nieuwste Marvel-film te kijken.

‘Sorry. Er was iets tussen gekomen wat mijn aandacht vereiste.’

Wat zou Ava zeggen als ze wist dat ik seks had gehad met haar beste vriendin? Niets goeds, durfde ik te wedden. Ze was erg beschermend naar haar vriendinnen en ze wist dat Jules en ik net zo goed samengingen als water en olie.

Behalve in bed, blijkbaar.

‘En de award voor Vaagste Antwoord gaat naar…’ Het alarm op Ava’s telefoon ging af en ze kromp ineen. ‘Ah, ik moet gaan. Ik heb met Alex afgesproken om naar een tentoonstelling in de Renwick Gallery te gaan kijken, maar het was fijn om je weer gesproken te hebben.’ Ze stond op en gaf me een vlugge knuffel. ‘Rust goed uit, oké? Je ziet er moe uit.’

‘Wat? Nee, niet waar.’ Ik checkte mijn weerspiegeling in het raam en ontspande toen. Geen bleke huid, geen paarse kringen onder mijn ogen. Ik zag er perfect uit.

‘Daar had ik je.’ Ava grijnsde om mijn frons. ‘Je bent zo ijdel.’

‘Dat is een liedje van Carly Simon, geen correcte omschrijving van mij.’ Dat ik het belangrijk vond hoe ik eruitzag, betekende nog niet dat ik ijdel was. De wereld handelde nu eenmaal in uiterlijk, dus het was logisch om er zo goed mogelijk uit te zien. ‘Ik dacht dat je moest gaan,’ zei ik veelbetekenend.

Ik hield van Ava, maar net zoals alle kleine zusjes kon ze soms vreselijk irritant zijn.

Geen wonder dat zij en Jules bevriend waren.

‘Best, ik snap de hint al. Maar ik meen het,’ zei ze over haar schouder onderweg naar buiten. ‘Rust wat uit. Je kunt niet voor eeuwig op koffie leven.’

‘Ik kan het wel proberen!’ riep ik haar na, wat me een vreemde blik opleverde van de mensen aan het tafeltje naast me.

Ava maakte zich altijd zorgen dat ik te weinig slaap kreeg, maar ik werkte op de spoedeisende hulp. Een regelmatig slaapritme bestond niet voor mij.

Ik rekende af en ging toen zo snel mogelijk na mijn zus weg. De lunch was gezellig geweest, maar ik wou dat we over meer konden praten dan ons werk en plannen voor het weekend. Vroeger konden we alles bij elkaar kwijt, maar nu had zij Alex en ik een heleboel dingen waar ik haar niet over kon vertellen. Bijvoorbeeld wat er met Jules was gebeurd, en Michaels brieven, waarvan ik er gisteren nog een had binnengekregen.

Drie jaar, en ik kon mezelf er niet toe brengen om hem uit mijn leven te bannen. Ik had hem nooit in de gevangenis opgezocht, maar ik hield zijn brieven voor het geval dat… Shit, ik wist het niet. Maar elke dag nam mijn nieuwsgierigheid toe. Het was maar een kwestie van tijd voordat ik een van de brieven zou openen en mijn toekomstige zelf zou haten vanwege die keus. Het voelde als verraad.

Michael had geprobeerd mijn zus te vermoorden en mijn moeder de schuld ervan gegeven, en ik hield nog steeds vast aan de man die hij volgens mijn herinneringen vroeger was geweest. De man die me had geleerd hoe ik moest fietsen en me op mijn zevende had meegenomen naar mijn allereerste basketbalwedstrijd. Geen crimineel, maar mijn vader.

Ik slikte de bittere brok in mijn keel weg terwijl ik het metrostation binnenliep, net op tijd om de volgende metro naar Hazelburg te halen. Ik duwde de gedachten aan Michael opzij en koos er in plaats daarvan voor om me te concentreren op mijn plannen voor de rest van de middag. Ik verloor mezelf elke keer als ik aan mijn vader dacht, en ik was niet van plan om een waardevol dagje vrij te verspillen aan gedachten aan hem.

Rusteloos tikte ik met mijn vingers op mijn dijbeen. Misschien kon ik wat oude vrienden van mijn studie opbellen, kijken of ze vanavond wat te doen hadden.

Of je kunt Jules weer zien.

Ik klemde mijn kaken op elkaar. Jezus, wat was er mis met me? Het was maar seks. Geweldige seks, maar toch. Ik zou niet zo obsessief moeten zijn na één avond samen.

Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn en zocht een website over Nieuw-Zeeland op, vastberaden om een zekere roodharige uit mijn hoofd te zetten.

Dat werkte niet.

Elke keer als ik een waterval zag, stelde ik me Jules eronder voor.

Elke keer als ik een restaurant zag, stelde ik me voor dat we daar aten als een verdomd stelletje.

Elke keer als ik een wandelroute zag, dan… Nou, je snapt het wel.

‘Fuck.’ Ik werd gek.

De vrouw die met haar jonge dochter naast me zat, keek me boos aan voordat ze verder het treinstel in liepen.

Normaal gesproken zou ik me verontschuldigd hebben, maar ik was te geïrriteerd om meer te doen dan verontschuldigend glimlachen.

Er was maar één manier om Jules uit mijn hoofd te zetten. Ik vond dat idee niets, maar het was de enige oplossing die ik had.

Toen ik in Hazelburg was, ging ik regelrecht naar Jules’ huis. Was wat ik wilde gaan doen een slecht idee? Waarschijnlijk. Maar ik koos veel liever voor het slechte idee dan voor het feit dat ze zonder huur te betalen in mijn hoofd zou leven voor god mocht weten hoelang.

Ik klopte op de deur. Een minuut later werd er opengedaan en zag ik donkere krullen en verraste groene ogen.

‘Hé, Josh,’ zei Stella. ‘Wat doe jij hier?’

Shit. Ik was Jules’ huisgenoot vergeten. Zoals iedereen dacht Stella dat Jules en ik elkaar haatten, wat ook zo was, dus het zou raar zijn als ik zei dat ik hier voor Jules was. Tenzij…

‘Ik moet het met Jules over een zaak in de kliniek hebben,’ loog ik. ‘Het is dringend. Is ze er?’

Als Stella al vermoedde dat ik loog, dan liet ze dat niet zien. Maar goed, ze was waarschijnlijk een van de goedgelovigste mensen die ik kende, dus het zou waarschijnlijk niet eens in haar opkomen dat ik zou liegen.

‘Ja. Kom er maar in.’ Ze opende de deur verder en wenkte me naar binnen. ‘Jules is boven in haar kamer.’

‘Bedankt.’ Ik nam twee treden tegelijk totdat ik bij Jules’ kamer was.

Ik tikte met mijn knokkels op de deur en wachtte totdat ze riep: ‘Kom binnen!’ voordat ik dat deed en de deur achter me sloot.

Jules zat aan haar bureau, gekleed in de meest casual outfit waarin ik haar ooit had gezien. Joggingbroek, wijd T-shirt, geen make-up en haar haren in een knotje. Ook al kon ik een sletterige outfit wel waarderen, net zoals elke andere gast, ik vond deze versie van haar leuker. Die was authentieker. Menselijker.

Ze keek geschokt toen ze mij zag staan, maar draaide zich toen weer om naar haar computer om verder te typen.

‘Wat doe jij hier?’ vroeg ze onverschillig, alsof haar nagelafdrukken niet in mijn rug stonden van toen ik haar een paar dagen geleden suf had geneukt.

Ik onderdrukte mijn irritatie en leunde tegen de kast terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg.

Ik had werk te doen, reizen te plannen en slaap in te halen. Maar er waren vier dagen, elf uur en tweeëndertig minuten voorbijgegaan sinds we seks hadden gehad, en al die tijd was ik maar blíjven denken aan kaneel, warmte en haar zachte huid onder mijn handen.

Ik wist niet wat voor voodoospreuk Jules op me had losgelaten, maar ik moest die uit mijn systeem zien te krijgen. Als één avond niet genoeg was, dan stond ik mezelf net zoveel avonden toe totdat mijn verontrustende obsessie met haar voorbij was.

‘Ik heb een voorstel voor je,’ zei ik.

‘Nee.’ Ze keek niet op van haar scherm.

‘Ik stel voor dat we tot een regeling komen die voor ons allebei gunstig is,’ ging ik verder terwijl ik haar afwijzing negeerde. ‘Ook al doet het pijn om toe te geven, je was niet verschrikkelijk in bed en ik weet dat ík ook niet verschrikkelijk ben in bed. Daarom zouden we zoiets als friends with benefits kunnen worden. Zonder het friends-gedeelte.’

Dat was geniaal, al zei ik het zelf. De fysieke band was er en we hoefden ons allebei geen zorgen te maken dat we gevoelens voor de ander zouden krijgen. Op die manier konden we gewoon seks hebben tot we het zat waren.

Om eerlijk te zijn zou Mensa me een lidmaatschap moeten aanbieden voor zo’n briljant plan.

‘Josh.’ Jules klapte haar laptop dicht en draaide zich naar me om. ‘Ik brand liever in de hel dan dat ik weer met jou naar bed ga.’

Ik grijnsde. ‘We hoeven daar niet naar bed voor te gaan, Red. Of ben je dat soms vergeten?’

Ik zag het exacte moment waarop ze zich onze avond samen herinnerde.

Haar pupillen werden groot, haar borst bewoog sneller op en neer en op haar wangen verscheen een lichtroze kleur. De gemiddelde persoon zou zulke kleine veranderingen niet zien, maar ik was niet gemiddeld. Mij viel alles aan haar op, of ik dat nou wilde of niet.

Mijn mondhoeken krulden tevreden omhoog.

‘We hoeven helemaal niets te doen, behalve elkaars aanwezigheid voor Ava tolereren,’ zei ze met haar kaken op elkaar geklemd. ‘Je hebt geluk dat ik je pik er niet af heb gebeten.’

‘Maar dan zou je er niet zo hard op zijn klaargekomen. Meerdere keren,’ zei ik liefjes. ‘Dat zou jammer zijn geweest. Je geschreeuw klonk heerlijk.’

Ik glimlachte om haar grom.

‘Je bent slim. Denk er maar over na,’ redeneerde ik. ‘Maar als je bang bent om verliefd op me te worden, dan neem ik je dat niet kwalijk.’ Ik haalde nonchalant mijn schouders op. ‘Ik ben nogal onweerstaanbaar.’

Mijn glimlach werd breder toen ik haar ogen zag fonkelen. Het was net zo erg haar zwakte als de mijne om uitgedaagd te worden.

‘Niet eens in je wildste dromen.’ Jules leunde achterover in haar stoel. ‘Weet je nog het laatste spelletje dat we speelden? Ik won, jij verloor.’

‘Ik heb geen dromen over je, Red. Alleen maar nachtmerries.’

‘Dat verbaast me, aangezien je laatst zo hard klaarkwam.’ Jules trok haar haren los uit haar knotje en liet de golven over haar schouders vallen. Door die beweging spande haar shirt strak over haar borst en mijn blik viel onbewust op de plek waar haar tepels door de dunne stof waren te zien, als harde knopjes.

Toen ik mijn blik weer omhoogtrok, zat mijn spijkerbroek een stuk strakker en Jules glimlachte arrogant. ‘Als we dit gaan doen, dan heb ik een paar regels nodig.’

Bingo. Missie volbracht.

Ik stond mezelf toe even van de overwinning te genieten voordat ik knikte. ‘Mee eens. Dames eerst.’

Ik had mijn lesje wel geleerd van onze weddenschap in de Black Fox. Stel altijd regels vast.

‘Dit is een strikt fysieke regeling,’ zei Jules. ‘We hebben geen claim op elkaars tijd buiten de seks om, dus vraag niet waar ik ben of wat ik doe als we niet samen zijn.’

‘Prima.’ Ik was niet van plan om een van die dingen te doen. ‘We houden dit tussen ons. Vertel het aan niemand, niet aan je vriendinnen, de mensen in de kliniek en vooral niet aan Ava.’

‘Natuurlijk vertel ik het aan niemand.’ Jules trok haar neus op. ‘Ik wil niet dat mensen weten dat ik iets met jou te maken heb.’

‘Dat geluk wil ik je niet aandoen.’

We bespraken de rest van de regels kort en bondig.

‘Gebruik altijd een voorbehoedsmiddel.’

‘We blijven niet slapen.’

‘We worden niet jaloers als de ander op een date gaat met iemand anders.’

Dat vond ik prima. Een éxclusieve friends-with-benefits-maar-geen-vrienden-situatie leek te veel op een echte relatie.

‘Als je de regeling wilt beëindigen, zeg dat dan. Niet zomaar wegblijven, dat is verdomd kinderachtig; gewoon eerlijk zeggen.’

‘We worden niet verliefd.’

Ik maakte een verontwaardigd geluid. ‘Red, jij wordt nog eerder verliefd op mij dan dat ik ooit verliefd word op jou.’ Alleen het idee al was absurd.

Jules was de lastigste vrouw die ik ooit had gekend. God mocht de arme klootzak helpen die ooit verliefd op haar zou worden.

‘Ja hoor.’ Ze snoof. ‘Je hebt een te hoge dunk van je lul, Chen. Hij doet zijn werk, maar het is geen magische staf.’

‘De laatste regel. Noem mijn lul nooit meer een staf.’

Sommige woorden zouden verboden moeten worden.

‘Whatever, Joshy McStaf.’ Jules glimlachte misleidend lief. ‘Hebben we een deal?’

‘Deal.’ Ik pakte haar hand vast en kneep erin. Ze kneep twee keer zo hard terug. Dat deed me denken aan toen we handen hadden geschud vanwege onze wapenstilstand in de kliniek. De laatste tijd maakten we om de een of andere reden wel erg veel deals. ‘Alleen seks, geen gevoelens.’

Ik twijfelde er niet aan dat ik me aan mijn kant van de deal zou kunnen houden. De meeste mensen kregen gevoelens in zulke situaties, wat de reden was waarom ze het nooit lang uithielden.

Maar als er één ding zeker was, dan was het wel dat ik nooit, maar dan ook nooit verliefd zou worden op Jules Ambrose.

HOOFDSTUK 20

Jules

In het woordenboek werd ‘waanzin’ omschreven als: hetzelfde ding opnieuw en opnieuw doen en steeds verschillende resultaten verwachten.

Mijn omschrijving van waanzin was een seksuele regeling met Josh Chen.

Ik gaf mijn hormonen en studie de schuld. Als ik het niet zo druk had, dan zou ik niet met de vijand naar bed hoeven te gaan.

Sinds onze afspraak vorige week hadden we geen seks gehad, maar uiteindelijk zou dat wel gebeuren. Ik raakte al gespannen als ik eraan dacht. Mijn vibrators hadden prima werk geleverd zolang ze het enige waren wat ik had gehad, maar nu regelmatige en – ook al haatte ik het om het toe te geven – geweldige seks een optie was, schreeuwde mijn lichaam naar me om de orgasmeloze jaren van mijn rechtenstudie goed te maken.

Ik deed mijn best om het constante trillen onder mijn huid te onderdrukken terwijl Alex, Ava, Stella en ik de Hyacinth binnenliepen, een populaire nieuwe club aan Fourteenth Street.

Ik was niet van plan om vanavond aan hem te denken, niet in het bijzijn van Ava. Dat was gewoon verkeerd.

Bovendien was ik paranoïde genoeg om te denken dat ze plotseling helderziend was geworden en het elke keer zou weten als ik aan haar broer dacht.

Ik wierp een blik op haar, maar ze was te druk met Alex aan het praten om mijn schuldige uitdrukking te zien.

‘Deze plek is niet te geloven.’ Stella tilde haar hoofd op naar de gigantische waterval van een kroonluchter boven ons. Slierten met kristallen hingen drie verdiepingen naar beneden en reflecteerden de flitsende lichten in de club. Muziek pulseerde door de ruimte en trilde in mijn botten, waardoor de spanning in mijn rug nog meer toenam.

Dit had ik gemist, het gevoel echt te leven en in de wereld te zijn, in plaats van opgesloten in een bibliotheek. Ava en Stella hielden ervan om alleen te zijn, maar ik kwam pas echt tot leven in zo’n energievolle menigte. Hier kreeg ik een betere kick van dan van cafeïne of een vlaag adrenaline.

‘Alleen maar het allerbeste om ons nieuwe thuis te vieren.’ Ik gaf haar heup een duwtje met de mijne. ‘Kun je het al een beetje geloven? Ik dacht echt dat Pam een hartaanval zou krijgen.’

Na weken gewacht te hebben, waren Stella en ik eindelijk naar de Mirage verhuisd. Die ochtend hadden we onze sleutels bij een geïrriteerde Pam opgehaald en de rest van de dag hadden we onze spullen uitgepakt met de hulp van onze vriendinnen. Nu vierden we het door te drinken en te dansen in de populairste club van de stad, een avond die we absoluut hadden verdiend.

Stella schudde haar hoofd. ‘Alleen jij kunt daar blij om klinken.’

‘Ik kan er niks aan doen. Het komt gewoon door haar.’ Ik glimlachte ondeugend. ‘Ik beloof je dat we de beste huurders ooit zullen zijn.’

‘J, ik meen het, als we door jou dat gebouw uit geschopt worden…’

‘Dat gebeurt niet. Heb een beetje vertrouwen in me. Maar als haar bloeddruk elke keer dat ze ons ziet stijgt…’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Dan is dat niet onze schuld.’

Stella zuchtte en schudde weer haar hoofd.

Ava raakte mijn arm aan. ‘Alex en ik pakken een tafeltje. Komen jullie?’ Er stonden alleen tafels in het vipgedeelte, maar het verbaasde me niet dat Alex daar toegang toe had.

Het had me echter wel verbaasd toen hij ons had geholpen met uitpakken, ook al was dat honderd procent dankzij Ava. De hele dag al had hij dezelfde norse uitdrukking op zijn gezicht gehad als nu.

‘Straks. Ik ga eerst even rondkijken.’ Ik hield wel van een vipplek, zoals iedereen, maar ik was niet van plan om mezelf af te zonderen op mijn eerste avondje uit sinds maanden. ‘Gaan jullie maar vast. Ik kom er zo aan.’ Ik gaf een klopje op Alex’ schouder. ‘Lach eens. Dat is niet verboden.’

Er veranderde niets aan zijn ijzige uitdrukking.

Ach ja. Ik had het geprobeerd.

Terwijl Alex, Ava en Stella naar het vipgedeelte liepen, duwde ik me een weg naar de bar toe. Ik zou straks wel een rondje over de dansvloer lopen, kijken of daar iets interessants gebeurde, en dan zou ik bij ze gaan zitten.

Ik was degene die had voorgesteld om vanavond naar een club te gaan, ook al waren we allemaal moe van het uitpakken, dus ik nam het ze niet kwalijk als ze even rustig wilden zitten. Om eerlijk te zijn hadden we beter thuis kunnen blijven, maar vanavond was mijn laatste vrije avond, een soort van, voordat ik zou afstuderen. Ik móést iets doen voordat de voorbereiding op mijn toelatingstoets mijn leven zou overnemen, en ons nieuwe appartement was een goed excuus om uit te gaan.

Ik bestelde een whisky sour en keek de club rond terwijl ik wachtte. Goudkleurige tekeningen van hyacinten sierden de zwarte muren, en verse boeketten van echte bloemen stonden op de tafeltjes in de zaal. En groenharige dj liet vanaf zijn platform boven de dansvloer remixes de ruimte in denderen, en serveersters in onthullende zwarte uniforms liepen rond met dienbladen vol shotjes. Deze club had veel meer te bieden dan andere plekken in DC, en ik snapte wel waarom de Hyacinth zo in was…

Mijn telefoon trilde toen ik een berichtje binnenkreeg.

Een vlaag irritatie en verwachting draaide rond in mijn borst toen ik zag wie het was.

Josh: Vanavond, middernacht.

We hadden afgesproken om onze gesprekken kort en krachtig te houden en zo vaag dat we ze met een creatief smoesje zouden kunnen verklaren als iemand de berichten zou zien. Zijn bericht voldeed aan alle drie de criteria, maar toch.

Wat was er mis met eerst een simpel ‘Hé, hoe gaat het?’.

Ik: Ik kan niet. Ik ben druk.

Josh: Te druk voor een orgasme?

Ik: Kan je kwetsbare ego niet wachten? Als dat het geval is, dan gaat dit niet werken…

Voor een keertje ging Josh niet op mijn plagende woorden in.

Josh: Morgenavond, 10 uur. Bij mij thuis.

Josh: PS: je gaat boeten voor die opmerking…

Mijn adem stokte in mijn keel en ik wilde net een antwoord typen toen ik mijn naam hoorde, luid en duidelijk, boven het bonzen van de muziek uit.

‘Jules.’

Ik verstijfde en voelde mijn bloed koud worden toen ik díé stem hoorde.

Het kon hem niet zijn. Ik was in DC. Hoe kon hij me in hemelsnaam hebben gevonden, in deze club, precies op deze avond?

Ik verbeeldde me dingen. Dat moest wel.

Maar toen ik mijn hoofd optilde, bevestigden mijn ogen wat mijn brein wanhopig graag wilde ontkennen.

Lichtbruin haar. Blauwe ogen. Een deukje in zijn kin.

Nee. Paniek borrelde in mijn keel op en zorgde ervoor dat ik sprakeloos was.

‘Hé, J.’ Max glimlachte en die aanblik was eerder dreigend dan geruststellend. ‘Lang niet gezien.’

HOOFDSTUK 21

Jules

‘Wat… Jij…’ Plotseling verloor ik de bekwaamheid om een volledige zin te vormen terwijl ik naar mijn ex-vriendje staarde.

Hij was hier. In DC. En stond nog geen meter van me vandaan met een verontrustend kalme uitdrukking op zijn gezicht.

‘Verrassing.’ Hij stak zijn handen in zijn zakken en wiebelde op zijn hakken naar achteren. Zijn broek was meer verwassen dan hij normaal gesproken zou willen en zijn shirt meer gekreukt. Zijn gezicht was niet meer zo vol als vroeger, toen hij jonger was, maar juist hoekiger.

Verder was hij nog altijd dezelfde Max.

Knap, charmant, verschrikkelijk manipulatief.

Sommige mensen waren in staat om te veranderen, maar Max zat zo onwrikbaar als beton vast in zijn maniertjes. Als hij hier was, dan wilde hij iets van me, en hij zou niet weggaan voordat hij dat had gekregen.

‘Jules Miller, sprakeloos. Ik had nooit gedacht dat ooit mee te maken.’ Zijn lach zorgde ervoor dat er tientallen alarmbellen in mijn hoofd afgingen. ‘Of moet ik zeggen: Jules Ambrose? Leuke naam. Het verbaast me dat je je voornaam niet ook hebt veranderd.’

Mijn spieren spanden zich.

‘Het was een legale naamswijziging.’ Ik had mijn naam veranderd nadat ik naar Maryland was verhuisd. Omdat ik nog maar achttien was, zonder hypotheek, creditcards of schulden, had het niet lang geduurd om Jules Miller te wissen en haar te vervangen door Jules Ambrose.

Misschien had ik mijn voornaam ook moeten veranderen, maar ik was gek op de naam Jules en ik kon mezelf er niet toe brengen om mijn oude identiteit compleet uit te wissen.

‘Een van de weinige legale dingen die je hebt gedaan,’ grapte Max, maar zijn stem bevatte geen humor.

De energie in de club, die een paar minuten geleden nog zo opbeurend was geweest, was nu in iets sinisters veranderd, alsof elk moment alles in chaos kon uitbarsten. Muren van geluid en lichaamswarmte drukten tegen me aan, hielden me gevangen in een onzichtbare kooi.

Max was een van de weinigen die van mijn verleden afwist. Eén klein zetje en hij zou mijn hele wereld als een Jenga-toren kunnen laten omdonderen.

‘Je hoort niet hier te zijn, maar…’ Opnieuw lukte het me niet om een zin te vormen.

‘…in Ohio?’ De glimlach op zijn gezicht werd hard. ‘Ja. We hebben veel te bespreken.’ Hij keek om ons heen, maar iedereen had het te druk met de barkeeper roepen om aandacht aan ons te besteden. Toch knikte hij naar een donkere hoek van de club. ‘Daar.’

Ik volgde hem naar een rustig gangetje bij de achteruitgang, niet ver bij de drukke ruimte vandaan, maar toch was het hier zo donker en stil dat het net zo goed een andere wereld had kunnen zijn.

Ik stak mijn telefoon terug in mijn tas, Josh tijdelijk vergeten, en veegde mijn handen af aan mijn jurk.

Als ik slim was, zou ik wegrennen en nooit meer omkijken, maar Max had me al opgespoord. Als ik nu wegrende, zou ik het onvermijdelijke alleen maar uitstellen.

‘Het doet pijn dat je mijn berichtjes niet hebt beantwoord,’ zei Max, die vriendelijk bleef kijken. ‘Gezien ons verleden samen had ik op zijn minst een reactie verwacht.’

‘Er is niks wat ik tegen je wil zeggen.’ Ik hield mijn stem zo neutraal mogelijk, ook al trilde mijn hand lichtjes. ‘Hoe heb je me gevonden? Hoe ben je aan mijn nummer gekomen?’

Hij maakte een afkeurend geluid. ‘Dat zijn niet de juiste vragen. Vraag me waarom ik niet eerder contact met je heb opgenomen. Vraag me waar ik de afgelopen zeven jaar ben geweest.’ Toen ik dat niet deed, kreeg hij een donkere blik in zijn ogen. ‘Vraag het me.’

Een misselijk gevoel kwam op in mijn maag. ‘Waar ben je de afgelopen zeven jaar geweest?’

‘In de gevangenis, Jules.’ Zijn lach reikte niet tot de kille dieptes van zijn ogen. ‘Ik zat in de gevangenis voor wat jíj hebt gedaan. Een paar maanden geleden ben ik pas vrijgelaten.’

‘Dat kan niet.’ Ongeloof kneep mijn keel dicht. ‘We zijn ermee weggekomen.’

‘Jíj bent ermee weggekomen. Jij bent weggerend naar Maryland, waar je een perfect nieuw leven voor jezelf hebt opgebouwd met het geld dat we hadden gestolen.’ Ik hoorde een grom omhoogborrelen in zijn keel, maar toen trok hij zijn gezicht weer in de plooi. ‘Je bent zonder iets te zeggen weggegaan en liet mij achter met de rotzooi waar jij voor had gezorgd.’

Ik hield een opmerking in. Ik wilde hem niet uitdagen tot ik erachter was wat hij van me wilde, maar ook al was het waar dat ik was weggerend zonder ook maar iets van een briefje achter te laten, we waren samen op het idee gekomen om van Alastair te stelen. Max was degene die gretig was geworden en van het plan was afgeweken.

‘Ze zijn zo terug.’ Ik keek het kantoor van mijn stiefvader rond, met een knoop van zenuwen in mijn borst. ‘We moeten nu gaan.’

We hadden al waar we voor waren gekomen. Vijftigduizend dollar in cash, die Alastair in zijn ‘geheime’ kluis bewaarde. Hij dacht dat niemand daarvan afwist, maar toen ik hier woonde, had ik expres elke hoek van dit huis onderzocht. Inclusief plekken waar Alastair misschien geld bewaarde. Ik was zelfs achter de code van de kluis gekomen – 0495 – de maand en het jaar waarin hij zijn textielbedrijf had opgezet.

Het was een eitje om die kluis open te maken. En hoewel het geen verrassing was dat het er lag, was vijftigduizend wel een heleboel geld, zelfs nadat Max en ik het bedrag hadden verdeeld.

Als we tenminste uit de gevangenis wisten te blijven. We waren na zeven maanden nog niet opgepakt voor de dingen die we in Columbus hadden gedaan, maar het was geen goed idee om hier te blijven.

‘Wacht even. Ik… heb hem… bijna.’ Max gromde toen hij het op maat gemaakte slot van de metalen doos aan de binnenkant van de kluis openmaakte. Dat was de tweede beveiligingslaag voor Alastairs waardevolste bezit: een antieke diamanten ketting, die hij een aantal jaar geleden voor honderdduizend dollar op een veiling had weten te bemachtigen.

Ik had al spijt dat ik Max over die ketting had verteld. Ik had moeten weten dat vijftigduizend niet genoeg zou zijn voor hem. Niets was genoeg voor hem. Hij wilde altijd meer geld, meer macht. Meer, meer, meer, ook al kwam hij daardoor in de problemen.

‘Vergeet het,’ siste ik. ‘We kunnen die ketting nooit verkopen zonder de politie achter ons aan te krijgen. We moeten…’

Felle koplampen schenen door de ramen en zorgden voor een spotlight op onze verstijfde lichamen. Het licht werd gevolgd door het geluid van een autodeur die werd dichtgeslagen en Alastairs diepe, herkenbare stem.

Hij en mijn moeder gingen elke vrijdag uit eten in de stad, maar normaal gesproken waren ze pas rond tien uur terug. Het was nog maar half tien.

‘Shit!’ Paniek borrelde op in mijn keel. ‘Vergeet verdomme die ketting, Max. We moeten gaan!’

‘Ik ben bijna klaar. Van dit schatje kunnen we jaren leven.’ Max trok het slot met een triomfantelijk lachje open en graaide toen de diamanten ketting eruit. ‘Ik heb hem!’

Ik deed geen moeite om antwoord te geven. Ik was al halverwege de deur, adrenaline in mijn bloed terwijl ik door de gang schoot, richting de achterdeur. De tas met geld bonsde bij elke stap tegen mijn heup.

Maar ik stopte toen ik de voordeur open hoorde gaan, waardoor Max bijna tegen me op botste.

‘Dat was een verschrikkelijk restaurant, Alastair.’ Mijn moeder snoof. ‘De eend was koud en de wijn was walgelijk. Voor volgende week moeten we een betere gelegenheid uitkiezen.’

Mijn vingers verstrakten om de band van mijn tas bij het geluid van Adelines stem.

Ik had haar niet meer gesproken sinds ze me een jaar geleden het huis uit had geschopt, meteen na mijn zeventiende verjaardag. Ondanks de verschrikkelijke manier waarop we uit elkaar waren gegaan, zorgde haar vertrouwde stem voor tranen in mijn ogen.

Mijn stiefvader mompelde iets wat ik niet kon verstaan.

Ze waren dichtbij. Te dichtbij. Er zat alleen maar een muur tussen de hal en de gang en Max en ik zouden door de boogopening moeten om bij de uitgang te komen. Als mijn moeder en Alastair naar de gang zouden lopen in plaats van rechtstreeks naar de woonkamer, was het gedaan met ons.

Mijn moeder bleef maar klagen over het restaurant, maar haar stem vervaagde uiteindelijk.

Ze waren naar de woonkamer vertrokken.

In plaats van opluchting voelde ik een oude pijn in mijn borst. Ik was haar enige dochter en toch had ze haar nieuwe man boven mij verkozen en was ze nooit naar me op zoek gegaan nadat ze me eruit had gegooid voor iets wat hij had gedaan.

Adeline was niet bepaald de warmste moeder, of een met veel medeleven, maar haar gedrag had me harder geraakt dan ik voor mogelijk had gehouden. Hoe gemeen haar woorden ook waren geweest, uiteindelijk zouden zij en ik samen moeten zijn.

Het leek erop dat ik was vervangen door geld. Of haar ego. Het maakte niet uit. Het enige wat ertoe deed, was dat ik voor haar nooit op de eerste plaats had gestaan.

‘Wat doe je?’ Max liep langs me heen. ‘Laten we gaan!’

Ik schudde mezelf los uit mijn verdoofde staat en volgde hem. Het was nu niet het juiste moment om zelfmedelijden te hebben. Het zou maar een kwestie van tijd zijn voordat Alastair zou ontdekken dat zijn geld en waardevolle juwelen weg waren, en tegen die tijd wilden we allang weg zijn.

Mijn maag keerde zich om toen de uitgang in zicht kwam. We zouden het redden. Nog een paar stappen…

Bám!

Mijn ogen werden groot toen Max in zijn haast tegen een tafeltje knalde. De porseleinen vaas die erop stond, viel met zo’n harde klap op de grond uit elkaar dat je zelfs de doden ermee had kunnen wekken.

Hij wankelde en landde vloekend boven op de scherven.

‘Wat was dat?’ riep Alastair, zijn stem echoënd door het huis. ‘Wie is daar?’

‘Fuck!’ Ik pakte Max’ hand vast en trok hem overeind door de gang. ‘We moeten gaan!’

Hij verzette zich. ‘De ketting!’

Ik wierp een blik over mijn schouder en zag de glinsterende diamanten ketting tussen de witte scherven liggen.

‘We hebben geen tijd. Alastair is er bijna,’ siste ik.

De harde voetstappen van mijn stiefvader klonken steeds luider. In minder dan een minuut zou hij ons betrappen en dan konden we onze vrijheid wel gedag zeggen, tenzij hij zich vergevingsgezind voelde.

Gal kwam omhoog in mijn keel bij het vooruitzicht om aan de genade van die engerd te zijn overgeleverd.

Max was hebberig, maar hij was geen idioot. Hij volgde mijn advies op en liet de ketting achter.

Ik zag een glimp van Alastairs dunne, blonde haar en woedende gezicht net toen we door de deur waren, maar ik stopte niet met rennen totdat Max en ik het bos aan de rand van het terrein hadden bereikt en de weg waar we onze auto hadden geparkeerd.

Pas toen viel me het bloed op Max’ mouw op.

‘Ze hebben me opgespoord via het bloed dat ik had achtergelaten toen ik me aan die vaas had opengehaald.’ Max’ stem klonk bitter. ‘Een paar bloedvlekken, verdomme, en ik ben jaren van mijn leven kwijt. De rechter bleek een goede vriend van Alastair te zijn en dus gaf hij me een zware straf. Natuurlijk was jij allang weg tegen de tijd dat de politie kwam. Er was geen bewijs dat jij erbij betrokken was, ze konden je gezicht op de beveiligingscamera’s niet zien, en Alastair wilde de rechtszaak niet langer rekken terwijl hij mij al had. Dat was slecht voor zijn reputatie, snap je. Dus jij kwam zonder kleerscheuren weg.’

Ik haatte de schuldige steek in mijn maag. We hadden allebei iets verkeerds gedaan en hij was de enige die ervoor had geboet.

Ik begreep waarom hij boos was, maar ik had er geen spijt van dat ik was weggerend toen ik de kans had gekregen.

Max was de enige reden waarom ik in de criminaliteit verzeild was geraakt. Ik had geld nodig gehad en het was onmogelijk geweest om werk te krijgen in een stadje waar iedereen wist dat mijn eigen moeder me op straat had gezet. Ze had nooit iemand verteld waarom ze dat had gedaan, en er gingen verschillende geruchten rond, over de gekste dingen, van dat ik drugs had verkocht tot dat ik zwanger was geraakt en de baby was verloren door mijn zogenaamde cocaïneverslaving. Maar goed, niemand wilde ook maar bij me in de buurt komen.

Gelukkig had ik genoeg geld gespaard om het te redden totdat ik Max ontmoette, twee weken nadat ik eruit was geschopt. Ik was gevallen voor zijn uiterlijk, zijn charme en opvallende auto, en het duurde niet lang voordat hij me had betrokken bij zijn illegale activiteiten in Columbus.

Maar ons skiweekend had de grip die hij op me had verbroken en ik was alleen maar bij hem gebleven tot ik genoeg geld had om Ohio voorgoed te verlaten. Mijn toelating tot Thayer en Alastairs geld hadden me gegeven wat ik nodig had, en de avond nadat we in het huis van mijn stiefvader hadden ingebroken, was ik ervandoor gegaan.

Ik had om middernacht de bus naar Columbus gepakt, een vliegticket naar DC gekocht en nooit meer omgekeken.

‘Je denkt misschien dat ik boos ben.’ De Max in het heden haalde een hand door zijn haar. ‘Maar dat ben ik niet. Ik heb de afgelopen jaren veel tijd gehad om na te denken. Ik ben een beter mens geworden. Ik heb geleerd om geen oude koeien uit de sloot te halen. Maar toch…’

Hier kwam het dan.

Ik balde mijn handen tot vuisten en zette me schrap voor wat hij ging zeggen.

‘Je staat bij me in het krijt. Ik heb voor jou de schuld op me genomen.’

‘Wat wil je, Max?’ Ik wees hem er niet op dat hij in feite zelf een misdaad had gepleegd en schuldig was. Dat had geen zin. ‘Het spijt me dat je bent opgepakt. Maar ik kan je die zeven jaar niet teruggeven.’

‘Nee,’ zei hij op redelijke toon. ‘Maar je kunt me wel een gunst verlenen. Dat is wel zo eerlijk.’

Ik voelde steken van angst in me prikken. ‘Wat voor gunst?’

‘Het is niet leuk als ik je dat nu al vertel, of wel soms?’ Max glimlachte. ‘Je zult wel zien. Ik laat het je weten als het zover is.’

‘Ik ga niet met je naar bed.’ Bij het idee alleen al keerde mijn maag zich om.

‘O nee.’ Zijn lach echode door de gang en kraste langs mijn huid als nagels op een krijtbord. ‘Nadat je de afgelopen jaren vast goed gebruikt bent? Nee, dank je.’

Mijn gezicht werd warm en ik weerstond de drang om hem met een van mijn naaldhakken in zijn ballen te steken.

‘Maar je was altijd wel erg enthousiast in bed, dus dat is een pluspunt.’ Ik kreeg een hol gevoel in mijn maag toen hij zijn telefoon tevoorschijn haalde. ‘Daar heb ik zelfs bewijs van.’

Hij drukte op een knop en ik voelde mijn maag draaien toen mijn eigen gekreun uit het verleden de lucht vulde.

‘Ja, zo,’ zei ik op het schermpje, happend naar adem, en ik klonk walgelijk oprecht, ook al had ik elke seconde van wat ik aan het doen was gehaat. ‘Dat voelt zo goed.’

‘Ja, vind je dat lekker?’ De ruwe stem van de man zorgde voor een vlaag misselijkheid. ‘Zodra ik je zag, wist ik dat je een slet was.’

Het filmpje was korrelig, maar wel scherp genoeg om allebei onze gezichten te zien terwijl hij in en uit me stootte. Ik kende die gast nauwelijks, maar toch had Max me overgehaald om seks met hem te hebben én om het op camera vast te leggen.

Ik was zo’n verdomde idioot.

‘Zet uit.’ Ik kon het geluid van mijn nepgekreun niet meer verdragen. Elke kreun drong mijn brein binnen en trok me terug naar de donkere tijd toen ik zo erg verlangde naar goedkeuring dat ik alles zou hebben gedaan om die te krijgen, inclusief seks hebben met een man die twee keer zo oud was als ik, alleen maar om van hem te kunnen stelen.

‘Maar we zijn nog niet eens bij het beste deel aangekomen.’ Max’ glimlach werd breder. ‘Ik hou ervan hoe je hem je laat neuken in je…’

‘Zet uit!’ Angstzweet brak me uit. ‘Ik doe verdomme wel wat je wilt.’

Eindelijk stopte het filmpje.

‘Mooi. Ik wist wel dat je slim was.’ Max borg zijn telefoon weer op. Ik was niet zo dom om te geloven dat ik iets zou bereiken door die te stelen, behalve dan hem pissig maken. Hij had vast ergens een back-up. ‘Want je wilt toch niet je baan bij Silver & Klein kwijtraken? Bij zo’n fancy advocatenkantoor vinden ze het vast niet goed als een van hun werknemers een seksfilmpje online heeft staan.’

Gal kwam in mijn keel omhoog. ‘Hoe weet je daarvan? Hoe ben je überhaupt achter mijn nummer gekomen?’

Max haalde zijn schouders op. ‘Het is niet lastig om je te vinden als er foto’s van jou met een koningin op het internet staan, vooral niet nu er een koninklijke bruiloft aan komt. Zodra ik je naam wist, hoefde ik alleen maar te googelen om te vinden wat ik nodig had. Jules Ambrose, studeert rechten aan Thayer. Jules Ambrose, student met een volledige beurs.’ Zijn glimlach werd bitter. ‘Je leeft een goed leven, J. Wat betreft je nummer… Nou, die dingen zijn niet bepaald privé. Ik heb een online dienst betaald en voilà. Klaar.’

Fuck. Ik had nooit nagedacht over de gevolgen van mijn connectie met Bridget, die zo bekend was. Maar ik had ook nooit verwacht dat Max na al die jaren op zoek naar me zou gaan. Ik was er wel bang voor geweest, maar ik had het niet verwacht.

‘En de Hyacinth? Hoe wist je dat ik hier zou zijn?’

Haal adem, Jules. Haal adem.

Max rolde met zijn ogen. ‘Ik ben hier alleen maar om het naar mijn zin te hebben, J. Bovendien heb ik… zaken in DC. Niet alles draait om jou. Het was wel een gelukje om jou hier weer tegen te komen. De afgelopen weken had ik het gewoon… druk.’

Zijn nonchalante irritatie was beangstigender dan bedreigingen of geweld, hoewel hij altijd al tegen fysiek geweld was geweest. Dat was te vulgair voor hem; hij speelde veel liever psychologische spelletjes en zocht manieren om je te manipuleren, wat wel duidelijk was, gezien ons huidige gesprek.

Ik kon me alleen maar voorstellen wat voor ‘zaken’ hij hier had. Ik durfde mijn nieuwe appartement erom te verwedden dat het iets illegaals was.

‘En wanneer ben je van plan om me om die gunst te vragen?’ Het liefst had ik dat zo snel mogelijk achter de rug.

‘Wanneer ik wil. Misschien wel over een paar dagen. Weken. Maanden.’ Max haalde zijn schouders op. ‘Je zult je telefoon in de gaten moeten houden. Je wilt geen berichtje van mij missen, anders word je op een dag misschien wel wakker en zie je dat filmpje online staan.’

Mijn maag trok samen. Het idee dat Max zijn dreigement voor onbepaalde tijd boven mijn hoofd kon laten hangen, zorgde ervoor dat ik wilde kotsen.

‘Als ik je die gunst verleen, verwijder je dat filmpje,’ zei ik.

Het was het proberen waard.

Zijn uitdrukking werd hard. ‘Ik verwijder het filmpje als en wanneer ik dat wil.’ Hij streek een lok haar uit mijn oog en die handeling was walgelijk zachtaardig gezien de omstandigheden. ‘Je hebt geen poot om op te staan, babe. Je hebt dit fancy leventje van je gebouwd op leugens en nu ben je net zo machteloos als toen je zeventien was.’ Hij liet zijn hand langs mijn nek glijden en raakte mijn schouder aan. Een zwerm spinnen kroop over mijn huid. ‘Je doet…’

Een vertrouwde stem onderbrak hem met een scherp randje. ‘Stoor ik soms?’

HOOFDSTUK 22

Jules

Mijn knieën werden zwak van opluchting. Ik had nooit gedacht dat ik het geluid van die stem zou verwelkomen, maar op dat moment zou ik een altaar kunnen bouwen en de stem kunnen aanbidden.

Ik keek over Max’ schouder en voelde hoe mijn longen weer met zuurstof werden gevuld bij de aanblik van de warrige haren van Josh en zijn krachtige bouw.

‘Josh.’ Ik ademde zijn naam uit alsof die mijn redding was.

Ergens was dat ook zo.

Max kreeg een scherpe blik in zijn ogen voordat hij zijn hand liet zakken en zich omdraaide, met een beleefd knikje naar Josh, die dat knikje niet beantwoordde. ‘Je stoort niet. Ik zei alleen maar gedag tegen een oude vriendin.’ Hij keek nieuwsgierig van Josh naar mij, maar zei niks. ‘Goed om je te zien, J. Vergeet niet…’ Met een arrogante lach tikte hij op zijn telefoon en toen liep hij weg.

Ik wachtte totdat hij de hoek om was verdwenen voordat ik tegen de muur zakte, met een bonzend hart en eten dat dreigde omhoog te komen.

Josh liep naar me toe en pakte mijn armen vast. Zijn blik gleed over mijn gezicht en ik zag kleine rimpeltjes tussen zijn wenkbrauwen verschijnen. ‘Je kijkt alsof je elk moment kunt overgeven.’

Ik forceerde een lach op mijn gezicht. ‘Dat is mijn natuurlijke reactie als ik jou zie.’

Die belediging werkte niet echt zonder overtuiging in mijn stem. Om eerlijk te zijn wilde ik gewoon mijn gezicht tegen Josh’ borst begraven en doen alsof het afgelopen halfuur niet had plaatsgevonden. We waren geen vrienden, maar hij bood wel stabiliteit in een wereld die plotseling op zijn kop stond.

Hij deed geen moeite om op mijn mislukte beledigingspoging te reageren. ‘Heeft hij je pijn gedaan?’ Een donker randje klonk in zijn stem door en verwarmde mijn koude huid.

‘Nee.’ Niet fysiek, tenminste. ‘Zoals hij al zei, is hij iemand… die ik vroeger kende. We waren aan het bijpraten.’

Ik kon niemand de waarheid over Max of mijn verleden vertellen. Josh had al een slecht beeld van me. Ik wilde zijn reactie niet zien als hij erachter kwam dat ik vroeger een dief was.

‘Met woorden of iets anders?’ Dat donkere randje in zijn stem werd nu pikzwart.

‘Pas maar op, Josh,’ zei ik waarschuwend terwijl ik het gefladder in mijn borst negeerde, ondanks alles wat er was gebeurd. ‘Of ik denk nog dat je jaloers bent.’

Een harde lach trok aan zijn mond. ‘Ik word nooit jaloers.’

‘Eens moet de eerste keer zijn.’ Ik rechtte mijn rug en genoot meer van Josh’ bezorgdheid dan zou moeten. ‘Waarom ben je hier eigenlijk?’

‘Om dezelfde reden als jij waarschijnlijk,’ zei hij spottend. ‘Ik wilde de club bekijken, maar ik was toch niet echt in de stemming en wilde net weggaan toen ik jou zag.’

‘Aha.’ We stonden dicht bij een uitgang, dus dat klonk logisch.

Ook al was Max weg, zijn aanwezigheid bleef hier hangen als een rottende geur, net als zijn ultimatum.

Had hij al iets in gedachten wat hij van me wilde, of zou hij dat nog verzinnen? Hij had nee gezegd tegen seks, maar het kon wel iets illegaals zijn. Stel dat hij wilde dat ik weer voor hem zou stelen? Aan de andere kant, waarom vroeg Max maar om één ding? Hij had zeven jaar in de gevangenis doorgebracht. Ik zou om meer hebben gevraagd. Wilde hij echt een gunst of gebruikte hij dat alleen maar om iets anders te verbergen? En wat was dat dan?

Mijn brein bonsde van honderd vragen waar ik het antwoord niet op had.

Haal adem. Focus.

Ik zou later wel met de Max-situatie dealen, als ik niet meer zo geschrokken was en ik weer helder kon nadenken. Ik kon er nu niet veel aan doen.

Ik knipperde en dwong de gedachten aan mijn ex uit mijn hoofd, hoe erg ze ook hun best deden om daar te blijven.

Als ze op de Olympische Spelen gouden medailles uitreikten voor verdringing dan zou ik er om de vier jaar een winnen.

‘Je zei dat je het vanavond druk had.’ Josh leunde met zijn arm tegen de muur boven mijn hoofd. Hij keek me intens aan.

‘Dat is ook zo.’ Ik gooide mijn haar over een schouder en glimlachte brutaal. ‘Of misschien wilde ik jou gewoon niet zien. Dat zul je nooit weten.’

‘Probeer je me nu uit te dagen, Red?’ Zijn duistere waarschuwing trok door me heen.

Ja.

‘Ik daag alleen mensen uit om wie ik iets geef.’ Ik knipperde onschuldig naar hem. ‘Daar hoor jij niet bij, Joshy.’

De opwinding bouwde zich op in mijn borst toen een zachte snauw door zijn keel trok. ‘Ik wil niet dat je om me gééft.’

Hij claimde mijn lippen met een brandende kus. Mijn bloed kookte erdoor en toen zijn tong de mijne onderwierp, trok ik aan zijn haar totdat hij siste van de pijn.

‘Oeps,’ zei ik plagend. ‘Ik was vergeten hoe teergevoelig je was. Ik zal proberen de volgende keer wat voorzichtiger te zijn.’

Josh rechtte zijn rug en likte aan het beetje bloed op zijn onderlip. Ik had hem tijdens onze kus zo hard gebeten dat zijn huid was gespleten.

‘Maak je geen zorgen, Red,’ zei hij, zijn lach wreed op zijn gezicht. ‘Ik zal je laten zien hoe teergevoelig ik kan zijn.’

Hij pakte mijn pols stevig vast en trok me naar een anonieme deur aan het einde van de gang. Verrassend genoeg zat die niet op slot.

Josh duwde me naar binnen.

Het was een soort voorraadkast. Papieren en pennen lagen op zwarte metalen planken, een rookmachine stond in de hoek met een opgerold kleed, en een gebroken kroonluchter en spiegel hingen aan de muur aan de andere kant van de deur, boven een kleine tafel.

Toen de deur achter me dichtklikte, keek ik naar Josh. Zijn aanwezigheid vulde elke hoek van de kamer, waardoor de kleine ruimte nog kleiner leek en ik voelde de warmte uit zijn lichaam stralen op elke centimeter van mijn huid.

Of misschien kwam die warmte door de manier waarop hij naar me keek, alsof hij me met huid en haar wilde verslinden.

Tintelingen trokken door me heen.

Het bloed gonsde in mijn oren, elektriciteit trok door mijn aderen. Alle gedachten aan Max waren al verdwenen naar een plek waar ze thuishoorden.

Dit was precies wat ik nodig had.

‘Blijf je daar staan of ga je nog iets doen?’ vroeg ik op een zo verveeld mogelijke toon.

Josh’ ogen fonkelden in het zwakke licht. Hij liep op me af en elke stap zorgde voor een nieuwe vlaag van opwinding en angst door mijn rug.

Binnen een paar stappen was hij bij me, maar tegen de tijd dat hij er was, stond mijn hart op het punt om uit mijn borst te springen.

Hij hield zijn blik op me gericht terwijl hij mijn jurk omhoogtrok en mijn slipje van mijn lichaam scheurde.

Ik siste uit protest toen de zijden stof zonder problemen kapotging.

‘Dat was mijn goede slipje, klootzak.’

Josh liet zijn mond op de mijne zakken. ‘Alsof dat me iets kan schelen.’ Hij slikte mijn woedende opmerking in met nog een harde kus terwijl zijn vingers tussen mijn benen doken, waar ik al nat was en naar hem verlangde.

Wat een klootzak. Toch weerhield dat mijn lichaam er niet van om naar hem te hunkeren, maar dat betekende niet dat ik het hem makkelijk zou maken.

Ik duwde hem van me af en sloeg hem. Niet hard, maar wel zo hard dat een bevredigende klap van huid op huid door de kleine ruimte echode.

Adrenaline trok door mijn bloed toen zijn lichte schok in woede veranderde.

Angst liet mijn opwinding ontbranden tot een withete vlam. Die vlam brandde alleen maar feller toen hij me op mijn knieën dwong en zijn riem en broek losmaakte.

Het dunne tapijt op de vloer drukte in mijn huid en mijn ademhaling kwam er oppervlakkig uit toen zijn lul tevoorschijn sprong, dik en opgezwollen, lekkend van het voorvocht.

‘Open je mond.’

Verlangen brandde door me heen als een levend iets, maar ik keek met een rebelse blik in zijn fonkelende ogen. Ik hield mijn lippen stevig op elkaar geperst.

De boodschap was duidelijk.

Dwing me maar.

Dat was een stille hint naar de eerste keer dat we seks hadden gehad, en het maakte duidelijk waar ik zin in had.

Josh’ ogen brandden nog feller. Zijn hand sloot zich om mijn keel en hij kneep totdat ik er niet meer tegen kon. Ik opende mijn mond om naar adem te happen en dat lukte me nog net voordat hij zijn lul naar binnen duwde.

O god.

Lust trok door me heen toen ik kokhalsde en mijn keel zich om zijn lengte sloot terwijl kwijl uit mijn mondhoeken drupte, langs mijn kin.

‘Tu gfth.’ Te groot. Mijn protest kwam er gedempt uit. Ik deed een zwakke poging om hem weg te duwen, ook al drupte ik zelf langs mijn benen van opwinding.

Ik haatte het hoe graag ik dit wilde. Hoe graag ik hém wilde.

De harde vloer, de pijn toen Josh mijn haar met beide handen vastgreep en de sensatie van mijn keel die helemaal werd gevuld… Het was te veel.

Mijn tepels werden zo hard als diamanten en ik weerstond de drang om mijn klit aan te raken.

Ik was al dicht bij een orgasme en hij had me nog niet eens aangeraakt.

Josh trok mijn hoofd naar achteren totdat hij in mijn met tranen gevulde ogen keek. ‘Ik ga die grote mond van je neuken totdat je stikt in mijn lul en dat het enige geluid is dat je kunt maken,’ zei hij rustig. Hij wreef een van mijn tranen weg met zijn duim.

Een rilling trok door mijn rug door het contrast van zijn dreigement en zijn zachte aanraking.

‘De volgende keer dat je me wilt beledigen, wil ik dat je hieraan denkt.’ Hij trok zich terug totdat alleen nog het topje in mijn mond lag, waarna hij met één harde stoot weer in me zat. Ik kokhalsde nog een keer en de tranen stroomden over mijn wangen, de warmte in mijn buik brandde feller. ‘Jij op je knieën, kokhalzend op elke centimeter van mijn lul terwijl ik je strakke keeltje sloop.’

Ik kreunde. Mijn tepels en poesje waren zo gevoelig dat zelfs een sterke windvlaag me over het randje kon laten gaan.

‘Rmpf pf.’ Rot op.

Josh glimlachte en de angst in me nam toe totdat mijn hele lichaam brandde.

‘Dit wordt leuk.’

Dat was de laatste waarschuwing die ik kreeg voordat hij mijn mond zo genadeloos begon te neuken dat ik alleen maar mijn best kon doen om door mijn neus te ademen voordat hij weer diep in me zat.

Mijn hulpeloze gegorgel mengde zich met zijn gekreun en het obscene geluid van zijn ballen tegen mijn kin terwijl hij mijn keel strafte, precies zoals hij me had beloofd.

Hard. Bruut. Meedogenloos.

Ik kronkelde onder hem en deed mijn best om de pijn in mijn kaak te verlichten, maar hij was te groot en te woedend. Ik wist dat ik hem zó kon laten stoppen, maar ik verlangde naar het gevoel om nergens anders aan te hoeven denken dan dit moment. De mix van intens genot en de lichte pijn die elke andere gedachte verbande.

Uiteindelijk opende mijn keel zich meer en kon hij zonder weerstand nog dieper in me glijden.

‘Zo ja,’ kreunde Josh. ‘Elke centimeter, precies. Ik wist wel dat je het aankon.’

Ik kreunde door zijn compliment. Ik kon niet helder zien door de tranen in mijn ogen, maar het bonzen tussen mijn benen was te luid geworden om te negeren.

Ik stak een hand omlaag om over mijn klit te wrijven.

Voordat ik dat kon doen, trok Josh zich uit me, tilde me op en boog me over de tafel heen, waarbij hij mijn protest negeerde.

‘Je genoot een beetje te veel van je straf, Red. Dat kunnen we niet hebben.’ Met zijn knie duwde hij mijn benen verder uit elkaar en zijn stem klonk laag van lust. ‘Kijk jou nou. Je bent kletsnat voor me.’

‘Niet voor jou, klootzak.’ Mijn stem klonk buiten adem en zelfs in mijn eigen oren niet bepaald overtuigend. ‘Ik haat je.’

Mijn zin eindigde in een gil toen zijn hand met een harde klap mijn billen raakte.

‘Dat was voor die “kwetsbare-ego”-opmerking die je eerder maakte. Dit…’ – klap – ‘is voor de gang. En dit,’ – de hardste klap tot nu toe, waardoor mijn lichaam naar voren schoot – ‘is omdat je me gek maakt.’ Een snik verliet mijn mond toen Josh mijn hoofd naar achteren trok zodat zijn mond bij mijn oor hing. ‘Vertel me eens waarom ik maar aan je blijf denken. Mmm? Wat de fuck heb je met me gedaan?’

Ik schudde mijn hoofd en het lukte me niet om een antwoord te vormen of om de pijn en het genot in mijn lichaam te verwerken.

Ik stond in brand. Mijn huid brandde, tranen en kwijl mengden zich op de tafel onder me, maar alles was zo heerlijk dat ik niet wilde stoppen.

Josh’ snauw trok door mijn rug, die ik meteen kromde. ‘Hou de tafel vast.’

Ik hoorde het geluid van een condoomverpakking scheuren. Het lukte me nog net om het koele hout vast te pakken voordat hij in me zat en hard en diep in mijn poesje stootte.

Ik schreeuwde, en alle gedachten verlieten mijn hoofd, op de sensatie van zijn lul in me na en het gevoel van zijn huid tegen de mijne.

Geen Max. Geen geheimen. Geen leugens. Alleen maar genot in een pure vorm.

‘Haat je me nog steeds?’ Josh’ vingers duwden in mijn keel met genoeg druk om de hartslag tussen mijn benen te versterken.

‘Altijd,’ zei ik buiten adem. Ik voelde me licht in het hoofd, maar toen ik zijn pols vastpakte, wist ik niet of dat was om hem weg te duwen… of om hem daar te houden.

Zijn lippen plooiden zich in een flauwe grijns terwijl hij naar me keek in de spiegel boven de tafel, zijn ogen fonkelend van lust en de huid op die scherpe jukbeenderen strak van woede.

‘Mooi.’

De tafel knalde tegen de muur bij elke stoot. Mijn ogen vielen dicht door de sensaties, maar ze vlogen weer open toen Josh nog een keer aan mijn haren trok.

‘Open je ogen, Red.’ Zijn andere hand greep mijn keel strakker vast en ik voelde hoe een nieuwe vlaag van opwinding mijn zicht wazig maakte. De druk, zijn greep op mijn keel, alles voelde verontrustend goed aan, alsof ik was gemaakt om zijn vingers om mijn nek te dragen. ‘Ik wil dat je ziet wiens lul je precies neemt.’

Mijn huid kleurde nog roder dan die al was. Ik staarde naar onze weerspiegeling, naar mijn wazige blik en mijn opgezwollen lippen. Handen op tafel, rug gekromd en mijn hoofd naar achteren getrokken door Josh. Ik zag er beschamend lichtzinnig uit, alsof ik bijna doodgeneukt was en nog steeds meer wilde.

Achter me zag ik het genot in de harde lijnen in het gezicht van Josh, en zijn blik brandde in mijn ogen terwijl hij bleef stoten. Langzaam dit keer, centimeter voor centimeter, totdat hij niet dieper in me begraven kon zitten.

Hij leunde naar voren en trok zachtjes met zijn tanden aan mijn oorlel. ‘Wiens lul, Red?’

‘De jouwe,’ kreunde ik.

‘Dat klopt. En zeg eens…’ Hij trok zich terug en stootte met zoveel kracht in me dat ik over de tafel zou zijn gegleden als hij mijn keel niet vasthad. ‘Voelt dit kwetsbaar?’

‘Mmph.’ Ik kreeg een reactie eruit, maar die werd snel vervangen door gekreun toen Josh sneller en bestraffend begon te stoten.

Mijn eerste orgasme raakte me als een bliksemschicht, zo plotseling en explosief dat ik de kans niet kreeg om het te verwerken voordat het tweede me overspoelde. Langzamer, toen steeds meer opbouwend, totdat het door me heen stroomde en ik verdronk in genot.

Toen Josh klaar met me was, was ik zo vaak gekomen dat ik me een wrak voelde. Ik stortte in op de tafel en mijn lichaam trilde terwijl hij over mijn billen wreef en de pijn van zijn eerdere klappen verzachtte.

‘Je ziet er zo prachtig uit.’ Zijn zachte stem was in sterk contrast met de ruwe manier waarop hij me had genomen, maar toch gleed zijn stem over mijn huid als een warme deken. Hij bleef me zachtjes aaien totdat het brandende gevoel was weggetrokken en mijn ademhaling weer normaal ging.

Hij draaide me om, maakte me schoon met een keukenpapiertje uit een van de kasten en trok toen mijn jurk langs mijn benen omlaag voordat hij me op tafel neerzette.

‘Voel je je beter?’ vroeg hij nonchalant, alsof hij me niet net had gesloopt in een voorraadkast.

‘Uh-huh.’ Ik was te verdwaasd om op een beter antwoord te komen, hoewel een deel van me zich realiseerde dat Josh al de hele tijd wist wat dit was: een afleiding die ik hem me had laten geven, zo hard als hij kon.

Zijn mondhoeken trilden geamuseerd, ook al was zijn blik nog geladen van genot. ‘Mooi. Zeg nu maar gedag tegen de vriendinnen met wie je hier bent gekomen. Ik heb plannen voor ronde twee en er is meer ruimte voor nodig dan we nu hebben.’

Ronde twee. Oké.

Mijn brein functioneerde nog steeds niet optimaal, maar ronde twee klonk goed.

Ik zou de eerste nacht eigenlijk in mijn appartement moeten doorbrengen, maar het vooruitzicht van wakker liggen in mijn kamer, geplaagd door de paniek van wat ik met Max aan moest, was nog minder aantrekkelijk dan het idee om modder te eten.

Mijn maag keerde zich om toen ik dacht aan Max en zijn gunst, waardoor mijn genot van net nog meer wegzakte.

Nee. Morgen. Ik zou morgen iets aan hem doen.

Ik wachtte een paar minuten totdat Josh weg was voordat ik eindelijk de kracht had verzameld om op eigen benen te staan. Ik fikste mijn haren en make-up zo goed en zo kwaad als het ging, maar ik kon niet toveren. Het was onmogelijk om er weer uit te zien zoals ik er aan het begin van de avond uitzag.

Ik stuurde mijn vriendinnen een appje om te zeggen dat ik een gast had ontmoet en ze later weer zou zien. Ze waren het vanuit onze studententijd wel gewend dat ik dit deed en dus stelden ze er geen vragen bij.

Ik glipte de voorraadkast uit, naar de uitgang.

Iets fladderde in mijn buik toen ik Josh op me zag staan wachten, zijn gespierde en slanke gestalte tegen het maanlicht.

Ik kon niet geloven dat ik met hem naar bed ging, achter iedereens rug om. Ik vond hem niet eens aardig.

Maar er zat een wereld van verschil tussen iemand aardig vinden en iemand nodig hebben, en op dit moment had ik heel erg nodig wat hij me kon geven.

Ik hoopte alleen maar dat ik er in de tussentijd niet al te verslaafd aan zou raken.

HOOFDSTUK 23

Josh

Het lukte Jules en mij nog maar net om mijn huis binnen te komen voordat ik weer in haar zat.

We hadden vanavond al eens seks gehad. Dat zou het scherpe randje van mijn verlangen gehaald moeten hebben, maar ik was hieraan verslaafd. Aan haar. Haar smaak, haar geur, haar ademloze gekreun terwijl ik in haar stootte en de manier waarop haar poesje strak om mijn lul zat alsof het voor me was gemaakt. Ik wilde dit allemaal, altijd.

Ik kon me de laatste keer dat ik zo erg naar een vrouw had verlangd niet herinneren. Als het me iets had kunnen schelen dan zou dit verontrustend geweest zijn, maar ik had me overgegeven aan de filosofie dat we moesten genieten van de goede dingen zolang ze er waren. En ik genoot me helemaal suf… maar één ding zat me dwars.

‘Wie was die gast, Red?’ Ik begon langzamer te stoten zodat ik een hand tussen ons in kon steken om haar klit aan te raken. Een duister lachje trok aan mijn mondhoeken toen haar hoofd naar achteren viel en haar mond open door mijn aanraking.

Ik was afgeleid geraakt toen Jules me zo overduidelijk uitdaagde in de Hyacinth. Nu ik thuis was, trok er iets in mijn borst toen ik me de manier herinnerde waarop haar ‘oude vriend’ haar haren uit haar gezicht had gestreken. Dat was een intieme aanraking geweest, je raakte iemand alleen zo aan als je met diegene naar bed was geweest.

Gezien Jules’ reactie toen hij was vertrokken, was ze niet bepaald blij geweest om hem te zien, maar dat weerhield het geïrriteerde beest in mij er niet van om zijn kop op te steken.

‘Welke gast?’ Ze hapte naar adem. Ze was een slordig hoopje, met warrige haren, opgezwollen lippen en haar huid nat van het zweet en onder de afdrukken van mijn tanden.

Het was het prachtigste dat ik ooit had gezien.

Ik negeerde de vreemde steek in mijn borst en liet mijn hoofd zakken totdat mijn lippen de hare raakten. ‘Je vriend van de club.’

Jules had me geen details gegeven behalve dan dat hij iemand was die ze vroeger had gekend, en ik had gedacht dat dat genoeg zou zijn. Maar een uur nadat ik ze samen had gezien, kon ik mijn irritatie nog steeds niet van me afschudden.

Ze verstijfde. Ze had haar armen en benen om me heen geslagen terwijl ik haar tegen de muur van de woonkamer drukte en ik voelde de spanning in elk deel van haar lichaam.

‘Hij is wat je zei. Een vriend.’ Ze trok een wenkbrauw op. ‘Heb je het nou echt over een andere gast terwijl je nog in me zit?’

‘Ik doe wat ik wil als ik in je zit.’ Ik kneep als straf hard in haar tepel. ‘Hoe close ben je met hem?’

Haar ogen fonkelden van plezier, ook al viel haar mond open door mijn ruwe aanraking. ‘Jaloers?’

‘Niet eens een beetje.’

Dit leek op ons gesprek in de Hyacinth en net zoals daar maakte ik een verontwaardigd geluid bij het idee dat ik jaloers was. Ik werd niet jaloers, vooral niet als het om vrouwen ging. Mensen werden jaloers vanwege míj.

‘Eén week na onze afspraak en je breekt de regels al,’ zei Jules liefjes. ‘Ik had meer van je verwacht.’

‘Ik. Ben. Niet. Jaloers,’ snauwde ik en bij elk woord stootte ik hard in haar.

Haar adem stokte in haar keel. ‘Weet je het zeker…’

Jules slaakte een gedempt gilletje toen ik mijn hand over haar mond sloeg.

‘Ik wil je alleen maar horen als je smeekt en komt, Red.’ Ik glimlachte om de verontwaardiging in haar ogen, maar de lach verdween een tel later toen ik een scherpe pijn in mijn hand voelde.

Ik trok die geschokt terug. Ze had me gebeten, verdomme!

‘Oeps.’ Een tevreden vonk verving haar verontwaardiging. ‘Je hand zat in de weg.’

Een grom borrelde op in mijn keel. Ik kneep weer in haar tepel totdat ze hard gilde, haar gezicht vertrokken van genot en pijn.

‘Dát is wat ik wil horen,’ zei ik.

Ik begon sneller te stoten en mijn lul bewoog op een straffend ritme in haar totdat haar woorden werden overgenomen door gekreun en ze weer kwam.

Jules’ hoofd viel naar achteren, haar mond open in een geluidloze schreeuw door de kracht van haar orgasme. Fuck. De sensatie van haar poesje om me heen was te veel en ik kwam meteen na haar met een luide kreun.

Mijn bloed gonsde door een mix van lust en woede en ik beet in haar nek terwijl mijn orgasme door me heen trok. Haar kaneelachtige en kruidige geur vulde mijn neus en bedwelmde me net zo erg als het geluid van haar gekreun.

‘Voor iemand die beweert dat ze me zo erg haat, kreun je wel veel voor me.’ Ik tilde mijn hoofd op en wreef tevreden met mijn duim over de opkomende zuigzoen op haar huid.

Een dierlijk, territoriaal deel van me vond het geweldig dat ik haar had gemarkeerd. Ik wilde dit beeld in het gezicht van haar ‘oude vriend’ duwen en haar tot verboden terrein verklaren, tenzij hij graag een ontmoeting met mijn vuist wilde.

Dat ik Jules niet mocht, betekende nog niet dat ik wilde dat iemand anders haar zo zag. Haar lichaam slap, haar gezichtsuitdrukking slaperig en tevreden terwijl ze zich onder me uitrekte. Er was geen glimp te zien van het stekelige pantser dat ze in het openbaar droeg.

Dit was een kant van haar die maar weinig mensen te zien kregen, en niemand anders was verdomme welkom bij die club.

‘Dat was een kreun van minachting, Chen,’ zei ze. ‘Dat ben je vast wel gewend.’

Ik trok me uit haar terug en lachte toen ze bijna op de grond viel zodra ik haar niet meer vasthad.

Ze keek boos naar me, met vuur in haar ogen.

‘Dan lijkt het erop dat dat je fetisj is, want je krijgt maar geen genoeg van me.’ Ik gooide het condoom in de prullenbak en trok mijn broek omhoog. ‘Voor vanavond is het klaar, Red, of ik moet je voor elk orgasme laten betalen. Maar als je meer van mijn lul wilt, dan kun je me wel overhalen, afhankelijk van hoe goed je kunt smeken.’

‘Fuck you.’ Ze graaide haar jurk van de grond.

‘Mmm, dat kun je beter. Ik zou nog wat oefenen met dat smeken van je.’

Toen ze met opgeheven hoofd langs me heen stormde richting de badkamer, begon ik alleen maar harder te lachen.

Ze was zo makkelijk op de kast te jagen.

Aangezien Jules er een eeuwigheid over deed in de douche, maakte ik gebruik van de gelegenheid om de rommel in de woonkamer op te ruimen: een omvergestoten kapstok en omgevallen fotolijstjes.

Ik was net klaar, toen een donderslag de stilte verbrak. Mijn hoofd schoot met een ruk omhoog en ik liep naar het raam, waar ik de gordijnen opzijschoof.

‘Fuck.’

Op de een of andere manier was de miezerregen buiten omgeslagen in een storm. Nog een donderslag deed het oude houten huis rammelen, en de regen sloeg met zoveel kracht tegen de ramen dat er algauw kleine snelstromende riviertjes op het glas verschenen.

‘Wat is er aan de hand?’

Ik draaide me om en zag Jules staan, die net uit de douche was gestapt, haar haren nat op haar schouders en haar lichaam in een kleine handdoek gewikkeld.

Mijn lul kwam geïnteresseerd tot leven, maar ik negeerde die geile klootzak. Die had voor vanavond wel genoeg gehad. Het werd tijd voor mijn brein om het stuur over te nemen en mijn brein zei dat hoe sneller ik Jules hier weg zou krijgen, hoe beter het was.

Helaas kon ik haar niet laten gaan nu het buiten zo hard stormde.

‘De apocalyps is begonnen terwijl we seks hadden,’ zei ik.

Ze tuurde over mijn schouder heen en rolde met haar ogen. ‘Je overdrijft. Het is maar een beetje regen.’ Ze pakte haar telefoon op van tafel waar ze hem had neergelegd.

‘Wat doe je?’

‘Ik bel een taxi.’ Ze fronste. ‘De prijzen stijgen zo belachelijk snel als het regent… Hé!’

Ik negeerde haar protest terwijl ik de telefoon uit haar hand trok. ‘Tenzij je een doodswens hebt, stap je niet in een auto in deze weersomstandigheden.’

‘Het is maar regen, Josh. Water. Ik red me wel.’

‘Water waardoor er auto-ongelukken kunnen gebeuren,’ gromde ik. ‘Ik werk op de eerste hulp. Heb je enig idee hoeveel slachtoffers van auto-ongelukken er binnenkomen als het stormt? Veel.’

‘Je bent paranoïde. Ik ga niet…’

Op dat moment verscheen er op het schermpje van onze mobieltjes een waarschuwing voor noodweer.

‘Zie je wel.’ Ik stak haar telefoon in mijn zak. ‘Je blijft hier totdat het is gestopt met regenen.’

Ik zou niemand, niet eens mijn ergste vijand, in deze omstandigheden naar huis laten gaan. De kans was klein, maar als haar iets zou overkomen…

Mijn keel kneep samen.

Ik kon niet nog een keer verantwoordelijk zijn voor iemands dood.

Jules had waarschijnlijk in mijn ogen gezien dat ik het meende, want ze zuchtte verslagen. ‘Mag ik dan in elk geval wat kleren van je lenen terwijl ik wacht? Ik ben niet van plan om god mag weten hoeveel uur in mijn clubjurk door te brengen.’

Een halfuur later had ze een van mijn oude T-shirts aangetrokken en zaten we op de bank te discussiëren welke film we zouden kijken.

‘Te saai.’

‘Te cliché.’

‘Geen horror. Ik haat horror.’

‘Dat is een kinderfilm, Red.’

‘Dus? Kinderfilms kunnen goed zijn.’

‘Ja. Als je een kind bent.’

Jules antwoordde met een lief lachje. ‘Grappig dat jij dat zegt, gezien hoe hard je hebt gehuild tijdens The Lion King. Vorig jaar.’

Ik fronste. Ava. Hoe vaak moest ik haar nog vertellen om niet elk verdomd detail over mij met haar vriendinnen te delen?

‘Mufasa verdiende het niet om te sterven, oké?’ snauwde ik. ‘Ik ben tenminste niet zo’n lafaard die zich achter haar handen verstopt elke keer dat de aankondiging van een horrorfilm verschijnt.’

‘Ik ben geen lafaard. Ik hou gewoon niet van vieze dingen, wat de reden is waarom ik mijn best doe om niet naar jou te kijken… Waag het niet om The Ring aan te zetten!’

‘Hou me maar tegen.’

Na nog meer gekibbel hadden we eindelijk een eerlijke manier gevonden om een film uit te kiezen: door met onze ogen dicht te scrollen totdat we op een willekeurige film waren gestuit.

Het was… Finding Nemo.

Dit kan niet waar zijn.

Ik hield mijn uitdrukking zo neutraal mogelijk, maar mijn spieren stonden strak van de spanning toen de film begon.

‘Waarom ben je zo stil?’ Jules wierp me een zijdelingse blik toe. ‘Je gaat me toch niet vertellen dat je deze film ook niks vindt? Het is een klassieker.’

Tientallen smoesjes lagen klaar op mijn tong, maar de waarheid glipte erlangs en kwam eruit voordat ik die kon tegenhouden. ‘Dit was de favoriete film van mijn vader en mij,’ zei ik kortaf. ‘We keken hem elk jaar op mijn verjaardag. Traditie.’

Voor het eerst vanavond verzachtte Jules’ gezicht. ‘We kunnen wel iets anders kijken.’

‘Nee, het is al goed. Het is maar een film.’

Op het scherm zat Marlin de clownvis achter de boot aan die zijn zoon Nemo gevangen had, maar het had geen zin.

Het was ironisch dat een film over een goede vader juist de film was die me het meest aan Michael deed denken, want hij was precies het tegenovergestelde van een goede vader.

‘Finding Nemo is vispropaganda,’ zei Jules uit het niets. ‘Wist je dat vissen in het echt verschrikkelijke ouders zijn? De meeste vissoorten hebben er geen problemen mee om hun pasgeboren kinderen in de steek te laten. Ze vinden het de energie en het risico niet waard om ze te beschermen.’

Een geschokte lach verliet mijn mond. ‘Hoe weet jij dat nou weer?’

‘Ik heb er een opstel over geschreven op de middelbare school, en er een tien voor gekregen,’ voegde Jules er trots aan toe.

Ik onderdrukte nog een lach. ‘Natuurlijk.’ Mijn been raakte het hare toen ik van houding veranderde en een elektrische schok schoot door mijn huid voordat ik mijn been terugtrok. ‘Wat doet je vader?’ vroeg ik, in een poging om mijn reactie te verbergen.

Ergens was ik daar oprecht benieuwd naar. Jules had het nooit over haar familie.

Ze haalde haar schouders op. ‘Geen idee. Hij is weggegaan toen ik nog een baby was.’

‘Shit. Sorry.’ Goed gespreksonderwerp, Chen.

‘Het is niet erg. Van wat ik heb gehoord, was hij toch al een klootzak.’

‘Fijn dat er meer mensen zijn met een klootzak als vader,’ zei ik, waardoor ze zachtjes lachte.

Het werd comfortabel stil tussen ons terwijl we de film keken en ik besteedde maar half aandacht aan wat er op het scherm gebeurde; tegelijkertijd hield ik Jules’ reactie op mijn favoriete scènes in de gaten. Haar lach toen Marlin Dory ontmoette, haar geschokte hap naar adem toen de haai achter het stel aan ging, haar geneurie tijdens Dory’s bekende mantra just keep swimming.

Ze had de film vast al eens gezien, maar ze reageerde alsof dit de eerste keer was. Dat was vreemd genoeg charmant.

Ik trok mijn blik terug naar het scherm. Focus.

Pas toen we bij het einde van de film waren, realiseerde ik me dat het was gestopt met regenen. Ik keek naar Jules en zag dat ze op de bank lag te slapen, met haar hoofd op het kussen aan haar andere kant.

Een van onze regels was dat we niet zouden blijven slapen, maar ze zag er zo ontspannen uit dat ik mezelf er niet toe kon brengen haar wakker te maken.

Het was maar één avond, en het weer had haar gedwongen om hier te blijven. We zouden er heus geen gewoonte van maken.

Eén avond maar. Meer niet.

HOOFDSTUK 24

Jules

Ik werd wakker van de geur van bacon en koffie. Mijn favoriete geur van de hele wereld. Los van elkaar waren de geuren al geweldig, maar samen? Perfectie.

Maar het verbaasde me wel dat Stella bacon aan het bakken was. Ze at maar heel af en toe vlees. Nu ik erover nadacht: ze dronk ook geen koffie, alleen maar thee, en haar afschuwelijke grasgroene smoothies.

Vreemd. Misschien had ze een nieuwe fase, van koffie en vlees.

Ik opende mijn ogen en rekte me uit, klaar om te genieten van mijn prachtige nieuwe kamer in de Mirage. In plaats daarvan werd ik begroet door het lelijkste schilderij ter wereld. De warboel van bruin en groen zag eruit alsof een horde katten erop had overgegeven.

Wat de fuck?

Met een bonzend hart schoot ik overeind totdat alles van gisteravond langzaam bij me terugkwam.

De Hyacinth. Max. Josh. Storm.

Ik moest in slaap zijn gevallen tijdens de film, en Josh had me vast naar zijn kamer gedragen.

Mijn hart begon weer in een rustiger tempo te kloppen. Goddank bevond ik me niet in een of andere vreemde sekskerker van een moordenaar, maar ik wist niet of het veel beter was om in Josh’ huis te slapen.

Ik keek zijn kamer rond, naar de prachtige, simpele houten meubels, het donkerblauwe dekbedovertrek en de lichtgrijze muren. Op de lelijke kunst na zag de kamer eruit als een doodnormale mannenkamer, hoewel de lichte geur van citroen en zeep die in de lucht hing zo heerlijk was dat ik hem voor mezelf in een flesje wilde stoppen.

Mijn blik viel op de digitale klok op het nachtkastje. 9:32. Shit. Ik had allang weg moeten zijn.

Ik stapte uit bed, waste vlug mijn gezicht en spoelde mijn mond in de badkamer aan de andere kant van de gang voordat ik naar de keuken liep. Ik opende mijn mond, klaar om Josh snel gedag te zeggen, maar mijn woorden stierven op mijn tong door de aanblik voor me.

Josh was aan het koken. Zonder shirt.

Holy shit.

Volgens mij had ik net een nieuwe fetisj gekregen, want plotseling kon ik me niks sexyers voorstellen dan een man die in zijn blote bast aan het koken was.

De spieren in zijn rug spanden zich terwijl hij het zout naast het fornuis pakte. Zijn haar zat nog meer door de war dan normaal en het zonlicht dat door de ramen scheen, zorgde ervoor dat zijn huid een diepbronzen gloed kreeg. Een strookje zwarte stof van zijn joggingbroek stak boven het keukeneiland uit, dat verder de onderkant van zijn lichaam bedekte. Zijn broek zat zo laag dat mijn verbeelding op hol sloeg, in een 18+-richting.

Ik keek in stilte naar hem, gefascineerd door de elegante manier waarop hij bewoog. Ik had gedacht dat hij op pizza en bier leefde, zoals toen hij nog op school zat, maar te zien aan de glanzende potten en pannen die aan haken boven het eiland hingen en de netjes gelabelde potjes met kruiden, bracht hij veel tijd in de keuken door.

Dat was vreemd genoeg aantrekkelijk.

In mijn geschokte toestand botste ik tegen een van de krukken bij het keukeneiland en Josh draaide zich om bij het geluid van hout dat over de tegels schraapte. Zijn blik gleed over me heen voordat hij wegkeek.

‘Je bent wakker.’

‘Ik heb nog nooit tot zo laat geslapen.’ Ik gleed op de kruk en deed mijn best om mijn ogen boven zijn middel te houden. Denk niet aan seks. Denk niet aan seks. ‘Bedankt dat ik mocht blijven,’ voegde ik er ongemakkelijk aan toe.

Slaappartijtjes waren niet bepaald onderdeel van onze deal en ik wist niet zeker hoe ik me moest gedragen, vooral niet gezien het feit dat onze eh, nachtelijke activiteiten zo agressief waren geweest.

Het was bepaald niet zo dat we lang de liefde hadden bedreven en ik wakker werd terwijl hij ontbijt voor me maakte. Het was eerder zo dat… Nou, dat hij me suf had geneukt en een onweersbui me in zijn huis gevangen had gehouden.

‘Ik was niet van plan om je in de regen op straat te zetten, Red.’ Josh schoof een bord vol met eieren, bacon, toast en aardappelkroketjes op het keukeneiland.

Mijn maag knorde en ik wierp een blik over zijn schouder naar het fornuis. ‘Heb je daar misschien nog een bord?’ vroeg ik hoopvol. ‘Ik verga van de honger.’

‘Nee.’ Hij gooide een stukje bacon in zijn mond. ‘Ik heb maar net genoeg gemaakt voor één. Als ik voor je zou koken, dan zou het te veel lijken alsof we aan het daten waren, en je hebt de regels al verbroken door hier te blijven slapen. Ik moest vannacht vanwege jou op de bank slapen. Maar je mag de restjes wel hebben als je wilt.’

Mijn mond viel open. ‘Meen je dit nou?’

Ongeloof brak door mijn laatste beetje slaap heen. Ik had natuurlijk geen récht op een ontbijt, maar het was wel nogal onbeleefd om zo vlak voor me te gaan zitten eten zonder mij ook iets aan te bieden.

‘Ziet het eruit alsof ik een grapje maak?’

‘Het ziet eruit alsof je elk moment langzaam en pijnlijk dood kunt gaan,’ gromde ik. ‘Er liggen genoeg messen hier, en ik weet hoe ik ze moet gebruiken.’

‘Gebruik ze dan maar om iets voor jezelf te koken.’ Josh at verder alsof het hem niks kon schelen.

Mijn ooghoek trilde. God, hij was zo… zo… ugh!

‘Je bent zo’n klootzak.’

‘Ik weet nog dat je me gisteravond ook zo noemde.’ Hij nam een slok van zijn koffie. ‘Vlak voordat ik je suf neukte. Het lijkt erop dat je een zwak voor klootzakken hebt, Red.’

Mijn gezicht en nek werden warm. ‘Dat was gisteravond. Dit is nu. En het was niet mijn bedoeling om hier te blijven slapen,’ snauwde ik, want ik haatte het dat hij gelijk had. ‘Ik viel gewoon in slaap.’

‘Ja, dat is wat “blijven slapen” betekent,’ zei Josh langzaam. ‘Met dat brein van je win je in een mum van tijd een heleboel rechtszaken.’ Hij rechtte zijn rug en veegde zijn mond af met een servet voordat hij dat in de prullenbak gooide. ‘Ik ga douchen. Over een uur heb ik dienst.’ Hij knikte naar het bord. ‘Eet maar als je wilt.’

Ik fronste naar zijn rug terwijl hij wegliep.

Mijn trots eiste van me dat ik zou weglopen, maar zoals altijd won mijn honger.

Ik trok het bord naar me toe en realiseerde me toen dat er bijna niet van was gegeten. Hij had alleen maar een paar stukjes bacon op. Gek. Normaal gesproken at Josh als een paard. Ik had hem ooit een dubbele hamburger, grote portie friet, twee hotdogs en een chocolademilkshake in minder dan twintig minuten zien verorberen.

Voor een dokter at hij wel slecht.

Ik at de helft van het bord leeg en keerde terug naar Josh’ kamer om mijn kleren van gisteravond weer aan te trekken. Mijn jurk zat verschrikkelijk ongemakkelijk vergeleken met het zachte T-shirt van Josh, maar ik weerstond de drang om zijn kleren te stelen. Dat was vriendinnetjesgedrag en god wist dat ik zijn vriendinnetje niet was.

Tegen de tijd dat ik klaar was om te gaan, was Josh nog steeds aan het douchen.

Ik overwoog om te wachten zodat ik gedag kon zeggen, maar dat voelde ook te ongemakkelijk en dus stuurde ik hem een kort berichtje, waarna ik er stilletjes vandoor ging.

Ik was net in de Uber gestapt toen ik een nieuw berichtje op mijn telefoon zag verschijnen.

Geen tekst, alleen maar een afbeelding. Een still uit het filmpje, om precies te zijn. Ik zat op mijn knieën terwijl…

Ik verwijderde het bericht vlug, maar de bacon en eieren die ik eerder had gegeten kwamen in mijn keel naar boven.

Max.

Ik had de gedachte aan hem verdrongen toen ik met Josh was, maar nu kwam mijn angst van gisteravond in een nieuwe vlaag van misselijkheid terug.

Ik wist precies waarom hij die foto had gestuurd. Om me gek te maken en me te herinneren aan zijn duistere aanwezigheid in mijn leven. Dat was zijn enige doel. Hij speelde graag spelletjes met mensen tot ze braken en al het harde werk voor hem deden.

Ik sloot mijn ogen en deed mijn best om me te ontspannen, maar de geur van luchtverfrisser in de auto was te sterk en zorgde ervoor dat ik alleen maar meer moest kokhalzen.

Kon ik de tijd maar terugdraaien en stilzetten, zodat ik voorgoed in Josh’ huis kon blijven, me niet bewust van de rest van de wereld, maar overdag kon ik me niet verstoppen voor de waarheid.

Ik kon alleen maar hopen dat de ‘gunst’ die Max van me wilde, haalbaar was… of anders zou mijn leven zoals ik dat kende voorgoed voorbij zijn.

HOOFDSTUK 25

Josh

Wachtte ik als een lafaard totdat Jules weg was voordat ik de douche uit kwam? Mogelijk.

Maar ik was veel liever een lafaard dan dat ik met het ongemakkelijke morning-afterafscheid dealde. Onze afspraak hoorde die ongemakkelijkheid door duidelijke grenzen en regels uit te sluiten, maar natuurlijk moest het noodweer alles op onze eerste avond verpesten.

Als ik ooit naar de hemel ging, dan zou ik met God een hartig woordje spreken over timing.

Toen ik bij het ziekenhuis aankwam, was ik nog steeds boos op mezelf dat ik Jules had laten blijven slapen, maar de chaos van de eerste hulp zorgde er al snel voor dat ik mijn persoonlijke leven vergat.

Beroertes, snijwonden, gebroken armen, benen, neuzen en alles daartussenin. Ze kwamen in een onafgebroken stroom binnen op de afdeling, en de werkweek na de Hyacinth was zo intens dat ik helemaal geen tijd had om na te denken over mijn seksafspraak met de beste vriendin van mijn kleine zusje.

Jules en ik hadden een paar vluggertjes, maar geen ervan eindigde met een slaappartijtje, goddank. Maar voor het overgrote deel was het werk, werk, werk.

De meeste mensen zouden absoluut niet zulke lange dagen willen maken, maar ik had die stimulans juist nodig… Totdat het een van Die Dagen was.

Op de spoedeisende hulp had ik goede dagen, slechte dagen en ik had Die Dagen, met een hoofdletter D. De goede dagen waren dagen waarop ik naar huis ging in de wetenschap dat ik de juiste keuzes had gemaakt, net op tijd om iemands leven te redden. Slechte dagen liepen uiteen van patiënten die me probeerden aan te vallen tot een ongeluk waarbij veel gewonden waren gevallen en waarbij alleen ik, de arts die me begeleidde en een paar verpleegkundigen aanwezig waren.

Dan waren er nog Die Dagen. Daar waren er niet veel van, maar als ze zich voordeden?

Dan waren ze allesvernietigend.

De stille lijn op een hartmonitor die maar niet uit mijn hoofd ging, vermengd met het gonzen in mijn oren terwijl ik naar de gesloten ogen van mijn patiënt en haar bleke huid staarde.

Tanya, zeventien jaar oud. Ze was onderweg geweest naar huis toen een dronken bestuurder op haar auto inreed.

Ik had alles gedaan wat ik kon, maar het was niet genoeg geweest.

Ze was dood.

Het ene moment leefde ze nog en het volgende was ze weg. Zomaar.

Mijn ademhaling ging oppervlakkig. Na wat een eeuwigheid leek, maar in werkelijkheid maar een minuut was, tilde ik mijn hoofd op en zag Clara en de medische specialisten naar me staren, met een grimmige uitdrukking op hun gezicht. Clara’s ogen glansden en een van de specialisten slikte hard.

Niemand zei iets.

‘Tijdstip van overlijden: 15:16.’ Dat was mijn stem, maar hij klonk gek, alsof hij van iemand anders was.

Na een moment stilte liep ik weg. Door de gang, de hoek om, naar de kamer voor familieleden, waar Tanya’s ouders zaten te wachten.

Bons. Bons. Bons.

Alles klonk gedempt, op de echo van mijn voetstappen op de linoleumvloer na.

Bons. Bons. Bons.

Ik had weleens eerder iemand op de eerste hulp verloren. In mijn eerste jaar hier behandelde ik een patiënt die in zijn borst was geschoten bij een willekeurige drive-byshooting. Een paar minuten na binnenkomst was hij overleden aan zijn verwondingen.

Er was niets wat ik had kunnen doen; hij was al te ver weg. Maar toch had dat me er niet van weerhouden om naar de wc te gaan en over te geven.

Elke dokter verloor uiteindelijk een patiënt en elke dood raakte je hard, maar Tanya’s dood raakte me vol in mijn maag.

Misschien kwam het omdat ik er zo zeker van was geweest dat ze het zou gaan redden. Of misschien omdat ze nauwelijks de kans had gekregen om haar leven te leven voordat de dood haar die kans zo gruwelijk had ontnomen.

Wat het ook was, ik kon de destructieve vragen in mijn hoofd niet tegenhouden.

Wat als ik tijdens het behandelproces een andere beslissing had genomen? Wat als ik eerder bij haar was geweest? Wat als ik een betere dokter was geweest?

Wat als, wat als, wat als.

Bons. Bons. Bons.

Ik stopte even voor de familiekamer voordat mijn hand zich om de deurknop sloot en ik die naar beneden duwde. Het was net alsof ik naar een film van mezelf keek. Ik was hier, maar tegelijkertijd ook niet.

Tanya’s ouders sprongen overeind toen ze me zagen, hun gezichten strak van bezorgdheid. Een tel later sloeg die bezorgdheid om in afschuw.

‘Het spijt me… We hebben alles gedaan wat we konden…’

Ik bleef maar praten en deed mijn best om zo sympathiek en professioneel mogelijk te klinken, alles behalve verdoofd, maar ik hoorde mijn eigen woorden nauwelijks. Ik hoorde alleen maar het geschreeuw van de moeder en het boze geroep van ontkenning van de vader, die uiteindelijk van verdriet instortte terwijl hij zijn vrouw in zijn armen trok.

Elk geluid was een onzichtbare naald in mijn borst, totdat die zo vol zat dat ik geen adem meer kreeg.

‘Mijn meisje. Niet mijn meisje,’ huilde Tanya’s moeder. ‘Ze is hier. Ze is nog steeds hier. Dat weet ik.’

‘Het spijt me zo,’ herhaalde ik.

Bons. Bons. Bons.

Niet mijn voetstappen, maar het geklop van een gebroken hart.

Het lukte me om de neutrale uitdrukking op mijn gezicht te houden totdat ik geen nutteloze woorden meer had en de familie alleen liet. Er waren nog tien andere patiënten die behandeld moesten worden, maar ik had een minuut nodig, één minuut, voor mezelf.

Ik begon sneller te lopen, totdat ik de dichtstbijzijnde wc had bereikt. Het verdoofde gevoel trok van mijn borst naar mijn ledematen, maar toen ik de deur achter me sloot en het zachte geklik van het slot klonk, hoorde ik een harde snik door de lucht snijden.

Het duurde een paar tellen voordat ik doorhad dat die snik van mij kwam.

Het drukkende gevoel achter mijn ribbenkast explodeerde eindelijk en ik boog me over de wasbak heen, kokhalzend totdat mijn oren suisden en mijn keel rauw aanvoelde.

Tanya’s levenloze lichaam op de brancard. Ava op de spoedeisende hulp nadat ze bijna was verdronken. Mijn moeders open, lege ogen nadat ze een overdosis pillen had genomen.

De herinneringen kwamen in één lugubere stroom binnen.

Ik kokhalsde nog een keer, maar ik had niks meer gegeten sinds ik acht uur geleden aan mijn dienst was begonnen en er kwam niks uit.

Tegen de tijd dat het kokhalzen was gestopt, was mijn huid nat van het zweet en bonsde mijn hoofd van de spanning.

Ik draaide de kraan open en plensde wat koud water in mijn gezicht, waarna ik mezelf met een papieren handdoekje droogdepte. Het ruwe, bruine materiaal schuurde over mijn huid, en toen ik mezelf in de spiegel zag, viel mijn blik op de rode plek waar ik ermee over mijn wang had gestreken.

Lichte, paarse vlekken onder mijn ogen, een bleke huid en witte lijnen van spanning rond mijn mond. Ik zag er niet uit.

God, ik had een flinke borrel nodig. Of nog beter, een vakantie met meerdere flinke borrels.

Ik klemde mijn kaken op elkaar en gooide het handdoekje in de prullenbak. Tegen de tijd dat ik weer op de afdeling stond, had ik mijn professionele masker weer op.

Ik had de luxe niet om mezelf te verliezen in verdriet of zelfmedelijden. Ik moest mijn werk doen.

‘Hallo.’ Ik glimlachte naar mijn volgende patiënt en stak mijn hand uit. ‘Ik ben dokter Chen…’

De rest van mijn dienst verliep zonder al te grote incidenten, maar toch bleef mijn huid klam van het zweet en ging mijn hart tekeer.

‘Gaat het wel?’ vroeg Clara toen ik klaar was.

‘Ja.’ Ik vermeed haar sympathieke blik. ‘Ik zie je morgen.’

Ik gaf haar de kans niet om te reageren voordat ik me naar de kleedkamer begaf. Normaal gesproken douchte ik thuis, maar ik wilde wanhopig graag het bloed wegwassen. Dat bleef op mijn huid plakken, dik en onzichtbaar voor iedereen behalve mij.

Ik kneep mijn ogen dicht en bleef onder het water staan totdat het koud was geworden en de kou diep in mijn botten was getrokken. Normaal kon ik na een dienst niet wachten om het gebouw te verlaten, maar nu leek niets erger dan alleen zijn.

Mijn vrienden waren allemaal aan het werk en het was nog te vroeg om naar een bar te gaan, waardoor ik maar één optie had.

Ik droogde me af, kleedde me aan en haalde mijn telefoon uit de zak van mijn spijkerbroek om Jules een berichtje te sturen. Toen zag ik dat ik er al een van haar had gekregen, twintig minuten geleden.

Jules: Ben je al klaar met werken?

Ik: Net.

Ik: Waar ben je?

Het was dinsdag, dus ze werkte vandaag niet in de kliniek.

Jules: SciLi, achterin.

Opluchting trok door mijn longen. Dat was op loopafstand.

Ik: Verroer je niet. Ik ben er over een kwartier.

HOOFDSTUK 26

Josh

Het ziekenhuis lag direct naast de campus van Thayer, dus het duurde niet lang voordat ik de bibliotheek van de afdeling Natuurwetenschappen had bereikt, die formeel de George Hancock Library heette, vernoemd naar een donateur die allang dood was, en die informeel bekendstond als SciLi (oftewel de Science Library). De plek was een verborgen pareltje op de derde verdieping van het biologiegebouw. Terwijl het in Fulton, de hoofdbibliotheek van de school, rond de examentijd altijd druk was, was het in SciLi het hele jaar rustig.

De wandeling gaf me de tijd om de gedachten aan Tanya’s dood weg te duwen. Buiten het ziekenhuis en in de buurt van glimlachende, pratende studenten lukte dat beter. Het was net alsof ik een filmset op was gestapt, waar ik kon doen alsof ik de persoon was die ik wilde zijn, in plaats van de persoon die ik was.

Toen ik bij SciLi aankwam, zat er maar een handjevol studenten verspreid door de ruimte. Muren van boeken strekten zich uit over twee verdiepingen, naar het extra hoge plafond, slechts hier en daar onderbroken door enorme glas-in-loodramen. Het licht van de groene glazen bureaulampen mengde zich op deze rustige plek met het zonlicht tot een warme, wazige gloed.

Het dikke smaragdgroene tapijt dempte mijn voetstappen terwijl ik naar de plek achterin liep waar Jules in haar eentje zat.

‘Je werkt hard, zie ik,’ zei ik toen ik bij haar was. Een stapel schoolboeken lag naast haar altijd aanwezige karamel-mokka, en losse aantekeningen en volgeschreven vellen papier bedekten elke centimeter van het eikenhouten bureau.

‘Iemand moet dat doen.’ Ze tilde haar hoofd op en onmiddellijk voelde ik een steek van ongerustheid in mijn borst toen ik haar opgezwollen rode ogen zag.

‘Heb je gehuild?’

Wat de fuck deden ze eigenlijk bij die rechtenstudie? Ik wist zeker dat schoolboeken je niet aan het huilen hoorden te maken, tenzij het tranen van frustratie waren, en Jules was niet het type om onderdoor te gaan aan studiestress.

‘Nee.’ Ze tikte met haar markeerstift op haar notitieboek. ‘Ik ben allergisch.’

‘Bullshit.’

We hielden onze stemmen gedempt, aangezien we ons in een bibliotheek bevonden, maar iedereen was diep in zijn eigen werk verzonken en er zat niemand bij ons in de buurt.

Jules begon sneller te tikken. ‘Wat kan jou dat schelen? Ik belde je voor seks, niet voor een openhartig gesprek.’

‘Het kan me ook niets schelen.’ Ik ging op de stoel naast haar zitten en begon nog zachter te praten. ‘Maar ik neuk liever geen huilende vrouw tenzij ze huilt van genot. Elke andere soort tranen is een afknapper.’

‘Charmant.’

‘Wil je liever dat ik opgewonden raak van iemand die zich ellendig voelt?’ Het was na mijn dag op de eerste hulp verontrustend makkelijk om in ons oude gekibbel terug te vallen, maar als ik bij Jules was, leek al het andere te verdwijnen.

Of dat nou goed of slecht was.

‘Ik heb de energie niet om vandaag ruzie met je te maken, oké?’ snauwde ze en in haar stem ontbrak het gebruikelijke vuur. ‘Of je neukt me, of je gaat weg.’

Mijn korte moment van opgewektheid verdween. Normaal gesproken zou ik er niet over getwijfeld hebben om haar aanbod van seks aan te nemen, maar vandaag was geen normale dag.

‘Even dat je het weet, Red, je bent niet de enige die rotdagen heeft, dus doe niet alsof je zo verdomd speciaal bent,’ zei ik kil. ‘Onze afspraak is wederzijds. Het betekent niet dat jij me kunt bellen en verwachten dat ik elk moment van de dag naar je toe kom als een of andere fucking gigolo.’

‘Dat doe ik niet.’

‘Zo lijkt het anders wel.’

We staarden elkaar boos aan en de lucht tussen ons zat vol frustratie voordat Jules haar schouders liet zakken en haar markeerstift liet vallen, om met een hand over haar gezicht te wrijven.

Mijn irritatie verdween door die simpele handeling. Ik blies lang uit en het lukte me niet om de achtbaan aan emoties van vandaag bij te houden.

‘Slechte dag op het werk?’ vroeg ze.

Mijn lach klonk humorloos. ‘Dat kun je wel zeggen.’

Ik sprak niet over de minder leuke kanten van mijn werk, behalve met iemand uit hetzelfde vakgebied. Niets verpestte de sfeer meer dan door te zeggen: ‘Hé, er is tijdens mijn dienst vandaag iemand overleden.’

Maar de druk van eerder bouwde zich weer op in mijn borst en ik moest die kwijt voordat ik vanbinnen zou ontploffen.

‘Ik heb vandaag iemand verloren.’ Ik leunde achterover in mijn stoel en staarde naar het plafond, want ik kon Jules niet aankijken terwijl ik toegaf dat ik had gefaald. ‘Ze was zeventien. Aangereden door een dronken automobilist.’

Het voelde gek om die woorden hardop te zeggen. Ik heb iemand verloren. Het klonk zo simpel. Mensen verloren speelgoed en huissleutels, ze verloren geen levens. Ze werden beróófd van levens, gestolen door de wrede handen van een niet-vergevensgezinde god.

Maar dat rolde niet zo lekker van je tong, dacht ik.

Een zachte hand bedekte de mijne. Ik verstijfde en hield mijn blik op het plafond gericht, maar de knoop in mijn borst kwam iets losser.

‘Wat erg,’ zei Jules zachtjes. ‘Ik wilde niet… Ik kan me niet voorstellen…’

‘Het geeft niet. Ik ben dokter. Het gebeurt wel vaker.’

‘Josh…’

‘En jij?’ onderbrak ik haar terwijl ik mijn hoofd draaide. ‘Wat is er gebeurd? En kom niet aan met die bullshit dat je allergisch bent.’

‘Ik ben wél allergisch.’ Er gingen een paar tellen voorbij voordat ze toegaf: ‘De kans bestaat dat ik… iets moet doen waar ik niet trots op ben. Ik heb mezelf beloofd dat ik het nooit meer zou doen, maar misschien heb ik geen keuze. Ik wil gewoon…’ Ze slikte hard en de zachte lijnen van haar hals bewogen. ‘Ik wil die persoon niet zijn.’

Dat was verschrikkelijk vaag, maar haar ongemak was duidelijk merkbaar en drong door mijn huid op plekken waar dat niet zou moeten.

‘Ik weet zeker dat het niet zo erg is als je denkt,’ zei ik. ‘Zolang je niemand hebt vermoord of iets in de fik hebt gezet.’

‘Wow. Ze stellen lage eisen in de hel.’

Voor de eerste keer die dag trok een flauw lachje aan mijn lippen. ‘Het is er tenminste wel warm.’

Jules snoof lachend. ‘Had ik jouw optimisme maar.’

‘Dat mocht je willen.’ Ik hield mijn hoofd schuin naar de kleine ruimte met naslagwerken naast de hoofdbibliotheek. ‘Dus, wil je nog seks hebben?’

Niets kon een slechte dag zo doen omslaan als een goede beurt.

Bovendien waren we een beetje te ver afgedwaald van de regels van onze afspraak, aangezien zij bij me had geslapen en we ons daarnet zo open hadden gesteld. Het werd tijd om de afspraak weer terug te brengen naar waar die om draaide: seks. Snel, doelbewust en voor ons allebei bevredigend.

Gezien de strakke lijnen in Jules’ nek en schouders had zij die ontlading net zo hard nodig als ik.

Ze antwoordde door haar aantekeningen te verzamelen en ze in haar rugzak te stoppen. We lieten haar schoolboeken op tafel liggen – ik betwijfelde of iemand een dikke pil over ondernemingsrecht zou willen stelen – en we liepen naar de naslagbibliotheek.

Ik leidde ons naar een van de kasten die niet recht voor een beveiligingscamera stonden voordat ik haar ertegenaan duwde en mijn mond met de hare samensmolt. Het begon ingetogen, bijna klinisch, een manier om onze problemen te vergeten en verder niets.

Maar ik bleef maar denken aan hoe vermoeid ze eruit had gezien en hoe fijn haar hand op de mijne had gevoeld, en voordat ik het wist, verzachtte de kus en werd die iets meer… niet zozeer zachtaardig. Eerder begripvol.

Dit was onze eerste kus die geen woede bevatte en hij voelde fijner dan ik had verwacht.

Ik hield haar gezicht vast en liet mijn tong over haar lippen glijden totdat ze zich voor me opende. God, ze smaakte heerlijk, naar warmte, kruiden en suiker, allemaal tegelijk.

Ik was altijd meer van chocolade geweest, maar kaneel werd algauw mijn nieuwe favoriete smaak.

Haar armen gleden om mijn nek en haar zachte zucht gleed fluisterend langs mijn ruggengraat totdat die zich ergens diep in mijn buik nestelde.

‘Denk je dat we onze beroerde week even kunnen vergeten?’ fluisterde ze.

Een intens beschermend gevoel kwam op in mijn borst bij de zachte kwetsbaarheid in haar stem, maar ik onderdrukte dat gevoel snel.

‘Lieverd, over een paar minuten vergeet je zelfs je eigen naam.’

Ik ging op mijn knieën zitten en mijn mondhoeken gingen omhoog door de verbazing in haar ogen. Onze laatste paar keren waren ruw en heerlijk vunzig geweest, maar vandaag had ik zin in een ander soort feestmaal.

Ik haakte mijn vingers onder de band van haar slipje en trok dat onder haar rok omlaag. ‘Je kunt maar beter je mond bedekken, Red.’

Dat was de enige waarschuwing die ik gaf voordat ik haar benen spreidde en naar voren dook, waarna ik afwisselde tussen zachtjes en lang likken en hard zuigen op haar klit.

Ik kreunde. Ze smaakte hier nog beter. De meeste vrouwen dachten dat mannen wilden dat ze smaakten naar bessen of lavendel of zoiets, maar als we een poesje verslonden, dan wilden we ook een poesje proeven. Dat was nou juist het hele verdomde punt.

Jules greep met één hand mijn haar vast toen ik twee vingers in haar duwde. Ik bewoog ze langzaam heen en weer terwijl ik haar klit bleef plagen. Die was opgezwollen en gevoelig en toen ik mijn tanden eroverheen haalde, schoot haar zachte kreun regelrecht naar mijn pik.

Ik dwong mezelf het kalme ritme nog wat langer aan te houden voordat ik steeds sneller bewoog. Ik zoog en vingerde haar totdat haar opwinding langs mijn hand en haar benen drupte. Ik likte alles op, dronken van haar smaak. Niks voedsel en water, ik zou voor eeuwig op Jules kunnen leven.

Ik trok mijn vingers terug en verving ze door mijn tong, wanhopig op zoek naar meer.

Jules trilde om me heen. Ze greep mijn haar nog harder vast en kreunde gedempt. Een paar tellen later voelde ik haar sappen op mijn tong.

Fuck.

Mijn zintuigen zwommen in haar geur en toen ze haar best deed om zich van me weg te trekken, pakte ik haar heupen stevig vast en dwong haar stil te blijven staan.

‘Josh…’ Mijn naam ontsnapte zacht jankend uit haar mond, ook gedempt.

Mijn bloed gonsde toen ik mijn hoofd optilde en zag dat ze haar andere hand tegen haar mond had gedrukt om zo haar gekreun te dempen. Een prachtige roze kleur bedekte haar wangen en tranen glinsterden in haar ogen door de onderdrukte kracht van haar orgasme.

Mijn lul dreigde een gat in mijn spijkerbroek te steken. Ik was gek op haar geschreeuw, maar er was niets zo hot als iemand die zich inhield terwijl je wist dat ze heel graag wilde ontploffen.

‘Ik ben nog niet klaar, Red.’ Ik likte nog een keer over haar klit. ‘Je wilt een man toch niet storen voordat hij klaar is met eten?’

Jules antwoordde met nog een kreun.

Ik keerde terug naar mijn maaltijd, likkend en zuigend, met mijn tong in haar. Tegen de tijd dat ik klaar was, moest ik haar met één arm overeind houden terwijl ik opstond.

Ik veegde mijn mond af met mijn hand en genoot van de smaak die nog op mijn tong lag. Mijn bloed gonsde van opwinding.

Hadden we maar tijd voor nog een ronde, maar ons geluk begon op te raken. Niemand had ons nog betrapt hier, maar de geur van seks hing in de lucht en er hoefde maar één student langs te lopen en die zou meteen weten wat er aan de hand was.

‘Ik heb altijd al de bibliotheek willen bezoedelen,’ mompelde Jules terwijl ze zich aan me vasthield zoals ze buiten de seks om nooit zou doen.

Een lach borrelde op in mijn keel. ‘Bezoedelen is misschien een beetje overdreven, hoewel ik vermoed dat ze me de toegang tot de bibliotheek zouden ontzeggen als iemand erachter komt wat er is gebeurd.’

Mijn lul klopte, verlangend naar zijn beurt, maar toen ze een hand uitstak naar mijn riem, pakte ik haar pols vast en duwde die weg.

Ze fronste verward. ‘Maar…’

‘Ik doe daar later wel iets aan. Maak je geen zorgen.’

‘Josh, het ziet er pijnlijk uit.’

Het wás ook pijnlijk. Ik was zo hard dat het vreselijk zeer deed, maar een gestoord deel in me vond dat wel fijn.

De pijn herinnerde me eraan dat ik nog leefde.

‘Jij moet ook komen,’ wees Jules me erop en ik wist dat ze niet alleen bedoelde fysiek, maar dat ik die ontlading ook emotioneel nodig had.

‘Ik regel het wel,’ zei ik weer. Het zou erg ongemakkelijk zijn om hier weg te lopen met een erectie even groot als het Washington Monument, maar de andere mensen in de bibliotheek keken niet op of om, dus ik wist niet of ze het wel zouden zien. ‘Ik wil niet betrapt worden.’

‘Oké.’ Ze sloot haar ogen en haar ademhaling werd steeds rustiger.

Een stilte vulde de lucht.

Vandaag was precies het tegenovergestelde geweest van de seks die we normaal gesproken hadden, maar soms had je behoefte aan hard en snel, en op andere momenten juist aan lang en rustig.

Bovendien zou ik Jules dagenlang kunnen eten zonder het zat te worden.

Mijn blik bleef even op haar kwetsbare uitdrukking liggen en het blosje op haar wangen, een tel langer dan zou moeten.

Impulsief zei ik: ‘Wil je volgende week zaterdag ergens met me heen? Geen date,’ legde ik uit toen haar ogen groot werden. ‘Het ziekenhuis houdt een jaarlijkse picknick voor het personeel en ik weet gewoon dat de verpleegkundigen gaan proberen me aan iemand te koppelen, precies zoals ze elk jaar doen. Misschien kan ik dat voorkomen als ik een nepdate meeneem.’ Ik legde nadruk op het woord ‘nep’.

Jules trok haar wenkbrauwen op. ‘Dat is tegen de regels van onze afspraak.’

Ja, dat wist ik verdomme. Ik had geen idee wat me bezielde toen ik haar vroeg, terwijl ik elke andere vrouw die ik kende had kunnen uitnodigen, maar als ik bij Jules Ambrose was, kon ik niet meer helder denken.

Dat was om gek van te worden, maar aangezien ik er niks aan kon doen, kon ik er maar beter gewoon in meegaan.

‘Regels zijn er om gebroken te worden.’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Luister, als je ooit iemand nodig hebt om jouw date te spelen, dan doe ik het wel. Dat is makkelijker dan om een willekeurig iemand te vragen.’ Toen Jules nog steeds twijfelde, zei ik: ‘Er is gratis eten.’

Het was een seconde stil voordat ze zei: ‘Ik geloof dat ik wel kan.’

‘Mooi. Ik stuur je later wel de details.’ Ik maakte aanstalten om weg te gaan, maar haar zachte, voorzichtige stem hield me tegen.

‘Josh. Gaat het wel goed met je?’

Ik stopte. Een gekke brok vormde zich in mijn keel bij haar onverwachte bezorgdheid, voordat ik die wegslikte. ‘Ja. Prima.’ Ik glimlachte over mijn schouder vlug naar haar. ‘Ik zie je volgende week zaterdag, Red.’

Nadat ik de bibliotheek had verlaten – waar niemand mijn erectie had gezien, goddank – ging ik rechtstreeks naar huis, en schonk mezelf een glas Macallan in. Die shit was duur, maar ik had de fles op mijn verjaardag van Alex gekregen. De afgelopen jaren was ik er zuinig op geweest en ik had hem bewaard voor als ik iets groots te vieren had of een slechte dag had gehad.

Ik dronk mijn eerste glas leeg en schonk toen een tweede in. Ik raakte mijn erectie niet aan. In plaats daarvan zat ik in mijn woonkamer en leunde achterover tegen de bank, luisterend naar de stilte.

Een verrassend fijn gevoel was me overvallen toen ik Jules had gezien, maar het tijdelijke lichte gevoel dat ik in de bibliotheek had ervaren was alweer weggezakt.

Ik sloeg de rest van mijn drankje achterover en genoot van het brandende gevoel van de whisky in mijn keel.

Op dat moment was dat het enige wat me warm hield.

HOOFDSTUK 27

Jules

Ik bleef maar denken aan Josh en aan wat er in de bibliotheek was gebeurd. Niet alleen het deel waar hij voor me op zijn knieën was gegaan – hoewel ik die specifieke ervaring al meerdere keren opnieuw in mijn hoofd had afgespeeld – maar ook de blik in zijn ogen toen hij me had verteld dat zijn patiënt was overleden. De manier waarop hij me had gekust, zacht maar toch wanhopig, alsof hij ernaar verlangde om getroost te worden maar daar zelf niet om wilde vragen. En de manier waarop hij had gekeken vlak voordat hij was weggegaan, alsof hij het gewicht van de hele wereld op zijn schouders had liggen.

Het waren dingen waar ik niet aan zou moeten denken. Er was geen plaats voor in onze afspraak, maar toch bleef het mijn gedachten maar in beslag nemen.

‘Hou op, Jules,’ beval ik toen ik naar het park liep waar de picknick van het ziekenhuis zou plaatsvinden. ‘Gedraag je.’

Een gezin dichtbij wierp me een vreemde blik toe en versnelde hun pas totdat ze me hadden ingehaald.

Geweldig. Nu praatte ik ook nog tegen mezelf en joeg ik ouders en kinderen weg.

Ik zuchtte diep en deed mijn best om de zenuwen in mijn buik onder controle te krijgen toen ik bij de ingang van het park was.

Allemensen, het was maar een picknick. Ik was alleen maar akkoord gegaan omdat er gratis eten zou zijn en ik sloeg nooit gratis eten af. Het was absoluut géén date.

Een briesje wervelde op en mijn jurk wapperde omhoog tot rond mijn middel.

‘Shit!’ Haastig duwde ik de katoenen stof omlaag terwijl ik onmiddellijk spijt had van mijn outfitkeuze. Het was eindelijk warm genoeg om jurken te dragen, maar mijn weerapp had me nog maar eens een keer belazerd door me niet te vertellen hoe hard het zou gaan waaien. Ik zou de hele dag mijn jurk moeten vasthouden, tenzij ik wilde dat iedereen van Thayer Hospital erachter kwam wat voor kleur slipje ik droeg.

‘Ben je nu al aan het flashen? We hebben je nog niet eens dronken gekregen.’ Josh’ plagende toon bereikte mijn oor.

Ik keek op en zag hem tegen het toegangshek van het park geleund staan, met zijn armen voor zijn borst over elkaar geslagen. Ik zag in zijn gezicht geen tekenen meer van de spanning en het verdriet die er die dag in de bibliotheek wel waren geweest. In plaats daarvan zorgde een sluwe grijns voor kuiltjes in zijn wangen en fonkelden zijn ogen terwijl hij me van top tot teen bekeek.

Opluchting trok door mijn borst. Arrogante Josh haalde het bloed onder mijn nagels vandaan, maar om de een of andere reden, een reden die ik niet verder wilde onderzoeken, had ik dat veel liever dan dat hij pijn had.

‘Dit is een familiepicknick, Chen,’ zei ik terwijl ik op hem afliep. ‘Geen alcohol toegestaan.’

‘Sinds wanneer ben jij zo braaf?’ Hij trok zachtjes aan mijn vlecht en lachte toen ik zijn hand wegsloeg. ‘Vlecht, platte schoenen, witte jurk.’ Zijn tweede, langzamere blik zorgde voor nog meer gefladder in mijn borst en kietelde mijn keel. Misschien zou een van de dokters op de picknick me kunnen onderzoeken, want mijn organen functioneerden duidelijk niet meer goed. ‘Wie ben jij en wat heb je met Red gedaan?’

‘Ik heb een veelzijdige garderobe. Iets wat alleen mensen met smaak kunnen zeggen.’ Ik beantwoordde zijn kritische blik met de mijne, hoewel dat achteraf gezien misschien een slecht idee was.

Een groen shirt met korte mouwen spande zich om de spieren in zijn schouders en vormde een mooi contrast met zijn gebruinde huid. Zijn spijkerbroek zat niet strak, maar strak genoeg om zijn lange, sterke benen te laten zien. Daarnaast had hij zijn normaal gesproken warrige haren getemd in een net kapsel. Dat alles gecombineerd met zijn pilotenzonnebril, maakte dat hij een vibe uitstraalde van een oude Hollywood-filmster die een dagje vrij had. Het was aantrekkelijker dan toegestaan zou mogen zijn.

‘Veelzijdigheid staat niet gelijk aan smaak.’ Josh legde een hand op mijn onderrug en begeleidde me naar het park. Tintelingen verzamelden zich onder in mijn rug en straalden uit naar elke centimeter van mijn huid. ‘Zelfs ik weet dat.’

‘Whatever.’ Ik was te afgeleid door die verraderlijke tintelingen om met een beter antwoord te komen. ‘Dat moet jij zeggen. Kijk maar naar het schilderij in je slaapkamer.’

‘Wat is er mis met dat schilderij?’

‘Het is afschuwelijk.’

‘Het is niet afschuwelijk. Het is ongebruikelijk. De gast van wie ik het heb gekocht zei dat het vroeger van een beroemde kunstverzamelaar was.’

Ik rolde met mijn ogen. ‘Het was van een beroemde kunstverzamelaar en is op de een of andere manier in jouw handen terechtgekomen? Oké, tuurlijk. In dat geval heb ik ook iets wat ik aan je wil verkopen. Het heet de Brooklyn Bridge.’

‘Doe niet zo hatelijk. Niet iedereen kan zo’n deskundige kijk op kunst hebben.’

‘Laat iemand alsjeblieft de woordenboekenuitgeverij bellen. Blijkbaar is “deskundig” nu een synoniem voor “walgelijk”.’

Josh lachte; mijn beledigingen deden hem niets. ‘Goed om te zien dat je je beter voelt, Red. Ik miste die giftige tong van je al.’

Mijn glimlach verflauwde bij de herinnering aan waarom ik in de bibliotheek zo’n slecht humeur had gehad. Ik had vanochtend nog een ‘herinnering’ van Max gekregen. Ik kon hem wel uitdagen om zijn woorden waar te maken, maar ik geloofde niet dat hij blufte. Max speelde graag met mensen, maar als het erop aankwam, dan had hij er geen moeite mee om iemand voor de bus te gooien.

Door alle stress van school, mijn voorbereiding op het examen en Bridgets aankomende bruiloft was het me gewoon te veel geworden. Ik had in de bibliotheek als een idioot boven mijn schoolboeken zitten janken en vervolgens Josh een bericht gestuurd toen ik afleiding nodig had.

Ik had mezelf net op tijd weer bijeengeraapt, maar ik had geen spijt gehad van mijn bericht. Zijn aanwezigheid was vreemd genoeg therapeutisch geweest en wat hij daarna had gedaan…

Ik drukte mijn benen tegen elkaar.

‘En jij?’ vroeg ik. Ik was niet de enige geweest die een slecht humeur had gehad. ‘Hoe voel jij je?’

Een schaduw viel over zijn gezicht voordat die verdween door zijn lach. ‘Prima. Hoezo?’

‘Het is oké als dat niet zo is,’ zei ik want ik trapte niet in zijn onverschilligheid. Ik wilde niet in zijn wonden porren, maar ik wist hoe verwoestend onderdrukte emoties konden zijn. ‘Zelfs als je verdrietig bent om iets wat onderdeel is van je baan.’

Josh’ lach zakte weg en zijn keel trok samen toen hij hard slikte, vlak voordat hij wegkeek.

‘Laten we iets te eten pakken,’ zei hij. ‘Ik heb honger.’

Ik begreep de hint en liet het onderwerp met rust. Iedereen ging op een andere manier met verdriet om. Ik was niet van plan om hem te dwingen te praten over iets waar hij het niet over wilde of kon hebben.

‘Dus, wie bemant nu het ziekenhuis terwijl iedereen hier is?’ Ik sneed een luchtiger onderwerp aan.

Josh’ gespannen schouders werden iets losser. ‘Essentieel personeel is nog steeds aanwezig in het ziekenhuis, maar ze wisselen elkaar af, zodat iedereen de kans krijgt om naar de picknick te gaan,’ vertelde hij. ‘Dit is het enige evenement dat voor alle personeelsleden is, naast de feestdagen, dat we ook met zijn allen vieren, dus het is een belangrijke aangelegenheid.’

‘Jules!’ Een prachtige brunette, die me tegelijkertijd erg bekend voorkwam, straalde toen we bij de tafel met eten aankwamen. ‘Wat fijn om je te zien. Ik had niet door dat Josh een date zou meenemen.’

‘Het is geen date,’ zeiden Josh en ik tegelijkertijd.

Het was even stil terwijl de grijns van de brunette alleen maar breder werd.

‘Natuurlijk. Mijn fout.’ Met fonkelende ogen stak ze haar hand naar me uit. ‘Ik ben Clara. We hebben elkaar al een soort van ontmoet in de Bronze Gear.’

Plotseling herkende ik haar. ‘Jij was Josh’ date.’

Werkten ze samen? En blijkbaar konden ze het ook goed met elkaar vinden, gezien de manier waarop ze elkaar begroetten.

Een verschrikkelijk gevoel van jaloezie trok door mijn maag en kneep erin.

O nee. O nee, nee, nee. Ik kon níét jaloers zijn om Josh.

Wacht. Ik wás niet jaloers om Josh. Ik had vanochtend waarschijnlijk yoghurt gegeten die over de datum was. Dat was het probleem met eten met een citroensmaak – het smaakte zuur, of dat nou hoorde of niet.

Clara barstte in lachen uit. ‘O nee, ik was zijn date niet. Alleen maar zijn collega. Ik ben verpleegkundige op de eerste hulp.’

‘Ze heeft een vriendin.’ Josh schepte een hotdog op een bord. ‘De barkeeper van de Bronze Gear. En nu we het daar toch over hebben, waar is Tinsley?’

‘Ze is mijn vriendin niet. We daten alleen maar, en ze is aan het werk, dus ze kon niet komen.’ Clara bekeek me met een onderzoekende blik in haar ogen. ‘Dus als je niet zijn date bent…’

‘Ze is mijn nepdate,’ zei Josh voordat ik kon antwoorden. ‘Weet je nog die picknick van vorig jaar? Ik kreeg toen bijna geen adem door alle mensen die hun dochter aan me voorstelden. Ik wilde niet weer zoiets meemaken.’

‘Dat moet vast traumatiserend voor je zijn geweest,’ zei Clara.

Ik grijnsde om haar droge sarcasme. Ik mocht haar nu al. Elke vrouw die Josh zo op zijn plaats zette verdiende wat mij betreft een tien.

‘Dat was het ook. Hier.’ Josh was klaar met het opscheppen van eten en gaf het bord aan mij voordat hij hetzelfde deed met een ander bord.

Een hotdog met ketchup, mosterd en augurkjes. Wat salade. Een handjevol friet en een chocolatechipcookie om het af te maken.

‘Heb je nou echt twee borden nodig?’ Ik gebaarde naar het bord in mijn hand. ‘Dat is een beetje veel, zelfs voor jou.’

Hij staarde me aan alsof ik dom was. ‘Dat bord is voor jou,’ zei hij. ‘Dit is voor mij.’ Hij voegde een hamburger en koolsla toe.

Goddank dat hij dat niet voor mij had gedaan. Ik haatte koolsla. Ik vond de textuur walgelijk.

‘O.’ Ik verplaatste mijn gewicht van mijn ene voet naar de andere en negeerde de warmte onder mijn huid. ‘Dank je.’

In plaats van antwoord te geven draaide Josh zich om en begroette een andere collega.

Echt iets voor hem om iets min of meer aardigs voor me te doen en zich meteen daarna als een lul te gedragen.

Ik nam geïrriteerd een hap van mijn hotdog en zag toen Clara naar ons kijken. Ze draaide zich om toen ze mijn blik zag, maar haar schouders trilden van iets wat verdacht veel op gelach leek.

Omdat de LHAC geen officieel onderdeel was van Thayer Hospital, was hier niemand anders van de kliniek, waardoor ik en Josh onze nepdate niet aan Barbs en de rest hoefden uit te leggen. Ik maakte me ook geen zorgen dat mijn vrienden hierachter zouden komen. Niemand kende iemand die in het ziekenhuis werkte, op Josh na.

De paar uur daarna vergezelde ik Josh terwijl we in het park rondliepen en ik nam gehoorzaam de rol van zijn date op me als iemand hem aan een zus, dochter of kleindochter wilde voorstellen. Hij had niet gelogen toen hij zei dat iedereen hem aan iemand wilde koppelen; ik telde wel tien pogingen, zelfs met mij aan zijn zij, voordat ik stopte met tellen.

‘Ik snap het niet,’ gromde ik nadat een verpleegkundige en haar dochter teleurgesteld waren weggelopen. ‘Je bent niet eens zo’n goede vangst. Een forel hoogstens. Misschien een forelbaars, maar alleen omdat je net zo’n grote mond hebt.’

‘Je had in de bibliotheek anders geen problemen met mijn mond.’ Josh’ verleidelijke toon zorgde voor vlammen op mijn huid.

‘Het was oké.’

Ik hapte naar adem toen hij me tegen zich aan trok en een duistere waarschuwing in mijn oor fluisterde. ‘Daag me niet uit, Red, of ik leg je neer op een picknicktafel en neuk je met mijn tong totdat je naar huis moet kruipen omdat je benen niet meer werken.’ Hij liet me los en glimlachte naar de man die naar ons toe liep. ‘Hé, Micah,’ zei hij, alsof hij niet net had gedreigd om me in het bijzijn van duizend mensen hard te laten komen. ‘Hoe gaat het?’

Nadat ze elkaar hadden begroet, stelde Josh me voor aan Micah, die beleefd naar me glimlachte.

‘En, Jules, wat doe jij? Studeer je nog?’ Hij liep net zoals Josh coschappen en was ongeveer even oud als hij, maar kwam erg pretentieus over, waardoor zijn uitstraling haaks stond op Josh’ gemakkelijke charme. Josh was dan misschien wel arrogant, maar hij had in elk geval wel zelfspot. Micah keek alsof hij een beetje een te hoge dunk van zichzelf had.

‘Ja, rechten aan Thayer. Over een paar weken ben ik afgestudeerd.’

Micahs wenkbrauwen schoten omhoog. ‘Rechten? Echt waar?’

Ik verstijfde door zijn overduidelijke sceptische blik.

‘Ja, echt waar.’ Ik klonk nu niet meer beleefd, maar eerder ijzig. Ik hoopte dat mijn toon zijn ballen eraf zou vriezen. Sommige mensen zouden Micah misschien het voordeel van de twijfel geven, maar ik herkende zijn oordelende blik maar al te goed en ik voelde me niet verplicht om aardig te zijn tegen iemand die geen moeite deed om zijn neerbuigende toon te verbergen. ‘Verbaast dat je?’

‘Een beetje. Je ziet er niet uit als iemand die rechten studeert.’ Micahs blik viel op mijn borst en ik voelde kleine steekjes van vernedering.

Naast me verstijfde Josh, en zijn zorgeloze houding maakte plaats voor een duistere spanning in de lucht om ons heen.

‘Ik realiseerde me niet dat rechtenstudenten een bepaalde uitstraling hadden.’ Ik weerstond de drang om mijn armen voor mijn borst over elkaar te slaan. Die voldoening gunde ik Micah niet. ‘Hoe horen ze er dan uit te zien?’

Hij lachte en had niet eens het fatsoen om beschaamd te kijken door mijn woorden. ‘Je weet wel wat ik bedoel.’

‘Nee, dat weet ik niet.’ Josh had zijn mond geopend voordat ik iets kon zeggen en zijn toon klonk misleidend luchtig. ‘Wat bedoel je, Micah?’

Voor het eerst flitste er ongemak op het gezicht van zijn collega toen hij zich realiseerde dat het gesprek niet de richting op ging die hij wilde.

‘Je weet wel.’ Hij zwaaide wat met zijn hand in een poging het weg te wuiven. ‘Het was een grapje.’

Josh’ lach raakte zijn ogen niet. ‘Grapjes horen grappig te zijn.’

‘Maak je niet zo druk, man.’ Micahs frons van ongemak ging over in irritatie. ‘Luister, het enige wat ik zeg, is dat ik het niet had verwacht, oké?’

‘Dat is niet wat je zegt. Je zegt dat je aannames doet over haar intelligentie op basis van haar uiterlijk, wat niet echt eerlijk is, toch?’ Zijn normaal gesproken vriendelijke toon kreeg een dodelijk randje. ‘Als ik bijvoorbeeld een aanname over jou zou doen, dan zou ik denken dat je gezien de Harvard-kleren die je altijd draagt een arrogante klootzak was, terwijl je alleen maar op Harvard bent aangenomen omdat je achternaam in hun nieuwste natuurwetenschappengebouw staat gegraveerd. Maar dat laatste is vast niet waar. Je bent namelijk wél afgestudeerd aan Harvard Med, met de laagste cijfers van de klas, maar toch. Dat zegt wel íéts.’

Micahs mond viel open terwijl zich een brok emotie in mijn keel vormde die weigerde weg te gaan.

Ik kon me de laatste keer dat iemand het voor me had opgenomen niet herinneren. Het gaf een gek gevoel, warm en dik, als honing door mijn aderen.

‘Hoe dan ook, ik ben er niet blij mee dat je zo onbeleefd bent tegen mijn date.’ Josh’ stem klonk nu hard. ‘Dit is een werkuitje, dus verontschuldig je, loop weg en dan laten we het daarbij. Maar als je Jules ooit nog eens respectloos behandelt, dan zorg ik er zelf voor dat je op de eerste hulp terechtkomt.’

Micahs neusvleugels trilden, maar hij was niet zo dom om ertegenin te gaan. Niet terwijl Josh keek alsof hij heel erg hoopte dat de man nog eens te ver zou gaan zodat hij hem kon slaan.

‘Het spijt me.’ Micahs vlakke verontschuldiging was ongeveer net zo oprecht als krokodillentranen. Hij draaide zich om en liep weg, terwijl zijn lichaam trilde van woede.

Een beladen stilte daalde neer.

De spanning in Josh’ lichaam trok weg, maar zijn kaken bleven strak op elkaar geklemd.

Ik deed mijn best om de brok in mijn keel weg te slikken, maar het lukte me niet. ‘Dat had je niet hoeven doen.’

‘Wat?’ Hij draaide het dopje van zijn waterfles en nam een slok.

‘Mij verdedigen.’

‘Ik verdedigde je niet. Ik wees die klootzak erop dat hij een klootzak is.’ Hij wierp me een zijdelingse blik toe. ‘Bovendien ben ik de enige die gemeen tegen je mag zijn.’

Ik produceerde een beschamend waterig lachje. Ik was het zo gewend om zelf de strijd aan te gaan, dat ik niet zeker wist hoe ik me moest gedragen als iemand voor me opkwam.

Josh hoorde mijn aartsvijand te zijn, maar nu bleek hij aan mijn kant te staan. In dit geval tenminste.

‘Nou, als er één ding is waar je goed in bent, dan is het wel in een klootzak zijn.’ Ik wreef de stof van mijn jurk tussen mijn vingers. Het gladde katoen kalmeerde mijn zenuwen.

‘Ik ben overal goed in, Red.’ Josh’ woorden vielen over me heen als een warme deken.

We keken elkaar aan. Elektriciteit hing tussen ons in de lucht en trok door mijn rug.

Ik kende Josh al jaren, maar dit was de eerste keer dat ik hem zo goed en duidelijk zag.

De scherpe lijnen van zijn jukbeenderen naar zijn hoekige kaken. Zijn diepe, donkere ogen als gesmolten chocolade, omringd door wimpers die zo lang waren dat het voor mannen verboden zou moeten zijn. Zijn ronde wenkbrauwen en de sterke, sensuele lijnen van zijn lippen.

Waarom was het me nooit eerder opgevallen hoe ongelooflijk oogverblindend knap Josh Chen was?

Ik had het natuurlijk altijd al verstándelijk geweten, net zoals ik wist dat de aarde rond was en de oceanen diep. Het was onmogelijk voor iemand met zulke gelaatstrekken, die op zo’n manier samengevoegd waren, om iets anders dan knap te zijn.

Maar dit was de eerste keer dat ik het echt erváárde. Het was net alsof je een doorzichtig plastic zeil van een kunstwerk trok en het eindelijk in zijn volle glorie zag.

Josh balde zijn handen tot vuisten voordat hij ze weer ontspande.

‘Ze ruimen het eten bijna op.’ De woorden kwamen er ruw en hees uit, alsof het pijn deed om te praten. ‘Dus als je nog meer wilt, moeten we dat nu pakken, voordat de picknick is afgelopen.’

De geladen sfeer verdween, maar de effecten ervan bleven als een soort tinteling op mijn huid liggen.

‘Oké. Meer eten.’ Ik schraapte mijn keel. ‘Ik heb altijd zin in meer eten.’

We schepten onze borden in stilte vol voordat we onder een van de grote eikenbomen langs de rand van het park gingen zitten. Het meeste eten was al op, maar het was ons gelukt om de laatste burgers te pakken en een chocoladecupcake om te delen.

‘Je collega’s mogen je graag, op Micah de klootzak na.’ Ik sneed de cupcake in tweeën met een plastic mes en gaf Josh zijn deel.

Hij nam hem aan en zijn mondhoeken krulden zich tot een lach. ‘Klink niet zo verbaasd. Ik ben een aardig mens, Red.’

‘Mmm.’ Ik wierp een blik op hem terwijl we aten. We hadden gekibbeld, we hadden seks gehad, maar toch was er veel wat ik nog niet over hem wist.

Hoe kon je zo weinig over iemand weten die je al zeven jaar kende?

‘Wilde je altijd al dokter worden? En kom niet met een grapje over dat je als kind al doktertje speelde,’ voegde ik eraan toe toen ik de fonkeling in zijn ogen zag. ‘Als ik de grap kan voorspellen voordat je hem uitspreekt, is hij stom.’

Een diepe lach borrelde in Josh’ borst op. ‘Punt gemaakt.’ Hij leunde tegen de stam van de boom en strekte zijn benen voor zich uit. Een bedachtzame uitdrukking verscheen op zijn gezicht. ‘Ik weet niet zeker wanneer ik besloot om dokter te worden. Ergens was dat vanwege alle verwachtingen, denk ik. Dokter, advocaat, ingenieur. De stereotiepe carrières voor Chinees-Amerikaanse kinderen. Maar aan de andere kant…’ Hij twijfelde. ‘Dit gaat cliché klinken, maar ik wil mensen helpen, snap je? Ik weet nog dat ik in het ziekenhuis zat te wachten toen Ava bijna was verdronken. Het was de eerste keer dat ik me realiseerde dat de mensen om me heen niet eeuwig zouden leven. Ik was doodsbang. En ik bleef maar denken… Wat nou als ik bij haar was geweest, die dag bij het meer? Had ik haar dan kunnen redden? Zou ze dan überhaupt wel in het water zijn beland? En mijn moeder. Wat als ik eerder al had gezien dat er iets mis was en hulp voor haar had geregeld…’

Een diepe pijn verspreidde zich door mijn lichaam toen ik zijn stem lichtjes hoorde breken.

Voorzichtig legde ik een hand op zijn knie, wensend dat ik beter was in het troosten van mensen. ‘Je was nog maar een kind,’ zei ik zachtjes. ‘Wat er is gebeurd was niet jouw schuld.’

‘Dat weet ik.’ Josh staarde naar mijn hand op zijn blauwe spijkerbroek. Zijn keel bewoog toen hij hard slikte. ‘Maar toch voelt het wel zo.’

De pijn nam toe.

Hoelang leefde hij al met die schuldgevoelens en hield hij die voor zichzelf? Ik betwijfelde of hij Ava erover had verteld, vooral omdat dit schuldgevoel met haar te maken had. Misschien had hij het Alex wel verteld toen ze vrienden waren, maar ik kon me niet voorstellen dat de stijve, ijzige Alex nou zo geruststellend was geweest.

‘Je bent een goede broer en je bent een goede dokter. Als je dat niet was, zou ik het wel hebben gehoord. Geloof me.’ Ik glimlachte ondeugend. ‘Ik ben van alle roddels op de hoogte.’

Dat leverde me een flauw lachje op. ‘O, dat weet ik. Jij en Ava hielden nooit op met tetteren.’

Mijn hart sprong in mijn keel toen hij mijn hand bedekte met de zijne en onze vingers verstrengelde. Hij kneep en dat gebaar zei meer dan woorden hadden gekund.

Drie maanden geleden zou ik hem nooit vrijwillig hebben aangeraakt en hij zou nooit naar mij zijn gekomen om getroost te worden.

Maar hier zaten we dan. We bevonden ons in de vreemdste versie van wat onze relatie dan ook was. Niet echt vrienden, maar ook niet echt vijanden. Gewoon onszelf.

‘En jij? Waarom ben je advocaat geworden?’ vroeg Josh.

‘Ik ben nog geen advocaat.’ Ik bleef stil zitten, bang dat de kleinste beweging de breekbare weldadige rust tussen ons zou verstoren. ‘Maar eh, Legally Blonde is een van mijn favoriete films.’ Ik lachte toen zijn wenkbrauwen zijn haargrens raakten. ‘Luister eerst, oké? Die film was het begin. Daarna ben ik uit nieuwsgierigheid informatie over rechtenopleidingen gaan opzoeken en kwam ik in een spiraal terecht. Hoe meer ik over het vak leerde, hoe meer het idee me aanstond van…’ Ik zocht naar het juiste woord. ‘Het hebben van een doel, denk ik. Mensen helpen hun problemen op te lossen. Bovendien betalen bepaalde gebieden binnen het rechtenvak erg goed.’ Mijn wangen werden warm. ‘Dat klinkt oppervlakkig, maar financiële zekerheid is erg belangrijk voor me.’

‘Dat is niet oppervlakkig. Geld is niet alles, maar we hebben het wel nodig om te overleven. Iedereen die zegt er geen interesse in te hebben, liegt.’

‘Zou kunnen.’

Het werd weer comfortabel stil tussen ons. De gouden lentezon wierp een zachte gloed over het park en het voelde alsof ik in een droom leefde waarin de rest van de wereld niet bestond. Geen verleden, geen toekomst, geen Max, examens of geldzorgen.

Was dat maar zo.

‘Dus, wat je eerder zei.’ Josh draaide zijn hoofd om naar me te kijken. ‘Goede broer en dokter?’ Hij trok zijn hand terug. Ik miste onmiddellijk het contact voordat hij weer aan mijn vlecht trok en een scheve grijns vormde met zijn mond. ‘Was dat een compliment, Red?’

‘Mijn eerste en laatste voor jou, dus geniet er maar van.’

‘O, dat zal ik zeker doen. Van elk woord.’ De verleidelijke toon in zijn stem schoot rechtstreeks naar de plek tussen mijn benen.

‘Mooi,’ lukte het me te zeggen.

Wat gebeurde er met me? Misschien had iemand een afrodisiacum in het eten gedaan, want het lukte me niet meer om níét te blozen bij Josh.

Wat was begonnen als een nepdate, veranderde al snel in een existentiële crisis. Josh haten was een van de dingen in mijn leven die altijd vast zouden staan, net zoals mijn liefde voor karamel-mokka’s, mijn afkeer van cardio en mijn hobby van op regenachtige dagen afgelegen boekhandels bezoeken. Als mijn haat voor hem zou verdwijnen, wat zou er dan overblijven?

Mijn hart begon sneller te kloppen. Waag het niet om daaraan te denken.

Josh’ glimlach verdween en er bleef een intensiteit achter die zorgde voor een rilling van mijn hoofd tot mijn tenen.

Een eindeloze seconde strekte zich tussen ons uit, vergezeld door dezelfde geladen sfeer van eerder, voordat een lach van iemand dichtbij de stilte verbrak.

Josh en ik trokken ons tegelijkertijd terug.

‘We kunnen maar beter…’

‘Ik moet maar eens gaan…’

Onze stemmen mengden zich gehaast.

‘Ik moet nog inpakken voor Eldorra,’ zei ik, ook al was onze vlucht pas over vijf dagen.

Als Bridgets bruidsmeisjes zouden Ava, Stella en ik er eerder heen vliegen om ons voor te bereiden op de bruiloft, met dank aan Alex’ privéjet. Josh hoefde niet eerder te komen, maar waarom zou je commercieel vliegen als je dat ook privé kon doen?

‘Oké. Ik blijf hier, om te helpen met opruimen.’ Josh haalde een hand door zijn haar. ‘Bedankt dat je er was. We zijn erin geslaagd om elke koppelpoging af te weren.’

‘Bedankt voor de uitnodiging. Ik was blij dat ik kon helpen.’

Het was even ongemakkelijk stil.

Gezien onze afspraak zouden we naar zijn huis moeten gaan voor seks, want dat was het belangrijkste onderdeel van onze afspraak, maar na ons gesprek van net, voelde dat… verkeerd.

Josh dacht waarschijnlijk hetzelfde, want hij zei verder niets behalve: ‘Tot gauw, Red.’

‘Ik zie je later.’

Ik begon sneller te lopen tot ik bij de uitgang van het park was, te bang om achterom te kijken voor het geval Josh de verwarring op mijn gezicht zou zien.

Hij werkte de hele week en dus zou ik hem niet zien tot onze reis naar Eldorra. Ik kon die tijd wel gebruiken om even te resetten en terug te keren naar mijn normale toestand, oftewel: hem aantrekkelijk vinden maar ook ontzettend irritant.

Ik had alleen het akelige gevoel dat wat het ook was dat onze wereld op zijn kop had gezet, dat wel permanent had gedaan. Niet in één middag, maar in alle momenten die naar vandaag hadden geleid. Onze wapenstilstand in de kliniek, onze skilessen, onze avond in Vermont, onze seksafspraak. De Hyacinth en de bibliotheek en de honderden korte momenten waarop ik aan Josh had gedacht en niet dezelfde irritatie voelde als vroeger.

Maar als je Jules ooit nog eens respectloos behandelt, dan zorg ik er zelf voor dat je op de eerste hulp terechtkomt.

Dat is niet oppervlakkig.

Was dat een compliment, Red?

Ik wist niet wat ik moest vinden van deze vreemde, nieuwe gevoelens voor Josh, maar ik wist één ding zeker: we zouden nooit meer teruggaan naar hoe het vroeger was.

HOOFDSTUK 28

Josh

Achteraf gezien was het misschien wel het ergste idee dat ik ooit had gehad om Jules mee te nemen naar de picknick. Het feit dat ik de koppelaars van het ziekenhuis te slim af was geweest, was het niet waard dat ik nu de hele tijd de middag in mijn hoofd afspeelde als een of andere kapotte grammofoonplaat die ik maar niet wilde weggooien.

Je was nog maar een kind.

Wat er is gebeurd was niet jouw schuld.

Elke keer als ik aan ons gesprek onder de boom dacht, wilde ik het moment terugdraaien en stilzetten, zodat we daar voorgoed konden blijven.

De stralende zon, eten op ons schoot, de leegte in mijn borst die iets minder leeg was met Jules erbij.

Maar het kon niet.

Het was prima om met haar naar bed te willen, maar niet om haar te willen bellen na een slechte dag.

Het maakte niet uit dat zij de enige persoon was met wie ik kon praten zonder bang te zijn voor een oordeel. Vanaf nu zouden er geen soort-van-dates meer zijn, zelfs geen neppe. En al helemaal geen slaappartijtjes of shirtuitleenmomenten.

Ik had het shirt dat ze na de Hyacinth had gedragen nog steeds niet gewassen. Uiteindelijk zou ik dat wel doen, maar het rook nog niet vies. Het rook lichtjes naar haar: warm en kaneelachtig met een vleugje amber.

Dezelfde geur overspoelde mijn zintuigen terwijl ik mijn gezicht in haar nek begroef en dieper in haar stootte, om zo het onverzadigbare verlangen in mijn buik te verlichten. Maar door elke stoot en kus nam dat verlangen alleen maar toe, en mijn frustratie zorgde ervoor dat ik haar nog harder begon te neuken.

Het hoofdeinde van het bed knalde ritmisch tegen de muur terwijl ik in Jules stootte, mijn spieren strak en mijn huid nat van het zweet van het afgelopen halfuur.

Die middag waren we in Athenberg geland en Jules en ik zaten waarschijnlijk op dezelfde golflengte, aangezien ze twintig minuten nadat we hadden ingecheckt voor mijn deur had gestaan met niets meer dan een: ‘Wil je seks?’

Ze had niks gezegd over de picknick, de bibliotheek of een andere regel die we hadden gebroken, goddank. We wilden allebei maar al te graag terug naar onze status quo en ik ging daar met plezier in mee.

Als ik nu maar gewoon het verlangen naar Jules uit mijn systeem kon neuken, dan was ik gelukkig.

‘Josh.’ Haar harde kreun echode door de hotelkamer terwijl ze in mijn rug klauwde en om me heen explodeerde.

Jules neukte precies zoals ze ruziemaakte: intens en fel, zonder zich in te houden. Het was verslavend.

Het heerlijke brandende gevoel van haar nagels paste bij het vuur in mijn aderen terwijl ik een hand voor haar mond sloeg en haar kreun dempte.

‘Sst. Straks maak je iedereen nog wakker.’ Ik klemde mijn kaken op elkaar in een poging om mijn eigen orgasme op afstand te houden terwijl haar poesje zich om me heen samentrok. Jezus. Het zou illegaal moeten zijn voor iemand om zo verdomd goed te voelen. ‘Je wilt toch niet dat je vrienden je horen, of wel soms?’

Mijn suite lag tegenover de kamer van Jules en Stella, en maar twee deuren van de kamer van Alex en Ava. Alex was aan het videobellen in de vergaderruimte beneden en Ava en Stella deden een dutje voordat vanavond Bridgets vrijgezellenfeest van start zou gaan, maar ik wilde geen risico nemen.

We namen al genoeg risico door hier recht onder Ava’s neus rond te sneaken.

Het feit dat het bed tegen de muur knalde zou me misschien al verraden, maar daarvan kon ik nog zeggen dat het geluid uit een andere kamer op dezelfde verdieping was gekomen.

Jules kreunde, maar toen ik mijn hand wegtrok, hield ze zichzelf gelukkig in toen ze een tweede keer kwam.

Ze drukte haar gezicht tegen mijn schouder terwijl haar lichaam trilde van haar orgasme.

‘Braaf meisje,’ fluisterde ik. ‘Hou dat geschreeuw binnen, Red. Ik ben de enige persoon die mag horen hoeveel je houdt van mijn lul in dat strakke, kleine poesje van je.’

Nog een luidere kreun.

Haar poesje klemde zich een laatste keer om me heen, nog strakker dan de eerste keer, en een verblindend orgasme overspoelde me met zoveel kracht en zo onverwachts dat ik een paar tellen sprakeloos was.

Toen de naschokken eindelijk waren weggeëbd, viel ik tegen haar aan en genoot van de sensatie van haar zachte rondingen tegen mijn lichaam. Ze voelde zo verdomd perfect. Ik werd in de verleiding gebracht om voorgoed daar te blijven, om mezelf in haar warmte te verliezen.

Ik stond mezelf nog een moment toe om van het gevoel te genieten voordat ik me met tegenzin terugtrok. Ik gaf Jules een flesje water uit de minibar van het hotel en mijn mondhoeken trokken in een grijns toen ik haar tevreden, wazige uitdrukking zag.

‘Bedankt.’ Ze nam een slokje en haar stem klonk slaperig van de orgasmes die ze had gehad. ‘Ik ga zo weg. Alleen…’ Een gaap verliet haar mond. ‘Geef me eventjes.’

Teleurstelling trok door mijn borst bij het idee dat ze weg zou gaan, totdat ik het gevoel onderdrukte. Dit is alleen maar seks, herinnerde ik mezelf eraan.

‘Zolang het maar eventjes is. Ik wil niet dat je per ongeluk blijft slapen.’ Ik ging naast haar in bed liggen. Mijn handen jeukten om haar dichterbij te trekken, maar in plaats daarvan legde ik ze achter mijn hoofd.

Ze keek boos naar me en haar tevredenheid maakte plaats voor irritatie. ‘Ik zie dat de klootzak terug is.’

‘Hij is nooit weggegaan.’

‘Dat is wel duidelijk.’ Jules stapte uit bed en trok haar blouse aan.

‘Ik maak een grapje, Red.’ Ik leunde naar voren en pakte haar pols vast voordat ze haar blouse dicht kon knopen. ‘Blijf nog maar wat langer als je wilt. Ava en Stella zijn echt nog niet wakker en klaar om iets te gaan doen.’

Ik trok haar terug in bed. Ze stribbelde nog een tel tegen voordat ze naast me ontspande. Ze wist dat ik gelijk had. Als ze nu zou gaan, had ze niets anders te doen dan alleen door het hotel te lopen.

‘Wat waren jullie vanavond eigenlijk van plan?’ vroeg ik.

‘Uit eten gaan en dan naar de club.’ Jules trok haar neus op. ‘Ik wou dat we Bridget een goed vrijgezellenfeest konden geven, maar vanavond is de enige avond waarop ze ook maar een beetje tijd overheeft en dus houden we het simpel.’

Mijn wenkbrauwen schoten omhoog tot mijn haar. ‘Ga je met de koningin van Eldorra naar een club? In Eldorra?’

‘We vermommen ons.’

Ik staarde naar Jules en ik had geen idee of ze een grapje maakte. Ze staarde met een ernstig gezicht terug.

‘Vermommen,’ herhaalde ik. ‘Ik zeg het niet graag, Red, maar een pruik en zonnebril zullen niet genoeg zijn om de bekendste vrouw van het land te vermommen.’

‘We gaan geen zonnebrillen dragen,’ zei ze verontwaardigd. ‘Niemand draagt ’s avonds een zonnebril, behalve sukkels. Nee, we hebben een visagist ingehuurd om onze gezichten te transformeren.’

‘Zit je me nou te dollen? Hoe de fuck gaat een visagist je gezicht transformeren?’

‘Een vakkundige visagist kan veel,’ zei Jules stijfjes. ‘Het is wel duidelijk dat je nog nooit een voor-en-nafilmpje van make-uptransformaties op YouTube hebt gezien.’

Ik wreef over mijn gezicht. Het gesprek werd met de seconde idioter. ‘Nee, dat klopt, want ik draag geen make-up.’

‘Dus? Je bent geen astronaut, maar dat weerhoudt je er niet van om filmpjes over raketlanceringen te kijken.’

‘Ja, maar raketten zijn cool.’

‘Dat is make-up ook.’

‘Dat vind ik niet.’

Ze haalde haar schouders op. ‘Je hebt altijd al een slechte smaak gehad.’

‘Ik ga met jou naar bed, of niet soms? Wat zegt dat dan over jou?’

Jules strekte haar armen boven haar hoofd uit en gaapte. ‘Dat ik een lieftallig, vrijgevig mens ben die uit medelijden met jou het bed in duikt als niemand anders…’

Ze slaakte een gilletje toen ik haar optilde en een harde tik op haar billen gaf voordat ik haar op mijn schoot zette. Haar rug zat tegen mijn borst gedrukt en ik bracht een hand om haar heen om haar benen te spreiden.

‘Ga zo door en de volgende tik is tussen je benen, Red.’ Ik wreef als waarschuwing met mijn duim over haar nog opgezwollen klit. ‘En dat doe ik niet zachtjes.’

Een rilling trok door haar lichaam, maar ze zakte tegen me aan en zei niets meer terwijl ik haar streelde.

Ja, dit hoorde alleen maar om seks te draaien, maar ik zou toch een eikel zijn als ik haar de deur uit trapte zonder wat plezier na de seks?

Ik wreef met mijn handen over haar benen, haar buik, naar haar borsten. Het was eerder troostend dan seksueel en ik genoot ervan hoe verdomd zacht ze was. Zacht en warm en perfect voor mij gemaakt. Haar rondingen pasten in mijn handen als puzzelstukjes die ik nooit wilde neerleggen.

‘Wat doe jij vanavond terwijl wij uit zijn?’ Ze maakte een zacht, tevreden geluid terwijl ik haar borsten kneedde.

‘Misschien iets drinken. De stad ontdekken.’ Ik had geen idee. ‘Ik verzin wel iets.’

‘Alex is ook alleen.’

Mijn hand hing stil voordat ik hem liet vallen. ‘Ik snap niet wat dat met mij te maken heeft.’ Mijn lichte toon stond in contrast met het plotselinge strakke gevoel in mijn schouders.

Jules’ zucht zweefde naar mijn oren. ‘Ik zeg alleen maar dat het pijnlijk is om te zien hoe jullie elkaar vermijden. Ik kan me niet voorstellen dat het leuk is om zo’n wrok te koesteren. Het is vermoeiend om boos op iemand te zijn, en er zijn bijna drie jaar voorbijgegaan. Misschien…’ Haar toon verzachtte en plotseling klonk het alsof ze ver weg was. Ik vroeg me af of ze het net zozeer over zichzelf had als over mij. ‘Misschien is het tijd om te vergeven, ook al vergeet je niets.’

Ik legde mijn hoofd tegen het hoofdeinde en sloot mijn ogen. ‘Misschien.’

Het was niet zo dat ik dat niet wilde. Het was zo dat ik niet wist hoe ik dat moest doen. Elke keer als ik het probeerde, stak het verleden zijn lelijke kop weer op om me terug te trekken.

Hoe kon ik iets loslaten wat mij weigerde te laten gaan?

‘Dat zou…’

Een klop op de deur onderbrak haar. ‘Josh?’ Ava’s stem drong mijn kamer binnen.

Jules schoot overeind en draaide haar hoofd naar me om. We staarden elkaar met grote ogen aan.

‘Mag ik binnenkomen? Ik geloof dat je mijn rugzak hebt,’ zei Ava. ‘Daar zit mijn laptop in.’

Fuck. Mijn blik gleed naar de zwarte rugzak. We hadden dezelfde gekocht tijdens de uitverkoop een paar jaar terug.

Ik maakte mezelf voorzichtig van Jules los, stapte uit bed en ritste de tas open. Ja, daar had je Ava’s laptop, tussen haar notitieboek en een blauwe map. Nog een keer fuck.

Ik moest op het vliegveld per ongeluk haar rugzak hebben gepakt in plaats van de mijne.

Ik gebaarde naar Jules dat ze de badkamer in moest gaan, maar ze bleef als bevroren op het bed zitten, en ze zag eruit als een wassen beeld van zichzelf.

‘Kun je die later komen halen?’ riep ik. Mijn hart bonsde in mijn borst. ‘Ik ben eh, druk.’

Ik zou de deur wel kunnen openen om haar de rugzak te geven, maar dat kon ik onmogelijk doen op een manier waarop ze het bed niet zou zien.

‘Ik heb mijn laptop nodig. Ik moet wat werken voordat we vanavond uitgaan.’

Fuck, alweer.

Ik stapte naar het bed toe, maar Jules kwam eindelijk in actie. Ze sloeg de deken om zich heen en dook zo snel de badkamer in dat ze net een waas was. Ik wachtte totdat de deur achter haar dicht was gegaan voordat ik de rugzak pakte en de deur opende.

‘Hé.’ Ik duwde de tas in de handen van mijn zus. ‘Kijk eens. Ik zie je later.’ Ik probeerde de deur dicht te doen, maar Ava duwde die met samengeknepen ogen weer open.

‘Waarom gedraag je je zo vreemd?’

‘Ik gedraag me niet vreemd.’ Zweet bedekte mijn voorhoofd. ‘Ik ben geïrriteerd omdat je me stoorde.’

‘Wat was je dan aan het doen?’

‘Eh, trainen.’ Technisch gezien was dat waar. Seks was de beste vorm van cardio. ‘Ik dacht dat je een dutje aan het doen was.’

Ze keek me vreemd aan. ‘Ik ben weer wakker.’ Haar blik gleed van mijn warrige seksharen naar mijn strakke schouders. Een lichtgroene kleur verscheen op haar huid. ‘Wacht… Heb je hier een meisje? Kwam dat gebonk van jou? Dat was waar ik wakker van werd.’

Mijn gezicht werd snel warm.

‘Hoe kan dat nou? We zijn letterlijk een uur geleden aangekomen.’ Ava sloeg haar hand voor haar mond. ‘Ik geloof dat ik ga overgeven. Je mag geen seks hebben als ik je kan horen. Dan ben ik voor het leven getekend.’

‘Je overdrijft, en wat kan ik zeggen? Ik ben een legende.’ Ik gaf haar mijn arrogantste lach. ‘Ga nu maar snel weg voordat ze uit de badkamer komt. Niets verpest de sfeer meer als een klein zusje dat haar neus in zaken steekt waar die niet thuishoort.’

‘Geloof me, ik wil niet…’ Ava’s blik viel op iets achter me. ‘O, dat is gek. Jules heeft precies dezelfde schoenen.’

Shit! Ik had de deur per ongeluk open laten gaan terwijl we aan het praten waren.

Jules’ kleren lagen uit het zicht, maar daar stonden haar schoenen, recht voor het bed.

Het feit dat het niet in Ava opkwam dat die schoenen van Jules konden zijn, gaf maar aan hoe erg we elkaar niet mochten.

‘Dan zijn ze vast populair.’ Ik forceerde een lach en weerstond de drang om het zweet van mijn voorhoofd te vegen. ‘Had je me dat maar niet verteld. Er is niets wat de sfeer meer verpest dan die duivelse vrouw. Maar goed.’ Ik duwde Ava verder de gang in. ‘Goed om je te zien. Kom niet terug. Tenzij je de symfonie van dichtbij wilt horen.’

We kokhalsden allebei tegelijk.

Als de sfeer niet al dood was, dan lag die nu zeker twee meter onder de grond te rotten bij het idee dat mijn zusje zich in dezelfde kamer zou bevinden als waar ik seks had.

‘Ik ga mijn ogen en oren uitspoelen met bleek.’ Ava rilde.

Ik wachtte totdat ze terug in haar kamer was voordat ik de deur sloot en mijn voorhoofd ertegenaan legde. Opluchting koelde het zweet op mijn huid, maar mijn hart ging nog steeds tekeer alsof ik meedeed aan de Indy 500.

‘Dat was op het nippertje.’

Ik tilde mijn hoofd op en zag Jules om de hoek van de badkamerdeur kijken, haar ogen groot.

‘Door deze rotdingen waren we er bijna bij.’ Ik gaf met mijn voet een duwtje tegen haar schoenen.

‘Dat zijn mijn favoriete schoenen, Josh. Het is niet hun schuld.’ Ze stapte de badkamer uit en pakte haar kleren op van de vloer. ‘We hadden dit niet in het hotel moeten doen. Dat was dom. Als ze ons had betrapt…’

Mijn gezicht betrok. Jules had gelijk. Het wás ook dom om in het hotel seks te hebben terwijl onze vrienden in kamers op dezelfde gang sliepen. We hadden elk moment betrapt kunnen worden.

Normaal zou ik nooit zo roekeloos zijn, maar…

Ik keek toe terwijl Jules zich aankleedde en mijn hart ging nog steeds flink tekeer, hoewel het gevaar was geweken.

Om de een of andere reden verliet alle logica altijd mijn hoofd als ik bij Jules was.

HOOFDSTUK 29

Josh

Jules glipte ertussenuit toen ze zeker wist dat er niemand in de gang was en ik bleef alleen achter.

Rusteloos douchte ik, ik ging naar de sportschool, douchte weer en keek Fast Five in mijn kamer terwijl de meiden zich klaarmaakten en naar het paleis vertrokken. Alleen leden van de koninklijke familie mochten voor de bruiloft in het paleis verblijven, dus ook al waren de meiden bruidsmeisjes van Bridget, wij zaten op kosten van de kroon in een vijfsterrenhotel.

Normaal gesproken had ik er geen moeite mee om mezelf te vermaken terwijl ik op reis was, maar de paparazzi buiten het hotel weerhielden me ervan om naar buiten te gaan.

Helaas waren er geen stimulerende activiteiten in het hotel, ook al was het hier zo luxe. Restaurants met Michelinsterren en een wereldberoemde spa waren allemaal leuk en aardig, maar ik had meer spanning nodig.

Alex is ook alleen.

Jules’ woorden echoden door mijn hoofd. Wat was híj aan het doen? Baby’s eten en levens verpesten waarschijnlijk.

Tegen de tijd dat het avond was, verveelde ik me zo erg dat ik naar hem toe had kunnen gaan.

Ik werd door het idee in de verleiding gebracht, maar in plaats van dat ik op zijn deur klopte, ging ik naar beneden, naar de bar. Die was eerder vandaag dicht geweest, maar toen ik er aankwam, voelde ik opluchting door mijn longen trekken toen ik de gloed van lichten zag.

Ik stapte naar binnen en nam de ruimte van twee verdiepingen in me op, met zachte blauwe banken en een enorme muur van glinsterende flessen achter de gepolijste mahoniehouten bar. De mooiste bar in DC kon hier niet eens aan tippen.

Ik nam plaats op een blauwe leren kruk en wachtte totdat de barkeeper alles klaar had staan. Waarschijnlijk had hij de bar pas net geopend, want wij waren de enige mensen hier en het was vreemd rustig, op de zachte jazzmuziek uit onzichtbare speakers na.

Ergens verlangde ik naar een mensenmassa, maar een ander deel van me genoot van de stilte.

Zoals op andere gebieden van mijn leven had ik geen idee wat ik verdomme wilde.

Ik tikte met mijn vingers op de bar en bestudeerde de flessen, op zoek naar een goed drankje om de avond mee te beginnen, maar op dat moment doorbrak een stem de stilte.

‘Is deze plek bezet?’

Het tikken stopte. Mijn spieren trokken strak.

Ik draaide me naar de nieuwkomer om, wensend dat ik roomservice had besteld in plaats van dat ik naar een openbare plek was gegaan met Alex in de buurt.

Mijn voormalige beste vriend stond een paar meter bij me vandaan, gekleed in dezelfde zwarte coltrui en broek die hij in het vliegtuig aan had gehad. Vermoeidheid was in de lijnen van zijn gezicht te zien en ik voelde een lichte steek van bezorgdheid in mijn borst.

Volgens Ava was zijn slapeloosheid door de jaren heen beter geworden, maar er waren nog steeds periodes dat hij dagenlang niet sliep, om daarna vervolgens helemaal in te storten.

Ik dacht terug aan een paar voorvallen van vroeger, toen hij soms midden in een gesprek of studiesessie in slaap viel.

Maar dat ging me niks meer aan.

‘Overduidelijk niet.’ Mijn blik ging naar de lege kruk naast me.

‘Dat is niet wat ik bedoelde,’ zei Alex koeltjes.

Een spier vertrok in mijn kaak. Die eikel maakte dingen nooit makkelijk.

In dat geval is hij bezet.

De woorden lagen op het puntje van mijn tong, maar Jules’ stem zweefde toen weer door mijn hoofd.

Het is vermoeiend om boos op iemand te zijn, en er zijn bijna drie jaar voorbijgegaan. Misschien is het tijd om te vergeven, ook al vergeet je niets.

Drie jaar.

Die hadden zich als een eeuwigheid uitgestrekt en waren tegelijkertijd in een oogwenk voorbijgegaan.

In die tijd hadden Alex en ik maar één moment gehad waarop alles tussen ons seminormaal leek te zijn – onze skitrip in Vermont.

Ik gaf nostalgie de schuld van mijn volgende woorden. ‘Hij is helemaal van jou.’

Verbazing flitste op zijn gezicht voordat hij het weer in een uitdrukkingsloos masker trok.

Alex nam plaats net toen de barkeeper klaar was en op ons afkwam. ‘Bedankt voor het wachten,’ zei hij, met een licht accent. ‘Wat kan ik voor jullie inschenken?’

‘Voor mij een Macallan zonder ijs.’ Alex keek niet eens naar het menu voordat hij bestelde. Er was geen twijfel over mogelijk dat zo’n fancy bar als deze Macallan had.

De barkeeper knikte en richtte zich toen tot mij.

‘Een Stella, alsjeblieft.’ De enige Macallan die ik dronk, was uit de fles thuis, hoewel die nu leeg was nadat ik mijn verdriet om Tanya’s dood had weggedronken.

Daarbuiten was whisky te duur voor mijn geneeskundestudielening.

‘Ik zie dat je nog steeds bagger drinkt,’ zei Alex toen de barkeeper wegliep om onze drankjes in te schenken.

‘Ik zie dat jij nog steeds geen smaak hebt gekregen?’ kaatste ik terug. ‘Dat is niet erg, man. Ze laten je nog steeds binnen bij de club voor miljardairs als je toegeeft dat je bier lekker vindt.’

‘Bier smaakt naar urine met koolzuur.’ Elk woord kwam er met zijn ijzige precisie uit, maar bevatte ook een ondertoon van humor. ‘Bovendien ben ik niet van plan om een discussie over smaak te voeren met iemand die zich voor Halloween ooit als rat verkleedde.’ Hij was even stil voordat hij eraan toevoegde: ‘Een rat met een rode bandana.’

‘Mijn god, dat was één keer.’ Ik had me voor Halloween een keer verkleed als gladiator, Superman, dokter (niet bepaald mijn origineelste kostuum, dat geef ik toe), Wally van Waar is Wally? en honderd andere personages, maar toch had iedereen het altijd over die verdomde rat. ‘Ik deed dat om te bewijzen dat ik iedereen kon versieren, ook al was ik verkleed als rat. En dat is me ook gelukt.’

De Morgenstern-tweeling. Het was een mooie avond geweest.

De herinnering aan een van mijn favoriete triootjes verbeterde mijn humeur altijd, maar vanavond was dat niet het geval. Ik voelde niet eens een sprankje opwinding of lust.

Gek.

‘Dat is wat je altijd zegt.’ Alex klonk niet onder de indruk.

‘Omdat het zo is. Vraag maar aan de Morgensterns.’

‘Als jij je daardoor beter voelt.’

Een frons verscheen tussen mijn wenkbrauwen. ‘Je bent zo’n verdomde klootzak. Ik snap niet hoe we ooit vrienden kunnen zijn geweest,’ gromde ik terwijl ik met een knikje mijn drankje van de barkeeper aannam.

Alex’ mondhoeken draaiden omhoog, maar de sfeer tussen ons was ineens geladen met het verleden – straatbasketbalwedstrijden, studiesessies laat op de avond, feestjes, jongensuitjes en willekeurige memes die we elkaar overdag stuurden.

Nou, ik stuurde hem memes en hij antwoordde dan met emoji’s die fronsten of met hun ogen rolden, maar Alex had een slecht gevoel voor humor, dus ik verwachtte niet dat hij mijn geweldige meme-collectie zou waarderen.

Jules’ advies had me misschien wel een zetje gegeven om hem de hand te reiken, maar de waarheid was dat ik het miste om een beste vriend te hebben. Ik miste het om Álex als mijn beste vriend te hebben. Hij was kil, onbeschoft en verschrikkelijk chagrijnig, maar hij was er wel altijd voor me geweest. Elk gevecht waar ik in verwikkeld was geraakt, elke slechte dag die ik had gehad, hij kwam me er altijd uit halen en met me praten.

Ik nam een slokje bier om het plotselinge strakke gevoel in mijn keel weg te spoelen terwijl Alex stilletjes van zijn glas dronk.

Het begon drukker te worden in de bar en al snel was er genoeg rumoer om de stilte tussen ons te dempen.

Ik had mijn biertje op en wilde er net nog een bestellen, toen Alex me voor was.

‘Nog twee Macallans.’ Hij schoof zijn creditcard over de bar en wierp een blik in mijn richting. ‘Ik betaal.’

Mijn eerste reactie was om zijn aanbod af te slaan, maar ik was niet zo dom om nee te zeggen tegen een gratis kwaliteitsdrankje.

‘Bedankt.’

‘Geen dank.’

Nog meer stilte. God, wat was dit pijnlijk.

‘Hoe gaat het tussen jou en Ava?’ vroeg ik uiteindelijk.

Ava hield nooit op met praten over hun relatie, maar zij was het eerste echte vriendinnetje van Alex en ik was verdomd nieuwsgierig naar zijn perspectief. Als ik het niet met mijn eigen ogen had gezien, dan had ik nooit geloofd dat hij in staat zou zijn een langdurige relatie te onderhouden.

Alex’ gezicht verzachtte. ‘Goed.’

‘Goed. Dat is nogal wat uit jouw mond.’ Ik maakte geen grapje. Het positiefste wat ik hem ooit had horen zeggen, was ‘prima’.

De lekkerste steak gebakken door een wereldberoemde chef? Prima.

Een vlucht in een privéjet? Prima.

Afstuderen aan Thayer met de hoogste cijfers van zijn klas? Prima.

Voor iemand die zo slim was, had hij een erg beperkt vocabulaire.

‘Ik hou van je zus,’ zei Alex simpel.

Mijn glas stopte halverwege mijn mond. Natuurlijk wist ik dat hij van Ava hield, maar ik had in geen miljoen jaar gedacht dat hij dat zou toegeven aan iemand anders behalve haar.

De Alex die ik kende kon sentimentaliteit niet verdragen. En dan ook nog eens verbale sentimentaliteit? Dan zakte zijn tolerantie onder het nulniveau.

‘Mooi.’ Ik kreeg de controle over mijn hand weer terug. Mijn glas raakte mijn mond en whisky vloeide mijn maag in, maar de schok van Alex’ verklaring bleef hangen. ‘Want als je haar weer kwetst, dan haal ik die stok uit je reet en steek ik je ermee.’

‘Als ik haar nog een keer kwets, dan laat ik je dat doen.’

Er ging een gespannen tel voorbij voordat ik kort lachte. ‘Je bent veranderd.’

Ergens kon ik die verandering wel waarderen, maar ergens betreurde ik het hoeveel tijd er voorbij was gegaan sinds onze vriendschap was geëindigd. Genoeg tijd om misvormde spiegelbeelden van onszelf te worden: dezelfde mensen, maar getransformeerd door de veranderingen van de afgelopen tijd.

‘Iedereen verandert. Zonder verandering zouden we net zo goed dood kunnen zijn.’ Dat zou inspirerend kunnen klinken als Alex die zin niet had gezegd met net zoveel emotie als een blok ijs. ‘Nu we het toch over Ava hebben…’ Hij rolde zijn lege glas tussen zijn vingers, zijn uitdrukking nog norser dan normaal. ‘Ik had gehoopt dat we konden praten voordat de meiden terug zijn.’

‘Wat denk je dan dat we nu aan het doen zijn? Bidden?’

‘Ik bedoel echt praten.’

Mijn glimlach viel weg.

Daar was-ie dan. De enorme, trompetterende olifant in de kamer.

Alex en ik hadden dit gespreksonderwerp al vermeden sinds onze ruzie nadat hij het met Ava had uitgemaakt.

Over dat hij alleen maar vrienden met me was geworden om dichter bij mijn vader te komen.

Over dat hij Ava had gebruikt en haar hart had gebroken.

Over dat hij acht jaar lang, verdomme, tegen me had gelogen.

Hij had geprobeerd contact met me te zoeken toen hij en Ava weer samen waren, maar ik had hem genegeerd en we hadden nooit een echt gesprek gehad.

Dat werd wel een keertje tijd, maar toch weerhield dat mijn maag er niet van om samen te knijpen bij het vooruitzicht om het verleden op te rakelen.

‘Ik begrijp waarom je nog steeds boos op me bent. Ik heb je… vertrouwen geschonden, door wat ik heb gedaan. Maar ik…’ Alex was even stil en zocht overduidelijk naar de juiste woorden. Een sprakeloze Alex Volkov was iets wat je niet vaak zag en ik zou er meer van hebben genoten als ik niet zo afgeleid was door het brandende gevoel in mijn borst. ‘Ik heb nooit veel vrienden gehad,’ zei hij uiteindelijk. ‘Iedereen wilde altijd iets met me doen omdat ik rijk en slim was en ze kon helpen te krijgen wat ze wilden.’ Hij noemde die eigenschappen op zo’n emotieloze manier op, zo zelfverzekerd, dat hij eerder analytisch dan arrogant overkwam. ‘Dat waren relaties die beide partijen wat opleverden en dat vond ik best. Maar jij was mijn eerste echte vriend. Ook al waren mijn bedoelingen in het begin slecht, alles daarna was wel echt.’

Het branden nam toe. ‘Het is gestoord wat je hebt gedaan.’

‘Dat weet ik.’

Ik wreef met een hand over mijn gezicht en deed mijn best om de strijd in mijn hoofd te onderdrukken.

We waren bij een splitsing in de weg gekomen. Ik kon op het pad blijven dat ik de afgelopen drie jaar al had bewandeld, of ik kon de enige uitweg nemen die ik had.

De eerste optie was comfortabel en vertrouwd, de tweede onbekend en doodeng. Ik wilde niet opnieuw verraden en voorgelogen worden.

Maar Jules had gelijk. Het wás vermoeiend om boos te blijven, en de laatste tijd was ik al zo uitgeput. Fysiek, mentaal, emotioneel.

Soms was het al een hele taak om te ademen.

‘Er zijn bijna drie jaar voorbijgegaan.’ Ik was dicht bij de uitgang, maar toch kon ik mezelf er nog niet toe brengen om die sprong te maken. ‘Waarom begin je hier nu over?’

‘Omdat je de koppigste persoon bent die ik ooit heb ontmoet. Als iemand je een richting op probeert te duwen, doe jij je best om de andere richting op te gaan.’ Droge humor klonk door in zijn woorden. ‘Maar wat ik deed, was verkeerd en… het spijt me. Grotendeels dan.’

Wat de fuck? ‘Dat was de ergste verontschuldiging die ik ooit heb gehoord.’

‘Ik wil niet iemand worden die zo vaak zijn verontschuldigingen moet aanbieden dat hij er goed in wordt.’

Typische Alex-logica.

‘Maar als ik niet had gedaan wat ik deed, dan zouden we nooit vrienden zijn geweest en mijn leven…’ Nog een stilte, langer dit keer. ‘Mijn leven zou dan niet eens de helft zijn van wat het nu is,’ eindigde hij zachtjes.

Het brandende gevoel in mijn borst verspreidde zich en ik slikte. ‘Je wordt sentimenteel, Volkov. Laat je zakelijke tegenstanders dat maar niet weten of ze verslinden je levend.’

‘Integendeel. Meer sentimentaliteit in mijn persoonlijke leven betekent dat ik ergens anders meer stoom kwijt moet. Dit is juist erg voordelig voor de zaken.’ Alex straalde tevredenheid uit.

‘Dat geloof ik best.’ Ik wreef weer over mijn gezicht en deed mijn best om te bedenken wat ik nu moest doen. Dit was niet bepaald hoe ik me had voorgesteld dat vandaag zou gaan toen ik vanochtend wakker werd. ‘Je weet toch dat we niet zomaar weer terug kunnen naar vrienden zijn en doen alsof er niets is gebeurd?’

Zijn kaak verstijfde. ‘Dat weet ik.’

‘Maar… als je ooit samen naar een Nats-wedstrijd of zoiets zou willen als we terug zijn in DC, dan zou ik daar niks op tegen hebben,’ voegde ik er bruusk aan toe.

Alex ontspande en een glimlach verscheen rond zijn mond. ‘Je mist de vipplaatsen, of niet soms?’

‘Echt wel. Ik vind het niet erg om omgekocht te worden als je weer bij mij in de gratie wilt komen.’

‘Ik zal het onthouden.’

Ik dronk mijn tweede drankje op voordat ik vroeg: ‘Hoe wist je dat Ava de ware voor je was?’

Ik was nog nooit verliefd geweest. Dat wilde ik ook niet per se, maar ik wilde wel weten wat Alex’ stenen hart had gebroken. Voordat hij en Ava samen waren, geloofde ik echt dat er robots waren met meer gevoelens dan de man naast me.

‘Ik vind het fijn om bij haar te zijn.’

‘Je meent het. Wees specifieker.’

Hij zuchtte. ‘Het is makkelijk om bij haar te zijn,’ zei hij na een lange tel. ‘Ze begrijpt me op een manier waarop niemand anders me begrijpt, ook al zien we de wereld allebei op een compleet verschillende manier. Als ik niet bij haar ben, wou ik dat ze er was. Als ik wel bij haar ben, wil ik dat het moment voor eeuwig duurt. Door haar wil ik een beter mens zijn, en als ik denk aan een wereld waarin zij niet bestaat…’ Zijn kaken verstrakten. ‘Dan wil ik elke centimeter ervan afbranden.’

Ik staarde hem aan. ‘Holy shit. Wie ben jij en wat de fuck heb je met Alex Volkov gedaan?’ Ik gaf hem een klopje op zijn rug. ‘Wie je ook bent, je zou voor een moordeditie van een Hallmark-film moeten schrijven.’

Alex staarde me kwaad aan. ‘Als je ooit doorvertelt dat ik dat heb gezegd, dan vil ik je levend met een roestig mes om de pijn erger te maken.’

‘Aha. Precies. Moordend romantisch.’

‘Je vipplaatsen bungelen aan een zijden draadje, Chen.’

‘Hé, vergeet niet dat ík degene ben die jóú moet vergeven. Gedraag je.’ Ik gebaarde naar de barkeeper om nog iets te bestellen.

Ondanks mijn grappen bleef mijn brein Alex’ woorden maar herhalen.

Als ik niet bij haar ben, wou ik dat ze er was. Als ik wel bij haar ben, wil ik dat het moment voor eeuwig duurt.

Ik had dat nog nooit bij een vrouw gevoeld… op één na.

Onbewust kwamen er beelden van de afgelopen maanden in me op. Ik en Jules onder de boom bij de picknick. Toen ik haar vertelde over Tanya’s dood in de bibliotheek. De schattige manier waarop ze fronste als ze zich concentreerde, en de trotse lach die haar gezicht deed stralen toen ik eindelijk zei dat ze klaar was voor de oefenpiste in Vermont.

Hoe ze lachte, hoe ze smaakte en hoe ik me voelde als ik bij haar was, alsof ik nooit meer weg wilde.

Ik had de schuld gegeven aan een combinatie van lust en opkomende vriendschap, maar stel dat…

Nee. Fuck, nee.

Mijn handen begonnen te zweten. Ik sloeg mijn drankje achterover zonder er echt iets van te proeven.

Ik vond Jules niet leuk. De helft van de keren dat we seks hadden, deden we dat uit woede, wat wel sexy was, maar dat ik haar graag neukte, betekende niet dat ik iets anders van haar wilde.

Dus wat dan nog als ze niet zo verschrikkelijk was als ik aanvankelijk had gedacht? Ze was nog steeds Jules.

Om gek van te worden, sarcastisch, vreselijk irritant… en trouw, gepassioneerd, zo prachtig soms dat het pijn deed om naar haar te kijken.

Wat zou ik doen in een wereld waarin Jules niet bestond? Ik zou die wereld afbranden, maar…

Fuck, waarom was het hier zo warm?

Mijn telefoon trilde: ik werd gebeld. Ik nam op, blij om de afleiding. Ik zou met alle liefde honderd telemarketeers te woord staan als ik mijn verontrustende gedachten dan kon uitzetten.

‘Hallo?’ Ik herkende het nummer niet, het begon met het landnummer van Eldorra. Misschien was het het paleis of zo.

‘Hé, ik ben het,’ zei Ava. Ze klonk timide.

‘Wat is er aan de hand? Hoor je nu niet in de club te staan?’

Mijn korte moment van opluchting vanwege de afleiding zakte weg toen ze haar situatie uitlegde. Godverdomme. Ik had eerder dan wel meer opwinding gewenst, maar ik had erbij moeten zeggen dat dít niet was wat ik in gedachten had. ‘Oké, ik kom eraan… Nee. We hebben het er later wel over.’

Er verscheen een diepe V tussen Alex’ wenkbrauwen terwijl hij luisterde naar mijn gesprek.

‘Wat is er?’ vroeg hij toen ik had opgehangen.

‘Ava en de meiden.’ Ik ging staan en trok mijn jack aan, en was de deur al bijna uit. ‘Ze zijn gearresteerd.’

HOOFDSTUK 30

Jules

Even ter verdediging, ik had een goede reden om de neus van een gast te breken en onbedoeld een clubgevecht te beginnen. Die lul had Ava’s billen gepakt en was tegen haar op aan het schuren ook al had ze nee gezegd en hem geprobeerd weg te duwen. Toen de pogingen van mij en Stella om ertussen te komen niet hadden gewerkt, deed ik wat ik moest doen. Ik tikte hem op zijn schouder, wachtte totdat hij was omgedraaid en sloeg hem vol in het gezicht.

Zijn vrienden waren er vervolgens bij gesprongen en nou, je kunt wel raden hoe het toen verderging.

In de VS zouden we simpelweg de club uit zijn gegooid, maar dankzij de strenge wet op de openbare ordeverstoring in Eldorra zaten we nu allemaal, inclusief Lul en zijn vrienden, vast in een cel.

‘Gelukkig was Br… onze andere vriendin niet bij ons,’ zei ik, in een poging optimistisch te blijven. ‘Dan zou het pas een rommeltje zijn geweest.’

Ava en Stella mompelden iets instemmends.

Bridget was een normale naam in Eldorra, maar ik was liever voorzichtig voor het geval de agent die ons naar de uitgang bracht, de link legde. Maar goed, we hadden wel onze echte namen moeten geven toen we hierheen werden gebracht. Als iemand van het personeel ook maar af en toe een tijdschrift las, dan zou die ons hebben herkend als Bridgets bruidsmeisjes, hoe goed de visagist zijn werk om ons te vermommen ook had gedaan.

Ik trok mijn bruine pruik recht. Dankzij de pruik, mijn gekleurde contactlenzen en de geweldige skills van de visagist herkende ik mezelf of mijn vriendinnen nauwelijks. Op deze manier hadden we van de club kunnen genieten totdat Bridget eerder was weggegaan omdat ze morgenochtend een interview met Vogue Eldorra had. Ze had er echter op gestaan dat wij moesten blijven feesten – het was namelijk wel onze laatste avond van ‘vrijheid’ voordat de gekte rondom de bruiloft zou losbarsten.

Toen had het ons een goed idee geleken, maar nu, na drie uur te hebben vastgezeten met het vooruitzicht van een woedende Josh, leek het een grote fout te zijn geweest.

Angst trok door mijn maag terwijl we de receptie binnenliepen.

We hadden ons ene telefoontje gebruikt om Josh te bellen en hem te vragen ons hier weg te halen. Nou, Ava had dat gedaan. Ze had ook Alex kunnen bellen, maar ze was bang hem ongerust te maken, en dus had ze in plaats daarvan haar broer gebeld. Zo had ze meer tijd om een manier te vinden om deze situatie aan haar vriendje uit te leggen. Josh zou ook flippen, maar in een iets mindere mate dan Alex.

Het bleek echter dat we die moeite niet hadden hoeven doen.

Alex én Josh stonden ons op te wachten bij de uitgang, hun gezichten gespannen.

‘Gaat het wel?’ Alex was in twee stappen de ruimte door en pakte Ava’s armen vast. Bezorgdheid brandde in zijn ogen terwijl hij haar onderzocht op verwondingen.

Gelukkig waren we zonder kleerscheuren weggekomen, op mijn opgezwollen knokkels, de gebroken neus van die Lul en een paar gekrenkte ego’s na.

‘Het gaat prima,’ stelde Ava hem gerust. ‘Echt.’

Alex perste zijn lippen op elkaar, maar zei niets meer terwijl we het gebouw verlieten en in de auto stapten die buiten op ons wachtte.

De dikke stilte hing in het luxe interieur van de auto terwijl Ava, Stella en ik onze vermommingen afdeden en onze make-up eraf haalden met de natte doekjes die ik in mijn tas had zitten. De visagist had mijn neus een andere vorm gegeven, een erg realistische moedervlek op mijn bovenlip gezet en dikkere en donkere wenkbrauwen getekend die met mijn pruik matchten. Het voelde een beetje gek om in de weerspiegeling van het autoraam mijn masker eraf te zien komen terwijl ik met een doekje over mijn gezicht wreef.

Josh en Alex hadden niks over onze vermommingen gezegd toen ze ons zagen, en ze zeiden niets terwijl we ons ervan ontdeden.

Ik voelde een steek van onrust in mijn maag. Normaal gesproken zou Josh de eerste zijn die een sarcastische opmerking zou maken, dus zijn stilte voorspelde niets goeds.

Toen we halverwege de weg terug naar ons hotel waren, opende Alex weer zijn mond. ‘Wat,’ zei hij, zijn stem zo ijzig dat ik kippenvel op mijn armen kreeg, ‘is er verdomme gebeurd?’

Mijn vriendinnen en ik wisselden een blik. Ava had Josh een korte verklaring gegeven, maar hij wist niet alle details en we konden Alex de waarheid niet vertellen.

‘Een of andere gast betastte me en ik gaf hem een klap,’ zei ik terwijl ik zo vrij was om de waarheid te verdraaien. ‘Toen escaleerde alles. Wie had gedacht dat Eldorra zo’n strenge wetgeving had over vechten in clubs?’

Ava wierp een verraste blik in mijn richting. Ze opende haar mond, maar ik fronste en mijn blik ging naar Alex.

Ze sloot haar mond, ook al leek ze niet blij te zijn. Ze wist net zo goed als ik dat Alex een moord zou plegen als hij erachter kwam dat een of andere gast haar had betast, en dat soort bloedvergieten hadden we niet nodig twee dagen voor Bridgets bruiloft.

Een schaduw viel over Josh’ gezicht door mijn antwoord, maar hij zei niets.

‘Aha.’ Alex’ gezicht was niet te lezen, maar hij streek een lok haar uit Ava’s gezicht met een tederheid die ik niet van hem had verwacht. ‘Hoe ziet de andere gast eruit?’

Ik glimlachte. ‘Ik heb zijn neus gebroken.’

Ik zag een flauw lachje rond Alex’ mond voordat hij die weer in de plooi trok.

‘Mooi. Ik heb een aanzienlijk bedrag betaald om jullie politiedossiers hier te laten wissen dus het kan het maar beter waard zijn.’

Hij trok Ava dichter tegen zich aan en drukte een kus boven op haar hoofd toen ze naar hem toe leunde. Hij fluisterde iets in haar oor en ze mompelde iets terug waardoor de spanning uit zijn schouders verdween.

Het waren heel normale handelingen. Niks geks. En toch voelde ik zo’n sterk en onverwacht verlangen in me dat ik me moest wegdraaien.

Ik geloofde er heilig in dat mensen geen partner nodig hadden om gelukkig te zijn. Als iemand een relatie wilde, dan was dat prima. Zo niet, ook goed. Hetzelfde gold voor kinderen, trouwen et cetera. Er bestond geen universeel plan voor geluk. Iemands leven zou net zoveel voldoening moeten geven zonder partner als met.

Maar toch waren er momenten, zoals nu, dat ik ernaar verlangde om zo’n onvoorwaardelijke liefde te ervaren. Om iemand te hebben die voor me zorgt, in goede en slechte tijden, en ondanks de onvermijdelijke fouten die ik maak.

Hoe zou het zijn om iemand te hebben die zoveel van me hield dat ik me geen zorgen hoefde te maken dat elke kleine handeling hem zou wegduwen?

‘Nee, nee, nee!’ Mijn moeder trok de krultang uit mijn hand.

‘Kijk nou wat voor zooitje je ervan hebt gemaakt.’ Ze gebaarde naar de krullen die ik het afgelopen uur had geperfectioneerd. ‘Alastair is hier straks en ik zie eruit alsof ik een rattennest op mijn kop heb zitten. Hoe vaak moet ik je nog leren hoe je dit moet doen? Wat voor zin heeft het om een dochter te hebben als die niks goed kan doen?’

Mijn tanden verdwenen in mijn onderlip. ‘Maar ik heb het precies gedaan zoals je…’

‘Hou je grote mond.’ Adeline liet de nog hete krultang op tafel vallen en trok een borstel door haar haren met scherpe, harde halen, waardoor al mijn werk ongedaan werd gemaakt. ‘Je hebt dit expres gedaan, hè? Je wilde dat ik er lelijk uitzag.’ Haar ogen liepen vol tranen. ‘Nu moet ik jouw fout fiksen.’

Ik beet harder in mijn lip, totdat de metaalachtige smaak van bloed mijn mond vulde. Ze zag er helemaal niet lelijk uit. Ze was prachtig, zoals altijd. Mijn moeder was niet zo jong als op de foto’s van de schoonheidswedstrijden die door het hele huis stonden, maar haar huid was nog gaaf, zonder rimpels. Haar haren hadden een kastanjebruine kleur en elke vrouw in de stad was jaloers op haar lichaam.

Iedereen zei dat ik op haar leek, vooral nu ik geen puistjes meer had en ik eindelijk een echte beha aan kon. Jongens begonnen aandacht aan me te besteden, inclusief Billy Welch, de leukste jongen van mijn tweedejaarsklas op de middelbare school.

Ik dacht dat mijn moeder blij zou zijn dat ik op haar leek, maar elke keer als iemand er iets over zei, kreeg ze een duistere blik in haar ogen en verzon ze een excuus om weg te lopen.

‘Ga weg. Ik wil je niet meer zien.’ Adeline liet haar blik over me heen glijden, van top tot teen. Haar woede verdubbelde, totdat het een tastbaar monster in de kamer werd. ‘Ga weg!’

De tranen stroomden over mijn wangen.

Ik rende haar kamer uit en de mijne in. Ik sloeg de deur achter me dicht en kroop in mijn bed, waar ik mijn gesnik met mijn kussens probeerde te dempen. Onze muren waren zo dun dat ze me waarschijnlijk kon horen, en mijn moeder haatte het als ik huilde. Ze zei dat een vrouw dat niet hoorde te doen.

Mijn gehik en gesnik vulde de kamer.

Ze had het recht om boos te zijn. Ze had een date met de rijkste man van de stad, die al onze geldproblemen zou kunnen wegnemen als ze zouden trouwen zoals ze graag wilde.

Wat als ze door mij die kans zou mislopen omdat ik haar kapsel had verpest? Wat als hij het uitmaakte met haar en ze me voorgoed zou haten?

Mijn moeder en ik waren vroeger beste vriendinnen, maar de laatste tijd kon ik niets goed doen en bleef ze maar boos op me worden.

Toen mijn tranen op waren, veegde ik mijn ogen af met mijn handen en haalde diep en bevend adem.

Het was oké. Het kwam wel goed.

De volgende keer zou ik haar haren goed doen. Dan zou mijn moeder weer van me houden. Dat wist ik zeker.

Ik knipperde het brandende gevoel in mijn ogen dat die herinnering had veroorzaakt weg.

Mijn telefoon trilde tegen mijn been net toen we bij het hotel aankwamen. Mijn maag trok samen toen een foto van mij in Athenberg verscheen. Een of andere lul op het vliegveld had die vast gemaakt.

Max: Ik zag dit op een roddelblog. Je ziet er goed uit, J.

Max: Maar we weten allebei dat je er op camera altijd al goed uitzag.

Ik haatte deze ‘nonchalante’ berichten van Max meer dan de dreigende berichten. Ze waren een constante herinnering aan zijn aanwezigheid in mijn leven. Elke keer als ik maar even ontspande, kreeg ik er weer een en was de spanning terug.

Dat was natuurlijk ook zijn bedoeling. Max wilde me martelen met de onzekerheid, en daar slaagde hij nog in ook.

Ik veegde het zweet van mijn handen af aan mijn benen toen ik de auto uit stapte en het hotel in. Alex, Josh, Ava, Stella en ik namen in stilte de lift naar de vierde verdieping en mijn vrienden waren hun kamer al in verdwenen toen Josh’ stem me tegenhield.

‘Ik wilde je even spreken.’

Ik verstijfde en mijn maag trok weer samen, om een heel andere reden dit keer. Het laatste wat ik nodig had was om van alle mensen uitgerekend door Josh uitgefoeterd te worden.

Toch stapte ik zonder te protesteren zijn kamer in en de deur ging zachtjes achter ons dicht.

We namen een groot risico, gezien het feit dat we vanmiddag bijna door Ava waren betrapt, maar dat was nu wel mijn minste zorg.

Josh zei niets, maar dat hoefde ook niet. Zijn stille oordeel prikte in mijn huid, vertrouwd en stekend.

Ik kon wel raden wat hij dacht.

Dat dit mijn schuld was. Dat ik een slechte invloed had. Dat ik Ava weer in de problemen had gebracht.

Het was altijd mijn schuld.

‘Zeg het maar gewoon.’ Ik staarde naar het donkere scherm van de tv aan de muur en nam mijn slordige haren en vermoeide gezicht op. Deze avond was een complete nachtmerrie geworden. Mijn enige troost was dat Bridget was vertrokken voordat alles mis was gegaan – nu had zij tenminste geen extra stress voor de bruiloft.

Mijn kin trilde toen Josh op me afkwam, en zo dichtbij ging staan dat zijn lichaamswarmte me omringde.

‘Gaat het wel?’ vroeg hij zachtjes. Hij legde zijn hand in mijn nek en wreef rondjes met zijn duim.

De druk in mijn borst zwol op als een ballon. ‘Ja.’

‘Jules, kijk naar me.’

Ik perste mijn lippen op elkaar en schudde mijn hoofd, bang dat dan de dam zou breken die mijn tranen tegenhield.

‘Jules.’ Josh ging voor me staan en pakte mijn kin tussen zijn duim en wijsvinger voordat hij die omhoogduwde en me zo dwong hem aan te kijken. Ik zag de bezorgdheid doorschemeren in zijn stenen masker. ‘Wat is er?’

‘Niets. Ik ben gewoon moe en wil slapen, dus schreeuw maar gewoon tegen me zoals altijd en dan hebben we dit gehad.’

Verrassing verscheen in zijn ogen. ‘Waar heb je het over?’

Ik wreef over mijn armen en wou dat ik iets meer aanhad dan mijn groene zijden mini-jurk. ‘Vanavond. Ava is door mijn schuld gearresteerd, ik heb een slechte invloed et cetera. Ik ken het script wel. Je hebt me nooit goed genoeg gevonden.’

Een spier vertrok in zijn sterke kaak. ‘Dat heb ik nooit gezegd.’

‘Maar wel gedacht.’

Josh liet zijn hand zakken en wreef over zijn gezicht. ‘Ik geef toe dat toen Ava me belde, ik pissig was dat jullie weer in de problemen waren geraakt, maar ik maakte me met name zorgen. Niet alleen om haar.’ Zijn stem klonk nu zachter. ‘Maar ook om jou.’

‘Waarom?’

‘Waarom wat?’

‘Waarom kan het je iets schelen?’

De stilte hing zo gespannen tussen ons in dat die elk moment kon breken.

Josh’ adamsappel bewoog op en neer toen hij hard slikte, maar hij zei niets.

Mijn hart verkrampte. Precies. Dat dacht ik al.

‘Je hoeft niet te doen alsof het je iets kan schelen alleen maar omdat we seks hebben.’

Het feit dat hij deed alsof hij bezorgd was, was honderd keer erger dan wanneer hij niet bezorgd was, want dan kreeg ik valse hoop en valse hoop maakte je kapot. Dat was een van de belangrijkste lessen die ik al vroeg had geleerd. Door alle keren dat ik had gedacht dat mensen iets om me gaven terwijl ze alleen maar iets van me wilden, en zodra ze dat hadden, hadden ze me zonder erbij stil te staan opzijgegooid. Totdat ze weer iets van me wilden natuurlijk.

‘Ik heb gehoord wat je zei,’ voegde ik eraan toe, door de brok in mijn keel heen. ‘Tegen Ava.’

Josh fronste. ‘Waar heb je het over?’

‘In het eerste schooljaar. Onze studentenkamer.’ Ergens schaamde ik me dat ik iets van zo lang geleden weer naar boven haalde, maar dat moment bleef aan me vastgeplakt zitten als klimop, om me door de jaren heen langzaam te verteren. ‘Ik hoorde je haar zeggen dat ze geen vrienden meer met me mocht zijn.’

Ik trok de band van mijn tas hoger op mijn schouder terwijl ik door de gang naar mijn kamer liep. Mijn professor had een noodgeval en kon niet naar de campus komen en dus had ik een tussenuur. Misschien kon ik naar een van de boekhandels dicht bij de campus gaan nadat ik mijn schoolboeken had gedropt.

Buiten voorspelden grijze wolken regen en er was niets knussers dan om een boekhandel te verkennen tijdens een regenbui. Ik kon het geritsel van bladzijden al horen en de unieke zoete, muffe geur van oude boeken al ruiken.

Ik stopte voor mijn kamer en haalde mijn sleutelkaart uit mijn tas, maar voordat ik de deur kon openen, kwam een diepe stem me door het dunne hout tegemoet.

‘Waarom kun je niet van kamergenoot ruilen? Ik weet zeker dat de administratie je wel tegemoet wil komen als je de situatie met Jules uitlegt.’

Ik verstijfde en mijn hart bonsde plotseling veel te snel.

‘Omdat ik niet van kamergenoot wíl ruilen, Josh.’ Ava’s strenge woorden verwarmden de rilling op mijn huid. ‘We zijn vriendinnen.’

‘Je kent haar nog maar twee maanden en ze brengt je nu al in de problemen,’ ging Josh ertegenin. ‘Kijk maar wat er is gebeurd met de klokkentoren.’

Mijn gezicht prikte van de warmte. Misschien was het niet bepaald het beste idee geweest om in de klokkentoren van Thayer, die verboden terrein was, in te breken om te gaan drinken, maar het was wel leuk geweest en Ava had iets losbandigs willen doen. Bovendien had de beveiliging van de campus ons met een waarschuwing laten gaan nadat ze ons hadden betrapt, dus we waren niet bepaald in de problemen geraakt of zo.

‘Ze heeft me niet met een pistool gedwongen,’ zei Ava. ‘Wat is je probleem met Jules? Je mag haar al niet sinds je haar hebt ontmoet.’

‘Omdat ik na één blik al wist dat ze voor problemen ging zorgen. En shit, dat heeft ze al gedaan ook.’ Josh zuchtte. ‘Ja, jullie zijn kamergenoten, maar je kent haar nauwelijks. Je kunt best andere vriendinnen maken, Ava. Zij heeft een slechte invloed. Zo iemand heb je niet nodig in je leven.’

Ik had genoeg gehoord.

Ik draaide me op mijn hielen om en liep snel naar de uitgang, met een gekwetst gevoel in mijn borst dat al snel plaatsmaakte voor woede.

Fuck Josh. We hadden elkaar misschien vier keer gesproken en hij had nu al, na één incident, zijn oordeel klaar.

Hij kende me niet zo goed als hij dacht, maar ik wist al dat ik hem haatte.

Josh’ gezicht werd bleek. ‘Dat was zeven jaar geleden,’ zei hij zacht. ‘Mensen veranderen. Meningen ook.’

‘En is die van jou veranderd? Want totdat we seks hadden, behandelde je me net zoals je op school deed.’

Hij kromp ineen. ‘Luister, ik had niet moeten zeggen wat ik zei, maar ik… ik ben beschermend naar Ava, vooral na wat er is gebeurd toen we nog jong waren. Jij weet net zo goed als ik hoe goed van vertrouwen ze is en soms vertrouwt ze de verkeerde mensen. Ik weet dat jij er daar niet een van bent, maar ik kende je toen nauwelijks. Ik maakte me zorgen en ik reageerde overdreven.’

‘En de jaren daarna?’ Ik kon de pijn van die herinnering niet van me afschudden. ‘Je hebt me nooit gemogen.’

‘Omdat jij míj nooit hebt gemogen!’ Josh haalde een hand door zijn haar. Hij stond zo dichtbij dat ik zijn frustratie gewoon kon voelen. ‘We raakten verwikkeld in een eindeloze cirkel van beledigingen en elkaar haten, en ik had geen idee hoe ik daar een einde aan moest maken.’

‘Wat is er dan veranderd? Op de seks na.’

‘Het is niet…’ Hij brak zijn zin af en de brok in mijn keel werd groter.

‘Precies.’ Niet huilen. Niet huilen. ‘Doe niet alsof je bezorgd bent, Josh. Je bakt er niks van.’

Zijn neusvleugels trilden en voor het eerst die avond zag ik woede in zijn ogen flikkeren. ‘Voor iemand die boos is dat ik over je oordeelde, doe je zelf anders ook aardig veel aannames over mij.’

‘Dat betekent niet dat ze niet kloppen.’

Ik slaagde er niet in mijn zin af te maken voordat Josh de afstand tussen ons overbrugde en zijn mond op de mijne drukte. Ik hield me vast aan zijn armen en dwong de pijn in mijn borst weg, ook al reageerde mijn lichaam op het zijne.

‘Is dit wat je wilt dan?’ gromde hij tegen mijn lippen. ‘Alleen maar seks en geen gevoelens?’

‘Dat was altijd al het plan.’ Ik dwong mijn toon luchtig te klinken. ‘Tenzij je dat niet meer aankunt.’

‘Het is net alsof je ervoor lééft om mij boos te maken, Red.’ Hij kneep in mijn polsen voordat hij ze losliet. ‘Ga op je knieën.’

Tegen de tijd dat mijn knieën het tapijt raakten, had hij zijn riem en broek al losgemaakt en voelde ik mijn buik warm worden.

Dit. Dít was waar ik me goed bij voelde.

Geen diepe gesprekken of vriendschap of hoop op een toekomst. Gewoon seks. Dat was alles wat ik ooit had gegeven en het enige wat iedereen van me wilde.

Ik sloot mijn ogen toen Josh bij me naar binnen drong en verloor mezelf in de sensaties van zijn lichaam tegen het mijne. Hij bespeelde me alsof dit ’s werelds meest erotische liedje was, en ondanks de emoties van de avond kwam ik zo krachtig klaar dat mijn hoofd leeg werd.

Maar toen het genot wegzakte, keerde de druk in mijn ribbenkast terug, sterker dan ooit.

Josh’ zware ademhaling klonk oorverdovend in de stilte en een verontrustend deel van me wilde hier blijven en er voorgoed naar luisteren.

‘Ga van me af.’

We lagen allebei nog op de vloer. Zijn lichaam om het mijne heen, en ik voelde elke ademhaling tegen mijn rug.

‘Jules…’ Zijn ruwe stem schraapte langs mijn zenuwen, die toch al aan flarden waren gescheurd.

Dit was fout. Alles was fout.

‘Ik zei: ga van me af.’ Ik duwde hem weg en kwam overeind, waarna ik mijn kleren met trillende handen rechttrok.

Josh keek naar me, zijn gezicht gespannen van spijt en iets anders, wat ik niet kon ontcijferen, maar hij zei niets toen ik wegliep.

Ik wachtte totdat ik in mijn kamer was, waar ik onder de douche stapte, voordat ik instortte onder het gewicht van de avond.

De arrestatie, Max, Josh, alles. Alles raakte me, totdat ik op de vloer neerzakte en mijn knieën tegen mijn borst trok. Pas toen stond ik mezelf toe om voor het eerst in jaren echt te huilen.

Mijn tranen mengden zich met het water en ik bleef zo zitten totdat het water koud was en er niets meer over was behalve stilte.

HOOFDSTUK 31

Jules

Ik stond mezelf één huilbui per jaar toe, dus na mijn douche raapte ik mezelf bijeen en duwde ik alle gedachten aan Max en Josh opzij tot na de bruiloft.

Gelukkig hield het paleis ons bezig met repetities, feestjes en protocollessen. Voordat ik het wist, was het nog maar een halfuur tot de ceremonie.

Bridget, Ava, Stella, Bridgets schoonzus Sabrina (volgens protocol haar officiële matron of honor ) en ik stonden in de bruidssuite voor een laatste check voordat we naar de kathedraal zouden vertrekken waar de huwelijksceremonie zou plaatsvinden.

Zevenduizend gasten. Een live-uitzending voor miljoenen kijkers van over de hele wereld.

Zenuwen fladderden in mijn buik.

‘Ik weet dat ik het al eerder heb gezegd, maar ik wil jullie zo erg bedanken dat jullie hier zijn.’ Bridgets ogen glinsterden van emotie terwijl ze naar ons keek. ‘Ik weet dat de voorbereidingen vermoeiend waren en het is niet makkelijk om zo in the picture te staan, dus ik waardeer het heel erg.’

‘We zouden het voor geen goud willen missen.’ Stella kneep in haar hand en haar ogen straalden door een combinatie van geluk en melancholie.

Dezelfde tegenstrijdige gevoelens trokken door mij heen terwijl de klok aftelde naar de ceremonie. Ik was oprecht gelukkig voor Bridget, vooral na alles wat zij en Rhys hadden moeten doormaken om samen te zijn, maar haar huwelijk betekende het einde van een tijdperk.

Mijn vriendinnen werden volwassen. We waren niet meer de jonge, zorgeloze studenten die we ooit waren. Dat waren we al een hele tijd niet meer, maar op de een of andere manier werd dat me meer duidelijk door Bridgets bruiloft dan door haar kroning.

De dagen van impulsieve weekendjes waren voorbij, van spa-sessies laat op de avond in onze studentenkamer en wekelijkse bijkletsmomenten met koffie en scones in de Morning Roast.

Ava woonde nu samen met Alex en was continu op reis voor haar werk. Bridget was simpelweg koningin en stond op het punt om te gaan trouwen. Stella had het zo druk met haar baan bij het tijdschrift en haar blog dat ik haar nauwelijks zag, ook al waren we huisgenoten.

Maar we waren wel samen, net zoals vroeger, en dat zou ik nooit vanzelfsprekend vinden.

‘Zeg maar tegen Rhys dat hij je goed moet behandelen of hij krijgt met ons te maken,’ voegde Stella eraan toe.

Ondanks haar dreigement wisten we dat we ons geen zorgen hoefden te maken. Rhys behandelde Bridget al als een koningin lang voordat ze die titel had gekregen.

Bridgets zachte lach klonk waterig. ‘Doe ik.’

Iemand klopte op de deur. Freja, de communicatie-assistente, kwam binnen en boog haar hoofd naar Bridget.

‘Uwe Majesteit, bent u klaar?’

Bridget keek voor het eerst die dag ongerust, maar al snel rechtte ze haar schouders en knikte ze.

We checkten nog een laatste keer elkaars haar en make-up voordat we naar beneden liepen, door de lange gang die het gastenverblijf met de oude kathedraal verbond.

De deuren gingen open en alle gedachten vervaagden, behalve dat ik tijdens deze lange wandeling niet moest struikelen.

Minister-presidenten, koninklijke families, beroemdheden. Josh.

Iedereen in het publiek staarde naar me, maar van alle duizenden blikken leek er maar één echt in me te branden toen ik langs de banken liep die waren gereserveerd voor de familie en vrienden van de bruid en bruidegom.

Mijn hart begon sneller te kloppen.

Ik ging bij het altaar staan en richtte mijn blik op de ingang, vastberaden om niet naar een zekere broer van een vriendin in de menigte te kijken.

Niet kijken. Niet kijken. Niet kijken.

Bridget kwam binnen aan de arm van haar grootvader, de voormalige koning Edvard, en een eerbiedige stilte daalde neer.

Aan de andere kant van het altaar leek Rhys bijna niet te ademen. Zijn blik was alleen op Bridget gericht en zijn gezicht gloeide met zoveel liefde dat mijn hart samenkneep. Een meteoor had in de kathedraal kunnen inslaan en dan had hij nog steeds zijn ogen niet van haar af kunnen houden.

Bridgets lach was goed te zien onder haar kanten sluier. Het moment strekte zich tussen hen uit, zo puur en intiem dat het voelde alsof ik stoorde, zelfs met de duizenden gasten om ons heen.

Ik knipperde de tranen weg die zich in mijn ogen hadden verzameld. Ik huilde niet. Dit was gewoon vloeistof waar mijn lichaam te veel van had. Meer niet.

Maar toen de aartsbisschop de ceremonie begon, kon ik mezelf er niet van weerhouden de menigte rond te kijken in een poging mijn emoties te onderdrukken. Het laatste wat ik wilde was lelijk huilen op tv.

Mijn blik gleed over een handjevol Europese royals die ik herkende, een wereldberoemde popzanger en de veelbelovende voetballer Asher Donovan, voordat die op Josh viel.

Daar gaat je voornemen om niet naar hem te kijken.

Hij zat op de tweede rij achter de koninklijke familie, oogverblindend knap in zijn zwarte pak. Hij had zijn haren netjes gestyled waardoor de hoeken van zijn jukbeenderen goed uitkwamen, en zijn koolzwarte ogen brandden zo intens in mij dat ik de warmte onder mijn huid voelde kruipen.

Bons. Bons. Bons.

Mijn hartslag overstemde de woorden van de aartsbisschop terwijl Josh’ ogen me gevangenhielden.

Ik zou weg moeten kijken voordat mijn gezicht op tv aan de hele wereld zou laten zien wat ik nog niet aan mezelf kon toegeven.

En het feit dat ik dat niet kon, maakte me banger dan wat voor chantagemateriaal of monster uit mijn verleden dan ook ooit zou kunnen.

HOOFDSTUK 32

Josh

Als normale huwelijksceremonies al lang waren, dan duurden die van royals eindeloos.

De opwinding om omringd te zijn door ’s werelds rijkste en beroemdste mensen zakte weg naarmate ik langer op die kontverdovende houten bank zat. Ik was blij voor Bridget en Rhys, maar het enige waar ik aan kon denken, was Jules.

De manier waarop we laatst uit elkaar waren gegaan zat me dwars, en als ik de lucht niet snel zou klaren, zou ik nog gek worden, verdomme.

Ik staarde naar haar terwijl ze bij het altaar stond. Ze droeg dezelfde paarse jurk en hetzelfde boeket als de andere bruidsmeisjes, maar ze gloeide op een manier waardoor je onmogelijk kon wegkijken.

Mijn blik gleed over haar gelaatstrekken en ik nam haar volle lippen en de prachtige lijnen van haar lichaam in me op. Toen ze glimlachte toen Bridget binnenkwam, haperde mijn hart even.

Sommige mensen glimlachten met hun mond, maar Jules glimlachte met haar hele gezicht. De fonkeling in haar ogen, het schattige vouwtje in haar neus en het kleine deukje in haar wang… Haar te zien lachen was net alsof je de hemel verlicht zag worden door sterren.

Mijn spieren spanden zich toen ze de menigte rondkeek. Als ze nog één centimeter verder keek… nog één centimeter…

Onze blikken kruisten elkaar. Hielden elkaar vast.

Witte vonken van hyperbewustzijn trokken door mijn rug met zoveel kracht dat ik bijna overeind sprong. Ik klemde mijn hand om mijn knie terwijl Jules’ lach verflauwde en haar gezicht brandde met net zoveel kracht.

De muziek die door de kathedraal klonk verdween naar de achtergrond en ik werd gegrepen door de plotselinge drang om naar het altaar te rennen en haar mee te nemen naar een plek waar we alleen konden zijn.

Dit moment van oogcontact was niet genoeg. Ik had… Fuck, ik wist niet wat ik nodig had. Ik moest me verontschuldigen, het uitleggen, haar weer naar me laten glimlachen net zoals ze deed vóór die avond van laatst.

Ik had Jules niet meer gesproken sinds de avond van Bridgets vrijgezellenfeest. Achtenveertig uur, en haar afwezigheid vrat me nu al levend op.

Als ik niet bij haar ben, wou ik dat ze er was. Als ik wel bij haar ben, wil ik dat het moment voor eeuwig duurt.

Zweet bedekte mijn handpalmen.

Ik had die ene avond opnieuw en opnieuw in mijn hoofd afgespeeld.

De tranen in haar ogen. De pijn in haar stem toen ze me vertelde dat ze me had horen praten met Ava. De manier waarop ze gewoon was weggegaan nadat we seks hadden gehad.

Dat was de eerste keer dat we ons werkelijk aan de regels van onze afspraak hadden gehouden. Zelfs onze vluggertjes van het begin waren geëindigd in een gesprek. Ik had gedacht dat ik er blij mee zou zijn, maar het enige wat ik had gewild was haar terug mijn kamer in trekken en haar pijn wegzoenen.

Meestal probeerde ik me aan mijn beloftes te houden, maar mijn belofte om onze relatie terug te brengen tot alleen seks was sneller gestorven dan een mot die op een lamp afvloog.

Bridget liep tussen de banken door en Jules verdween een seconde uit het zicht. Tegen de tijd dat Bridget voorbij was, had

Jules al weggekeken. Haar blik was nu op de aartsbisschop gericht, zo vastberaden dat ik vermoedde dat ze haar best deed om niet weer naar me te kijken.

Ik balde mijn vuisten naast me op de kerkbank.

We bevonden ons in dezelfde ruimte, maar toch miste ik haar zo dat een moment van oogcontact een diepe pijn in mijn borst had veroorzaakt.

Wat de fuck zei dat eigenlijk over mij?

Als ik niet bij haar ben, wou ik dat ze er was. Als ik wel bij haar ben, wil ik dat het moment voor eeuwig duurt.

Mijn handpalmen begonnen nog meer te zweten.

Het kon niet… Ik kon onmogelijk…

De afgelopen twee maanden trokken op hoge snelheid door mijn hoofd voorbij. Alles wat er was gebeurd, van Vermont tot de laatste avond met haar, mengde zich totdat een kil besef me de adem benam.

Godverdomme.

•

Tegen de tijd dat de ceremonie voorbij was en de receptie begon, was ik een en al zenuwen en stond ik stijf van de emoties. Ik knapte pas toen ik Jules dicht bij de dansvloer zag lachen met Asher Donovan.

Ik had al meerdere keren geprobeerd met haar te praten sinds we de kathedraal hadden verlaten, maar ze had altijd een of andere bruidsmeisjestaak te doen.

Maar nu ze eindelijk even vrij was, ging ze een beetje staan flirten met Asher Donovan, verdomme?

Over mijn lijk.

Ik stormde op ze af en kegelde in mijn haast bijna de minister-president van Denemarken omver. Mijn hart bonsde zo hard, als een territoriaal ritme bij elke stap.

Van mij. Van mij. Van mij.

Tot dit moment was Asher een van mijn sportidolen geweest, maar nu wilde ik zijn ogen eruit krabben omdat hij zo naar haar keek. Alsof ze misschien wel van hem kon zijn terwijl ze zo overduidelijk en onherroepelijk van mij was.

Ashers wenkbrauwen schoten omhoog toen hij me zag aankomen.

‘Pardon.’ Ik dwong een gespannen lachje op mijn gezicht. ‘Ik zou graag Jules even willen spreken.’

Jules’ schouders verstijfden zichtbaar, maar in plaats van dat ze naar mij keek, hield ze haar blik op de andere man gericht.

Mijn bloed brandde.

Ik was nog nooit jaloers geweest vanwege een vrouw, en ik haatte het gevoel. Alsof ik een trein was die regelrecht op een berg afreed, geen controle meer had en op het punt stond om te crashen.

‘Tuurlijk.’ Ashers groene ogen fonkelden geamuseerd. ‘Jules, het was leuk je te ontmoeten.’

‘Vond ik ook.’ Ze glimlachte naar hem en mijn bloed brandde nog heter. ‘Laten we eens afspreken de volgende keer dat je in DC bent. Je hebt mijn nummer.’

Afspreken? Nummer? Wat de fuck?

‘Graag.’ Asher kuste haar wang. Bezitterigheid vlamde warm en lelijk op in mijn borst. Ik wilde hem van haar af trekken en hem op zijn knappe jongensgezicht timmeren. ‘Tot later.’

Jules wachtte totdat hij buiten gehoorafstand was voordat ze zich tot mij richtte. ‘Ja?’

‘Wat de fuck was dat?’ Ik deed mijn best, maar het lukte me niet om de territoriale grom uit mijn stem te houden.

‘Wat was wat?’

Ik klemde mijn kaken op elkaar door haar koele, nonchalante toon. ‘Dát.’ Ik gebaarde in de richting van de voetballer. ‘Met Asher. Waarom heeft hij verdomme je nummer?’

‘Omdat ik hem dat heb gegeven.’ Jules trok haar wenkbrauwen op. ‘Is dat de reden dat je ons zo onbeleefd stoorde? Want we zaten wel midden in een gesprek en als je niks nuttigs te zeggen hebt, wil ik daar graag mee verder.’

Ik werd in de verleiding gebracht om haar over mijn schoot te leggen en haar op haar billen te slaan voor die grote mond van haar, maar er was iets belangrijkers dan Asher waar we het over moesten hebben.

We hadden het later wel over hem.

‘We moeten praten. Onder vier ogen.’ Ik wierp een blik op onze vrienden, maar ze hadden het te veel naar hun zin op de dansvloer om aandacht aan ons te besteden.

‘Ik heb het druk, Josh. Bruidsmeisjesdingen doen.’

‘Die heb je al gedaan.’

Bridget en Rhys hadden hun eerste dans al gehad, de taart was al aangesneden en alle gasten waren aan het dansen, zichzelf aan het bezatten of aan het roddelen.

Wereldleiders: ze waren net zoals iedereen.

‘O, natuurlijk.’ Jules legde een hand op haar borst. ‘Ik respecteer je ervaring als bruidsmeisje. Je weet overduidelijk beter dan ik wat die rol inhoudt.’

Mijn knokkels werden wit. We vielen weer terug in onze oude kibbelgewoonte. Op een ander moment zou ik daar blij mee zijn geweest, had ik het als een teken van normaliteit gezien, maar nu maakte het me woedend.

‘Over vijf minuten wil ik je buiten zien, Red, of ik buig je over mijn schoot en sla je billen rood voor de ogen van elke koning, koningin en president in de wereld,’ gromde ik.

Een donkerroze blos verscheen op Jules’ wangen. ‘Zeg me niet wat ik moet doen.’

‘Daag me dan niet uit.’

Ik draaide me om en liep de balzaal uit.

Jules had waarschijnlijk gehoord dat ik het meende, want ze stond precies vijf minuten later buiten, haar kaken koppig op elkaar geklemd.

We liepen door de gang totdat we bij een zitkamer kwamen waarvan de deur niet op slot zat. Ik deed de deur achter me dicht en toen was het… stil.

We staarden elkaar aan, de sfeer geladen met oude pijn en onuitgesproken woorden.

Je hebt me nooit goed genoeg gevonden.

Ik heb gehoord wat je zei. Tegen Ava.

Wat is er dan veranderd? Op de seks na.

Mijn irritatie van net, toen ik haar met Asher zag, ebde langzaam weg, vervangen door schuldgevoel en schaamte. Ik had nooit geweten dat Jules had meegeluisterd, maar toch voelde ik me een klootzak omdat ik die dingen had gezegd.

‘Waar wil je het over hebben?’ vroeg Jules, haar toon zo stijf als haar schouders.

‘Ik wil…’ Ik twijfelde en wou dat ik iets beters had dan woorden. ‘Me verontschuldigen.’

Ooit zou sorry zeggen tegen Jules Ambrose net zo pijnlijk zijn geweest als mijn eigen tong afsnijden. Maar nu kwamen de woorden er redelijk makkelijk uit.

Ik begreep waarom Jules boos was. Ze had gelijk. Ik was een klootzak.

Ik had laatst al mijn excuses moeten aanbieden, maar ik was zo van mijn stuk geweest door haar woorden dat ik er geen fatsoenlijk antwoord uit had gekregen. Niet alleen op wat er met Ava was gebeurd, maar ook niet op haar vragen daarna.

Wat is er dan veranderd? Op de seks na.

Alles.

Dat was wat ik had moeten zeggen, als ik niet zo blind en laf was geweest.

Onze relatie was begonnen als een seksafspraak, maar had nooit alleen om seks gedraaid. Zelfs toen ik haar haatte, was ik al steeds milder geworden. Elke glimlach, elke lach en elk gesprek had het beeld afgebroken dat ik van haar in mijn hoofd had opgebouwd, totdat er iemand overbleef die ik niet kende, maar die ik niet kon loslaten.

‘Je hebt je excuses al aangeboden,’ zei ze.

‘Nee, niet waar.’ Ik zette nog een stap naar haar toe. ‘Het spijt me dat ik Ava heb gevraagd om haar vriendschap met jou te beëindigen. Dat was gestoord.’

Jules keek weg. ‘Het is al goed.’

‘Dat is het niet. Zelfs al was het niet mijn bedoeling dat je het zou horen, je hoorde het toch. Ik heb je gekwetst en dat spijt me.’

Ze schudde haar hoofd. Een traan gleed over haar wang, glinsterend in het maanlicht, en iets brak in mijn borst. ‘Er was een tijd dat je je nooit verontschuldigd zou hebben.’

‘Er was een tijd dat ik een klootzak was.’

‘Wie zegt dat je dat nu niet meer bent?’

Een flauw lachje trok aan mijn lippen, maar het verdween toen Jules weer sprak.

‘Wat zijn we aan het doen, Josh? Dit hoorde gewoon seks te zijn.’

Dat was ook wat ik mezelf steeds bleef vertellen. Maar ik was te moe om te doen alsof onze afspraak niet in iets was veranderd wat niet door regels kon worden tegengehouden, en het idee dat Jules geloofde dat ik haar gebruikte voor de seks, ook al was ze daarmee zelf akkoord gegaan, verdraaide mijn hart tot een pijnlijke knoop.

Ik had geen problemen met onenightstands. Shit, dat was het enige wat ik ooit had gedaan sinds ik met seks was begonnen. Maar bij Jules voelde het niet goed, als een op maat gemaakt pak dat toch niet lekker zat.

‘Er is een verschil tussen wat iets “hoort te zijn” en wat het daadwerkelijk ís, Red.’

Daar was het dan. De woorden die heel subtiel dubbelzinnig waren.

Ze bleven in de lucht hangen, terwijl het zo stil was geworden dat ik Jules sneller kon horen ademen en de staande klok in de hoek kon horen tikken.

Tik. Tok. Tik.

Ik had geen idee vanaf wanneer precies ik Jules niet meer haatte en naar haar begon te verlangen. Het enige wat ik wist, was dat dat zo was, en ik wilde nooit meer terug.

‘Misschien zou het niet zo moeten zijn.’

Ik verstijfde. ‘Wat,’ zei ik, mijn stem kalm ondanks de storm in mijn aderen, ‘bedoel je daarmee?’

Jules stak haar kin in de lucht, maar ik bespeurde een lichte trilling in haar stem. ‘Het betekent dat we met andere mensen moeten daten. Onze afspraak is niet exclusief. Het wordt tijd dat we daar gebruik van maken.’

Een donker, lelijk beest stak zijn kop op en gromde in mijn borst. ‘Echt niet, verdomme.’

Met wie de fuck zou ze überhaupt willen daten? Asher Donovan? Het was algemeen bekend dat die eikel een vrouwenverslinder was, en hij woonde niet eens in DC.

‘Dat waren de regels,’ wees Jules me erop.

‘Regels kunnen veranderen.’

‘Nee.’ Ze stapte achteruit en ik zag een glimp van paniek in haar ogen. ‘Niet bij ons.’

‘Je hebt nooit eerder een probleem gehad met het breken van regels.’

Ik stapte naar haar toe, zij stapte achteruit. Een simpele dans, die eindigde met haar rug tegen de muur en haar mond een centimeter van de mijne.

‘Waar ben je zo bang voor, Red?’ Mijn adem raakte haar huid.

‘Ik ben nergens bang voor.’

‘Bullshit.’

‘Dit hoorde simpel te zijn.’

‘Dat is het niet.’

Er was nooit iets simpel aan haar geweest.

Jules was de ingewikkeldste, fascinerendste persoon die ik ooit had ontmoet.

Ze sloot haar ogen. ‘Wat wil je van me?’ vroeg ze, en ze klonk verslagen.

Nog een traan gleed over haar wang. Ik veegde die weg met mijn duim en voelde sterk de drang om haar te beschermen.

Ik wist niet wat ik van haar wilde, maar ik wist wel dat ik háár wilde. Ik wist dat ik altijd aan haar dacht en over haar droomde, totdat zij het enige was wat ik kon zien. En ik wist dat als ik bij haar was, dat een van de weinige momenten was waarop ik het gevoel had echt te léven.

‘Ik wil jou.’ Ik hoefde de waarheid niet te omkleden met sierlijke woorden; die was krachtig genoeg. ‘We daten niet met andere mensen, Red. Het kan me niets schelen wat de oorspronkelijke regels van onze afspraak waren. Wil je weten waarom?’

Ze slikte hard, waardoor de sierlijke lijnen in haar hals bewogen. ‘Waarom?’

Ik boog mijn hoofd naar voren en liet mijn hand in haar haren glijden voordat ik haar dichter naar me toe trok.

‘Omdat je van mij bent,’ zei ik tegen haar mond. ‘Laat een andere man je aanraken, Jules, en je zult zien dat ik een leven net zo gemakkelijk kan afpakken als dat ik het kan redden.’

HOOFDSTUK 33

Jules

Omdat je van mij bent. Laat een andere man je aanraken, Jules, en je zult zien dat ik een leven net zo gemakkelijk kan afpakken als dat ik het kan redden.

Josh’ woorden speelden eindeloos door mijn hoofd, als een prachtige maar angstaanjagende kapotte grammofoonplaat. Vier dagen later had ik nog steeds de pauzeknop niet gevonden.

Zelfs nu, terwijl ik achter mijn computer bij de LHAC zat te typen, voelde ik de fluistering van Josh’ woorden tegen mijn huid.

Ons gesprek was daarna afgelopen geweest. We waren teruggegaan naar de bruiloft, terwijl mijn hart snel bonsde in mijn borst, en mijn bloed elektrisch aanvoelde in mijn aderen. Het was net alsof hij zijn woorden in mijn hoofd had willen graveren, en dat was hem nog gelukt ook.

Waar ben je zo bang voor, Red?

Voor alles.

Ik was altijd al het meisje geweest dat vooral lol wilde hebben, dat het hield bij onenightstands en jongens wegduwde voordat ze te dichtbij kwamen. Bang dat ze dan de echte ik zouden zien als ze te goed keken, en de echte ik zou niet goed genoeg zijn.

De echte ik was nooit goed genoeg geweest voor mijn moeder of Max. Soms niet eens voor mezelf.

Maar Josh had het allerergste in mij gezien, was van het allerergste uitgegaan, en toch wilde hij blijven. Meer was er niet nodig om een van de gevaarlijkste emoties op te wekken die er waren: hoop.

Hij heeft bíjna het ergste van je gezien, fluisterde een pesterig stemmetje in mijn hoofd.

Hij wist niks van mijn verleden of de dingen die ik voor geld had gedaan. Dat zou hij ook nooit weten. Niet als ik het kon voorkomen.

‘Jules.’

Ik schoot met een bonkend hart overeind voordat ik ontspande. ‘Hé, Barbs.’

De receptioniste leunde tegen mijn hokje en tikte op het computerscherm. ‘Tijd om te gaan, liefje. Het kantoor is gesloten.’

Ik keek rond, geschokt toen ik ontdekte dat het kantoor inderdaad leeg was. Ik had de anderen niet eens zien weggaan.

‘Oké.’ Ik wreef met een hand over mijn gezicht. God, ik was er niet bij. ‘Laat me even alles afsluiten.’

‘Je hoeft je voor mij niet te haasten.’ Ze bekeek me met een peinzende blik. ‘Het verbaasde me dat Josh vandaag niet is langsgekomen om de Bower-zaak te vieren. Het is nog zijn vrije dag ook.’

Het was ons gelukt om het strafblad van Terence Bower te schrappen, en we hadden die ochtend gehoord dat hij een baan had gekregen waardoor zijn gezin het zou redden in de tijd dat zijn vrouw herstelde. Dat was een grote overwinning voor ons, maar ook al had ik aan de zaak gewerkt sinds ik bij de LHAC was begonnen, ik kon niet veel enthousiasme opbrengen.

Ik had het te druk met me zorgen maken over mijn eigen leven om dat van een ander te vieren, hoe blij ik ook voor ze was.

Toch fladderde er iets in mijn buik toen ik Josh’ naam hoorde. ‘Ik weet ook niet waarom hij niet is gekomen. Dat zul je hem moeten vragen.’ Ik sloeg het document op waar ik aan had zitten werken en logde uit.

‘Mmm. Ik dacht dat je er misschien wel iets van wist, aangezien jullie vrienden zijn en zo.’ Een ondeugende fonkeling lichtte op in Barbs ogen. ‘Jullie tweeën zouden een mooi stel vormen.’

‘O ja?’ Mijn wangen werden warm, maar ik hield mijn stem zo neutraal mogelijk. ‘Volgens mij zou dat dan vooral dankzij mij zijn.’

Haar lichaam schudde van het lachen. ‘Kijk, jij bent precies wat die jongen nodig heeft. Hij wordt omringd door te veel jaknikkers. Alle vrouwen zijn gek op hem en stellen nooit vragen bij wat hij zegt of doet.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Hij heeft iemand nodig die hem met beide benen op de grond houdt. Jammer dat je niet geïnteresseerd bent… toch?’

Ze leunde naar voren en eindelijk begreep ik waarom de kliniek haar de koppelaar noemde.

‘Fijne avond, Barbs,’ zei ik veelbetekenend, wat me nog een lach opleverde.

‘Fijne avond, liefje. Ik spreek je later.’ Ze knipoogde voordat ze terugliep naar haar bureau.

Ik ruimde mijn spullen op. Het wás ook gek dat Josh vandaag niet langs was gekomen, maar misschien haalde hij wat slaap in. Hij draaide overuren in het ziekenhuis om de dagen dat hij in Eldorra was te compenseren. Ik had hem niet meer gezien sinds we terug waren in DC en ik aarzelde om hem een bericht te sturen.

Na ons laatste gesprek leek het verkeerd om weer contact met elkaar te hebben zonder elkaar echt te zíén.

Bovendien had ik ook geen idee hoe ik moest reageren op zijn expliciete verzoek om de regels te veranderen.

Mijn telefoon ging en trok me uit mijn chaotische gedachten.

Ik was zo afgeleid dat ik opnam zonder te kijken wie het was. ‘Hallo?’

‘Kan ik Jules Miller spreken alstublieft?’ vroeg een onbekende vrouwelijke stem.

Ik verstijfde bij het horen van mijn oude naam. Heel even werd ik in de verleiding gebracht om te zeggen dat ze het verkeerde nummer had gekozen, maar mijn nieuwsgierigheid overwon het van mijn zelfbehoud.

‘Dat ben ik.’ Ik hield de telefoon dichter bij mijn oor.

‘Mevrouw Miller, ik bel vanuit Whittlesburg Hospital. Het gaat om Adeline Miller.’ Haar stem klonk nu een stuk zachter. ‘Ik ben bang dat ik slecht nieuws heb.’

Mijn maag keerde zich om. Nee.

Ik wist wat ze ging zeggen nog voordat ze het zei.

‘Het spijt me u te moeten vertellen dat mevrouw Miller vanmiddag is overleden…’

Ik hoorde de rest van haar woorden bijna niet boven het gonzen in mijn oren uit.

Adeline Miller.

Mijn moeder.

Mijn moeder was dood.

HOOFDSTUK 34

Josh

De deurbel ging toen ik bijna mijn koffer dichtgeworsteld had. Het onverwachte geluid liet me schrikken, waardoor mijn greep verzwakte en de koffer weer met een zelfvoldane klap opensprong.

‘Fuck.’

Over vier dagen zou ik naar Nieuw-Zeeland vertrekken. Ik weigerde om een koffer in te checken sinds een vliegtuigmaatschappij toen ik twaalf was de koffer met mijn gesigneerde honkbalkaartjes was kwijtgeraakt, en dus had ik het afgelopen uur geprobeerd al mijn wandelkleren in mijn handbagage te proppen.

Al dat werk was nu voor niets.

‘Dit kan maar beter belangrijk zijn.’ Irritatie schoot door mijn aderen terwijl ik mijn kamer uit stormde naar de voordeur.

Ik zwaaide de deur open, klaar om uit te vallen tegen wie het ook was, maar mijn slechte humeur verdween toen ik zag wie er op de stoep stond.

‘Hé.’ Jules sloeg haar armen om haar middel, haar huid bleek en haar ogen verdacht glanzend. ‘Het spijt me dat ik zo onaangekondigd kom aanzetten, maar ik… ik wist niet waar…’ Haar glimlach verdween trillend. ‘Ik wilde niet alleen zijn.’

Haar stem brak bij het laatste woord en ik voelde een steek van bezorgdheid door mijn middenrif trekken.

‘Maak je geen zorgen.’ Ik opende de deur verder en controleerde haar op verwondingen terwijl ze binnenstapte. Geen bloed, geen blauwe plekken, alleen maar die verdwaalde blik in haar ogen. De zorgen namen toe. ‘Wat is er gebeurd?’

‘Mijn moeder.’ Jules slikte hard. ‘Het ziekenhuis belde en zei dat ze een auto-ongeluk had gehad. Ze… ze is…’ Een snik glipte naar buiten.

Ze hoefde haar zin niet af te maken om te kunnen raden wat er was gebeurd. En ook al had ik verwacht sympathie te voelen, of in elk geval een beetje medelijden, niets had me kunnen voorbereiden op de explosie in mijn borst.

Eén snikje van haar en elk verborgen explosief ontplofte, een voor een, totdat de pijn door mijn longen en bloed brandde. Hij echode door mijn hoofd en kneep mijn hart zo strak samen dat ik mezelf moest dwingen adem te halen.

‘Kom hier, Red.’ Het hese geluid van mijn stem klonk vreemd in mijn eigen oren.

Ik spreidde mijn armen en Jules stapte erin en begroef haar gezicht tegen mijn borst om haar gesnik te dempen. Het kostte me al mijn wilskracht om een zichtbare reactie tegen te houden. Ik wilde de heftige emoties die door de lucht wervelden niet versterken, maar fúck, het deed pijn om haar pijn te zien lijden. Meer dan ik had gedacht.

‘Sst.’ Ik legde mijn kin boven op haar hoofd en wreef zachtjes over haar rug, wensend dat ik niet zo machteloos was. Ik zou alles hebben gedaan, met wie dan ook hebben onderhandeld, om haar pijn te verlichten, maar uit alle vaardigheden die ik de afgelopen jaren had opgedaan, was iemand uit de dood terugroepen daar niet een van. ‘Het is oké. Het komt goed.’

‘Het spijt me.’ Jules hikte. ‘Ik weet dat dit… dit g-geen onderdeel is van onze afspraak, m-maar Ava is b-bij een fotoshoot en S-Stella is nog n-niet thuis en ik…’

‘Hou op met sorry zeggen.’ Ik pakte haar steviger beet. ‘Je hoeft je nergens voor te verontschuldigen. Je kunt hier zo lang blijven als je wilt.’

‘Maar o-onze afspraak…’

‘Jules.’ Mijn hand lag even stil op haar rug. ‘Hou je mond en laat me je vasthouden.’

Haar waterige lachje duurde een seconde voordat ze weer begon te huilen. Maar fuck, ik was blij met elke seconde dat ze zich beter voelde. Elke halve seconde zelfs. Wat ik maar kon krijgen.

Uiteindelijk nam haar gesnik af en ik voerde haar mee naar de bank. ‘Ik ben zo terug.’

Ik had deze week geen tijd gehad om boodschappen te doen, dus bestelde ik vlug iets op mijn telefoon en zette thee in de keuken. Mijn moeder had er altijd heilig in geloofd dat een kop thee elk probleem kon oplossen, en ook al dronk ik de laatste tijd bijna geen thee, ik had altijd wat in huis.

Thee en een waterkoker: twee essentiële dingen in een Chinees huishouden.

Een steek trok door mijn borst bij de gedachte aan mijn moeder. Ze was overleden toen ik nog maar een kind was, maar niemand raakt echt over de dood van een ouder heen.

Jules had nog nooit over haar familie gepraat, dus ik was ervan uitgegaan dat ze een slechte relatie met haar moeder had, maar haar moeder was wel nog steeds haar moeder.

Ik keerde terug naar de woonkamer en gaf haar de mok.

‘Je hebt hier toch geen vergif in gedaan?’ In haar hese stem klonk een vleugje van haar gebruikelijke sarcasme.

‘Drink verdomme gewoon die thee, Red.’

Een flauw lachje verscheen om Jules’ mond. Ze nam een klein slokje terwijl ik naast haar op de bank ging zitten.

‘Ze belden me toen ik nog in de kliniek was,’ zei ze terwijl ze in haar mok staarde. ‘De andere auto was door rood gereden en tegen de hare gebotst. Iedereen was op slag dood. In het ziekenhuis hebben ze in haar bezittingen gezocht en toen vonden ze mijn nummer… Ik was de enige familie die ze nog had.’ Ze keek me aan, haar uitdrukking gepijnigd. ‘Ik was de enige familie die ze nog had,’ herhaalde ze. ‘En ik heb haar zeven jaar niet gesproken. Ik had haar nummer wel en ik had haar best kunnen bellen, maar…’ Ze slikte zichtbaar. ‘Ik bleef steeds maar tegen mezelf zeggen: volgend jaar. Volgend jaar wordt het jaar dat ik haar bel en het goedmaak. Maar dat heb ik nooit gedaan. En nu zal ik het ook nooit meer doen.’

Jules’ stem klonk steeds dikker, door nieuwe tranen.

De pijn in mijn borst werd zo hard als steen.

‘Je had het niet kunnen weten,’ zei ik zachtjes. ‘Het was een ongeluk.’

‘Maar als ik het niet had uitgesteld…’ Jules schudde haar hoofd. ‘Het ergste is nog wel dat ik niet had gedacht dat ik me zo… zou voelen.’ Ze gebaarde naar zichzelf. ‘Mijn moeder en ik zijn niet bepaald goed uit elkaar gegaan, om het zo maar even te noemen. Jarenlang was ik zo boos op haar om wat ze had gedaan. Ik dacht dat ik opgelucht zou zijn als ze dood was, maar ik…’ Ze hapte naar adem. ‘Ik weet het niet. Ik weet niet hoe ik me voel. Verdrietig. Boos. Beschaamd. Ik heb spijt. En ja, ik voel me ook een beetje opgelucht.’ Haar knokkels werden wit om haar mok. ‘Is dat slecht van me?’

‘Het klinkt alsof je een ingewikkelde relatie met je moeder had en het is normaal dat je al die dingen voelt. Zelfs opluchting.’

Ik zag dat vaak in het ziekenhuis. Sommige patiënten bevonden zich op het randje van de dood, tussen leven en sterven. Als ze dan eindelijk waren overleden, hadden hun families verdriet, maar ze waren ook opgelucht dat er een einde aan het lijden van hun familielid was gekomen. Dat zeiden ze niet, maar ik zag het wel in hun ogen.

Verdriet was niet één emotie. Het waren honderd emoties in één donkere wolk.

Jules’ situatie was niet precies hetzelfde als die van de patiënten, maar het idee wel.

‘Geloof me, ik ben dokter,’ voegde ik er met een flauw lachje aan toe. ‘Ik weet alles.’

Mijn borst gloeide toen ze zachtjes lachte. Twee lachjes in minder dan een uur. Ik zag het als een overwinning.

‘Was jij hecht met je moeder?’ vroeg ze. ‘Voor…’

Mijn glimlach verflauwde. ‘Ja. Ze was geweldig, tot de scheiding. Toen werd het naar, en werd zij wispelturig. Chagrijnig. En toen werd ze ervan beschuldigd dat ze Ava had proberen te vermoorden… Nou, je weet wat er is gebeurd.’ Een brok emotie zat vast in mijn keel. ‘Zoals de meeste mensen dacht ik dat ze Ava had proberen te verdrinken. De dokters en politie schreven het toe aan een mentale breakdown, maar weken nadat het was gebeurd, weigerde ik nog steeds met haar te praten. We hadden het nog maar nauwelijks bijgelegd toen ze een overdosis antidepressiva nam.’

Jules’ gezicht verzachtte meelevend. ‘Dat klinkt een beetje als mijn verhaal. Het begin, tenminste.’ Ze streek met haar vinger over de rand van de mok. ‘Mijn moeder en ik waren hecht toen ik jong was. Mijn vader was ervandoor gegaan voordat ik was geboren, dus we waren maar met zijn tweetjes. Ze hield ervan om me aan te kleden en met me door de hele stad te paraderen, alsof ik een pop was of een exclusief accessoire. Dat vond ik niet erg, ik hield er ook van om me mooi te maken, en het maakte haar gelukkig. Maar toen ik ouder werd, kreeg ik meer aandacht dan zij, vooral van mannen, en dat háátte ze. Ze zei het nooit, maar ik zag het in haar ogen elke keer als iemand me complimenteerde. Ze behandelde me niet meer als haar dochter, maar eerder als haar concurrente.’

Jezus. ‘Was ze jaloers op haar eigen dochter?’

Ik probeerde niet al te afkeurend te klinken, aangezien die vrouw net was overleden, maar mijn maag keerde zich om bij het idee dat een moeder de drang voelde om te wedijveren met haar kind.

Jules lachte humorloos. ‘Dat is het probleem met mijn moeder. Ze was vroeger het middelpunt van de aandacht. Homecoming queen, prom queen, de schoonheidskoningin. Toen ze jonger was, had ze een boel schoonheidswedstrijden gewonnen en ze kon niet accepteren dat haar gloriedagen achter haar lagen. Ze was zelfs toen ze ouder was nog steeds mooi, maar ze kon er niet tegen om niet de mooiste persoon in de kamer te zijn.’ Ze haalde diep adem. ‘Mijn moeder wilde model worden in plaats van te gaan studeren, maar dat was nooit echt gelukt. Nadat ik was geboren, kreeg ze geen werk meer en werd ze serveerster. Het leven in ons stadje was goedkoop. We hadden een redelijk normale levensstandaard kunnen hebben, maar ze had een gat in haar hand en hoge creditcardschulden omdat ze geld uitgaf aan kleren, make-up, verzorgingsproducten… zo’n beetje alles om er goed uit te blijven zien. Rekeningen werden aan de kant geschoven. Op sommige dagen was wat ik in de schoolkantine kreeg het enige echte eten dat ik at, en op véél dagen kwam ik thuis met de angst dat dat de dag zou zijn dat we uit huis zouden worden gezet.’

Ik wreef troostend over Jules’ rug terwijl ik mijn kaken op elkaar klemde door haar omschrijving van haar jeugd.

Wie de fuck vond make-up en kleren belangrijker dan eten voor haar kind?

Maar ik had genoeg lelijke dingen in de wereld gezien om te weten dat zulke mensen bestonden, en het maakte me misselijk dat Jules met zo iemand was opgegroeid.

‘Toen ik dertien was, liet Alastair, de rijkste man van de stad, zijn oog op haar vallen toen hij naar de bar ging waar zij werkte,’ ging Jules verder. ‘Een jaar later waren ze getrouwd. We verhuisden naar een groot huis en ik kreeg veel zakgeld. Het leek alsof al onze problemen waren opgelost. Maar Alastair…’

Die korte pauze was lang genoeg om de bezorgdheid in mijn middenrif te laten verharden.

‘…kéék naar me, en zei dingen waar ik me helemaal niet bij op mijn gemak voelde, zoals dat ik mooie benen had of dat ik vaker rokjes zou moeten dragen. Maar hij raakte me niet aan en ik wilde niet dat mensen dachten dat ik overdreef door een paar complimenten, dus ik zei niets. Toen op een avond, toen ik zeventien was en mijn moeder uit was met vrienden, kwam hij mijn kamer binnen en…’

Ik verstijfde. ‘En wat?’ De woorden klonken zo stilletjes dat het lastig te geloven was dat ze uit mijn mond waren gekomen.

‘Hij zei allemaal dingen over dat ik dankbaarder zou moeten zijn voor wat hij voor mij en mijn moeder had gedaan, en toen zei hij dat ik hem kon laten zien hóé dankbaar ik was door… je weet wel.’

Woede verblindde me en schilderde de wereld bloedrood. Een duisternis werd wakker in mijn borst, heel langzaam maar zeker, als een monster dat zijn prooi een vals gevoel van veiligheid gaf voordat hij aanviel.

‘Wat is er toen gebeurd?’ Nog steeds rustig, mijn stem emotieloos, ook al klonken mijn woorden gespannen.

‘Natuurlijk zei ik nee. Ik schreeuwde tegen hem en dreigde mijn moeder te vertellen wat hij had gezegd. Hij lachte alleen maar en zei dat ze me nooit zou geloven. Toen probeerde hij me te zoenen. Ik duwde hem weg, maar hij was te sterk. Gelukkig…’ Haar mond vertrok bij dat woord. ‘Gelukkig kwam mijn moeder eerder thuis en betrapte ze ons voordat hij… iets anders kon doen. Hij verzon een of ander verhaal over dat ik hem had geprobeerd te verleiden, en ze geloofde hem. Ze noemde me een hoer omdat ik haar man had verleid en schopte me die avond het huis uit.’

De woede pulseerde harder in mijn maag, breidde zich uit en werd zo groot dat elk beetje fatsoen dat ik nog had versplinterde.

Ik was dokter geworden om levens te redden, maar ik wilde Alastairs huid van zijn lichaam trekken en het leven uit zijn ogen zien bloeden.

‘Ik wist net genoeg geld op te nemen om het een paar weken uit te houden voordat Alastair mijn rekeningen blokkeerde,’ zei Jules. ‘Ik eh, heb toen wat baantjes hier en daar gehad totdat ik ging studeren. Na de middelbare school ben ik vertrokken en nooit meer teruggegaan.’

‘Waar is Alastair nu?’

God mocht hem helpen als ik hem ooit zou vinden, want ik had er geen enkele moeite mee om mijn moordachtige gedachten waar te maken.

De wet kon me geen reet schelen als het ging om monsters die het hadden gemunt op jonge meisjes of iemand om wie ik iets gaf. De wet was niet altijd rechtvaardig.

‘In mijn laatste schooljaar is hij overleden,’ zei Jules. ‘Een woningbrand. Ik volgde destijds nog steeds het nieuws over thuis, misschien een vreemde nieuwsgierigheid, maar in de lokale krant werd over de brand geschreven. Er gingen geruchten rond over brandstichting, maar de politie kon geen bewijs vinden, dus er is niets met de zaak gedaan.’

Alastairs dood zou me moeten kalmeren, maar ik werd er alleen maar pissiger om. Het kon me niets schelen dat hij levend was verbrand; die klootzak was er te makkelijk mee weggekomen.

‘Mijn moeder was toen op stap met vrienden, dus zij mankeerde niets, maar het bleek dat Alastair haar maar een karig bedrag had nagelaten,’ ging Jules verder. ‘Ik weet niet zeker waar de rest van zijn fortuin heen is gegaan, maar natuurlijk heeft mijn moeder het geld dat ze had gekregen binnen een jaar opgemaakt. Ze ging van alles weer naar niets.’ Ze vertrok haar lippen tot een bitter lachje. ‘Dat stond ook in de lokale krant. Als je zo rijk bent als Alastair was, in een stadje zo klein als Whittlesburg, dan is alles wat jou en je familie overkomt nieuws.’

Een spier vertrok in mijn kaak. ‘En niemand stelde vragen bij het feit dat ze een zeventienjarige op straat had gezet?’

‘Nee. De mensen verzonnen hun eigen geruchten, dat ik van Alastair stal om mijn drugsverslaving te bekostigen,’ zei ze uitdrukkingsloos. ‘Dat ze me hadden geprobeerd te helpen, maar dat dat niet werkte en ze ten einde raad waren, zeg maar.’

Jezus christus.

‘Het ergste is nog wel dat ik weer terug wilde naar mijn moeder, vooral na Alastairs dood. Ze was wel mijn moeder, snap je? De enige familie die ik had. Ik belde haar, kreeg haar voicemail en liet mijn nummer achter. Ik had haar gevraagd om me terug te bellen omdat ik wilde praten. Dat heeft ze nooit gedaan.’ Jules sloeg haar handen strakker om haar mok. ‘Mijn ego was gekrenkt en dat is de laatste keer geweest dat ik heb geprobeerd contact met haar op te nemen. Maar als ik mijn trots niet in de weg had laten staan…’

‘Zoiets werkt twee kanten op.’ Mijn woede vervaagde, werd vervangen door een diepe pijn voor het kleine meisje dat alleen maar haar moeders liefde wilde. ‘Ze had ook contact met jou op kunnen nemen. Wees niet te hard voor jezelf.’

Om eerlijk te zijn klonk het alsof haar moeder nogal een probleemgeval was, maar dat hield ik voor mezelf. Spreek geen kwaad over de doden en zo.

‘Ik weet het.’ Jules zuchtte. Kleine zorgrimpels zaten in haar voorhoofd gegrift, maar ze was in elk geval gestopt met huilen. ‘Maar goed, genoeg over het verleden. Dat is deprimerend.’ Ze duwde haar knie tegen de mijne. ‘Je zou nog niet eens zo’n slechte therapeut zijn.’

Ik lachte bijna bij dat idee. ‘Geloof me, Red, ik zou een verschrikkelijke therapeut zijn.’ Ik kreeg mijn eigen leven bijna niet op de rails, laat staan dat ik anderen over hun leven kon adviseren. ‘Ik heb gewoon ervaring met disfunctionele gezinnen, dat is alles.’

De deurbel ging.

Met tegenzin stond ik op van de bank om open te doen en ik keerde terug met twee grote bruine zakken.

‘Comfortfood,’ legde ik uit terwijl ik de maaltijden uit de zakken haalde.

Macaroni met kaas. Tomatensoep. Cheesecake met gezouten karamel. Haar favorieten.

‘Ik heb geen honger.’

‘Eet.’ Ik duwde de bak met soep haar kant op. ‘Je hebt je energie later nodig. En drink meer water of je raakt nog uitgedroogd.’

Jules glimlachte flauwtjes. ‘Je bent echt een dokter.’

‘Dat zie ik maar als een compliment.’

‘Jij ziet alles als een compliment.’

‘Natuurlijk. Ik snap niet waarom iemand me zou willen beledigen.’ Ik haalde de deksel van de macaroni met kaas. ‘Ik ben ongelooflijk charmant.’

‘Mensen die charmant zijn hoeven dat niet te zeggen.’ Jules nam een klein slokje soep voordat ze de bak weer neerzette.

‘De meeste mensen zijn mij niet.’ Ik prikte een stukje cheesecake aan een vork en hield hem haar voor. Na een moment van twijfel nam ze hem aan.

Het was comfortabel stil terwijl we aten, totdat ze zei: ‘Ik moet binnenkort naar Ohio vliegen. Voor de begrafenis. Maar op zaterdag studeer ik af en ik moet nog alles regelen. Ik weet niet eens hoeveel een vlucht kost. Zo duur kan het niet zijn, toch? Maar het is zo last minute. En ik moet nog bedenken waar ik ga logeren en ik heb…’

‘Haal adem, Red.’ Ik legde mijn handen op haar schouders, om haar zo tot rust te manen. Haar ademhaling was weer sneller gegaan en haar ogen stonden wild, alsof ze zich overweldigd voelde. ‘Dit gaan we doen. We gaan eerst eten, dan ga jij douchen terwijl ik ga zoeken naar vluchten, hotels en uitvaartcentra. Zodra we dat allemaal hebben geregeld, kunnen we het gaan hebben over de details. En je vliegt niet naar Ohio tot na je afstuderen. Je hebt drie jaar lang die hel van je rechtenstudie doorstaan, dus je stapt verdomme dat podium op, begrepen?’

Jules knikte en leek te veel van haar stuk gebracht om ertegenin te gaan.

‘Mooi.’ Ik gaf haar de rest van de cheesecake. ‘Hier. Die shit is te zoet voor mij.’

Toen we klaar waren met eten, ging ze douchen terwijl ik de dingen van onze reis regelde. Gelukkig was een vlucht naar Ohio niet zo duur en er waren maar twee hotels in Whittlesburg, vijf bed and breakfasts en een handjevol motels aan de rand van de stad die er niet erg betrouwbaar uitzagen. Na een vlugge zoektocht op Google vond ik ook een uitvaartcentrum met goede recensies en redelijke prijzen.

Tegen de tijd dat Jules de badkamer uit kwam, had ik alles klaarstaan op mijn laptop. Ze nam de informatie vlug door voordat ze boekte.

‘Bedankt.’ Ze plofte neer op mijn bed en haalde een hand door haar haren; ze zag er nog steeds een beetje verdwaald uit, maar wel een stuk levendiger dan eerst. ‘Je had dit niet allemaal hoeven doen.’ Ze gebaarde naar mijn computer.

‘Ik weet het, maar het is leuker dan voor de tiende keer slechte tv-series kijken.’

Jules snoof. Haar blik viel op mijn koffer en haar ogen werden groot. ‘Wacht, je reis naar Nieuw-Zeeland. Ik was vergeten dat je…’

‘Dat is pas volgende week. Ik vertrek maandag.’ Ongemak trok aan mijn maag. Ik had er zoveel zin in gehad om naar Nieuw-Zeeland te gaan, maar om de een of andere reden was mijn enthousiasme afgezwakt.

‘Het wordt vast leuk.’ Jules gaapte. Ze droeg een oud shirt van Thayer van mij, dat tot haar bovenbenen kwam, en haar natte, rode haren hingen in donkere golven rond haar schouders.

Van al mijn favoriete taferelen in de wereld – het Washington Monument bij zonsopgang, een windvlaag vol bladeren tijdens de herfst in New England, de uitgestrekte zee en jungle die zich na een lange wandeling in Brazilië voor me uitstrekten – stond Jules, in mijn T-shirt, waarschijnlijk op de eerste plaats.

‘Rust maar wat uit,’ zei ik bruusk, niet op mijn gemak door de vreemde warmte in mijn lichaam. ‘Het is laat en je hebt een lange dag gehad.’

‘Het is negen uur, opa.’ Ze gaapte weer.

‘O ja? Ik ben niet degene die vliegen met mijn mond probeert te vangen.’ Ik klapte mijn laptop dicht en deed alle lichten uit, op de lamp op mijn nachtkastje na. ‘Bed. Nu.’

‘Je bent zo bazig. Echt waar,’ – gaap – ‘ik heb geen idee hoe,’ – gaap – ‘mensen daartegen kunnen…’ Jules’ slaperige gemopper werd met elk woord zachter, totdat haar ogen dichtvielen.

Ik stopte haar in, mijn aanraking zacht om haar niet wakker te maken. Haar huid was bleker dan normaal en haar neus en de huid rondom haar ogen waren nog rood, maar ze viel in slaap terwijl ze mij aan het beledigen was. Als dat geen bewijs was dat ze zich beter voelde, dan wist ik het ook niet meer.

Ik deed de laatste lamp uit en stapte toen naast haar in bed.

Ons gesprek van Bridgets bruiloft hing nog in de lucht tussen ons in, onafgemaakt. Gold onze oorspronkelijke afspraak nog? Ik had geen idee. Ik had geen idee wat de fuck we waren of wat we aan het doen waren. Ik wist niet wat er door Jules’ hoofd ging.

Maar dat kwam een andere dag wel.

Ik sloeg mijn arm om haar middel en trok haar tegen mijn borst. Voor de eerste keer sinds onze afspraak sliepen we samen.

HOOFDSTUK 35

Jules

De dagen na mijn moeders dood waren in een waas voorbijgegaan. Toen ik de volgende ochtend wakker werd, was Josh al naar zijn werk vertrokken, maar ik trof een ontbijtje in de keuken aan en een briefje met instructies wat ik nu moest doen. Welk uitvaartcentrum ik moest bellen, welke vragen ik moest stellen en wat ik moest inpakken voor mijn reis.

Dat hielp meer dan welke clichématige condoleance dan ook.

Ik vinkte de instructies een voor een af, alsof ik een robot was. Ik vóélde niets. Het was net alsof ik bij Josh was aangekomen, alle emoties eruit had gegooid en nu droogstond.

Ik had geen idee waarom ik naar Josh was gegaan terwijl onze relatie al zo ingewikkeld was, maar hij was de eerste persoon aan wie ik had gedacht toen ik op een rijtje probeerde te krijgen wat ik moest doen.

Sterk. Troostend. Rationeel. Hij was alles wat ik nodig had als ik het nodig had.

En nu, terwijl ik luisterde naar de begrafenisondernemer die de laatste details met me doornam, wou ik dat Josh nog bij me was. Natuurlijk was dat onredelijk. Hij moest werken – hij kon niet zomaar met me mee naar Ohio gaan. Bovendien was hij die ochtend naar Nieuw-Zeeland vertrokken en zou hij pas volgende week weer terug zijn.

Mijn hart stak bij die gedachte.

‘Dat is alles wat we nodig hebben. Het komt morgen allemaal in orde.’ De begrafenisondernemer ging staan en stak zijn hand naar me uit. ‘Opnieuw heel erg gecondoleerd, mevrouw Ambrose.’

‘Bedankt.’ Ik dwong een lach op mijn gezicht. Ik had Ambrose gebruikt in plaats van Miller, want dat was mijn legale naam, maar de naam klonk vreemd uit zijn mond. Ambrose hoorde thuis in mijn leven in DC. Hier was het Miller.

Twee levens, twee verschillende mensen.

Maar hier was ik dan, Jules Ambrose in Ohio, en het was onwerkelijker dan ik had gedacht.

Ik schudde zijn hand en ging vlug weg. Mijn voeten maakten korte metten met de afstand tussen zijn kantoor en de uitgang, totdat de gouden warmte van de zon op mijn gezicht viel. Maar zodra ik buiten het donkere, sombere uitvaartcentrum stond, wist ik niet waar ik heen moest.

Twee dagen geleden was ik het podium in DC’s Nationals Park op gelopen, had de hand van de directeur geschud en mijn diploma in ontvangst genomen.

Drie jaar van hard werken – zeven als je mijn vooropleiding meetelde – allemaal op één velletje papier.

Het was fantastisch en tegelijkertijd een anticlimax.

Ik kon me mijn afstudeerceremonie zelfs bijna niet herinneren. Die was in een waas voorbijgegaan en ik had het etentje met mijn vriendinnen afgeslagen, zodat ik mijn koffer voor Ohio kon pakken. De volgende ochtend was ik vertrokken, gisteren dus, en tot nu toe had ik al mijn tijd doorgebracht met het voorbereiden van de begrafenis. Het zou een kleine, simpele ceremonie zijn, maar elke beslissing putte me uit.

Na de begrafenis morgenochtend zou ik terugvliegen. Ik had geen idee wat ik tot die tijd, vanmiddag en vanavond, moest doen. Er gebeurde niet bepaald veel in dit stadje.

Ik staarde naar een flyer op de stoep, de oude tweedehandsauto’s aan de andere kant van de straat en de bruine stenen gebouwen die naast elkaar stonden als vermoeide reizigers op een rustplaats. Verderop in de straat was een groepje kinderen aan het hinkelen en hun gelach was het enige teken van leven in de benauwde lucht.

Whittlesburg, Ohio. Een vlek van een stadje naast het monster van Colombus, buitengewoon alledaags.

Hier terug te zijn was net alsof ik droomde. Ik verwachtte elk moment wakker te worden, op zoek naar het geluid van mijn wekker om die uit te doen, terwijl het geraas van Stella’s föhn onder mijn deur door kwam.

In plaats van dat er een wekker afging reed er een bus op volle snelheid langs, die me onderdompelde in uitlaatgassen en me zo uit mijn trance haalde.

Bah.

Ik kwam weer in beweging. Het uitvaartcentrum bevond zich aan de rand van de stad en het duurde niet lang om het centrum van Whittlesburg te bereiken. Daar waren een paar straten met bedrijven.

Geen droom.

Ik was hier echt. Daar was het restaurant waar mijn vrienden en ik na schoolfeesten hadden gezeten. Daar was de bowlingzaal waar we op de basisschool uitstapjes naartoe hadden gemaakt, en de kleine antiekwinkel met enge poppen in de etalage. Iedereen was ervan overtuigd dat het spookte in die winkel en elke keer waren we erlangs gerend als we hem passeerden, alsof de geesten daarbinnen ons konden vastgrijpen als we te lang stil zouden blijven staan.

In Whittlesburg zijn was als een reis terug in de tijd. Op een nieuw restaurant van een keten na en het café dat Sals oude wasserette had vervangen, was er in de afgelopen zeven jaar niets veranderd.

Ik boog mijn hoofd en negeerde de nieuwsgierige blikken van een groepje meiden van de middelbare school op de hoek van de straat. Het was een wonder dat ik nog niemand was tegengekomen die ik kende, maar dat zou slechts een kwestie van tijd zijn. Ik zag op tegen de vragen die zouden komen zodra dat moment aanbrak.

Het punt met kleine plaatsen was dat ze een prima geheugen hadden… en goede en slechte dingen onthielden.

Ik zuchtte opgelucht toen ik bij mijn hotel was. Waarom zou ik in de stad op zoek moeten naar vertier? Ik wilde mezelf alleen maar opsluiten in mijn kamer, roomservice bellen en de hele avond betaal-tv kijken.

Ik stak een hand in mijn tas, op zoek naar mijn…

‘Hé, Red.’

Ik verstijfde, met mijn hand nog in mijn totebag. Ongeloof trok aan mijn hart en liet het sneller kloppen, het geluid als een drum in mijn hoofd.

Bons. Bons. Bons.

Het kon hem niet zijn. Misschien had de milkshake die ik eerder had gedronken iets met mijn brein gedaan en zat ik midden in een hallucinatie door alle suiker.

Want het kon hem ónmogelijk zijn.

Maar toen ik mijn hoofd optilde, zag ik zijn favoriete grijze sweatshirt. Zijn versleten tas aan zijn schouder. Het kuiltje in zijn wang en zijn mondhoeken omhoog in een lach die zo zacht was dat alle muren van mijn weerstand werden neergehaald.

‘Verrassing.’ Josh’ stem drong bij me binnen als warme honing. ‘Heb je me gemist?’

‘Ik… jij…’ Mijn mond ging open en dicht en ik vermoedde dat ik een lelijke imitatie van een goudvis deed. ‘Jij hoort in Nieuw-Zeeland te zijn.’

‘De plannen zijn veranderd.’ Hij haalde zijn schouders nonchalant op, alsof zijn plannen voor het eten waren veranderd, niet die voor een internationale reis. ‘Ik ben veel liever hier.’

‘Waarom?’

Bons. Bons. Bons. Was het normaal dat een mensenhart zo snel klopte?

‘Ik wil het haakkunstmuseum bezoeken.’

Misschien was ik in het uitvaartcentrum in slaap gevallen en bevond ik me nu in een gekke droom, want dit was gewoon te absurd. ‘Wat?’

‘Het haakkunstmuseum,’ herhaalde hij. ‘Dat is wereldberoemd.’

Het haakkunstmuseum van Whittlesburg was de grootste bezienswaardigheid van de stad, maar zeker niet wereldberoemd.

De Eiffeltoren, Machu Picchu, de Chinese Muur… en het Betty Jones-haakkunstmuseum? Nou eh, nee.

‘Wereldberoemd, zeg je?’ Er fladderde iets vreemds in mijn maag. Ik wilde dat het gevoel nooit ophield.

‘Yep.’ Josh’ kuiltje werd dieper. ‘Daar las ik over in een tijdschrift op het vliegveld, en ik raakte zo geïnspireerd dat ik mijn vlucht op het laatste moment heb omgeboekt. Ik ga veel liever naar het haakkunstmuseum dan dat ik Milford Sound bezoek.’

Een knoop aan emotie kwam in mijn keel vast te zitten. ‘Nou, ik trek je liefde voor haken niet in twijfel.’ Niet huilen in de lobby. ‘Logeer je in dit hotel?’

‘Dat ligt eraan.’ Josh stak zijn handen in zijn zakken terwijl hij zijn blik op mij gericht hield. ‘Wil je dat ik hier logeer?’

Een klein, bang deel van me wilde nee zeggen. Het zou zo makkelijk zijn om naar mijn kamer te rennen en mezelf op te sluiten tot de begrafenis van mijn moeder, om vervolgens weg te gaan en te doen alsof ik hier nooit ben geweest.

Maar ik was het zat om te rennen. Zo zat om tegen de wereld en tegelijkertijd mezelf te vechten, om te doen alsof alles oké was terwijl ik maar met moeite mijn hoofd boven water hield.

Het was oké om een reddingsboei vast te pakken, in welke vorm die ook kwam.

De mijne nam de vorm aan van Josh Chen.

Ik boog mijn hoofd en knikte kort, want ik vertrouwde mijn stem niet.

Zijn gezicht verzachtte. ‘Kom hier, Red.’

Dat was alles wat ik nodig had.

Ik vloog op hem af en begroef mijn gezicht tegen zijn borst terwijl zijn armen om me heen gingen. Hij rook naar zeep en citrusvruchten en zijn sweatshirt voelde zacht aan tegen mijn wang.

De nieuwsgierige blikken van de receptionist en andere hotelgasten brandden in mijn zij. We zouden morgen ongetwijfeld het gesprek van de dag worden, maar dat kon me niets schelen.

Voor de eerste keer sinds ik in Ohio was geland, kreeg ik weer adem.

HOOFDSTUK 36

Josh

Ik was niet van plan geweest om naar Ohio te vliegen.

Ik had het helemaal tot het vliegveld gered voor mijn vlucht naar Nieuw-Zeeland, maar toen we moesten instappen, kon ik alleen maar aan Jules denken. Wat ze aan het doen was, hoe het met haar ging, of ze veilig was geland. Plotseling had ik net zoveel interesse in de wandelingen en de activiteiten die ik maandenlang had gepland als in het staren naar opdrogende verf.

Dus in plaats van dat ik naar de bestemming vloog die op nummer twee van mijn bucketlist stond (op nummer één stond Antarctica), was ik regelrecht naar de ticketbalie gegaan en had ik de volgende vlucht naar Columbus geboekt.

Nieuw-Zeeland omruilen voor Whittlesburg. Ik was werkelijk niet goed bij mijn hoofd en ik kon mezelf er niet eens toe brengen om er boos om te zijn.

‘Maak je borst maar nat,’ zei Jules toen we links afsloegen naar een rustige straat, met rijen bomen erlangs. ‘Je gaat je ogen niet geloven.’

Nadat ik mijn tas had achtergelaten, had ik haar overtuigd om mee te gaan naar het museum. Misschien had ik een interessanter excuus moeten kiezen dan een haakkunstmuseum, maar ik had erover gelezen tijdens de rit in de bus vanaf Columbus, en het haakkunstmuseum werd beschreven als de beste bezienswaardigheid. Daar moest wel een kern van waarheid in zitten, toch?

Mijn wenkbrauwen schoten de lucht in. ‘Gebruikte je nou net de uitdrukking “Maak je borst maar nat”? Ben je tachtig, of zo?’

‘Even dat je het weet, het personage van Stanley Tucci in The Devil Wears Prada praat ook zo, en Stanley én de film zijn geweldig.’

‘Ja, en hoe oud is die geweldige Stanley?’

Jules wierp me een zijdelingse blik toe. ‘Ik stel je sarcasme niet op prijs, vooral niet aangezien ik je net helemaal gratis een uitvoerige rondleiding heb gegeven.’

Ik vocht tegen een lach op mijn gezicht. ‘Het was maar een kwartiertje lopen, Red.’

‘En in dat kwartier heb ik je het beste restaurant van de stad aangewezen, de bowlingbaan, de winkel die tien seconden voorkwam in een film met Bruce Willis én de haarsalon waar ik voor een korte, verschrikkelijke tijd op de middelbare school een pony heb laten knippen,’ zei ze. ‘Dat is kostbare informatie, Chen. Informatie die je nergens anders kunt vinden.’

‘Ik weet zeker dat ik de eerste drie punten in minstens drie reisgidsen kan terugvinden.’ Ik trok aan een lok van haar haren. ‘Geen fan van pony’s?’

‘Absoluut niet. Pony’s en roze oogschaduw. Allebei een volstrekte nee voor mij.’

‘Mmm. Ik geloof dat je er best goed uit kunt zien met een pony.’ Jules zou er goed uitzien met wat dan ook.

Zelfs nu, met paarse kringen onder haar ogen en rimpeltjes van spanning om haar mond, zag ze er zo verdomd mooi uit dat ik mijn ogen niet van haar af kon houden.

Haar uiterlijk was de afgelopen jaren niet drastisch veranderd, maar er was wel íéts veranderd.

Ik kon de vinger er niet op leggen.

Eerst was Jules net zo mooi als gras groen was en oceanen diep. Dat was gewoon een feit, maar niet iets wat me specifiek raakte.

Nu was ze zo mooi dat ik mezelf in haar wilde verdrinken, elke centimeter van mijn ziel door haar wilde laten vullen totdat ze overal zat. Het maakte niet uit als dat mijn dood werd, want in een wereld waarin ik was omringd door de dood, was zij het enige wat me het gevoel gaf dat ik leefde.

‘Geloof me, dat is niet zo. Maar goed, genoeg over mijn haar.’ Jules zwaaide met haar arm naar het gebouw voor ons. ‘Aanschouw, het Betty Jones-haakkunstmuseum.’

Mijn blik bleef op haar rusten terwijl we naar de ingang liepen. ‘Ziet er indrukwekkend uit.’

Ik had je niet kunnen vertellen wat voor kleur het gebouw had al zou je een pistool tegen mijn hoofd zetten.

Een halfuur en meerdere saaie vitrines later had ik mezelf eindelijk uit mijn Jules-trance getrokken, en wenste vervolgens dat ik dat niet had gedaan.

‘Wat de fuck is dat?’ Ik wees naar een blauwe gehaakte… hond? Wolf? Wat het ook was, zijn gezicht zat scheef en de kraaloogjes glinsterden dreigend vanaf de plank, alsof hij boos was dat we in zijn persoonlijke ruimte waren gekomen.

Dit was wat er gebeurde als ik zo afgeleid was. Als ik door toedoen van een bezeten speeltje dood zou gaan, dan werd ik pissig.

Jules kneep haar ogen samen naar het kleine gouden bordje onder de wolf/hond. ‘Dit was een van Betty’s favoriete knuffels,’ zei ze. ‘Met de hand gehaakt door een beroemde lokale kunstenaar en op haar vijfde verjaardag aan haar gegeven.’

‘Hij ziet er demonisch uit.’

‘Niet waar.’ Ze staarde naar de knuffel, die boos terugkeek. Ik zou zweren dat zijn lip gemeen opkrulde. ‘Maar eh, laten we doorgaan.’

‘Weet je wat? Ik geloof dat ik voor vandaag wel genoeg haakwerk heb gezien.’ Ik had mijn lesje geleerd. Het was tijd om hier zo snel mogelijk te vertrekken voordat de knuffels tot leven kwamen à la Night at the Museum. ‘Tenzij je naar nog meer dekens en bezeten knuffels wilt kijken.’

Jules’ mondhoeken krulden omhoog. ‘Weet je het zeker? Je hebt Nieuw-Zeeland wel ingeruild voor dit wéreldberoemde museum. Je hebt er tenslotte voor betaald.’

‘O, dat heb ik zeker, ja.’ Met geld én met nachtmerries. Ik legde mijn hand op Jules’ onderrug en begeleidde haar naar de uitgang. ‘Het is goed, heus. Ik bekijk veel liever de rest van de stad.’

‘We hebben het meeste al gezien onderweg hiernaartoe. De rest van de stad zijn woningen.’

Jezus. ‘Er moet toch iets zijn wat we hebben gemist. Wat is je favoriete plek hier?’

We stapten het middaglicht in. Het gouden uur ging over in de schemering en lange schaduwen strekten zich uit op de stoep terwijl we richting het centrum liepen.

‘Die is een uur geleden dichtgegaan,’ zei Jules.

‘Toch wil ik het zien.’

Ze wierp me een vreemde blik toe, maar haalde haar schouders op. ‘Als je het zeker weet.’

Tien minuten later waren we bij een antiek uitziende boekhandel aangekomen. De winkel zat tussen een tweedehandswinkel en een Chinees afhaalrestaurant in gepropt. De naam ‘Crabtree Books’ stond op de donkere ramen geschreven in rode, afbladderende verf.

‘Dit is de enige boekhandel van de stad,’ zei Jules. ‘Ik heb er mijn vrienden nooit over verteld, want lezen was niet cool, maar dit was mijn favoriete plek, vooral op regenachtige dagen. Ik ben hier zo vaak geweest dat ik alle boeken in de kasten uit mijn hoofd ken, maar toch ging ik er in het weekend graag heen. Het bood troost.’ Haar lippen plooiden zich in een flauw lachje. ‘Bovendien wist ik zeker dat ik hier niemand zou tegenkomen die ik kende.’

‘Dit was jouw toevluchtsoord.’

Haar gezicht verzachtte van nostalgie. ‘Ja.’

Mijn mondhoeken gingen omhoog bij de gedachte aan een jonge Jules die een boekhandel in glipte om zich te verstoppen voor haar vrienden. Een paar maanden geleden, toen de enige Jules die ik kende de sarcastische, feestende Jules was, had ik dit niet geloofd. Maar nu zag ik het wel voor me.

Op Bridgets vrijgezellenfeest na was het eigenlijk best een tijd geleden dat ik Jules zo had zien feesten als toen ze nog studeerde. Shit, het was zelfs al best een tijd geleden dat ík zo had gefeest als toen ik nog studeerde.

Een eerste indruk blijft het langst hangen, maar in tegenstelling tot wat de meesten geloven, veranderen mensen wel echt. Het enige probleem is dat ze sneller veranderen dan je oordeel over hen.

‘Heb je een favoriet boek?’ Ik wilde alles over Jules weten. Wat ze leuk vond, wat ze haatte, welke boeken ze las en naar welke muziek ze luisterde. Elke kruimel informatie die ik maar kon krijgen om mijn onverzadigbare drang naar haar te voeden.

‘Ik kan er niet één kiezen.’ Ze klonk geschokt. ‘Dat is net alsof je iemand vraagt om een favoriete ijssmaak te kiezen.’

‘Dat is makkelijk. Rocky road voor mij, gezouten karamel voor jou.’ Ik grijnsde toen ze fronste. ‘Jouw favoriete smaak bij alles is gezouten karamel.’

‘Niet bij álles,’ mompelde ze. ‘Oké. Als ik een boek moet kiezen op basis van hoe vaak ik het heb gelezen…’ Haar wangen kleurden rood. ‘Niet lachen, want ik weet dat het cliché is en het is een kinderboek, maar… Charlotte’s Web. De familie die vóór ons in ons huis woonde, had een exemplaar achtergelaten, en dat was het enige boek dat ik vroeger had. Ik was zo geobsedeerd dat ik weigerde om mijn moeder spinnen te laten doodmaken, voor het geval het Charlotte was.’

Mijn grijns werd breder. ‘Dat is verdomd schattig.’

De roze kleur op haar wangen verspreidde zich. ‘Ik was nog jong.’

‘Ik bedoelde het niet sarcastisch.’

Een flauw lachje verscheen rond haar mond, maar ze zei niets meer terwijl we wegliepen van de boekhandel.

Het was bijna tijd om te eten en dus stopten we bij het restaurant dat zij ‘het beste restaurant van de stad’ noemde, voordat we teruggingen naar het hotel.

‘Deze plek heeft de beste burgers.’ Ze bladerde door het menu, haar gezicht stralend. ‘Dat is een van de weinige dingen die ik aan Whittlesburg mis.’

‘Ik geloof je.’ Ik wierp een blik op de rode zitbanken, de zwart-wit geblokte vloer en de oude jukebox in de hoek. ‘Dit restaurant doet me denken aan een filmset uit de jaren tachtig.’

Ze lachte. ‘Dat komt waarschijnlijk omdat de oorspronkelijke eigenaar een groot fan van jaren-tachtigfilms was. Vroeger, toen ik op de middelbare school zat, gingen we altijd hierheen. Dit was dé plek om gezien te worden. Ooit…’

‘Jules? Ben jij dat?’

Jules’ gezicht werd bleek.

Ik draaide me om naar de spreker, mijn spieren al aangespannen in afwachting van een gevecht, maar die spanning maakte plaats voor verwarring toen ik zag wie er naast onze tafel stond.

De vrouw was waarschijnlijk halverwege de twintig, ook al leek ze ouder door haar make-up en platinablonde bob. Ze droeg een strak rood topje en keek verwachtingsvol naar Jules.

‘Je bent het echt!’ riep ze. ‘Jules Miller! Ik geloof mijn ogen niet. Ik wist niet dat je terug was! Hoelang geleden is het, zeven jaar?’

Míller? Wat de fuck?

Ik wierp een blik op Jules, die een neplach op haar gezicht toverde. ‘Zoiets, ja. Hoe gaat het, Rita?’

‘O, je weet wel. Getrouwd, twee kinderen en ik werk in mijn moeders salon. Net zoals iedereen, op de salon na.’ Rita’s ogen begonnen van interesse te fonkelen toen ze naar mij keek. ‘En wie is dít?’

‘Josh,’ zei ik toen Jules stil bleef. Ik plakte er geen label aan vast. Ik zou niet weten welke ik moest gebruiken.

‘Leuk je te ontmoeten, Josh,’ zei Rita met een verleidelijke stem. ‘Zo zien we ze niet vaak meer hier.’

Ik glimlachte beleefd.

Rita leek onschuldig, maar de spanning die Jules uitstraalde was zo dik dat ik die kon proeven.

‘Wat heb je al die tijd gedaan?’ Rita verschoof haar aandacht weer naar Jules toen ik niets zei. ‘Je bent zomaar verdwenen, zonder afscheid te nemen of zoiets.’

‘Ik ging studeren.’

Jules zei verder niets, maar de vrouw drong aan. ‘Waar?’

‘Een kleine universiteit, je hebt er waarschijnlijk nog nooit van gehoord.’

Mijn wenkbrauwen schoten omhoog. Thayer was klein, maar wel een van de beroemdste universiteiten van het land. Ik durfde mijn medische diploma erom te verwedden dat mensen er wél van hadden gehoord.

‘Nou, het is maar goed ook dat je bent weggegaan.’ Rita zuchtte. ‘Deze plek zuigt je ziel eruit, weet je wel? Maar ja, wat doe je eraan?’ Ze haalde haar schouders op. ‘Het spijt me trouwens voor wat er met je moeder en Alastair is gebeurd. Ik kon het niet geloven. Het was net een dramaserie.’

‘De brand? Dat is jaren geleden gebeurd,’ zei Jules.

‘Nee. Nou ja, dat is niet wat ik bedoelde.’ Rita wapperde met haar hand. ‘Heb je het niet gehoord? Alastair is betrapt toen hij seks had met een van de dochters van zijn zakenpartner. Ze was zestien, dus téchnisch gezien was het legaal, maar…’ Ze rilde. ‘Maar goed, zijn zakenpartner ging door het lint toen hij erachter kwam. Het gerucht gaat dat hij de helft van Alastairs bedrijf kapot heeft gemaakt en dat Alastair een boel leningen moest aangaan om het draaiende te houden. Dat is waarom je moeder zo weinig geld heeft gekregen. Het was alles wat hij overhad. Sommigen zeggen zelfs dat de zakenpartner degene was die het huis in de fik heeft gestoken, maar dat zullen we nooit weten.’

Jezus christus. Het hele verhaal klonk inderdaad als een dramaserie, maar na één blik op Jules te hebben geworpen, wist ik dat het waar was.

Ze zat verstijfd en staarde met grote ogen naar Rita. Haar huid had dezelfde kleur als de witte servetten in het metalen doosje op tafel. ‘Wat… Wist mijn moeder daarvan? Waarom heeft dit niet in de krant gestaan?’

‘Alastairs familie hield het nieuws uit de krant,’ zei Rita, overduidelijk verrukt dat ze iets wist wat Jules niet wist. ‘Het werd in de doofpot gestopt, maar iemand heeft de informatie gelekt. Kun je het geloven? Je arme moeder. Maar ze wist er wel van en is bij hem gebleven, dus…’ Ze brak haar zin af en schraapte haar keel. ‘Maar goed, waarom ben je terug?’

‘Ik…’ Jules knipperde eindelijk. ‘Mijn moeder is een paar dagen geleden overleden.’

Een ongemakkelijke stilte hing in de lucht.

‘O.’ Rita schraapte weer haar keel en haar blik schoot door het restaurant. Haar gezicht werd vuurrood. ‘Het spijt me om dat te horen. Hé, ik moet gaan, maar het was fijn om je weer te zien en eh, gecondoleerd.’

Ze haastte zich weg en liep daarbij bijna een serveerster omver.

Opgeruimd stond netjes, verdomme.

‘Oude vriendin?’ vroeg ik.

‘Als in dat ze vroeger bij me afkeek tijdens wiskundetentamens.’ Jules begon weer wat kleur te krijgen, hoewel de schok nog steeds op haar gezicht stond. ‘Je hebt waarschijnlijk wel gemerkt dat ze de grootste roddeltante van de stad is.’

‘Ja.’ Ik bekeek haar bezorgd. ‘Hoe voel je je bij het nieuws over Alastair?’

Ik was ergens blij dat die man financieel kapotgemaakt was, maar Jules had door haar moeders begrafenis al genoeg om zich zorgen om te maken, zonder ook nog te moeten denken aan haar walgelijke stiefvader.

‘Geschokt, maar het verbaast me niets, als dat logisch klinkt.’ Ze haalde diep adem. ‘Ik ben blij dat Rita het me heeft verteld. Ik weet dat het gewoon geruchten zijn, maar als ik erover nadenk, klinkt het wel aannemelijk, waarom hij mijn moeder zo weinig geld heeft nagelaten en de mysterieuze omstandigheden rond de brand. Alastair heeft dus tenminste nog min of meer geboet voor wat hij heeft gedaan.’

‘En nu is hij dood.’

‘En nu is hij dood,’ herhaalde Jules. Ze lachte kort. ‘We hoeven het niet meer over die klootzak te hebben.’

‘Mee eens.’

De serveerster kwam om onze bestellingen op te nemen en ik wachtte totdat ze weg was voordat ik van onderwerp veranderde. ‘Dus, Jules Miller, hè?’

Ze kromp ineen. ‘Ik heb mijn achternaam veranderd. Miller was mijn moeders achternaam en ik wilde een nieuwe start toen ik Ohio had verlaten, dus heb ik mijn naam legaal laten veranderen.’

Ik verslikte me bijna in mijn water. ‘Hoe kan het verdomme dat ik hier niets van weet? Ava heeft het me nooit verteld.’

‘Dat komt omdat Ava het niet weet. Het is maar een naam.’ Jules friemelde met haar servet. ‘Het is niet belangrijk.’

Als het niet belangrijk was, dan zou ze haar naam niet hebben veranderd, maar ik besloot haar daar niet op te wijzen. ‘Hoe ben je op Ambrose gekomen?’

De spanning verliet haar lichaam en een ondeugende fonkeling verscheen in haar ogen. ‘Het klinkt mooi.’

Een lach borrelde op in mijn keel. ‘Nou, er zijn ergere redenen om een naam te kiezen,’ zei ik droogjes. ‘Is het gek om hier weer terug te zijn?’

Jules was even stil voordat ze antwoord gaf. ‘Het is grappig. Voordat ik hier kwam, had ik Whittlesburg als een of ander monster in mijn hoofd afgebeeld. Ik had zoveel slechte herinneringen hier – ook wel goede, maar met name slechte. Ik dacht dat het een nachtmerrie zou zijn om hier terug te komen, maar op het nieuws over Alastair na, is het… normaal om hier te zijn. Het was zelfs niet zo erg om Rita tegen het lijf te lopen.’

‘De monsters in ons hoofd zijn vaak erger dan de realiteit.’

‘Ja,’ zei Jules zachtjes en haar blik bleef op me hangen. ‘En jouw monsters, Josh Chen? Zijn die in je hoofd of in de realiteit erger?’

Een moment lang hing er een beladen stilte terwijl ik over een antwoord nadacht.

‘Michael stuurt me bijna elke week een brief,’ zei ik toen. Die woorden smaakten zuur op mijn tong, alsof ik ze zo lang had weggestopt dat ze waren bedorven voordat ze eruit kwamen. ‘Ik open ze niet. Ze liggen in de la van mijn bureau stof te verzamelen. Elke keer als ik er een binnenkrijg, vertel ik mezelf dat ik ze ga weggooien. Maar dat doe ik nooit.’

Een vonk van medelijden flitste in haar ogen.

Als iemand begreep hoe nutteloos het was om te hopen op een kans om iets goed te maken terwijl die kans nooit zou komen, dan was het Jules wel.

‘Je hebt het zelf gezegd. De monsters in ons hoofd zijn vaak erger dan de realiteit.’ Ze legde haar hand over de mijne. ‘Dat weten we alleen nooit zeker, tot we ze onder ogen komen.’

Mijn borst kneep samen. Morgen was de begrafenis van haar moeder en ze troostte míj.

Ik wist niet hoe ik ooit had kunnen denken dat Jules onuitstaanbaar was, terwijl ze juist verdomd buitengewoon was.

HOOFDSTUK 37

Josh

De volgende dag ging ik met Jules mee naar de begrafenis van haar moeder. Op de predikant en het personeel van het uitvaartcentrum na waren wij de enige aanwezigen. De dienst verliep zonder problemen.

‘Willen jullie nog iets zeggen voordat we Adeline te ruste leggen?’ vroeg de predikant na zijn grafrede.

Jules schudde haar hoofd. ‘Nee,’ fluisterde ze. ‘Ik wil niets zeggen.’

Ik pakte haar hand vast en kneep er troostend in, wensend dat ik meer kon doen om te helpen. Jules keek niet naar me, maar ze kneep wel terug.

De predikant knikte, het personeel liet de kist in de grond zakken en dat was het.

In Jules’ woorden was dit nogal een anticlimax, maar toch hield dat de knoop in mijn buik niet tegen toen ik naar het graf van Adeline keek.

Tientallen jaren, zomaar voorbij, met alleen maar een dochter en een vreemde bij haar begrafenis. Een leven vol dromen, angsten, overwinningen en spijt, door één ongeluk weg.

Dat was verdomd deprimerend.

Ik stond mezelf een moment van neerslachtigheid toe voordat ik het gevoel opzijduwde en voorzichtig een hand op Jules’ elleboog legde. De predikant en het personeel van het uitvaartcentrum waren al weg, maar zij had zich sinds de dienst niet verroerd. ‘We kunnen maar beter gaan. Onze vlucht vertrekt zo.’

Er ging ’s avonds maar één vlucht van Columbus naar DC, dus we moesten wel samen vliegen.

‘Oké.’ Jules haalde diep adem en liet die adem weer langzaam ontsnappen. ‘Bedankt dat je erbij was,’ zei ze terwijl we naar de uitgang liepen. ‘Dat had niet gehoeven.’

‘Nee, maar dat wilde ik wel.’ Mijn mondhoeken krulden op. ‘Wie weet in wat voor problemen je komt als ik je alleen laat?’

‘De mogelijkheden zijn eindeloos,’ zei ze ernstig. ‘Weet je zeker dat je geen rondleiding in het politiebureau van Whittlesburg wilt voordat we gaan?’

‘Ik weet zeker dat het heel boeiend is, maar nee, dank je.’ Ik bestudeerde haar, in een poging om erachter te komen waar ze aan dacht. ‘Hoe voel je je?’

‘Verrassend genoeg oké.’ Jules streek een lok haar achter haar oor. ‘Ik geloof dat ik inmiddels wel ben bedaard en me gewoon… erbij heb neergelegd. Ik krijg alleen nooit meer de kans om afscheid van mijn moeder te nemen of om het goed te maken.’ Ze twijfelde. ‘Ik weet dat onze vlucht straks gaat, maar kunnen we nog één tussenstop inlassen voordat we naar het vliegveld gaan? Ik zal snel zijn.’

‘Ja, natuurlijk.’ We hadden weinig tijd, maar ik was niet van plan om nee te zeggen zo vlak na de begrafenis van haar moeder.

Vijftien minuten later kwamen we aan bij een klein, vervallen huis aan de rand van de stad. Afgebladderde blauwe verf bedekte de buitenkant en de deur was open toen Jules aan de knop draaide.

‘Dit is het huis dat mijn moeder vlak voor haar dood huurde,’ zei ze toen ze mijn vragende blik zag. ‘Toen ik de huurbaas van haar dood op de hoogte stelde, zei die dat ik vlug kon langsgaan om haar persoonlijke spullen op te pikken, maar…’

‘Ik begrijp het.’ Dit was Jules’ laatste kans. Waarschijnlijk zou ze nooit meer terugkeren naar Ohio.

We stapten het huis in. Er stonden niet veel meubels, op een bank, tv en eettafel die tegelijkertijd de salontafel was na. Vuile vaat lag hoog opgestapeld in de gootsteen en een pot dode bloemen stond op de vensterbank.

Het was eng, alsof het huis geduldig wachtte op een eigenaar die nooit zou terugkomen.

Ik volgde Jules naar de slaapkamer en bleef in de deuropening staan terwijl ze op wat fotolijstjes op de kast afliep. Op de foto’s was een prachtige vrouw met rood haar te zien, overduidelijk haar moeder. Op één foto droeg ze een jurk en glimlachte ze op een chic uitziend feest. Op een andere foto werd ze net gekroond tot Miss Teen Whittlesburg, volgens de sjerp om haar lichaam.

Er stonden geen foto’s van andere mensen, ook niet van Jules.

‘Ik dacht dat ze wel op zijn minst een foto van mij zou hebben staan,’ mompelde Jules, die haar hand over het lijstje van de schoonheidswedstrijd liet gaan. ‘Dom van me. Ik had nog hoop, maar Adeline heeft nooit veel om anderen gegeven, alleen om zichzelf.’

Een pijn bloeide op in mijn borst. We hadden allebei geen perfecte ouders, maar ik haatte het om haar hoop te zien verdwijnen. ‘Het spijt me, Red.’

‘Niet doen.’ Jules liet haar hand zakken voordat ze zich naar mij omdraaide. ‘We kunnen gaan. We moeten een vlucht halen en ik heb gekregen wat ik wilde.’

‘Wat dan?’

‘Afsluiting.’

Afsluiting.

Dat woord echode door mijn hoofd tijdens onze rit terug naar het vliegveld.

Misschien was dat wat ik van Michael nodig had. Ik had al drie jaar contact met hem vermeden, omdat ik dacht dat dat de oplossing van mijn probleem was. Het enige wat er was gebeurd, was dat alle gedachten aan hem waren gaan rotten als een gezwel. Langzaam en onzichtbaar, terwijl al het leven uit me bloedde totdat ik niets meer dan een omhulsel van mezelf was.

De monsters in ons hoofd zijn vaak erger dan de realiteit.

Dat plotselinge besef sneed als een mes door me heen.

‘Alles oké?’ vroeg Jules toen we door security heen waren. Whittlesburg was zo dicht bij Columbus dat het ons minder dan een uur kostte om bij het vliegveld te komen. ‘Je kijkt een beetje gek.’

‘Ja,’ zei ik, nog een beetje ontdaan door mijn ontdekking. Die was zo verdomd duidelijk dat ik me een idioot voelde dat ik er niet eerder aan had gedacht, maar we waren vaak blind als het op ons eigen leven aankwam.

Ik keek er niet bepaald naar uit om Michael te zien, maar het zou wel zijn alsof je een pleister eraf trok. Zodra ik dat had gedaan, zou ik eindelijk verder kunnen met mijn leven. Dat wist ik zeker.

Afsluiting.

‘We hebben twee hele dagen met elkaar doorgebracht en elkaar niet vermoord.’ Jules trok een wenkbrauw op terwijl we broodjes en chips uitkozen in een van de winkeltjes op het vliegveld en toen aan een tafeltje gingen zitten. Onze vlucht zou pas over vijfenzeventig minuten vertrekken, dus we hadden nog wat tijd te doden. ‘We boeken vooruitgang.’

‘Het was anderhalve dag, hoogstens.’ Ik glimlachte en verwelkomde de luchtigere toon na deze zware ochtend. Er lag nog wat verdriet in Jules’ ogen, maar ze leek vastberaden te zijn om het verleden achter zich te laten. ‘We hebben nog wat tijd over.’

‘Wat geruststellend.’ Ze nam een hap van haar broodje, kauwde en slikte voordat ze er aarzelend aan toevoegde: ‘Ik heb eens nagedacht over wat je op Bridgets bruiloft zei.’

Mijn hart begon sneller te kloppen. ‘O ja?’

‘Misschien heb je wel gelijk.’ Ze keek niet naar me, maar haar wangen kregen een lichtroze tint. ‘Over dat er een verschil is tussen wat iets hoort te zijn en wat het daadwerkelijk is.’

Het sneller kloppen veranderde in hard bonzen. Warmte gloeide in mijn borst en vulde de gaten die de afgelopen jaren waren ontstaan.

‘Ik heb altijd gelijk.’ Ik moest mijn best doen om een grijns te onderdrukken.

Ik had nooit een exclusieve relatie gewild. Daar zaten te veel verwachtingen aan vast – en om eerlijk te zijn had ik nog nooit iemand leuk genoeg gevonden om meer dan drie dates te willen.

Lust? Tuurlijk. Maar leuk vinden? Nee.

Maar bij Jules… Fuck, ik had geen idee hoe het was gebeurd. Ik vond haar léúk, zelfs als ze me boos maakte, wat bijna altijd zo was. Bij onze ruzies straalde ik meer dan bij welk gesprek met wie dan ook, en als we écht praatten, dan was zij de enige die me het gevoel gaf dat ze me begreep. De enige persoon die door de dokter heen keek, de playboy, de adrenalinejunkie en elk ander masker dat ik droeg om de onvolmaakte stukken eronder te verbergen.

Ik slikte de brok in mijn keel weg terwijl Jules met haar ogen rolde en glimlachte. ‘Altijd zo bescheiden.’

‘Dat ook.’

Haar lach werd breder en onze blikken bleven even aan elkaar hangen voordat haar uitdrukking weer ernstig werd. ‘Dus, wat betekent dat voor ons?’

Goede vraag. Ik had geen ervaring met relaties, maar…

‘Het betekent waarschijnlijk dat we op een date moeten gaan.’ Mijn grijns explodeerde toen haar ogen groot werden. ‘Kijk niet zo geschokt. Het is een date, Red. Geen huwelijksaanzoek.’

‘Duh,’ zei ze verontwaardigd, ook al bleef ze zenuwachtig kijken. ‘Ik heb heus wel gedatet, hoor.’

Mijn glimlach verflauwde door die reminder.

Natuurlijk had Jules gedatet, maar dat betekende niet dat ik eraan wilde denken.

Een bezitterig gevoel bloeide op in mijn buik en het kostte me al mijn wilskracht om haar niet te vragen naar naam, nummer en adres van elke gast die haar ooit verdomme had aangeraakt.

‘Niet met mij.’ Ik veegde een druppel saus uit haar mondhoek. Mijn duim bleef op haar onderlip liggen en een donkere tevredenheid raasde door me heen toen haar adem in haar keel stokte. ‘Als ik je mee uit neem, dan wordt dat verdomme de beste date die je ooit hebt gehad.’

‘Je ego kent echt geen grenzen.’ Het feit dat haar stem buiten adem klonk verzachtte die belediging.

Ik leunde naar voren en verving mijn duim door mijn lippen. ‘Laten we een weddenschapje doen, Red.’ Mijn mond raakte de hare – niet in een kus, maar in een belofte. ‘Ik durf te wedden dat je na onze date niet eens meer kunt dénken aan een andere man.’

Dat laatste kwam er grommend uit.

Jules slikte hoorbaar. ‘Je wekt wel erg hoge verwachtingen, Chen.’

Mijn glimlach keerde terug. ‘Geen zorgen. Ik wek nooit verwachtingen waar ik niet aan kan voldoen.’

HOOFDSTUK 38

Jules

Het was gek. Ik was naar Ohio vertrokken met het gevoel dat het een nachtmerrie ging worden, maar was teruggekomen met het besef dat het een ontlading was geweest.

De reis had de chaotische en wazige delen van mijn leven scherp afgetekend.

Alastair was dood en kon me geen pijn meer doen.

Mijn moeder was dood, en hoe erg het ‘wat als’ me ook kwelde, ze kwam nooit meer terug.

Max vormde nog steeds een bedreiging, maar hij was al een tijdje ongewoon stil geweest. Tot zijn volgende zet was er niet veel wat ik kon doen.

En Josh… Josh was een van de lichtpunten in mijn ellendige leven. Door onze relatie te veranderen van vijanden met benefits naar daten, was het net alsof ik van een klif af sprong – de sprong zou kunnen eindigen in de opwindendste gebeurtenis van mijn leven of in een complete ramp.

Maar ik had al van genoeg dingen spijt. Ik wilde niet dat Josh er daar een van werd.

Soms moest je een sprong in het diepe wagen, of je zou voorgoed vastzitten.

‘Wat denk je?’ Ik draaide me langzaam rond en liet Stella mijn outfit bekijken.

Josh en ik hadden vandaag onze eerste officiële date, maar hoe erg ik hem ook had gevleid, bedreigd of gechanteerd, hij wilde niets kwijt over wat we zouden gaan doen, en dus had ik geen idee wat een geschikte outfit zou zijn. Zijn enige woorden waren dat ik me mooi moest aankleden, maar niet té mooi, waar ik dus helemaal niets aan had.

Na lang twijfelen had ik gekozen voor een blauwe zomerjurk met sandalen en mijn haren in een hoge paardenstaart tegen de benauwde junihitte. Het was een leuke, flirterige en casual outfit voor een wandeling in het park, maar ook mooi genoeg voor een chic restaurant.

Dat hoopte ik tenminste.

Stella bekeek me van top tot teen voordat ze haar duimen naar me opstak. ‘Perfect.’

Goddank. Ik had geen tijd meer om me om te kleden. Ik was al laat.

Aangezien Josh me niet thuis kon ophalen, zou ik hem zoals afgesproken in Georgetown ontmoeten.

Er fladderde iets in mijn maag toen ik hem op de afgesproken plek zag staan.

Een wit overhemd, donkere spijkerbroek, warrige haren. Zo knap dat mijn hart pijn deed.

Ik wou dat we elkaar nog haatten, want onze relatie was helemaal niet goed voor de gezondheid van mijn hart.

‘Hé Red.’ Josh liet zijn blik over me heen glijden. ‘Leuk om je voor een keertje presentabel te zien.’

‘Leuk om jou een keertje menselijk te zien.’ Ik bekeek hem nadrukkelijk van top tot teen. ‘Hoeveel heb je betaald voor die mensenhuid om je duivelshoorns en reptielenhuid te verbergen?’

‘Gratis. Zo charmant ben ik,’ zei hij.

‘Ik geloof dat de verkoper gewoon bang was dat je hem zou wurgen met je grote ego als je de winkel niet snel verliet.’

Zijn lach rolde door me heen als gesmolten karamel, rijk en zoet. ‘Ik heb je verdomme gemist.’

Ik liep naast hem door de straat naar de mysterieuze bestemming. ‘Ik heb je drie dagen geleden nog gezien.’

‘Ik weet het.’

Het fladderen nam toe. Verdomme. Als hij zich niet als een eikel gedroeg, kon hij zo… lief zijn.

‘Ga je me nu vertellen waar we heen gaan?’ Ik was te nieuwsgierig om het niet te vragen. Waarom had Josh me niet gevraagd om op de locatie van de date af te spreken in plaats van een willekeurige straathoek?

Hij zuchtte diep. ‘Heb geduld.’

‘Ik weet niet wat dat is, maar het klinkt saai.’ Ik onderdrukte een lach toen hij me een zijdelingse blik toewierp.

‘Je bent onuitstaanbaar.’

‘Dat blijf je maar zeggen, maar toch mis je me en ben je met me op een date. Dus, wat zegt dat over jou?’

‘Dat ik dol ben op heerlijke straffen.’

Ik beet op mijn lip om een lach tegen te houden. ‘Misschien moet je daar hulp voor zoeken. Dat klinkt zeker niet gezond.’

‘Heb ik al gedaan. Er is helaas geen geneesmiddel.’

Ik struikelde over een losse steen en zou recht op mijn gezicht zijn gevallen als Josh me niet bij mijn pols had opgevangen.

‘Voorzichtig,’ zei hij, zijn ogen geamuseerd fonkelend. Hij wist precies wat hij deed, die klootzak. ‘Ik wil niet dat je valt.’

‘Dat gebeurt niet.’ Het lukte me om arrogant te klinken en ik streek mijn rok met rode wangen glad.

Na nog vijf minuten stopten we eindelijk voor een kleine winkel met een gestreepte luifel en de woorden APOLLO HILL BOOKS in gouden letters op de ramen. Stapels boeken vulden de etalage en belemmerden mijn zicht op de rest van de winkel. Twee koningsblauwe winkelwagentjes konden het gewicht van de afgeprijsde dikke pillen op de stoep bijna niet dragen.

Nu wist ik waarom Josh me niet had gevraagd rechtstreeks hierheen te komen – de straat was maar net breed genoeg voor voetgangers en fietsers. Een auto zou hier niet doorheen kunnen. Datzelfde gold voor de aangrenzende straten.

‘Welkom bij de beste boekhandel van de stad.’ Josh zwaaide dramatisch met zijn arm naar het pand en grijnsde om mijn geschokte uitdrukking.

‘Hoe kan het dat ik nog nooit van deze plek heb gehoord?’ Mijn hart begon sneller te kloppen bij het vooruitzicht van wat er achter de witte houten deur lag. Een nieuwe boekhandel ontdekken was net alsof je een nieuw soort edelsteen ontdekte – opwindend, geweldig en een tikkeltje onwerkelijk. ‘Ik woon hier al jaren.’

‘De winkel is een paar maanden geleden geopend en nogal onopvallend gebleven. Ik ben er alleen maar achter gekomen dankzij een collega; een vriendin van een nicht van hem is de eigenaar.’ Josh opende de deur.

Zodra ik een voet binnen had gezet, werd ik verliefd. Halsoverkop, verleid door de boekenkasten die tot aan het plafond reikten, de charmante en rommelige stapels boeken op de ovale tafel in het midden van de winkel en de zoete, muffe geur van oude boeken. Het smaragdgroene tapijt vormde een sterk contrast met de crèmekleurige muren, en meerdere smeedijzeren kroonluchters zorgden voor een warme gloed.

Dit was de boekhandel uit mijn dromen, werkelijkheid geworden in het echte leven.

‘Wat zei ik nou?’ Josh’ stem gleed langs mijn ruggengraat in een fluweelzachte streling. ‘De beste boekhandel van de stad.’

Op de eigenaar van de winkel na waren wij de enige mensen hier. Het was lastig te geloven dat de drukte van de stad zich aan de andere kant van de deur bevond. Het was hier zo rustig dat het voelde alsof we een geheime wereld waren binnengestapt, die speciaal voor ons geschapen was.

‘Dit is de enige keer dat ik toegeef dat je gelijk hebt.’ Ik liet voorzichtig een hand over een stapel boeken dicht bij me glijden. De winkel bevatte een mix van nieuwe boeken en tweedehandsboeken, en ik wilde ze allemaal ontdekken. ‘Brengen we onze date hier door? Want dat vind ik helemaal niet erg.’

‘Een soort van.’ Josh leunde tegen een boekenkast en stak één hand in zijn zak, een en al prachtige onverschilligheid. ‘Ik zou beginnen met je favoriete jeugdboek.’

‘Waarom?’

‘Vertrouw me maar.’ Hij knikte naar de kinderafdeling.

De hitte van Josh’ blik verwarmde mijn huid terwijl ik de kast afzocht totdat ik had gevonden wat ik zocht. Er stonden maar drie exemplaren van Charlotte’s Web en ik vermoedde dat er een briefje in een van de boeken zat.

Het feit dat hij zo’n klein detail van ons gesprek in Ohio had onthouden, zorgde voor een explosie aan tintelingen in mijn lichaam.

Focus, Jules.

Ik pakte een exemplaar uit de kast en bladerde erdoorheen. Niets geks.

Ik probeerde het tweede boek. Niets.

Maar toen ik het derde boek opende, fladderde er een briefje op de vloer. Ik raapte het op en een glimlach trok aan mijn mond toen ik de woorden las die in Josh’ nette handschrift stonden geschreven.

Je favoriete eten, maar je moet het zelf maken.

B3, P4, #10

‘Is dit een speurtocht in een boekhandel?’ Ik wipte op en neer op mijn voeten en kon mijn blijdschap niet inhouden.

‘Een speurtocht en een puzzel.’ Er verscheen een kuiltje in Josh’ wang. ‘Ik moet er wel zeker van zijn dat jouw brein voldoet aan mijn verwachtingen, Red. Ik date geen dombo’s.’

‘Begrijpelijk. Íémand moet het brein van de relatie zijn.’

Josh’ zachte lach bleef in me hangen. ‘Los de puzzel op voordat je arrogant wordt, lieverd. Er wacht een prijs op je als het je lukt.’

Ik begon te stralen. Ik was gék op prijzen. Ik had een hele doos vol certificaten, trofeeën en medailles die ik op de middelbare school en de universiteit had gewonnen. ‘Wat is de prijs?’

‘Daar kom je wel achter. Of misschien niet.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘We zien wel.’

Mijn huid tintelde van ons gesprekje en de opwinding van de speurtocht, maar ik onderdrukte mijn verlangen om onze verbale uitwisseling voort te zetten en concentreerde me op de aanwijzing.

Je favoriete eten, maar je moet het zelf maken, was overduidelijk een verwijzing naar een Italiaans kookboek.

Maar wat B3, P4 en #10 betekenden… mijn brein kon de boodschap niet ontrafelen. Het was een speurtocht, dus de hint leidde waarschijnlijk naar een specifiek kookboek. Alle boeken in de kast stonden op alfabetische volgorde op achternaam van de auteur, dus waar konden de getallen voor staan?

Ik zocht de boeken af, in een poging om…

Mijn aandacht werd afgeleid door een bordje met een nummer erop, op de zijkant van de dichtstbijzijnde boekenkast.

De boeken waren niet genummerd, maar de boekenkásten wel, en elke boekenkast had meerdere planken. Boekenkast, plank, B3, P4.

De kookboeken, boekenkast drie, plank vier… #10. Het tiende boek op de plank?

Het was het proberen waard.

Mijn borst bonsde van afwachting terwijl ik op de goede kast afrende en de boeken van links naar rechts telde. Eén, twee, drie, vier…

Nummer tien was een Italiaans kookboek.

Adrenaline gierde door mijn bloed en ik wierp een triomfantelijke blik in Josh’ richting, die tevergeefs zijn best deed om een lach in te houden, voordat ik door het boek bladerde en zo het tweede briefje vond.

Nu ik de code had gekraakt, was deze boodschap makkelijker op te lossen. Ik werd naar de reisboeken gestuurd voor een dik boek over Italië. Vervolgens naar de kunstboeken voor een biografie over Michelangelo, die me leidde naar een roman over een schilder die verliefd werd op zijn buurvrouw, die zijn muze was geworden.

Het briefje in dit boek bevatte geen aanwijzing, maar in plaats daarvan één zin.

Jules, wil je met me uit?

Was het mogelijk voor een mens om letterlijk te smelten? Want dat was de enige verklaring die ik had voor de manier waarop mijn knieën slap werden en mijn binnenste vloeibaar. Ik was een en al emotie, samengehouden door een bonzend hart en een hoop vlinders.

‘We zijn al op een date, idioot.’ Mijn wangen deden pijn van de lach op mijn gezicht.

Josh’ ondeugende uitdrukking smolt in iets warmers. ‘Ik bedacht dat ik het je officieel moest vragen voordat we doorgaan naar onze volgende bestemming.’

‘Waar is die?’

‘Dat zul je wel zien. Bedankt, Luna.’ Hij knikte naar de grijnzende eigenaresse van de boekhandel, die hem een winkeltasje met boeken gaf.

Ik was zo bezig geweest met de speurtocht dat ik niet door had gehad dat ze me was gevolgd, en elk boek met een boodschap had opgepakt nadat ik door was gegaan naar de volgende afdeling.

‘De boeken zijn van jou. Bedank me maar voor het verbreden van je leesvoorkeuren,’ zei Josh.

Ik was te geschokt om op een antwoord te komen. ‘Hoe heb je dit georganiseerd?’

‘Zoals ik al zei, is Luna een vriendin van een nicht van een collega. Ik heb het samen met haar bedacht. Bovendien heb ik in ruil daarvoor een hoop boeken gekocht, dus het was een win-winsituatie.’

‘Dat is…’ Niet huilen. Dat zou beschamend zijn, maar het feit dat Josh zoveel moeite in onze date had gestoken…

Een brok kwam in mijn keel vast te zitten terwijl we gedag zeiden tegen Luna en de boekhandel verlieten.

‘Jules Ambrose, sprakeloos. Ik had dit veel eerder moeten doen,’ grapte Josh. ‘Dat zou me in het verleden veel hoofdpijn hebben bespaard.’

‘Hilarisch.’ Ik had mijn stem weer gevonden. ‘Dus, waar is de prijs die je me hebt beloofd?’

‘Die krijg je later.’

Ik kneep mijn ogen samen. ‘Bedrieg je me, Josh Chen?’

Een glimlach trok aan zijn mond. ‘Misschien.’ We stopten voor Giorgio’s, een intiem Italiaans restaurant in een zijstraatje. De ramen gloeiden van kaarslicht en het zachte geluid van jazzmuziek bereikte mijn oren toen hij de deur opende. ‘Je zult me maar moeten vertrouwen.’

Drie maanden geleden zou ik Josh Chen nog niet hebben vertrouwd, al hing mijn leven ervan af en was hij mijn enige reddingsboei. Nu twijfelde ik er niet over om hem en de gastvrouw naar een tafeltje achterin te volgen.

‘Ik zou je nooit hebben laten koken,’ zei Josh, als verwijzing naar de eerste hint van de speurtocht. ‘Ik wil niet doodgaan door een voedselvergiftiging.’

‘Vlug, neem ontslag in het ziekenhuis. Je zou cabaretier moeten worden.’ Ik bladerde door het menu. ‘Aangezien we hier zijn, ga ik ervan uit dat ik voldoe aan je intellectuele verwachtingen en dat ik officieel het brein van de relatie ben.’

‘Onder andere,’ zei Josh zachtjes.

Ik begon steeds langzamer door het menu te bladeren, tilde mijn hoofd op en mijn maag maakte een salto door de intensiteit in zijn ogen. ‘Onder andere?’

Langzaam verscheen er een lach op zijn gezicht. ‘Je moet niet vissen naar complimenten, Red.’

‘Ik vis niet. Ik haat vissen.’ Wat zeg ik nou toch allemaal? Toch ratelde ik door, te zenuwachtig om stil te zitten of mijn mond te houden. ‘Nu we het er toch over hebben, waarom hebben mannen in datingapps altijd een foto van zichzelf met een vis als profielfoto? Dat is nogal een afknapper, om eerlijk te zijn.’

‘Dat heb ik niet, en daar hoef je je geen zorgen om te maken.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat we niet meer met anderen daten, Red,’ zei Josh, zo kalm en duidelijk dat de woorden zich als waarheid in mijn huid griften.

Op dat moment arriveerde onze ober, waardoor ik geen moeite hoefde te doen om op een goed antwoord te komen. Dat zou toch nutteloos zijn geweest. Ik zou me niet eens op het eten kunnen focussen, laat staan op de duizenden woorden in mijn vocabulaire om een zin te vormen.

Het enige waar ik me op kon focussen, was de man tegenover me. Zijn volle onderlip, de schaduw van het kuiltje in zijn wang, de ruwe streling van zijn stem en de bronzen gloed van zijn huid in dit zwakke licht.

Ik had geen idee hoe ik Josh ooit irritant had kunnen vinden, want ik zou hier voorgoed kunnen blijven zitten en naar hem luisteren.

‘Weet je nog wat je in Eldorra zei? Over vergeven, zonder te vergeten?’ Josh wreef over zijn kaak. ‘Alex en ik gaan volgende week naar een wedstrijd.’

Ik was blij verrast. ‘Dat is geweldig.’

‘We zien wel. Hij is zo’n klootzak, dit uitje zou meer schade kunnen aanrichten dan dat het kan helpen.’

Ik lachte. ‘Dat is zo. Maar hij is altijd al een klootzak geweest, en jullie waren jarenlang bevriend.’

‘Dat is ook waar. Het is gek, want hij was zo lastig te doorgronden, vooral toen we elkaar voor het eerst ontmoetten. En toen deed hij nog wél zijn best om aardig te zijn. Normaal zou ik iemand zoals hij hebben genegeerd, maar…’ Een frons verscheen in Josh’ voorhoofd. ‘Ik weet het niet. Ik denk dat ik dacht dat hij een vriend nodig had. Hoe rijk je ook bent, je hebt toch iemand nodig om er voor je te zijn. Iemand die dat niet voor het geld doet.’

Zijn woorden ontroerden me. ‘Je bent een goed mens, Josh Chen.’

‘Soms.’ Hij lachte beschaamd. ‘Je had gelijk, weet je. Wat je na de Black Fox zei, dat ik wrok koester omdat dat alles is wat ik nog heb.’

De Black Fox. Die avond leek wel een eeuwigheid geleden. We waren zo boos op elkaar geweest, hadden zulke gemene dingen gezegd, maar als ik het nog een keer moest doen, zou ik niets veranderen. Die avond had geleid tot waar we nu waren. En zelfs met de dood van mijn moeder en de dreiging van Max boven mijn hoofd, was ik blij met waar ik was, want voor het eerst in mijn leven voelde ik me niet alleen.

‘Ik zou niet zeggen dat dat het énige is wat je hebt om je aan vast te houden,’ zei ik.

De rest van het restaurant viel weg terwijl het moment zich tussen ons uitstrekte, gespannen door de miljoen woorden die we niet zeiden. De emotie in Josh’ ogen stak regelrecht in mijn borst en drong door een schild heen waarvan ik niet wist dat het bestond.

Het resultaat was complete chaos – een hart dat blootlag en wild klopte, een buik die fladderde door een zwerm ontsnapte vlinders.

‘Pas maar op, Red.’ Tintelingen van genot prikten in mijn huid door Josh’ zachte waarschuwing. ‘Als je zulke dingen blijft zeggen, laat ik je misschien wel nooit meer gaan.’

Mijn gezicht werd warm. Ik werd licht in het hoofd door een gebrek aan zuurstof, maar hoe hard ik ook mijn best deed om te ademen, het was niet genoeg. Elk beetje lucht trilde door een elektrische spanning die me vanbinnen verlichtte.

Ik was op dat moment misschien wel flauwgevallen aan de hoektafel in Giorgio’s, als het rinkelende belletje boven de deur me niet uit mijn vervoering had gehaald. Het geluid werd gevolgd door een koele, duidelijke stem.

‘Alex Volkov. Tafel voor twee.’

Josh en ik rukten onze blikken van elkaar los en draaiden ons geschokt naar de voorkant van het restaurant.

Alex en Ava stonden bij de ingang. Ze hadden ons nog niet gezien, want Alex had het te druk met naar Ava kijken en Ava stond te kletsen met de gastvrouw, maar het zou slechts een kwestie van tijd zijn. Het restaurant was érg klein.

‘O mijn god.’ Ik maakte mijn blik los en verborg de zijkant van mijn gezicht achter mijn hand. ‘Wat moeten we doen?’

Wat Alex en Ava betrof, haatten Josh en ik elkaar nog steeds. Als we op een andere plek waren geweest, hadden we nog kunnen doen alsof we elkaar per toeval waren tegengekomen, maar er was niets toevalligs aan een tafeltje met kaarsen in een romantisch restaurant op een vrijdagavond.

‘We hebben twee opties.’ Josh’ stem klonk zo zacht dat hij bijna niet te verstaan was. ‘Eén, we blijven hier en zien de gevolgen moedig onder ogen. Twee, we glippen als lafaards door de achterdeur naar buiten voordat ze ons zien.’

We staarden elkaar aan.

‘Optie twee,’ zeiden we allebei tegelijk.

Gelukkig hadden we al betaald. Het zou nog een uitdaging zijn om bij de keuken te komen zonder dat Alex en Ava ons zagen.

We hielden onze rug naar de rest van het restaurant gericht terwijl we naar de dubbele deuren liepen. We wilden geen aandacht trekken door te gaan rennen, maar het voelde alsof mijn hart elk moment uit mijn borst kon vallen.

Door een of ander wonder lukte het ons om de keuken binnen te glippen voordat onze vrienden ons hadden gespot. Zodra we daar waren, begonnen we te rennen, waardoor we vreemde blikken van het personeel kregen.

‘Hé!’ riep een van de koks. ‘Jullie morgen hier niet komen!’

‘Sorry!’ riep ik terug over mijn schouder. ‘We wilden de chef onze complimenten geven!’

‘De pappardelle al ragù was geweldig,’ voegde Josh eraan toe. ‘Vijf van de vijf sterren.’

‘Ik roep de manager.’ De kok verhief zijn stem. ‘Sergio!’

Shit.

‘Go, go, go!’ Josh pakte mijn hand en trok me mee naar de uitgang. We renden het steegje achter het restaurant in, net toen een man, van wie ik vermoedde dat het Sergio was, iets onverstaanbaars naar ons riep. We stopten niet met rennen totdat we een paar straten verder waren en ik vooroverboog om op adem te komen.

‘Shit,’ hijgde ik. Cardio was niet helemaal mijn ding en dat was wel te merken. ‘Ik kan niet geloven dat we dat net hebben gedaan.’

‘We hebben tenminste een grote fooi achtergelaten.’ Josh was niet eens buiten adem, de eikel. ‘En we zetten ook nog wel een goede recensie op Yelp. Goed eten, schone keuken. Dat hebben we met onze eigen ogen gezien.’

Om de een of andere reden vond ik zijn opmerking hilarisch. Ik boog weer voorover, dit keer van het lachen. Er ging een tel voorbij voordat Josh meedeed.

Misschien kwam het door het eten, de adrenaline van onze bijna-ontmoeting met onze vrienden of de frisse buitenlucht, maar de vreugde trok door me heen totdat de wereld op zijn kop stond.

Ik had me nog nooit zo ongelooflijk, onbeschrijflijk levendig gevoeld.

Ons gelach stierf uiteindelijk weg, maar het plezier bleef in mijn borst hangen.

‘Dus, zeg eens, Red.’ Een lach hing nog rond de hoeken van Josh’ mond. ‘Op een schaal van één tot tien, hoe goed was de date?’

‘Mmm.’ Ik tikte op mijn kin. ‘Een zeven komma vijf, omhoog afgerond naar een acht voor de speurtocht.’

‘Acht, zeg je?’ Hij zette een stap naar me toe.

Mijn hart begon sneller te bonzen. ‘Yep.’

‘Wat moet ik doen om daar een tien van te maken?’ Zijn blik viel op mijn mond.

‘Nou, je bent me nog wel een prijs schuldig.’ Was die fluisterende, hese stem van mij? ‘Hou je aan je beloftes, Chen.’

‘Je hebt gelijk.’ Josh legde een hand op mijn wang en wreef met zijn duim over mijn lip. Elektrische tintelingen trokken door mijn huid. ‘Wat onbeschoft van me om je zo lang te laten wachten.’

Hij leunde naar voren en kuste me. Die aanraking was zo licht als een veertje, maar verspreidde zich van mijn kruin tot mijn tenen.

‘En nu? Zitten we al op een tien?’ fluisterde hij tegen mijn lippen.

‘Eh.’ Mijn hoofd tolde van genot. ‘Misschien een negen.’

‘Mmm. Dat is niet genoeg.’ Hij kuste me nog een keer, steviger dit keer. Zijn tong raakte mijn lippen en duwde zich naar binnen toen ik mezelf voor hem opende. Een mist van lust benevelde mijn brein terwijl hij op ontdekkingstocht ging in mijn mond, met zijn hand bezitterig op mijn heup. Toen hij zich eindelijk terugtrok, kon ik me bijna mijn eigen naam niet meer herinneren. ‘En nu?’

‘Negen komma vijf,’ zei ik hees na een duizelingwekkend moment.

‘Negen komma vijf.’ Josh wikkelde mijn paardenstaart om zijn andere hand en trok er lichtjes aan, iets wat ik onmiddellijk tussen mijn benen voelde. ‘Speel je nou met me, Red?’ vroeg hij zachtjes.

‘Klaag je dan?’

Zijn ogen fonkelden van plezier en iets anders, waardoor golven van warmte door mijn lichaam trokken. ‘Niet eens een beetje.’

Dit keer was de kus harder, dringender.

Ik verzonk erin en liet Josh’ aanraking en kus me meenemen naar een plek waar wij de enige mensen waren die bestonden.

Ik had ooit eens gelezen dat het tegenovergestelde van liefde niet haat was, maar onverschilligheid. De vlammen van haat en passie brandden net zo fel.

Ik kon het exacte moment waarop mijn gevoelens voor Josh waren veranderd niet aanwijzen. Ik wist niet eens wat ik nu precies voelde.

Het enige wat ik wist, was dat hij me in vuur en vlam zette, en ik wilde niet dat dat vuur ooit uit zou gaan.

HOOFDSTUK 39

Josh

‘Man, wat heb ik dit gemist.’ Ik strekte mijn benen voor me uit en reikte naar een biertje. ‘Niets is zo goed als de viproom.’

‘Natuurlijk. Dat is waarom het de viproom heet.’ Alex zat naast me en zijn blik volgde de wedstrijd. De Nationals speelden tegen de Dodgers, en ze stonden in de vijfde slagbeurt drie runs achter. Niet slecht.

Ik was meer van het basketbal, maar wedstrijden van de Nats waren veel leuker om naartoe te gaan. Alex en ik hadden er een traditie van gemaakt toen we nog studeerden. Wanneer we ergens over wilden praten zonder mensen van de campus in de buurt, gingen we naar het Nationals Park en luchtten we ons hart met de wedstrijd op de achtergrond.

Nou, ik luchtte mijn hart terwijl Alex zuchtte en steeds zei hoe dom andere mensen waren. Het was net therapie, op de sport, het bier en een chagrijnige beste vriend na.

Ik had pas door hoe erg die sessies hielpen toen ze waren opgehouden.

Alleen was die beste vriend natuurlijk wel de óórzaak van mijn problemen geweest.

‘Gast, je zit nog in je proeftijd,’ zei ik. ‘Geen sarcasme totdat je daar uit bent.’

‘Dat was geen deel van onze deal.’

‘We hebben geen deal.’

‘Precies.’

Ik keek boos naar Alex. ‘Wil je dat ik je vergeef of niet?’

‘Ik heb je gechanteerd met vipplaatsen voor de wedstrijd, en jij hebt die geaccepteerd. Dat betekent dat je me al hebt vergeven.’ Hij glimlachte. ‘Zoiets noem je een verborgen contract.’

Het lukte me nog een minuut te fronsen voordat ik brak en lachend snoof. ‘Touché.’

Ik nam een slok van mijn drankje. Ik dacht dat het vreemd zou zijn om na zo’n lange tijd terug te glippen in een van onze oude tradities, maar het was net alsof er geen tijd voorbij was gegaan.

Mijn telefoon trilde door een nieuw bericht en mijn mondhoeken trokken op in een lach toen ik het las.

Jules: Hoe gaat de bro-date? Moet ik me zorgen maken?

Ik: Nog onzeker. Alex weet hoe hij voor een gast moet zorgen, maar jij bent knapper.

Jules: Zeg je nou dat ik niet weet hoe ik voor jou moet zorgen??

Ik: De helft van de tijd beledig je me, Red.

Jules: Het is niet mijn schuld dat je een masochist bent.

Jules: Sorry hoor, dat ik je fetisj alleen maar voed.

Nog een lach borrelde op in mijn keel.

Ik: Dat is niet mijn fetisj, lieverd.

Ik: Misschien moet ik je herinneren aan wat mijn fetisj écht is.

Mijn hand om haar keel. Haar nagels in mijn huid. Haar gekreun van genot terwijl ik haar tot waanzin drijf voordat ik alle kracht uit haar neuk.

Dat laatste bericht was om haar te plagen, maar bij de gedachte trok de warmte door mijn bloed.

Jules en ik hadden geen seks meer gehad sinds Ohio. Nu we aan het daten waren, wilde ik het goed doen, en in een vlaag van stompzinnigheid had ik besloten dat we pas op de derde date seks mochten hebben.

Dat was nogal krom, aangezien we al met elkaar naar bed waren geweest, maar het voelde wel juist. Of misschien was ik toch een masochist. Ik bezorgde mezelf blauwe ballen en Jules had het door het gebrek aan seks ook niet bepaald naar haar zin.

De derde-dateregel zou niet zo erg zijn geweest als we tíjd hadden gehad om te daten. Helaas gaven mijn ziekenhuisrooster en haar baan bij de kliniek geen fuck om ons seksleven, dus we hadden zelfs onze tweede date nog niet gehad.

Het zou me niets verbazen als mijn pik voor die tijd in opstand kwam. Uit pure verwaarlozing.

Drie stipjes lieten zien dat Jules aan het typen was. Ze verdwenen, en verschenen toen weer.

Jules: Ja, moet je doen ;).

Jules: Herinner me er maar vaker aan, zodat ik het niet vergeet.

Ik onderdrukte een kreun.

Ik: Dit is een marteling.

Ik: Ik maak hier nu een einde aan, voordat ik de rest van de wedstrijd met een verdomde erectie moet zitten.

Ik: Maar daar is het misschien al te laat voor.

Jules: Lafaard.

Ik: Pest me maar zoveel je wilt, Red.

Ik: Ik onthou elk woord voor de volgende keer dat ik je neuk.

Ik duwde mijn telefoon weer in mijn zak voordat ik iets doms kon doen, zoals weglopen van de wedstrijd, naar haar huis rijden en mijn belofte waarmaken.

Hoewel…

‘Wie is die vrouw?’ Alex’ woorden waren net een emmer koud water over mijn erotische fantasie.

Honkbalwedstrijd. Viproom. Het goedmaken met Alex.

Oké.

Ik schraapte mijn keel en verschoof op mijn stoel, in een poging om het effect van Jules’ appjes tegen te gaan. ‘Hoe weet je verdomme dat het een vrouw is?’

‘Je gezicht verraadt je.’ Onder ons klonk gekreun in het stadion toen de Dodgers nog een run scoorden. ‘Dus, wie is het?’ Alex draaide zich naar me toe, met een nieuwsgierige blik in zijn koele groene ogen. ‘Je zag er walgelijk verliefd uit terwijl je aan het typen was.’

‘Ik zag er níét verliefd uit.’ Ik dronk mijn biertje op en pakte er nog een. Was het mijn vijfde of zesde? Ik had geen idee. Mijn alcoholtolerantie was omhooggegaan, en de laatste tijd was er zelfs veel voor nodig om me ook maar een béétje aangeschoten te krijgen. ‘Trouwens, dat moet jij nodig zeggen. De volgende keer dat Ava jou iets stuurt, zal ik een foto van je gezicht maken, zodat je weet hoe jíj er dan uitziet.’

In plaats van te happen hield Alex zijn hoofd schuin. Zijn nieuwsgierigheid veranderde in een alwetende blik. ‘Het is niet alleen seks. Jullie daten.’

Klootzak. ‘Dat heb ik nooit gezegd.’

‘Die indruk wek je.’

‘Nee, niet waar.’

‘Jawel.’

Ik zuchtte geïrriteerd.

Man, fuck het hebben van een beste vriend. Het waren overschatte betweters.

‘Best. Misschíén date ik wel met iemand.’ Als je tegen Alex in wilde gaan, was het net alsof je pudding tegen een muur wilde nieten – tevergeefs en tijdsverspilling. ‘Je kent haar niet.’

‘Wees daar maar niet zo zeker van. Ik ken een heleboel mensen.’

‘Je kent háár niet.’ Als ik het zou zeggen, zou hij het tegen Ava zeggen, en ik wilde nog liever een liter water uit de vieze Potomac-rivier drinken dan dat ik dát gesprek met mijn zus ging voeren.

Ik begreep nu hoe zij zich voelde toen ze achter mijn rug om met Alex datete.

‘Mmm.’ Hij leunde achterover in zijn stoel en zijn blik drong bijna mijn huid binnen. ‘Josh Chen die serieus aan het daten is. Nooit gedacht dat die dag zou komen.’

‘Ik zou hetzelfde over jou kunnen zeggen.’

‘Soms veranderen mensen. En soms ontmoeten ze mensen door wie ze wíllen veranderen.’

‘En soms klinken ze als een menselijk gelukskoekje.’

Op een paar zeldzame momenten na varieerde Alex’ advies van erg verontrustend – zoals die keer toen hij me voorstelde om een professor te chanteren die het op me had gemunt omdat ik hem tijdens de les had verbeterd – naar irritant vaag.

‘Nu we het toch over veranderen hebben…’ Ik aarzelde voordat ik verderging. ‘Michael stuurt me brieven. Ik heb ze nog niet geopend, maar misschien zoek ik hem binnenkort wel op. In de gevangenis.’

Ik had dat nog niet eens aan Ava verteld, maar ik wist ook niet zeker of ik het wel zou doen. Ze had wat Michael had gedaan eindelijk achter zich gelaten, en ik wilde haar niet terugtrekken in die shit.

Maar dat betekende wel dat Alex de enige andere persoon was die misschien zou begrijpen wat ik precies zei.

Hij verstijfde en zijn armen spanden zich totdat het leek alsof hij uit steen was gebeiteld. Michael had dan misschien wel niet zijn hele familie vermoord, maar hij had wél geprobeerd om Ava te vermoorden. Dat was in zijn ogen net zo ernstig.

‘Aha.’ Hij vertrok geen spier. ‘Wanneer ga je hem bezoeken?’

‘Dat weet ik niet.’ Ik staarde naar het veld zonder er echt naar te kijken. ‘Misschien op mijn volgende vrije dag. Ik weet niet eens wat ik tegen hem moet zeggen.’

Dus, hoe is het eten in de gevangenis?

Hé pap, wilde je altijd al een poging tot moord doen, of raakte je geïnspireerd door de true-crimeseries waar mam zo gek op was?

Je bent een klootzak en ik wou dat ik je net zo erg haatte als ik zou moeten.

Ik wreef met een hand over mijn gezicht, moe bij alleen al de gedachte.

Ik moest met hem praten, maar dat betekende niet dat ik het wilde.

Alex was een lange tijd stil, maar verbaasde me toen door te zeggen: ‘Misschien moet je zijn brieven lezen.’

Zonder er erg in te hebben borrelde er een lach in mijn keel op. ‘Zit je me nou te fucken? Ik dacht dat je me ervan zou overtuigen om niet naar hem toe te gaan.’

‘Hij is een klootzak, en ik zou hem maar al te graag willen zien bloeden als dat kon,’ zei Alex kil. ‘Maar hij is wel je vader, en zolang je de confrontatie vermijdt, blijft hij grip op je hebben. Die lul verdient dat niet.’

Dat leek verontrustend veel op Jules’ advies.

Mijn hoofd wist al dat ik die afsluiting nodig had, maar de waarheid kwam hard aan toen Alex de woorden zo emotieloos overbracht.

‘Ja.’ Ik hield mijn hoofd schuin en staarde naar het plafond, waarmee ik het opgaf om te doen alsof ik naar de wedstrijd keek. ‘Is het erg dat ik ergens hoop dat hij een goed excuus heeft voor wat hij heeft gedaan? Ik weet dat er geen excuus voor is, maar… fuck. Ik weet het niet.’ Ik wreef weer met mijn hand over mijn gezicht, wensend dat ik de verwarrende gevoelens in me onder woorden kon brengen.

‘Ava had ingewikkelde gevoelens voor hem, en zij was nog wel degene die hij probeerde te vermoorden.’ Alex’ ogen verduisterden. ‘Als iemand je opvoedt, is het lastig om los te laten.’

‘Geldt dat ook voor jou?’

Alex’ oom was degene geweest die achter de huurmoorden op zijn familie had gezeten, en hij was kort na die onthulling omgekomen bij een mysterieuze brand.

Ik had nooit naar de brand gevraagd, want ik wist niet zeker of ik het antwoord wel wilde horen. Als het om Alex ging, dan was het beter om zulke dingen niet te weten.

Meestal dan.

‘Nee.’

Ik schudde mijn hoofd, geërgerd maar niet verbaasd door zijn korte antwoord. ‘Vind jíj dat ik Michael moet opzoeken?’

‘Ik denk dat je moet doen wat je moet doen om hem achter je te laten.’ Alex verplaatste zijn aandacht weer naar de wedstrijd. De Nats hadden de score ingehaald toen we niet keken; ze stonden nog maar met één run achter. ‘Laat hem je leven niet méér verpesten dan hij al heeft gedaan.’

Alex’ woorden echoden de rest van de wedstrijd door mijn hoofd.

Dat was nog steeds zo toen ik thuiskwam en de lade van mijn bureau opentrok. Een dikke stapel brieven lag op het donkere hout, wachtend om opgepakt te worden.

Ik denk dat je moet doen wat je moet doen om hem achter je te laten.

Het was ironisch hoe snel ik letterlijk van een klif, brug of uit een vliegtuig zou springen, maar als het op persoonlijke dingen aankwam, de dingen die er werkelijk toe deden, dan was ik net een kind dat voor de eerste keer aan de rand van een zwembad stond.

Bang. Aarzelend. Afwachtend.

Toen er nog een minuut voorbij was gegaan, ging ik zitten en opende de eerste brief, waarna ik begon te lezen.

•

De bezoekersruimte van de Hazelburg Correctional Facility had meer weg van een schoolkantine dan van een gevangenis. Er stonden tientallen witte tafeltjes verspreid over de grijze vloer, en op een handjevol schilderijen van landschappen na waren de muren kaal. Beveiligingscamera’s zoemden aan het plafond, stille voyeurs bij de hereniging van gevangenen en hun familie.

Mijn knie wipte op en neer door de zenuwen in mijn lichaam, totdat ik mijn hand erop legde en hem stilhield.

De tafeltjes stonden zo dicht bij elkaar dat ik gesprekken van anderen kon opvangen, maar ze werden overstemd door stukken uit Michaels brieven in mijn hoofd. Ik had ze zo vaak gelezen in de week dat ik ze had geopend, dat de woorden inmiddels in mijn brein stonden gegrift.

Hoe gaan je coschappen? Lijkt het een beetje op Grey’s Anatomy? Vroeger grapte je altijd dat je een lijst zou bijhouden van alle fouten in de serie zodra je in een ziekenhuis zou werken. Als je er echt een hebt, dan wil ik hem graag zien…

Ik zag net Groundhog Day. Het leven in de gevangenis voelt soms precies zo… alsof je dezelfde dag opnieuw en opnieuw beleeft…

Gelukkig kerstfeest. Doe je iets leuks voor de feestdagen dit jaar? Ik weet dat dokters dan vaak moeten werken, maar hopelijk neem je wat tijd vrij. Misschien kun je in Finland het noorderlicht gaan bekijken, wat je altijd al hebt willen doen…

De brieven waren niet speciaal en onschuldig, maar toch zaten er genoeg inside jokes en gedeelde herinneringen in om me ’s nachts wakker te houden.

Door de brieven te lezen kon ik bijna geloven dat Michael een normale vader was die zijn zoon schreef, en geen psychopaat.

De deur ging open en een man in een oranje overall liep binnen.

Daar heb je hem…

Mijn maag keerde zich om.

Zijn haar was wat grijzer, zijn rimpels wat dieper, maar verder zag Michael Chen er nog net zo uit als altijd.

Streng. Wijs. Ernstig.

Hij nam tegenover me plaats en een zware stilte strekte zich tussen ons uit, als een elastiek dat op het punt stond te knappen.

De gevangenisbewaarders hielden ons vanuit hun kantoortje nauwlettend in de gaten, hun blikken een derde deelnemer aan ons niet-bestaande gesprek.

Uiteindelijk opende Michael zijn mond. ‘Bedankt dat je bent gekomen.’

Het was de eerste keer in drie jaar dat ik zijn stem hoorde.

Ik kromp ineen, niet voorbereid op de nostalgie die het opriep.

Het was dezelfde stem die me troostte als ik ziek was, me opbeurde als ik een basketbalwedstrijd had verloren en tegen me schreeuwde als ik als middelbareschoolleerling het huis uit was geglipt om met een nep-ID naar een club te gaan.

Die stem was mijn jeugd – de goede, de slechte en de verschrikkelijke tijden, allemaal in één diepe klank.

‘Ik ben niet voor jou gekomen.’ Ik drukte mijn hand harder tegen mijn been.

‘Waarom dan wel?’ Op de vlugge schaduw op zijn gezicht na liet Michael door mijn antwoord geen emoties zien.

‘Ik…’ De woorden bleven in mijn keel hangen en Michaels mondhoeken krulden zich in een alwetende lach.

‘Aangezien je hier bent, ga ik ervan uit dat je mijn brieven hebt gelezen. Je weet wat er de afgelopen jaren met me is gebeurd – niet veel dus.’ Hij lachte vol zelfspot. ‘Vertel me eens over jezelf. Hoe is je werk?’

Het was onwerkelijk om hier te zitten en met mijn vader te praten alsof we op een of andere verrekte koffiedate waren. Maar mijn hoofd was leeg en ik kon niks anders verzinnen dan om erin mee te gaan.

‘Prima.’

‘Josh.’ Michael lachte nog een keer. ‘Je moet me iets meer dan dat geven. Je wilde al dokter worden sinds je op de middelbare school zat.’

‘Het werk is gewoon werk. Veel lange uren. Veel zieke mensen en mensen die doodgaan.’ Ik glimlachte hard. ‘Daar weet je zelf wel aardig wat van af.’

Michael kromp ineen. ‘En je liefdesleven? Heb je een relatie?’ Hij negeerde mijn laatste opmerking. ‘Je hebt bijna die leeftijd bereikt. Het wordt tijd om je te settelen en een gezin te stichten.’

‘Ik ben nog niet eens dertig.’ Om eerlijk te zijn wist ik helemaal niet of ik wel kinderen wilde. En áls ik die al wilde, dan in elk geval niet nu. Ik moest eerst meer van de wereld zien voordat ik me zou overgeven aan huisje-boompje-beestje.

‘Ja, maar je moet eerst een paar jaar daten,’ zei Michael. ‘Tenzij je al met iemand datet.’ Zijn wenkbrauwen schoten omhoog toen ik stil bleef. ‘Date je met iemand?’

‘Nee,’ loog ik, deels uit rancune en deels omdat hij het niet verdiende om over Jules te weten.

‘Ah, nou, een vader kan alleen maar hopen.’

We praatten wat verder over koetjes en kalfjes, lichte onderwerpen zoals het weer en het aankomende footballseizoen, alleen maar om de olifant in de kamer te vermijden. Behalve die keer dat ik hem in zijn gezicht had geslagen, had ik hem nooit geconfronteerd met wat hij Ava had aangedaan.

Dat besef lag als een betonblok in mijn maag. Het voelde niet goed om het te negeren, maar ik kon mezelf er ook niet toe brengen om het luchtige – hoewel nogal geforceerde – gesprek te verstoren.

Het spijt me, Ava.

Nadat ik me drie jaar verloren had gevoeld, kon ik weer doen alsof ik een vader had. En ook al was het egoïstisch en gestoord, ik wilde nog wat langer van dat gevoel genieten.

‘Hoe is het in de gevangenis?’ Ik lachte bijna om die domme vraag, maar ik was oprecht nieuwsgierig. In Michaels brieven stonden wel details over zijn dagen, maar hij had niet verteld hoe hij met zijn gevangenisstraf omging.

Was hij verdrietig? Schaamde hij zich? Was hij boos? Kon hij goed overweg met de andere gevangenen, of hield hij zich afzijdig?

‘De gevangenis is gewoon de gevangenis.’ Michael klonk bijna vrolijk. ‘Het is saai en ongemakkelijk, het eten is verschrikkelijk, maar het kan altijd erger. Gelukkig…’ zei hij, terwijl er een donkere schittering verscheen in zijn ogen, ‘heb ik wat vrienden gemaakt die me helpen.’

Natuurlijk. Ik kende de details van de gevangenispolitiek niet, maar Michael was altijd al iemand geweest die wist hoe hij moest overleven.

Ik wist niet zeker of ik opgelucht moest zijn of pissig dat hij niet méér leed.

‘Nu we het daar toch over hebben…’ Michael begon zachter te praten totdat hij bijna onverstaanbaar was. ‘Ze hebben me om een gunst gevraagd in ruil voor hun eh, vriendschap.’

Achterdocht bekroop me. ‘Wat voor gunst?’

Ik vermoedde dat ‘vriendschap’ geheimtaal was voor ‘bescherming’, maar wie weet? Er gebeurde wilde shit in het gevangenissysteem.

‘De politiek hier is… ingewikkeld,’ zei Michael. ‘Veel onderhandelen, veel onzichtbare grenzen die je niet wilt overschrijden. Maar één ding waar iedereen het over eens is, is hoe waardevol bepaalde spullen zijn. Sigaretten, chocolade, instantnoedels.’ Het was even stil. ‘Pillen op recept.’

Pillen op recept waren zelfs in de echte wereld waardevol; op de zwarte markt van de gevangenis waren ze waarschijnlijk goud waard.

En wie had er makkelijk toegang tot pillen? Dokters.

Een vuist greep mijn binnenste vast en kneep erin.

Ooit zou ik mijn vader het voordeel van de twijfel hebben gegeven, maar nu wist ik wel beter. Misschien miste hij me wel en wilde hij het goedmaken. Hij had me namelijk wel al twee jaar brieven gestuurd.

Maar uiteindelijk draaide alles voor Michael alleen maar om hem.

‘Aha.’ Ik dwong mezelf om neutraal te blijven kijken. ‘Dat verbaast me niets.’

‘Je bent altijd al slim geweest.’ Michael glimlachte. ‘Slim genoeg om dokter te worden, dat is wel duidelijk. Dat heb ik mijn vrienden verteld, en ze vroegen of je ons niet een handje wilde helpen.’

Hij had wel ballen om me te vragen pillen de bezoekersruimte in te smokkelen. Zijn stem was zo zacht dat de bewaarders hem niet konden verstaan, maar misschien deden de bewaarders er wel aan mee. In sommige gevangenissen waren de gevangenen de baas, en het systeem was zo corrupt als wat.

‘Je bent helemaal niet veranderd, hè?’ Ik deed geen moeite meer om te doen alsof ik niet wist waar hij het over had.

‘Ik ben wél veranderd,’ zei Michael. ‘Zoals ik al zei: wat ik Ava heb aangedaan was verkeerd, maar de enige manier om het goed te maken is door te blijven leven. En de enige manier om te blijven leven, is door het spelletje te spelen.’ Zijn kaak verstrakte. ‘Je hebt geen idee hoe het hierbinnen is. Hoe lastig het is om te overleven. Ik réken op je.’

‘Misschien had je dat moeten bedenken voordat je mijn zúsje probeerde te vermoorden.’ Mijn opgekropte woede explodeerde niet, maar stroomde er langzaam maar zeker uit, als giftige dampen in de lucht.

Voor het eerst sinds hij hier was, zag ik Michaels masker van berouwvolle vader wegvallen. Zijn blik was zo hard als een mes. ‘Ik heb je opgevoed. Je eten gegeven. Voor je jaar in Midden-Amerika betaald.’ Hij liet elk woord eruit knallen als een kogel. ‘Hoe fout ik ook zat, er verandert niets aan het feit dat ik je váder ben.’

Het hele principe van respect voor je ouders zat er bij mij in gehamerd sinds ik een kind was. Misschien was dat zelfs deel van de reden waarom ik het zo lastig vond om alle banden met Michael te verbreken, omdat een deel van me inderdaad het gevoel had dat ik hem iets schuldig was voor alles wat hij me in mijn jeugd had gegeven. We hadden een mooi huis, gingen op luxe gezinsvakanties. Hij kocht elk jaar voor Kerstmis de nieuwste gadgets voor me en betaalde voor Thayer, een van de duurste scholen in het land.

Maar er zat een grens aan blinde gehoorzaamheid, en die had hij al honderd keer overschreden.

‘Ik waardeer alles wat je vroeger voor me hebt gedaan.’ Ik balde mijn handen onder de tafel tot vuisten totdat mijn knokkels wit werden. ‘Maar een ouder zijn draait om meer dan alleen voor de basisdingen zorgen. Het draait om vertrouwen en liefde. Ik hoorde wat je tegen Ava hebt gezegd, páp. Maar wat ik niet hoorde, was een fucking verontschuldiging…’

‘Niet vloeken. Dat past niet bij je.’

‘Of een goede verklaring voor waarom je hebt gedaan wat je deed, en ik vloek verdomme als ik dat wil, want ik zeg het opnieuw: je hebt mijn zúsje geprobeerd te vermoorden!’

Mijn hart begon oorverdovend tegen mijn ribben te bonzen. Dáár was de explosie waar ik op had gewacht. Drie jaar aan opgekropte emoties kwam er in één keer uit, en wiste ons korte moment van verbondenheid uit.

De andere gevangenen vielen stil. Een van de bewakers kwam met een waarschuwende houding op me af, maar onderbrak ons niet.

Michaels ooglid trilde. ‘Je bent mijn zoon. Je kunt me hier niet laten wegrotten.’

Hij klonk als een kapotte grammofoonplaat.

Onze gedeelde genen waren het enige onderhandelingsmiddel dat hij nog had, en dat wisten we allebei.

‘Je hebt al twee jaar overleefd. Ik weet zeker dat nog eens twintig jaar geen probleem zal zijn.’ Ik ging staan, mijn borst leeg nu ik alle emoties eruit had gegooid. Een verdoofd gevoel overspoelde me en mijn huid werd koud.

Ik had tevergeefs gehoopt dat mijn vader op de een of andere manier het onmogelijke goed kon maken. Dat hij me een goede reden kon geven voor wat hij had gedaan, of op zijn minst oprecht spijt had. Maar het was me plotseling maar al te duidelijk dat hij liefde wel kon faken, maar niet echt kon vóélen.

Misschien hield hij op zijn manier van me, maar dat weerhield hem er niet van om me te gebruiken. Als ik voor hem niets waard was – als ik geen toegang had tot de pillen die hij wilde en als ik niet zijn enig overgebleven bron van contact met de buitenwereld was – dan zou hij me zonder te twijfelen aan de kant zetten.

‘Josh.’ Michael lachte geforceerd. ‘Dit meen je niet.’

‘Je bent mijn biologische vader, maar je bent geen familie. Dat zul je nooit zijn. Ik weet zeker dat je vríénden dat wel begrijpen.’ Een bittere smaak lag op mijn tong. ‘Ik kom niet meer op bezoek, maar ik wens je het allerbeste toe.’

‘Jósh.’ Paniek verscheen in zijn ogen, gevolgd door pijn. Dit was misschien wel de eerste echte emotie die ik in heel lange tijd bij hem zag, maar het was te laat.

Op een gegeven moment moesten we de persoon die iemand vroeger was of die iemand kón zijn loslaten, en diegene zien zoals hij echt was. En de persoon die Michael Chen was geworden, was niet iemand die ik mijn vader wilde noemen.

‘Ga zitten,’ zei hij. ‘We hoeven het niet over de pillen te hebben. Vertel me eens over je reizen. Je was altijd zo gek op reizen. Waar ga je de volgende keer heen?’

Mijn ogen brandden terwijl ik wegliep.

‘Josh.’ De paniek was in zijn stem te horen. ‘Jósh!’

Ik gaf geen antwoord en zei geen gedag.

Ik meldde me af en bleef lopen totdat ik in de brandende hitte buiten de gevangenis stond.

Mijn afsluiting had ik, maar niemand had me verteld hoeveel pijn dat zou doen. De pijn klauwde aan mijn botten en liet bloederige wonden achter in mijn hart, totdat elke ademhaling een strijd werd.

Maar in plaats van dat ik de pijn probeerde te verzachten, accepteerde ik die. Want ook al deed het verschrikkelijk zeer, het bewees wel dat je nog leefde, en pas als de pijn weg was, kon je eindelijk genezen.

HOOFDSTUK 40

Jules

De deurbel ging minder dan een minuut nadat ik de online les ter voorbereiding op mijn toelatingstoets had afgerond.

De toets zou al over een kleine maand plaatsvinden, wat betekende dat op het moment mijn hele leven uit studeren bestond. Ik mocht van mezelf niet uitgaan, geen koffie drinken met mijn vriendinnen, geen dates met Josh hebben. Als we elkaar wél zagen, dan hielden we het kort. Soms studeerde ik terwijl hij koffie maakte en eten bestelde.

Maar toen ik de deur opende en hem in de gang zag staan, zijn gezicht strak, verdwenen alle gedachten aan de toets.

‘Ik ben bij Michael op bezoek geweest.’ Zijn lege stem vertelde me alles wat ik over dat bezoek moest weten.

Shít.

‘Hoe voel je je?’ Ik vroeg niet naar de details, die waren niet belangrijk. Wat wel belangrijk was, was hoe Josh het nu verwerkte.

Ik opende de deur verder zodat hij naar binnen kon. Stella was aan het werk en ik had het appartement de komende paar uur voor mezelf.

‘Zoals je zou verwachten.’ Josh glimlachte scheef, maar zijn spieren stonden gespannen. Zijn blik viel op mijn open laptop en schoolboeken. ‘Sorry, ik wilde je studeertijd niet verstoren. Ik weet dat je het druk hebt…’

‘Maak je geen zorgen. Ik moest toch even pauze nemen.’ Ik had al zes uur achter elkaar zitten studeren en mijn ogen waren wazig door het staren naar het scherm.

Ik verwelkomde de afleiding, ook al had ik liever gewild dat die vrolijker was.

Ik plofte neer op de bank naast Josh. ‘Wil je erover praten?’ vroeg ik. ‘Normaal gesproken reken ik een vast bedrag voor mijn therapeutische diensten, maar je bent zo knap dat ik je vijftien minuten gratis geef.’

‘Ik bén inderdaad knap.’ Hij knikte. ‘Ik mag jou wel. Dit is een goed begin.’

‘Nou, ik heb veel ervaring met narcisten met waandenkbeelden. Ik woon namelijk in DC.’

Josh’ ruwe lach sloeg zich om mijn hart. ‘Goed punt.’

Mijn glimlach bleef nog een tel hangen voordat ik vroeg: ‘Serieus, hoe voel je je?’

Hij leunde met zijn rug tegen de kussens. ‘Verdrietig, boos. Ik heb me neergelegd bij het feit dat het nooit meer goed komt tussen mijn vader en mij. En,’ zei hij, en zijn keel vertrok toen hij hard slikte, ‘ik voel me opgelucht dat ik dit alles eindelijk achter me kan laten. Ik heb zijn brieven gelezen. Er stond gewoon emotioneel-manipulatieve bullshit in. Michael zal nooit veranderen en het was pijnlijk om hem te zien en afstand van hem te nemen, maar ik heb gekregen wat ik nodig had.’

‘Afsluiting,’ zei ik zachtjes.

‘Ja.’ Hij draaide zijn gezicht naar me toe, zijn ogen donker door zelfverachting. ‘Ik realiseerde me hoe dom het was dat ik hem zo lang had vermeden. Ik heb mijn leven drie jaar op pauze gezet terwijl ik er gewoon overheen had kunnen komen en verder kunnen gaan.’

‘Het is niet dom.’ Ik pakte zijn hand en kneep erin. ‘Je was er nog niet klaar voor. Het draait niet alleen om de confrontatie. Het draait erom jezelf tijd te geven om je voor te bereiden. Erachter komen wat je wilt.’

‘Ja.’ Hij duwde zijn knie tegen de mijne. ‘Je bent niet zo’n slechte therapeut als ik had gedacht.’

Ik deed net alsof ik verontwaardigd was en legde een hand op mijn hart. ‘Ik geef je een gratis sessie, en dit is hoe je me bedankt? Door me te beledigen?’

‘Je vindt het geweldig als ik je beledig.’

‘Even dat je het weet, slimmerd, níémand vindt het geweldig om beledigd te worden.’

‘Wil je die theorie uittesten?’ Josh begon zachter te praten.

En op dat moment veranderde de sfeer tussen ons. De zware emoties maakten plaats voor een knetterende elektriciteit op mijn huid en in mijn bloed. Het was veel te lang geleden dat ik seks had gehad en elke blik, elk woord, zorgde voor een nieuwe vlaag opwinding.

Maar dit ging niet alleen om seks. Soms kon je je alleen maar fysiek van emoties ontdoen. Loutering in haar puurste vorm.

Als dit was wat Josh nodig had na zijn bezoek aan Michael, dan zou ik het hem geven.

‘Wat had je in gedachten?’ Josh was er voor me geweest toen ik afleiding nodig had van Max. Het werd tijd om die gunst terug te betalen… niet dat dat nou zo’n opgave was.

Een lichte spanning bleef in zijn ogen hangen, maar zijn lach was soepel als zijde en wreed. ‘Trek je kleren uit, Red.’

Ik voelde door zijn zachte bevel iets kloppen tussen mijn benen.

Ik ging staan en hield mijn blik op hem gericht terwijl ik langzaam het bovenste knoopje van mijn blouse losmaakte. De warmte brandde de schaduwen in zijn ogen weg en omspoelde me.

‘Wat voor man laat een vrouw al het werk doen?’ Ik maakte het tweede knoopje los. ‘Ik wist niet dat je zo lui was, Chen.’ Derde knoopje. ‘Of heb je faalangst?’

Ik wierp een veelbetekenende blik op zijn kruis, maar mijn mond werd droog door de dikte van zijn opwinding.

Ik was vergeten hoe groot hij was. Hoe ruw hij het wilde.

Vierde knoopje.

De zenuwen gierden door me heen als een opkomende golf.

‘Het is interessant hoe je me blijft beledigen, alsof ik je straks niet elk woord betaald zal zetten,’ zei Josh rustig toen ik mijn blouse had uitgetrokken en op de vloer liet vallen. ‘Of misschien wíl je dat juist wel?’

Mijn wangen brandden.

Ik gleed uit mijn broek, mijn vingers trilden.

‘Dat dacht ik.’ Zijn glimlach was alwetend. ‘Ondergoed ook. Trek uit en loop naar je kamer.’

De airconditioning stond volop aan, maar de hitte van zijn blik op mijn naakte lichaam verwarmde me van top tot teen.

Hij liep achter me, zijn voetstappen bijna geluidloos, als een roofdier dat zijn prooi achtervolgde.

Mijn zenuwen namen toe toen we in mijn kamer waren, maar maakten plaats voor verwarring toen Josh mijn kast opendeed en de hangers opzijduwde totdat hij had gevonden wat hij zocht.

‘Wat…’ Ik stokte toen ik de zijden sjaals in zijn handen zag.

Mijn buik maakte een salto. O god.

Hij sloeg de sjaals om zijn vuist zodat ze de vloer niet raakten. ‘Ga op het bed liggen, Jules.’

Normaal gesproken zou ik er harder tegenin zijn gegaan, maar ik was te nat en te opgewonden om iets anders te doen dan wat hij zei.

Het matras zakte in onder mijn gewicht. Twee tellen later kwam Josh bij me en ik hapte naar adem toen hij me op het bed omlaagdrukte en mijn handen aan het hoofdeinde vastmaakte.

‘Wat doe je?’ Ik kon mezelf bijna niet horen boven het gonzen in mijn oren uit. Mijn tepels waren zo hard dat ze bijna pijn deden, en de binnenkant van mijn benen was nat door de erotische beelden die door mijn hoofd schoten.

‘Aangezien je denkt dat ik zo lui ben…’ begon hij, en hij bewoog omlaag langs mijn lichaam en ik slaakte een zacht gilletje toen hij mijn benen uit elkaar trok en mijn enkels aan de bedstijlen aan het voeteneind bond, ‘kan ik je maar beter laten zien dat je gelijk hebt.’

Josh stapte van het bed af om naar me te kijken. Ik lag uitgespreid op het bed, met een warm blosje op mijn gezicht toen ik me realiseerde dat hij precies kon zien hoe opgewonden ik was – mijn klit opgezwollen en bonzend, mijn benen nat.

Maar toen hij zich omdraaide en de lade van mijn nachtkastje opendeed, voelde ik ontzetting door me heen stromen.

Dat zou hij niet doen.

‘Josh, waag het verdomme niet.’

‘Wat niet?’ Zijn stem was een en al onschuld, maar een donkere glimp vlamde op in zijn ogen toen hij had gevonden wat hij zocht.

Een druppel zweet vormde zich op mijn voorhoofd bij de aanblik van het glijmiddel en een van mijn favoriete speeltjes – een dubbele vibrator met luchtdrukstimulatie voor je clitoris. Die was verschrikkelijk duur, en om een goede reden. Die vibrator kon me in minder dan dertig seconden een fantastisch orgasme geven.

Maar hij kon me ook urenlang op het randje houden, afhankelijk van de snelheid en intensiteit.

‘Dit is niet grappig.’ Ik trok aan de sjaals, maar hij had de knopen zo behendig gelegd dat ik er geen beweging in kreeg.

‘Als je wilt dat ik je losmaak, moet je het gewoon zeggen.’ Josh leunde met zijn heup tegen de kast, irritant nonchalant. ‘Dan doe ik dat en laat ik je met rust. Is dat wat je wilt?’

Ik klemde mijn kaken op elkaar, maar zei niets.

‘Dat dacht ik al.’ Hij kwam weer op me af en bewoog het topje van de vibrator over mijn klit, net genoeg om een schok door mijn lichaam te sturen, maar niet genoeg om me de wrijving te geven die ik zo wanhopig nodig had.

Ik balde mijn vuisten. Ik zou hem niet de voldoening geven door te reageren.

Zijn zachte lach gleed over mijn lichaam en liet mijn zenuwen nog meer op hol slaan. ‘Je kunt je ertegen verzetten zoveel als je wilt, maar je poesje verraadt je elke keer weer. Je druipt, verdomme, Red.’ Hij gleed met een vinger bij me naar binnen en mijn nagels lieten halvemaantjes achter in mijn handen door de moeite die het me kostte om een kreun in te houden.

‘Zo koppig.’ Hij maakte een afkeurend geluid. ‘Eens zien wat we daartegen kunnen doen.’

Hij trok zijn hand terug. Een tel later voelde ik koud, zacht glijmiddel op me druppen, wat me een schok gaf.

Ik had het al eens eerder anaal gedaan, maar dat was al wel even geleden. Ik was dus dankbaar dat Josh meer glijmiddel gebruikte dan normaal om me voor te bereiden.

‘Je ziet er zo mooi uit, zo vastgebonden, wachtend op mijn pik.’ Zijn ademhaling raakte mijn nek voordat zijn tong volgde. Hij kuste en plaagde de gevoelige plek van mijn hals terwijl hij de vibrator pijnlijk langzaam in me duwde. ‘Maar we gaan eerst wat lol hebben. Aangezien ik zo lúí ben, en zo.’

‘Josh…’ Ik hapte naar adem toen hij de laatste centimeter van het speeltje in me duwde, totdat ik tot het punt van ongemak aan beide kanten was gevuld. ‘Neuk me gewoon, verdomme.’

‘Dat zou ik wel willen, maar daar ben ik te lui voor, weet je nog? Het is beter om iets anders al het werk te laten doen.’

De vibrator ging aan en trok eindelijk een kreun uit me. Mijn eerdere ongemak vervaagde, vervangen door een intens, brandend genot.

O god.

Ik kon niet nadenken. Kreeg geen adem. Ik kon alleen maar focussen op de sensaties in mijn lichaam terwijl de trillingen door me heen gingen. Ik duwde mezelf plat op het bed, in een wanhopige poging om over het randje te gaan, maar Josh had me op zo’n manier vastgebonden dat ik geen kant op kon.

Het enige wat ik kon doen, was daar blijven liggen, en hij kon met me doen wat hij wilde, terwijl hij me bespeelde als ’s werelds heerlijkste, pijnlijkste instrument.

Snel. Langzaam. Snel. Langzaam. Ik werd opnieuw en opnieuw naar het randje gebracht, totdat ik alleen nog maar een gesmolten hoopje van puur verlangen was.

‘Je hebt gelijk.’ Lust was in zijn stem te horen en ik zou veel voldoening hebben gehaald uit het feit dat dit net zo’n marteling voor hem was als voor mij, als ik niet al volledig tot waanzin was gedreven. ‘Soms is het beter om gewoon toe te kijken.’

Hij zat in de hoek, met zijn hand op zijn pik, zijn ogen brandend op mijn naakte huid terwijl ik aan de sjaals trok.

‘Alsjeblieft,’ snikte ik. ‘Ik kan niet… Josh… Ik moet je in me hebben. Alsjeblieft.’

Ik kon er niet meer tegen. Als ik niet snel zou komen, ging ik dood. Dat wist ik zeker.

De vibrator stopte en ik verstrakte afwachtend toen hij opstond en op me afliep. Het matras zakte in onder zijn gewicht terwijl hij boven op me kwam zitten. Maar in plaats van dat hij het speeltje uit me trok en in me gleed, legde Josh de afstandsbediening neer en pakte hij mijn borsten met beide handen vast.

‘Ik geloof nog niet dat je je lesje hebt geleerd, Red.’ Zijn fluweelzachte stem stond in scherp contrast met de ruwe manier waarop hij in mijn tepels kneep.

Ik hapte naar adem toen hij mijn borsten samendrukte en zijn pik ertussen duwde. Voorvocht drupte op mijn huid, waardoor hij gemakkelijker kon stoten.

Ik had dit niemand ooit eerder laten doen, maar… God.

Zijn stijve tussen mijn zachte borsten zette mijn lichaam zo in brand dat ik het gevoel kreeg dat ik elk moment kon ontploffen.

Mijn ademhaling klonk oppervlakkig toen Josh steeds sneller begon te stoten totdat het topje van zijn pik mijn kin raakte.

‘Fuck, je borsten zijn perfect,’ kreunde hij. Hij stootte nog een paar keer voordat dikke slierten sperma op mijn gezicht en borst landden.

Ik kreeg bijna de kans niet om op adem te komen voordat hij met zijn pik wat sperma van mijn kin afveegde en die toen in mijn mond duwde. Ik slikte gretig, door de lust te ver heen om iets anders te doen dan wat hij wilde.

Hij had zichzelf net helemaal in mijn keel begraven toen de vibrator weer tot leven kwam.

Mijn lichaam schudde instinctief en ik trok aan de sjaals terwijl mijn wanhoop in volle kracht terugkwam, tegelijk met het genot.

Ik zou sterven op deze manier – vastgebonden, bedekt door sperma en verlangend naar een orgasme. Mijn brein kreeg al kortsluiting, en als de explosie in me niet snel een uitlaatklep zou vinden, zou ik van binnenuit verbranden.

‘Je zei dat je me in je wilde.’ Josh trok zich terug en veegde nog meer sperma van mijn gezicht voordat hij zijn pik weer in mijn mond duwde. ‘Je had specifieker moeten zijn, lieverd.’

Ik protesteerde gedempt voordat hij me schoonmaakte, opnieuw en opnieuw, totdat ik al zijn sperma had doorgeslikt en hij weer helemaal hard was.

‘Je houdt hiervan, of niet?’ gromde hij. Hij staarde op me neer, zijn gezicht strak van verlangen terwijl hij in en uit mijn keel stootte. ‘Om zo in je mond te worden genomen, elk gat gevuld als een braaf sletje.’

‘Mmpf.’ Mijn kreun werd overstemd door het getril van het speeltje en het gonzen in mijn oren.

Ik stond in brand, elke zenuw, en elke seconde was een eeuwigheid van heerlijke marteling.

Dit was hemels, de hel, en alles daartussenin.

Josh kreunde nog een keer voordat hij zich uit me trok. Langzaam liet hij het speeltje uit me glijden en ik protesteerde door het lege gevoel. Nadat ik zo lang gevuld was geweest, voelde het verkeerd om niets in me te hebben.

De zijden sjaals verdwenen toen ook, een voor een, totdat ik eindelijk vrij was.

‘Wat een braaf meisje.’ Josh veegde een traan van frustratie weg van mijn wang. ‘Je hebt elke druppel ingeslikt. Dat verdient wel een beloning, vind je ook niet?’ Hij duwde zijn duim in mijn mond om me de ziltige smaak van mijn opwinding te laten proeven.

‘Alsje…’ Ik hapte naar adem toen hij bij me naar binnen drong en zich met één soepele stoot in me begroef.

‘Fuck.’ Hij vloekte en zijn stem klonk hees terwijl hij begon te stoten. ‘Je neemt mijn pik zo goed in je op, Red. Alsof je poesje voor me is gemaakt.’

Ondanks zijn geile woorden was zijn aanraking zachtaardig terwijl hij me kuste en toen een heerlijk, ontspannen ritme aannam. In tegenstelling tot de vorige keren dat we seks hadden gehad, voelde dit niet als neuken – het was liever, intiemer.

Het voelde als de liefde bedrijven.

De tintelingen onder in mijn rug klommen bij die gedachte steeds hoger.

Ik sloot mijn ogen, mijn adem oppervlakkig. Dit was te veel. Josh’ kus, de manier waarop hij me oprekte, de gevoeligheid door zo lang op het randje te hebben gezeten.

Mijn orgasme knalde tegen me aan, onverwachts en onvermijdelijk. Ik kromde met een harde kreun mijn rug weg van het bed, en kreeg niet eens de kans om bij te komen voordat Josh het tempo opvoerde en steeds harder in me begon te stoten totdat een tweede orgasme het eerste opvolgde.

‘Zo ja. Schreeuw voor me, Red. Laat alles los.’ Josh stak een hand tussen ons in en duwde zijn duim tegen mijn opgezwollen klit. ‘Je komt zo mooi om mijn lul heen.’

Ik deed het nog een keer, en opnieuw en opnieuw, totdat ik slap was van vermoeidheid en niet meer kon schreeuwen.

Pas toen ik op het bed terugzakte, mijn lichaam pijnlijk door meerdere oogverblindende orgasmes, zakte zijn tempo en kwam hij kreunend klaar.

‘Braaf meisje.’ Hij streek mijn haar uit mijn gezicht en kuste me innig. ‘Je deed het zo goed.’

De manier waarop mijn borst door zijn woorden gloeide van trots was beschamend.

Hij rolde op zijn zij en sloeg een arm om mijn schouder, om me zo dichterbij te trekken. Kippenvel van genot bedekte mijn huid toen hij de rug van zijn hand over mijn arm bewoog.

‘Weet je, jij bent de eerste gast die ik mijn kamer heb binnengelaten.’ Een slaperig, tevreden gevoel trok die woorden uit me terwijl ik tegen hem aan kroop.

Ik had nog nooit geknuffeld na de seks en ik had gedacht dat ik het verschrikkelijk zou vinden, maar het was wel duidelijk dat ik dit veel eerder had moeten doen.

Josh’ hand stopte voordat hij verder bewoog. ‘Eerste en láátste, Red.’

Ik lachte om zijn zachte grom. ‘Nogal bezitterig, vind je niet?’

‘Echt wel, verdomme.’ Hij bewoog zijn hand naar mijn hals, en die sterke, territoriale aanraking zorgde voor nog een rilling door mijn rug. ‘Ik hou niet van delen.’

‘Het is aardig om te delen, Josh.’

‘Dat kan me verdomme niets schelen. Ik deel niet. Niet jou.’

Mijn adem stokte. Goudkleurige warmte verspreidde zich door mijn borst en verlichtte me vanbinnen.

Ik had geen idee wat ik daarop moest zeggen, en dus kuste ik zijn schouder en genoot ik maar van het moment.

Ik kon maar beter uit bed stappen. Stella zou zo thuis zijn en mijn kleren lagen nog verspreid door de woonkamer, maar toch kon ik mezelf er niet toe brengen om uit bed te gaan.

Nog één minuut. Dan sta ik op.

Ik begroef mijn gezicht tegen zijn borst en nam zijn warmte en geur in me op. Wat betreft Michael en Max waren onze levens chaotische stormen, maar we konden tenminste wel rust vinden op momenten als deze.

‘Dank je,’ zei hij zachtjes, de stilte verbrekend. ‘Omdat je er bent. Ik had dit nodig.’

‘Altijd.’ Ik tilde mijn hoofd op en voelde een steek in mijn borst door de kwetsbaarheid in zijn ogen. ‘Maar als je me nog een keer zo lang laat wachten, dan hak ik je pik eraf.’

Een stralende grijns brak door op Josh’ gezicht. ‘Ik zou je geloven als je er net niet zo hard op was gekomen. Meerdere keren, Red.’

Ik stak mijn kin in de lucht, mijn wangen warm. ‘Ik deed alsof.’

‘Mmm.’ Hij boog voorover, met zijn neus in mijn nek. ‘Ik heb het heus wel door wanneer iets echt of nep is. Jouw orgasmes waren echt.’ Zijn neus gleed over de lijn van mijn kaak voordat hij mijn mond ving in een zachte kus. ‘En dat is dit ook.’

De pijn trok van mijn borst naar achter mijn ogen en neus.

Ik vertrouwde mijn stem niet, en dus draaide ik mijn hoofd weg totdat ik de controle over mijn emoties terug had.

Het was geen gewoonte van me om mensen te vertrouwen. Ik kon de mensen die ik werkelijk vertrouwde op één hand tellen en ik had nooit gedacht dat Josh er daar een van zou zijn. Maar het leven kon je verrassen, en voor een keertje vond ik dat niet erg.

Josh en ik bleven in een aangename stilte liggen, tot de klok aangaf dat er een halfuur voorbij was en hij zich met tegenzin terugtrok.

‘Ik ga even douchen,’ zei hij. ‘Stella is zo thuis, toch?’

‘Ja.’ Ik zuchtte. Ik was dol op Stella, maar op dat moment wou ik dat ik alleen woonde.

Josh kuste me een laatste keer voordat hij uit bed stapte en de kamer uit glipte. Een minuut later hoorde ik het geluid van de douche.

Zijn geur bleef hangen, zelfs toen hij er niet meer was, en ik wenste dat ik de geur in een flesje kon stoppen om de hele dag bij me te dragen.

Als mijn vroegere ik me zo zou kunnen zien, dan had ze me een klap gegeven omdat ik zo zwak was geworden. Maar het voelde zó goed om iemand genoeg te vertrouwen om je afhankelijk van diegene te durven opstellen, en dat diegene jóú genoeg vertrouwde om op een rotdag naar je toe te gaan.

Ik staarde naar het plafond en kon een brede lach niet tegenhouden.

Ik zou daar de hele middag hebben gelegen, of op zijn minst totdat Josh uit de douche was, als een telefoontje mijn gelukkige gedachten niet had onderbroken.

‘Hallo, Jules.’

Het was gek hoe snel twee simpele woorden de stemming konden doen omslaan.

Een loden spijker liet de ballon van geluk in mijn borst knappen en het zweet brak me uit toen ik Max’ stem hoorde.

‘Wat wil je?’ De douche stond nog aan, maar ik wierp een blik op de halfopen slaapkamerdeur, voor het geval dat Josh plots weer zou verschijnen.

‘Grappig dat je dat vraagt,’ zei Max. ‘Ik heb nét besloten wat ik wil dat je voor me doet. Is dat niet geweldig? Je wilde dat namelijk zo… graag weten.’

Ik had hier een slecht gevoel bij. ‘Vertel op dan, Max,’ gromde ik. ‘Ik heb geen tijd voor je spelletjes.’

Hij zuchtte. ‘Waar is je geduld, J? Maar prima, als je het dan zo graag wilt weten, vertel ik het je wel. Je moet iets voor me ophalen. Ik heb wat… vrienden in Ohio die érg geïnteresseerd zijn in een bepaald voorwerp.’

Ophalen, oftewel stelen.

Het zware gevoel verdubbelde. ‘En wat is dat voorwerp?’

‘Ik stuur je wel een foto en het adres.’ Ik kon zijn arrogante lach haast voor me zien. ‘Het duurde een tijdje voordat ik het had gevonden. Graag gedaan, trouwens, dat ik al het harde werk voor je heb opgeknapt. Het enige wat je hoeft te doen, is wat je als geen ander kunt. Liegen en stelen.’

Max hing op voordat ik iets kon zeggen.

Die verdomde klootzak. Als ik ooit de kans kreeg, zou ik zijn lul eraf hakken en die aan hem voeren.

Helaas kon ik helemaal niks doen zolang hij dat filmpje van me had, en dus staarde ik naar mijn telefoon en wachtte op zijn appje.

Zodra dat kwam, moest ik twee keer knipperen om er zeker van te zijn dat het klopte wat ik zag.

Dat kon niet. Maar hoe hard ik ook staarde, het beeld veranderde niet.

Mijn bloed werd ijskoud.

Het was een foto van een schilderij. Bruine en groene klodders op een doek – het leek erg op kots – en kleine gele stippen voegden wat nutteloze details toe langs de randen van het schilderij.

Het kunstwerk was afschuwelijk, maar dat was niet wat me dwarszat. Wat me wel dwarszat, was waar ik het schilderij eerder had gezien.

Het voorwerp waarvan Max wilde dat ik het stal, was het schilderij dat in Josh’ kamer hing.

HOOFDSTUK 41

Jules

‘Alles oké, liefje?’ Barbs keek me bezorgd aan. ‘Je bent de hele dag al zo stil.’

‘Yep. Gewoon gestrest vanwege de toets.’ Ik forceerde een lach op mijn gezicht en vulde mijn koffiekop opnieuw. Ik zou eigenlijk niet zo laat op de dag nog cafeïne moeten drinken, maar ik zou anders toch niet kunnen slapen. Max’ opdracht om Josh’ schilderij te stelen had me sinds zijn berichtje van drie dagen geleden elke nacht wakker gehouden.

‘Ik weet zeker dat het goed gaat.’ Barbs opende de koelkast en gaf me een stuk appeltaart gewikkeld in folie. ‘Hier. Taart maakt alles altijd beter.’

Mijn glimlach was dit keer oprechter. ‘Bedankt, Barbs.’

‘Geen dank, liefje.’ Barbs knipoogde en liep weer weg, met een kop van haar geliefde earlgreythee in de hand.

Ik nam een slok van mijn koffie en mijn gezicht vertrok door de bittere smaak. Ik hield van een heleboel dingen in de kliniek, maar de koffie was er daar niet een van.

Terwijl ik met moeite van mijn koffie dronk, staarde ik naar het donkere schermpje van mijn telefoon en wachtte ik totdat het zou oplichten door een nieuw berichtje van Max. Maar dat kwam niet.

Hij was duidelijk geweest. Ik had één week de tijd om Josh’ schilderij te stelen of het was game over.

Er waren al drie dagen voorbijgegaan, wat betekende dat ik nog vier dagen had.

Mijn volgende slok ging het verkeerde keelgat in. Onmiddellijk werd ik overvallen door een hoestaanval en ik bewoog zo hard heen en weer dat de koffie over de rand van mijn kop klotste en mijn hand verbrandde.

‘Fuck!’ riep ik. Ik zette de kop op het aanrecht en hield mijn hand onder koud water terwijl ik tegelijkertijd mijn longen eruit hoestte.

‘Alles oké?’

Ik schrok door het geluid van Josh’ stem achter me en sloeg mijn kop met de resterende koffie om, recht over mijn jurk.

‘Fuck!’ herhaalde ik, dit keer iets nadrukkelijker.

Ik stak een hand uit naar de rol keukenpapier, maar Josh was me voor. Hij trok een paar vellen eraf en veegde de koffie van mijn been terwijl ik mijn geruïneerde outfit probeerde te redden.

Dat zou niet gaan lukken. De vlek was al diep in de stof getrokken en had een groot deel van de blauwe rok een lelijke bruine kleur gegeven. Uiteindelijk gaf ik het op en gooide het keukenpapier met een lichte kreun van frustratie in de prullenbak.

‘Dat is een duidelijk antwoord.’ Josh bekeek me bezorgd en een tikkeltje geamuseerd. ‘Slechte dag?’

‘Hoe wist je dat?’

‘Ik heb een uitstekend oog voor detail, een van mijn vele talenten,’ zei hij. ‘Op het morsen van de koffie na ben je de hele dag al afgeleid.’

‘Gestrest over de toets,’ mompelde ik als mijn gebruikelijke excuus. Om eerlijk te zijn, wás ik ook gestrest over de toets. De toets was alleen niet de hoofdreden van mijn stress.

Mijn maag verkrampte van schuldgevoel.

Ik had de afgelopen drie dagen nagedacht over hoe ik mezelf kon ontworstelen aan mijn Max-dilemma, maar ik kon geen oplossing verzinnen die niet zou eindigen in de openbaring van de waarheid over mijn verleden.

Misschien zouden mijn vriendinnen niet oordelen, maar ik was doodsbang voor Josh’ reactie. Jarenlang had hij gedacht dat ik een verschrikkelijk mens was, of tenminste een verschrikkelijke invloed had. Het laatste wat ik wilde, was hem bewijzen dat zijn oorspronkelijke indruk van me juist was geweest, terwijl we eindelijk vooruitgang boekten in onze relatie.

‘Nou, als je een studeermaatje nodig hebt, dan ken ik toevallig wel een oogverblindend mooie en intelligente man.’ Josh was even stil. ‘Ik heb het over mezelf, trouwens.’

Ondanks mijn stress borrelde er een lach op in mijn keel. ‘Natuurlijk. Ik waardeer je aanbod, maar je zult me meer afleiden dan helpen.’

‘Begrijpelijk. Mijn uiterlijk heeft bij veel studenten voor afleiding gezorgd. Dat is helaas een van de nadelen hiervan, ben ik bang.’ Hij gebaarde naar zijn spectaculaire gezicht.

‘Dat is inderdaad op een unieke manier afschuwelijk.’ Ik gaf een klopje op zijn schouder. ‘Maak je geen zorgen. Ik weet zeker dat ze niet oordeelden. Tegenwoordig zijn mensen een stuk ruimdenkender.’

Zijn lach viel over mijn huid als een warme deken. ‘God, ik wil je zo graag neuken nu.’

Ik was zeker niet preuts, maar toch voelde ik de hitte in mijn nek prikken door de manier waarop hij die woorden zo nonchalant in de kliniek zei.

‘Jósh.’

‘Ja?’ Hij trok een wenkbrauw op. ‘Je moet die jurk toch zo uittrekken. Wat is een betere reden dan om…’

‘Stoor ik?’ Ellies stem onderbrak ons gesprek.

We hadden haar niet eens zien aankomen.

Onmiddellijk zette ik een stap achteruit en ik kromp ineen toen het harde aanrecht in mijn onderrug duwde.

‘Ik hielp Jules alleen maar met haar ongelukje.’ Hij gebaarde zonder te aarzelen naar mijn jurk. Zijn uitdrukking was een en al professionaliteit, maar de duivelse vonk in zijn ogen bleef.

‘Wooo, dat is balen.’ Ellie trok haar neus op. ‘Ik hoop dat het geen nieuwe jurk is.’

‘Dat is het niet. Heb je een leuke date?’ Ik veranderde vlug van onderwerp.

Het kantoor zou over tien minuten dichtgaan en Ellie had haar werkoutfit van een blazer en nette broek al omgeruild voor een jurk en hakken.

Haar wangen kleurden roze. ‘Ik ga eh, naar de film met Marshall.’

Ik verborg een lach. Ze was eindelijk over haar crush op Josh heen en had haar aandacht naar Marshall verplaatst. Ik wist niet zeker of mijn kus met Marshall van die avond haar een zetje had gegeven – we vonden mensen altijd een stuk aantrekkelijker als anderen ze aantrekkelijk vonden – maar ik was blij om te zien dat ze over haar verliefdheid op Josh heen was.

Om geheel onbaatzuchtige redenen, natuurlijk.

‘Ja, ik kan maar beter gaan. Ik kwam alleen maar mijn oplader halen, die heb ik tijdens de lunch laten liggen. Fijne avond!’ Ellie graaide haar oplader uit het stopcontact bij de magnetron en ging ervandoor.

‘Wij kunnen ook maar beter gaan, maar wel ieder op een ander moment, zodat de mensen niet achterdochtig worden.’ Josh’ ogen fonkelden speels. ‘Ik zie je op onze hoek over twintig minuten.’

‘We hebben geen hoek,’ wees ik hem erop.

‘Nu wel.’ Josh’ kuiltje verscheen in al zijn glorie. ‘Op de hoek van Twenty-Third en Mayberry. Twintig minuten, Red. Zorg dat je er bent.’

Hij ging weg voordat ik ertegenin kon gaan.

Ik schudde mijn hoofd, maar sloot expres heel langzaam alles af totdat het kantoor leeg was en Barbs en ik nog de enige mensen hier waren.

‘Kom op, liefje, ik word er niet jonger op.’ Ze wuifde me ongeduldig de deur uit. ‘En jij bent veel te jong om hier een minuut langer dan nodig door te brengen.’

‘Je vertelt me altijd precies wat ik wil horen.’

‘Daar ben ik voor.’ Ze zwaaide. ‘Fijne avond.’

‘Fijne avond.’

Het duurde maar vijf minuten voordat ik op de hoek van Twenty-Third en Mayberry was. Zoals beloofd wachtte Josh me daar op. Hij leunde tegen de straatlantaarn, zijn handen in zijn zakken, maar tikte op zijn horloge toen hij me zag.

‘Negentien minuten. Bijna te laat, Red.’

‘Maar goed dan dat ik niet te laat wás,’ zei ik, te afgeleid om op een beter antwoord te komen. Het enige waar ik me op kon richten, was hoe ik zijn schilderij ter sprake kon brengen zonder argwaan te wekken.

Misschien kon ik hem overtuigen het weg te doen? Maar dan misleidde ik hem nog steeds, aangezien ik wist dat het schilderij waardevol was en hij niet, maar het was beter dan om het van hem te stelen.

‘Ik was dus laatst online aan het shoppen toen ik een paar mooie kunstwerken tegenkwam,’ zei ik nonchalant. ‘Mooier dan dat afschuwelijke ding dat jij in je slaapkamer hebt hangen.’

‘Afschuwelijk?’ Josh legde een hand op zijn hart. ‘Red, ik voel me beledigd. Dat schilderij is het toppunt van kunst. Ik durf te wedden dat ik er nog een aardig centje mee zou verdienen als ik het te koop zet.’

Als hij toch eens wist hoezeer hij gelijk had.

‘En toch heb je het op een goedkope veiling gekocht.’ Ik dwong mezelf om luchtig en sarcastisch te klinken. ‘Sorry hoor, als ik je niet geloof.’

‘Niet iedereen kent de waarde van wat hij weggooit.’ Josh sloeg een arm om mijn middel. ‘Op een dag zul je er net zoveel van houden als ik.’

Mijn hartslag overstemde de echo van onze voetstappen. ‘Je houdt er toch niet echt van, of wel soms?’

Hij keek me vreemd aan. ‘Niet zó erg dat ik een brandend gebouw binnen zou rennen om het te redden, maar ik heb er wel een zwak voor. Het doet me denken aan kunstkamp.’

Dat verbaasde me. ‘Ben jij op kunstkamp geweest?’

‘Ja, één zomer, toen ik acht was.’ Josh kromp ineen. ‘Ik kwam er toen achter dat kunst niet eh, mijn sterkste kant is, dus ben ik overgestapt naar basketbal.’

‘Wow.’ Plotseling was het logisch. ‘Geen wonder dat je van verschrikkelijke kunst houdt. Het doet je denken aan jezelf!’

Ik lachte toen Josh me een tik op mijn billen gaf.

‘Ik kan niet geloven dat je hebt toegegeven ergens slecht in te zijn,’ zei ik toen we bij zijn huis aankwamen. ‘Help me herinneren dat ik het op mijn kalender zet. Het is echt een historisch moment.’

‘Erg grappig.’ Hij maakte de voordeur open en wachtte totdat ik binnen was voordat hij me volgde. ‘Vertel het niet verder, want ik laat niet zomaar iedereen mijn zwakheden zien. Mijn gebrek aan artistiek talent is een erg gevoelig onderwerp.’

‘O ja?’ Ik kon een lach niet tegenhouden. ‘Ik voel me speciaal.’

‘Dat ben je ook. Ook al kun je soms vreselijk irritant zijn en het bloed onder mijn nagels vandaan halen…’

Mijn glimlach verdween. ‘Hé!’

‘…je bent ook een van de weinige mensen die ik vertrouw.’ Zijn gezicht verzachtte toen hij zijn armen om mijn middel sloeg en me dichterbij trok. ‘Ik had nooit gedacht dat ik dat zou zeggen, gezien ons verleden, maar zelfs toen we elkaar niet konden uitstaan, kon ik er altijd op rekenen dat je eerlijk tegen me was. Na wat er met Michael en Alex is gebeurd…’ Zijn keel bewoog toen hij hard slikte. ‘Dat betekent meer voor me dan je weet.’

Ons aanvankelijk luchtige gesprek kreeg een zekere lading.

O god.

‘Ik…’ Het schuldgevoel trok als een storm door mijn maag. Vertel het hem. ‘Josh, ik…’

Ik word gechanteerd door mijn ex. Ik heb een seksfilmpje waar ik een vreemde man obscene dingen met me laat doen, zodat mijn ex van hem kon stelen. Ik ben een dief en een leugenaar, en je had al die tijd gelijk over me.

De woorden lagen op het puntje van mijn tong maar weigerden eruit te komen. Het was geen klein geheim dat ik verborg. Ik was vroeger nota bene een criminéél, en ik zat in een seksfilmpje met een praktisch vreemde.

Ik zou het Josh niet kwalijk nemen als hij niets meer met me te maken zou willen hebben als hij erachter kwam.

Mijn borst verkrampte bij dat idee.

‘Je kent me toch,’ zei ik uiteindelijk. ‘Eerlijk tot vervelens toe.’ Ik deed mijn best om zo goed mogelijk te glimlachen.

‘Met de nadruk op “tot vervelens”,’ zei Josh plagend. ‘Het is oké. We kunnen niet allemaal zo perfect zijn als ik.’

Zijn mond raakte de mijne voordat hij mijn nek vastpakte en de kus verdiepte.

Ik kuste hem terug en deed mijn best om elk detail in mijn hoofd op te slaan.

De warme whiskysmaak van zijn lippen. Zijn stevige greep. Zijn schone, bedwelmende geur en de manier waarop zijn spieren tegen mijn lichaam smolten.

Ik genoot van de kus alsof het onze laatste was, want afhankelijk van hoe de komende dagen zouden verlopen, zou dat heel goed zo kunnen zijn.

HOOFDSTUK 42

Jules

Vier dagen later brak ik bij Josh in.

Oké, ‘inbreken’ was misschien een beetje te sterk verwoord, want ik wist waar hij zijn extra sleutel bewaarde, maar hij wist niet dat ik bij hem naar binnen ging terwijl hij aan het werk was. Bovendien moest ik het wel laten lijken alsof er iemand had ingebroken.

Na een week van niet slapen en veel gepieker had ik eindelijk een plan. Het was geen geweldig plan, aangezien het afhing van geluk en iemand die ik nauwelijks kende die me zou helpen, maar daar zou ik later wel mee dealen.

Eerst moest ik het schilderij stelen en Max vóór zijn deadline zover krijgen om me met rust te laten. Dan kon ik mijn best gaan doen om van zijn chantagemateriaal af te komen, oftewel het seksfilmpje.

Mijn hartslag bonsde in mijn oren terwijl ik door de bloempot op Josh’ veranda zocht. Hij had nachtdienst en zou pas morgenochtend weer thuis zijn, maar dat weerhield me er niet van om elke keer te verstijven als ik een takje hoorde kraken of een auto langs hoorde rijden.

Na een paar minuten van in het donker zoeken – ik wilde niet de aandacht van zijn buren trekken door een zaklamp te gebruiken – zag ik de zilverkleurige sleutel liggen. Ik gooide de aarde snel terug in de pot voordat ik de deur openmaakte en het stille huis binnenglipte. Het huis kwam dreigender over zonder Josh’ warmte. Elke schaduw was een verstopplaats voor monsters, elk krakend geluid een kogelschot dat mijn toch al geteisterde zenuwen nog meer aan flarden trok.

Het zweet bleef onder mijn muts op mijn voorhoofd plakken terwijl ik door de woonkamer liep, recht naar zijn slaapkamer. Gelukkig was zijn kamer niet het Louvre en was het schilderij niet de Mona Lisa. Het enige wat ik moest doen, was het schilderij losmaken van het haakje en in mijn te grote portfoliotas stoppen.

Geen alarmen, geen bewakers die door de deur kwamen stormen met een wapen in hun hand.

Het was zo makkelijk dat het bijna misselijkmakend was.

Als iemand je vertrouwde, hoefde je helemaal niet hard te werken om langs de verdedigingsmuren te komen.

Een schuldgevoel trok door mijn borst toen ik Josh’ kamer afzocht naar andere spullen om mee te nemen. Het zou te verdacht zijn als ik alleen het schilderij stal.

Ik kon mezelf er niet toe brengen om zijn laptop mee te nemen, maar ik pakte wel een van zijn horloges, het kleine bundeltje geld voor noodgevallen dat hij onder in zijn sokkenlade bewaarde en zijn iPad. Ik zou ze veilig bewaren om ze terug te brengen zodra mijn plan, hopelijk, geslaagd was.

Ik was net bezig met zijn kamer overhoop te halen en alle lades open te trekken, toen mijn telefoon trilde door een nieuw bericht.

Mijn heup knalde van schrik tegen de scherpe rand van de kast. ‘Shit.’

Ik had het geluid van mijn telefoon uit moeten zetten. Dat was een slordige, amateuristische fout, en ik vervloekte mezelf stilletjes terwijl ik het bericht opende.

Stella: Kangoeroe of koala?

Dat was de codevraag die we vroeger stelden om er zeker van te zijn dat alles goed ging met de ander. Wij waren de enigen die de onzinnige antwoorden kenden, zodat niemand zich in een appje als ons voor kon doen, voor het geval we ontvoerd waren of zoiets.

Ik typte vlug een antwoord.

Ik: Roze sterrenstof.

Stella en ik informeerden elkaar altijd als we later dan normaal thuiskwamen. We waren echt niet van plan om vierentwintig uur te wachten met alarm slaan als een huisgenoot vermist was. Als iemand een van ons te pakken had, dan wist de ander dat meteen.

Ik had alleen niet verwacht dat Stella al zo vroeg thuis zou zijn. Ze had me verteld dat ze iets op haar werk had, en zulke dingen gingen normaal gesproken wel tot middernacht door.

Stella: :) Leuke date?

Stella: Een dezer dagen vertel je me wie de mysterieuze gast is.

Ze wist dat ik met iemand aan het daten was, ze wist alleen niet met wie.

Ik staarde een seconde naar haar berichtjes voordat ik mijn telefoon weer in mijn zak stak. Ik had geen tijd om nu een gesprek over Josh te voeren. Als mijn plan niet werkte, zou er helemaal niets te vertellen zijn, want dan zou het over zijn tussen ons.

Een vertrouwd gevoel van misselijkheid vulde mijn maag.

‘Hou op,’ fluisterde ik. ‘Dit plan gaat werken.’

Het plan gaat werken. Het plan gaat werken.

Ik bleef die stille mantra herhalen terwijl ik de neppe-maar-niet-echt-neppe inbraak voorbereidde. Ik liet de voordeur open, legde de sleutel terug in de bloempot en hoopte maar dat er geen echte inbrekers zouden komen opdagen voordat Josh thuis was.

Omdat hij dicht bij Thayer woonde, was zijn woonwijk in de zomer griezelig rustig. Geen luidruchtige huisfeestjes, geen kletsende studenten die van en naar de campus liepen, niemand die me tegenhield terwijl ik met mijn buit door de straat liep.

Het logische deel van me wist dat het niet bepaald verdacht was voor een vrouw om ’s avonds rond te lopen met een grote portfoliotas. Het paranoïde deel van mijn brein was ervan overtuigd dat de tas net een neonreclame was die aan de hele wereld verklaarde wat voor verschrikkelijk mens ik was.

Leugenaar! Dief! Vertrouw haar niet! schreeuwde de tas.

Geweldig. Nu hoorde ik ook nog levenloze objecten praten in mijn hoofd.

Ik pakte de tas steviger beet en begon sneller te lopen, totdat ik bij het metrostation was, waar ik mijn telefoon weer tevoorschijn haalde om Max een update te sturen.

Ik: Ik heb het.

Ik: Ik kom het nu langsbrengen.

Ik wilde het schilderij niet langer dan noodzakelijk in mijn bezit hebben.

Max: Het is bijna elf uur ’s avonds. Doe normaal.

Max: Tenzij je me natuurlijk ook iets anders wilt geven…

Ik kokhalsde bij die suggestie. Het feit dat ik vroeger seks met hem had gehad vond ik sowieso al verschrikkelijk. Ik stak mezelf liever in de fik dan dat ik me weer door hem liet aanraken.

Ik: Geef me een adres, Max.

Ik: Of ik gooi het schilderij in de Potomac.

Natuurlijk zou ik dat niet doen, maar ik greep elke kans aan om hem dwars te zitten.

Max: Je weet niet meer wat lol maken is, J.

Ondanks zijn geklaag stuurde hij me daarna wel het adres. Na het vlug te hebben gegoogeld, ontdekte ik dat het een hotel dicht bij de wijk NoMa was.

Hij vond me blijkbaar zo’n minieme bedreiging dat hij niet eens moeite deed om te verbergen waar hij verbleef. Ik wist niet zeker of ik opgelucht moest zijn of me beledigd moest voelen.

Toen ik bij het hotel aankwam, keek de receptioniste niet eens op toen ik door de lobby liep en de lift naar de negende verdieping nam.

Het gebrek aan beveiliging verbaasde me niets. Dit was niet bepaald het Ritz-Carlton. Geel verkleurde stukken behang lieten los, het tapijt was zo dun dat ik de houten planken eronder kon voelen en de gang stonk naar sigarettenrook.

Vlak voor Max’ kamer stopte ik. Het was niet het slimste idee om midden in de nacht in een luguber hotel met hem af te spreken. Hij had altijd al een afkeer gehad van fysiek geweld en zag dat als een ‘lagere’ vorm van manipulatie, maar goed, er waren wel zeven jaar voorbijgegaan. In zeven jaar tijd kon een persoon erg veranderen, vooral als die jaren in de gevangenis waren doorgebracht.

Net toen ik weg wilde gaan en hem een smoes wilde appen over waarom ik het vanavond toch niet zou redden, ging zijn deur open.

‘Jules.’ Max glimlachte en zag er absurd normaal uit in zijn witkatoenen T-shirt en spijkerbroek. ‘Ik dacht al dat jij het was.’ Hij tikte met zijn knokkels tegen de muur. ‘Dunne muurtjes. Ik hoorde je voetstappen al van ver aankomen.’

‘Gefeliciteerd.’ Ik duwde de portfoliotas in zijn hand. Ik had de rest van Josh’ spullen in een aparte tas zitten, die ik onder mijn jasje bewaarde. ‘Hier is je stomme schilderij.’

‘Gewoon hier in de gang?’ Hij klakte met zijn tong. ‘Wat onbeleefd. Wat als iemand ons ziet?’

‘Ik weet zeker dat we hier in de lobby een drugsdeal kunnen sluiten en dat niemand gek zou opkijken.’

‘Er zitten voordelen aan een verblijf in een hotel zoals dit.’ Desondanks zette Max een stap terug zijn kamer in, uit het zicht van een potentiële voorbijganger, voordat hij het schilderij uit de tas haalde. Zijn gezicht betrok terwijl hij het bekeek. ‘Dit is echt afschuwelijk.’

‘Geef het dan maar terug.’ Het was het proberen waard.

Max lachte zachtjes. ‘Het is goed om te zien dat je je gevoel voor humor nog hebt. Nee.’ Hij stopte het kunstwerk weer in de tas. ‘Dit schatje is veel geld waard.’

‘Goed. Nu heb je het,’ zei ik kortaf. ‘Ik neem aan dat je binnenkort weggaat.’

Ik hield mijn adem in terwijl hij naar me staarde, in de hoop dat hij erin zou trappen en me ging vertellen wanneer hij zou vertrekken. Ik moest weten hoeveel tijd ik had om het tweede deel van mijn plan uit te voeren.

‘Maak je geen zorgen. Dit weekend heb je geen last meer van me,’ zei hij. ‘Maar misschien neem ik in de toekomst nog wel contact met je op als ik je mis. We hebben het zo leuk gehad samen.’

Ik hield een opmerking in. Hoe langer ik bleef, hoe waarschijnlijker het was dat ik iets zou verklappen. Bovendien wilde ik Max niet de voldoening geven dat hij mij op de kast kon jagen.

Ik draaide me om en stormde zonder nog iets te zeggen op de lift af. Probleemloos bereikte ik het metrostation en opluchting trok door mijn aderen toen de trein weer door de tunnel raasde richting Logan Circle.

Fase één, afgerond.

Het was te laat om fase twee al van start te laten gaan, dus liep ik meteen door naar mijn kamer toen ik thuis was. Gelukkig sliep Stella al en hoefde ik geen vragen te beantwoorden over waar ik was geweest.

Ik trok mijn kleren uit en sprong onder de douche, waar ik het warme water het plakkerige schuldgevoel van mijn huid liet spoelen.

Het was na middernacht. Max had het schilderij, en Josh zou over minder dan zeven uur thuis zijn.

Ik kon niet meer terug.

Dikke stoomwolken drongen bij elke ademhaling mijn neus binnen toen ik me Josh’ reactie op de ‘inbraak’ voorstelde.

Nee. Het is niet erg. Ik geef hem de spullen terug, inclusief het schilderij.

Misschien. Hopelijk.

Mijn gedachten sprongen van de hak op de tak terwijl ik mijn script voor morgen doornam, voor als Josh me over de inbraak zou vertellen, en voor de persoon wiens hulp ik nodig had.

Mijn plan was simpel, maar hing wel gedeeltelijk af van de realiteit en gedeeltelijk van mijn hoop.

Maar het zou werken. Het moest werken.

Er was geen andere optie.

HOOFDSTUK 43

Josh

Er was iets mis.

Mijn huis zag er precies zo uit als toen ik gisteravond was weggegaan – gordijnen dicht, de planten op de veranda netjes opgesteld tegen de muur – maar toch gingen de haartjes in mijn nek rechtovereind staan.

Ik keek om me heen, op mijn hoede. Ik zag niemand in de struiken zitten of door het raam van de buren een scherpschuttersgeweer op me richten, en dus liep ik langzaam op mijn veranda af.

In plaats van mijn sleutel te gebruiken draaide ik aan de deurknop en het verbaasde me maar half dat die meegaf.

Het bevestigde wat ik diep vanbinnen al wist: iemand had verdomme in mijn huis ingebroken.

Ik duwde de deur helemaal open. Mijn hart bonsde tegen mijn ribben, meer uit woede dan van paniek. Ik betwijfelde of de inbreker er nog was. De meeste inbrekers sloegen overdag hun slag, als mensen aan het werk waren. Als ze ’s nachts kwamen, dan moesten ze me in de gaten hebben gehouden. Ze wisten dat ik soms nachtdienst had.

Mijn huid prikte door die inbreuk op mijn leven. Het idee dat iemand me in de gaten had gehouden en had gewacht op het juiste moment om in te breken maakte me misselijk, maar dit was niet het moment om daaraan te denken.

Ik moest er eerst achter komen wat ze hadden meegenomen.

Het logische deel van mijn brein nam het over en ik belde het alarmnummer voordat ik mijn huis door liep. Mijn tv was er nog, net zoals mijn PlayStation en de door Michael Jordan gesigneerde basketbal die Ava me op mijn drieëntwintigste verjaardag had gegeven. Het huis leek verder onaangeraakt.

Ik had mezelf er bijna van overtuigd dat ik paranoïde was en dat ik simpelweg was vergeten mijn voordeur op slot te doen… maar toen liep ik mijn slaapkamer in.

‘Fúck.’

Kleren hingen half uit lades, halfkapotte flessen lagen op de kast en er was één grote, lege plek op de muur waar ooit het schilderij had gehangen. De inbreker had mijn kamer geruïneerd.

Hazelburg was een van de veiligste steden in het land, wat de reden was waarom ik geen beveiligingssysteem had geïnstalleerd. Welke kosmische kracht had ik boos gemaakt om dit op mijn dak te krijgen?

Woede overspoelde me in een verblindende golf terwijl ik verder rondkeek. Verrassend genoeg lag mijn laptop er nog, maar mijn schilderij, geld voor noodgevallen, iPad en horloge waren weg. Niets met al te veel waarde, maar toch…

Het feit dat iemand mijn kamer was binnengegaan en zonder mijn toestemming door mijn spullen had gezocht maakte me woedend.

Ik had een stevige borrel nodig en een lange sessie met een boksbal om mijn woede te uiten, maar ik moest eerst op de politie wachten.

Toen die er eindelijk was, liep één agent door het huis op zoek naar bewijs, en bij een ander legde ik een verklaring af.

‘Dus de inbreker heeft vier spullen gestolen ter waarde van een paar honderd dollar en je laptop laten staan?’ Hij klonk sceptisch.

Dat nam ik hem niet kwalijk. Ik begreep er zelf ook geen fuck van.

‘Misschien schrokken ze ergens door en zijn ze weggegaan voordat ze meer konden meenemen.’ Dat was de enige verklaring die ik kon bedenken.

‘Mmm.’ Zijn frons werd alleen maar dieper. ‘Oké, we gaan ons best doen om de dader te vinden en je spullen terug te krijgen, maar ik wil niet dat je te veel hoop krijgt. Maar dertien procent van de inbraken wordt opgelost.’

Dat dacht ik al, maar het klonk alsof hij deze zaak al had opgegeven nog voordat hij eraan was begonnen.

‘Ik begrijp het.’ Mijn glimlach voelde strak aan op mijn gezicht. ‘Ik waardeer alle hulp, agent.’

De politie vertrok daarna al snel zonder bewijs te hebben gevonden, waarbij ze alle hoop dat ik mijn spullen zou terugkrijgen met zich meenamen. Over een week zou mijn zaak onder op een stapel van hun to-dolijst stof liggen te verzamelen.

Op de een of andere manier werd deze dag alleen maar slechter en slechter.

Ik liep de keuken in en opende een fles wodka terwijl ik Jules belde. Ze kon niets doen, maar ik had iemand nodig om mee te praten, en zij was de eerste aan wie ik dacht.

‘Hé, hoe gaat het?’

Mijn spieren ontspanden iets toen ik haar stem hoorde.

‘Iemand heeft verdomme bij me ingebroken.’ Ik schonk de wodka in een glas en sloeg het drankje achterover. Het koude, brandende gevoel doofde een paar vlammen van mijn woede. ‘Ze hebben een boel shit gestolen. De politie is net weer vertrokken en ze zeiden dat ze hun best gaan doen, maar de klootzak die dit heeft gedaan bevindt zich nu waarschijnlijk al in een andere staat.’

Jules hapte naar adem aan de andere kant van de lijn. ‘O mijn god.’

‘Ja.’ Ik zette het lege glas in de gootsteen en zette haar op de luidspreker terwijl ik terugliep naar mijn slaapkamer. Nu de politie weer weg was, moest ik de rotzooi opruimen die de inbreker had achtergelaten. ‘Gelukkig voor jou hebben ze het schilderij meegenomen dat je zo erg haat.’ Ik probeerde de stemming te verlichten. ‘Heb je iemand ingehuurd om bij me in te breken, Red? Want als je echt van dat schilderij af wilde, dan had je het gewoon moeten zeggen. Dan had ik het voor je weggegooid.’

‘Erg grappig.’ Haar lach klonk geforceerd, maar misschien kwam dat door mijn gebrek aan slaap. ‘Wil je dat ik langskom?’

‘Nee.’ Ik wilde haar wel zien, maar ze had al genoeg shit om zelf mee te dealen. ‘Studeer maar lekker door. Ik kom later wel langs, als je pauze nodig hebt.’

‘Dat klinkt goed.’ Haar stem sloeg over. ‘Josh, ik… Het spijt me dat dit is gebeurd.’

‘Het is niet erg. Ik bedoel, het is wel rot, maar het had erger gekund. Ik leef tenminste nog.’

‘Ja,’ zei Jules stilletjes. ‘Mijn les begint zo, maar spreek ik je later?’

‘Yep. Ik h…’ Ik verstijfde toen dat woord bijna mijn mond had verlaten. ‘Ik hoor later wel van je,’ eindigde ik nogal stom.

Ik hing op en mijn hart bonsde van paniek.

Wat. De. Fuck?

Misschien kwam het door de alcohol, maar ik had bijna de vier woorden gezegd die ik mijn hele leven al had vermeden. Woorden waarvan ik niet had gedacht dat ik ze ooit tegen Jules zou zeggen. Maar op dat moment hadden ze zo natuurlijk gevoeld dat ze zonder dat ik het doorhad bijna waren ontsnapt.

Ze waren niet het resultaat van een plotselinge, verblindende openbaring, zoals in films. Er was geen betekenisvol oogcontact aan het einde van een diep gesprek, geen speciale kus aan het einde van een magische date.

In plaats daarvan was dit het resultaat van een miljoen kleine momenten – de manier waarop Jules me tijdens Finding Nemo probeerde af te leiden met haar vissenpropaganda, haar stille medeleven toen ik haar over de dood van een patiënt had verteld, hoe ze smaakte en de manier waarop ze perfect tegen mijn lichaam paste, alsof ze het laatste puzzelstukje in mijn leven was.

Op de een of andere manier was ze veranderd van de laatste persoon bij wie ik wilde zijn in de eerste persoon die ik belde als ik troost nodig had of wilde praten.

Ik wou dat ik kon zeggen dat ik geen idee had hoe ik op dit punt was gekomen, maar ik was hier al sinds onze eerste kus langzaam maar zeker naar op weg geweest. Shit, misschien daarvóór al, in Vermont, en na onze wapenstilstand in de kliniek.

Ik was gewoon te blind geweest om in te zien dat de eindbestemming in mijn navigatiesysteem was veranderd.

Tien minuten geleden had ik alleen maar aan de inbraak kunnen denken, nu was die gedachte slechts een klein stipje op mijn radar.

Ik had een veel groter probleem.

Dit is een strikt fysieke regeling.

We worden niet verliefd.

Red, jij wordt nog eerder verliefd op mij dan dat ik ooit verliefd word op jou.

Het bonzen in mijn borst nam toe.

‘O, fúck.’

HOOFDSTUK 44

Jules

Het ontbijt kwam omhoog in mijn keel en ik moest mezelf dwingen het weer door te slikken toen ik ophing na Josh’ telefoontje.

Ik voelde me nog onechter dan een print van de Mona Lisa in de lobby van een sjofel hotel.

Heb je iemand ingehuurd om bij me in te breken, Red? Want als je echt van dat schilderij af wilde, dan had je het gewoon moeten zeggen. Dan had ik het voor je weggegooid.

Ik veegde een zweterige handpalm af aan mijn been.

Stella was al naar haar werk vertrokken, dus ik was alleen met mijn luidruchtige geweten.

Je bent een leugenaar en een verschrikkelijk mens. Josh had al die tijd gelijk over je, hoonde het sluwe stemmetje in mijn hoofd Je bent het ergste wat hem ooit is overkomen.

‘Hou je kop.’

Dit is waarom iedereen altijd weggaat. Waarom niemand van je houdt. Je verdient het niet…

‘Hou. Je. Kop.’

Ik ijsbeerde door de woonkamer en deed een poging om de onzekerheden die de kop opstaken te onderdrukken.

Ik wás geen slecht mens. Soms maakte ik slechte keuzes, maar dat maakte me geen slecht mens. Toch?

Door het zweet plakte mijn shirt aan mijn huid.

‘Het is niet erg. Ik heb een plan. Ik ga hem alles teruggeven en ik kom van Max af.’ Mijn misselijkheid nam in elk geval iets af toen ik die woorden hardop zei.

Ik had de luxe niet om me zorgen te maken als ik de rest van mijn plan wilde voltooien, en dus stond ik mezelf nog vijf tellen zelfhaat toe voordat ik mijn schouders rechtte, mijn appartement verliet en de lift naar boven nam.

Het was tijd voor fase twee.

Zolang Max het filmpje had, had hij een manier om mij te laten doen wat hij wilde. Ik was niet zo naïef dat ik erop vertrouwde dat hij weg zou gaan, hoe vaak ik hem ook ‘terugbetaalde’. De enige manier om voorgoed van hem af te komen was om van het filmpje af te komen. Ik wist niet of het mogelijk was om elke kopie van een digitaal bestand te wissen, maar ik was wanhopig genoeg om het te proberen.

De enige reden dat ik het nog niet eerder had geprobeerd, was dat ik geen idee had hoe ik het moest aanpakken, en ik wilde niet het risico lopen dat het zou mislukken en ik hem pissig zou maken.

Maar laatst, toen ik wakker lag en naar het plafond van mijn luxe nieuwe appartement staarde, realiseerde ik me dat er misschien één iemand was met voldoende computerskills om me met mijn plan te helpen: Christian Harper, oftewel mijn huurbaas, oftewel Rhys’ oude baas.

Ik wist nog dat Bridget een keer had gezegd dat hij de persoon had opgespoord die vorig jaar foto’s van haar en Rhys had gelekt. Dat was niet hetzelfde als het verwijderen van een filmpje waar misschien wel honderd kopieën van waren, maar het was het proberen waard.

De liftdeuren gingen open.

Ik liep door de gang naar Christians voordeur, die net de toegang tot een fort was, en belde aan, hevig biddend dat hij thuis was. Ik had hem nog maar twee keer gezien sinds Stella en ik het huurcontract hadden ondertekend – een keer bij Bridgets bruiloft, waar hij heen was gegaan dankzij zijn connectie met Rhys, en een keer in de lobby.

Ik was gisteren bij Pams kantoor langsgegaan en had haar lastiggevallen totdat ze had bevestigd dat hij in de stad was. Ze had een of andere opmerking gemaakt in de trant van: ‘Meneer Harper is niet geïnteresseerd in mensen zoals jíj’, maar het kon me niet schelen als ze dacht dat ik Christian wilde verleiden. Zij deed er niet toe.

Ik belde nog een keer aan. Max zou dit weekend weggaan. Als Christian er niet was, dan was het gedaan met me.

Ik had een plan, maar dat betekende niet dat het een góéd plan was. Het was grotendeels afhankelijk van geluk en ik kon alleen maar hopen dat de goden medelijden met me zouden hebben en me dit zouden gunnen.

Ik had zelfs een van Stella’s manifestatiekristallen geleend, voor het geval dat.

Mijn blik rustte op de gesloten deur. Kom op, kom op…

Net toen ik wilde accepteren dat er niemand was, ging de deur open en zag ik glinsterende amberkleurige ogen en hoekige jukbeenderen.

Het was nog maar acht uur ’s ochtends, maar Christian was al smetteloos gekleed in een op maat gemaakt pak. Zijn perfect gestylede haar en gladgeschoren gezicht vertelden me ook dat hij al uren aan het werk was en in die tijd meerdere miljoenendeals had gesloten.

‘Mevrouw Ambrose.’ Zijn gladde, decadente stem vulde de lucht. ‘Waar heb ik dit genoegen aan verdiend?’ Zijn blik gleed over mijn schouder, alsof hij had verwacht iemand achter me te zien.

Toen dat niet het geval was, zag ik een glimp van iets wat teleurstelling leek op zijn gezicht verschijnen, maar die verdween weer net zo snel.

‘Goedemorgen, ik wil je graag om een gunst vragen.’ Ik kwam meteen ter zake. Elke seconde telde en Christian Harper leek me toch niet het type dat ervan hield om over koetjes en kalfjes te praten.

‘Een gunst.’ Ik zag iets van amusement in zijn ogen schitteren, als vuur in een glas whisky.

‘Ja.’ Ik stak mijn kin in de lucht en deed een poging om mijn zenuwen onder controle te krijgen. Ik realiseerde me plotseling hoe ironisch het was dat ik om een gunst vroeg, terwijl een gunst juist de oorzaak van mijn huidige netelige toestand was, maar het universum had altijd al een slecht gevoel voor humor gehad. ‘Je hebt vorig jaar Bridget en Rhys geholpen met hun… probleem, en ik zou je erg dankbaar zijn als je mij ook kunt helpen. Het is een eh, digitaal probleem, en jij zou de allerbeste zijn wat betreft dat soort dingen.’

Een beetje vleierij kon geen kwaad, toch?

‘Ik betaalde Rhys alleen maar terug, het was niet zo dat hij mij om een gunst had gevraagd.’ Mijn compliment leek Christian niets te doen. ‘De vraag is nu natuurlijk waarom ik jou zou helpen.’ Zijn glimlach, ook al was die beleefd, kreeg een vlijmscherp randje.

Ik wankelde. ‘Omdat… je een aardig persoon bent?’

Hij had mijn maandelijkse huur wél verlaagd tot een fractie van de originele prijs, zonder daar iets voor te willen. Tenminste, niet iets wat we konden zien.

Misschien had ik mijn plan beter moeten uitdenken.

Christians glimlach verflauwde. ‘Je grootste fout, juffrouw Ambrose, zou zijn dat je ervan uitgaat dat ik een aardig persoon ben,’ zei hij zachtjes.

Een rilling van ongemak trok langs mijn rug. Toch ging ik door. Ik had geen keuze. ‘Je hoeft geen aardig mens te zijn om mij te helpen. Je zou bij me in het krijt staan.’

Dat was een roekeloze belofte, want ik wist helemaal niets van hem af. Ik zou straks net zo aan hem vast kunnen zitten als ik aan Max vastzat. Maar hij was bevriend met Rhys, en Rhys was een goede gast, dus dat zei wel iets, toch?

‘Rhys was mijn beste werknemer, hij is een voormalige Navy SEAL en de toekomstige prins-gemaal,’ zei Christian. ‘Wat kun jij me bieden?’

‘Professioneel juridisch advies?’

‘Ik heb een team aan advocaten in dienst.’

‘Een speciaal voor jou gebakken taart van Crumble & Bake?’

‘Ik eet geen zoetigheid.’

Dat was gewoon verkeerd. Wat voor monster at nou geen zoetigheid?

Ik kauwde op mijn onderlip terwijl ik mijn best deed iets anders te verzinnen. ‘Mijn eeuwige dankbaarheid? Ik zal aan al mijn vrienden vertellen hoe geweldig je bent.’

Christian hield zijn hoofd schuin, zijn blik schattend.

Dit meen je niet. Het was als een grapje bedoeld.

‘Een gunst van jou in ruil voor een gunst van mij,’ zei hij. ‘Die ik in de toekomst mag innen, wanneer ik wil.’

Ik raakte achterdochtig. Dat klonk verdacht veel als iets wat Max van me had gevraagd, behalve dan dat Max zich als een creep had gedragen. ‘Wat voor gunst?’

Echt hoor, als Christian me ging vragen om met hem naar bed te gaan…

‘Niets seksueels of illegaals.’ Zijn woorden stelden me niet bepaald gerust. Ik had slechte ervaringen met gunsten. ‘Dat is mijn aanbod. Graag of niet.’

Het was een dom idee om akkoord te gaan met een gunst die hij later kon innen, maar ik had de luxe niet om dit op lange termijn te plannen terwijl ik op korte termijn een probleem had. Bovendien was Christian de CEO van een fatsoenlijke organisatie. Hij was geen crimineel zoals Max.

Ik hoop maar dat ik hier geen spijt van krijg.

‘Oké.’

Christian kreeg een tevreden fonkeling in zijn ogen.

Ik kon het nare gevoel niet van me afschudden dat ik zojuist een deal met de duivel had gesloten, maar wat voor gunst hij ook in de toekomst van me zou willen, hij zou het waard zijn om voorgoed te ontsnappen aan de donkere wolk van het seksfilmpje.

Toch?

‘Uitstekend.’ Hij trok de deur verder open. ‘Mijn volgende vergadering is pas om half negen. Je hebt elf minuten.’

Ik volgde hem door zijn penthouse en legde mijn situatie uit – het seksfilmpje, Max’ chantage, mijn wens om het filmpje voor altijd te laten verdwijnen. Ik vertelde hem niet dat ik vroeger stal voor geld – dat hoefde hij niet te weten en ik had toch geen tijd om daar dieper op in te gaan.

‘Aha.’ Hij klonk bijna verveeld door mijn dilemma.

Ik was half geïrriteerd dat hij de ernst van de situatie niet inzag en hoopte maar dat zijn kalme reactie een teken was dat hij een oplossing had.

Christian zei niets meer totdat we in zijn privébibliotheek waren. Kleurrijke boeken vulden twee muren aan boekenkasten van de vloer tot het plafond en enorme ramen zaten in de hoeken van de muren, waardoor de kamer in ochtendlicht werd gehuld.

Een man stond in het midden van de kamer, gekleed in een pak dat er net zo duur uitzag als dat van Christian. Irritatie zorgde voor diepe lijnen in zijn gezicht terwijl hij snel Italiaans sprak in zijn telefoon, maar hij hing abrupt op toen hij ons zag.

‘Dante, ik neem aan dat alles oké is,’ zei Christian, alsof het niet net had geklonken alsof die andere man op het punt had gestaan om midden op de dag iemand te vermoorden.

Dante glimlachte gespannen. ‘Ja, natuurlijk.’ Zijn blik gleed naar mij en zijn nieuwsgierigheid was een warme gloed op mijn huid.

Hij zag er iets ouder uit dan Christian, misschien halverwege de dertig of eind dertig, maar dat droeg alleen maar bij aan zijn fysieke aantrekkingskracht. Hij was niet zo klassiek knap als Christian, maar had een ruigere mannelijkheid, waar de meeste vrouwen gek op zouden zijn. Het dikke, donkere haar en zijn gespierde lichaam konden ook geen kwaad.

‘Ik realiseerde me niet dat je gezelschap had,’ zei ik tegen Christian. Het leek me te vroeg voor een zakenafspraak, maar wat wist ik daar nou van? Ik was geen CEO.

‘Ik wilde net weggaan.’ Dante stak zijn hand uit. Zilveren manchetknopen met een kleine gegraveerde v glinsterden op zijn mouwen. ‘Dante Russo.’

‘Jules Ambrose.’

Hij knikte kort en wierp Christian toen een niet te ontcijferen blik toe. ‘We ronden ons gesprek later wel af. Mijn grootvader is net overleden.’ Hij deelde ons dat nieuws mee alsof hij verklaarde dat hij boodschappen ging doen.

Mijn ogen werden groot van schrik, maar Christian vertrok geen spier. ‘Natuurlijk.’

Toen Dante weg was, liep Christian naar zijn computer in de hoek en typte iets. Een minuut later spuugde de printer een vel papier uit, dat hij vervolgens met een pen erbij aan mij gaf.

Zijn manchetknopen schitterden in het licht en ik realiseerde me toen dat daar dezelfde v in stond gegraveerd als in die van Dante.

‘Onderteken dit en dan los ik je probleem op.’

Ik nam de tekst vlug door. ‘Heb je nou echt een contract voor gúnsten?’ Het was een standaardcontract met de voorwaarden van onze deal, maar als ik me er niet aan zou houden, dan zou ik een boete moeten betalen van… Ik knipperde om er zeker van te zijn dat ik het goed had gelezen. ‘Twee miljoen dollar? Je maakt een grapje.’

‘Ik maak geen grapjes over zaken, en alles wat mijn tijd en vaardigheden vereist, zijn zaken.’ Christian knikte naar het contract. ‘Zoals je vast wel weet, mevrouw Ambrose, beschermt het contract beide partijen. Als het me niet lukt om me aan mijn kant van de deal te houden, dan vervalt het contract. Als ik wéíger me eraan te houden, dan moet ook ik een boete van twee miljoen dollar betalen. Dat is wel zo eerlijk.’

Ja, behalve dan dat twee miljoen voor hem een druppel in een emmer water was en voor mij een totale onmogelijkheid.

‘Dat zijn mijn voorwaarden. We hebben nog niets ondertekend, dus je kunt nog steeds weglopen.’ Hij haalde elegant zijn schouders op. ‘De keuze is aan jou.’

Een gunst die hij mocht kiezen, of ik zou hem twee miljoen dollar verschuldigd zijn…

Mijn hart bonsde van twijfel.

Hoe groot was de kans dat hij me zou vragen iets te doen wat écht verschrikkelijk was? Hij zei dat het niets seksueels of illegaals zou zijn.

Het kon heel goed zijn dat ik hier spijt van zou krijgen, maar ik wilde te graag van Max afkomen om aan iets anders te denken.

Ik zette mijn handtekening op het lijntje en gaf het contract aan hem terug. Christian tekende na mij, en dat was dat.

We hadden officieel een deal.

‘Het is vrij lastig om iets te wissen zodra het zich in de digitale wereld bevindt, maar niet onmogelijk,’ zei Christian.

Niet voor mij.

Ik hoorde die woorden luid en duidelijk.

De angst in mijn maag nam iets af. Ik kende hem niet goed, maar ik wist wel dat Christian Harper verdomd goed was in wat hij deed. Hij had niet ’s werelds beste bedrijf in privébeveiliging van de grond af opgebouwd door maar wat aan te rommelen.

‘Maar ik heb wel je hulp nodig bij een deel van het plan. Ik kan het aan mijn mannen vragen, maar zo is het veel makkelijker.’ Christian glimlachte. ‘Dit is wat je moet doen…’

HOOFDSTUK 45

Jules

De volgende dag ging ik ’s middags terug naar Max’ hotel.

Christians instructies waren simpel, zo niet makkelijk, en het had geen zin om het uit te stellen.

Of het plan zou werken, of het zou mislukken.

Ik klopte op Max’ deur, en was me intens bewust van de man die verborgen zat in de nis aan het einde van de gang. Christian had een van zijn mannen gestuurd om me te vergezellen. Kage zou uit het zicht wachten totdat ik in Max’ kamer was, waarna hij door middel van een handige camera, vermomd als hangertje aan een ketting, in de gaten kon houden wat er gebeurde.

‘Jules.’ Max glimlachte breed naar me, maar onder die lach zag ik een verdachte blik in zijn ogen. ‘Ik had niet verwacht je hier nog een keer te zien. Ben je teruggekomen voor… een pleziertje?’ Zijn blik zakte naar mijn borst.

Mijn huid prikte door zijn blik, maar ik dwong mezelf om semibeleefd te blijven zodat ik zijn kamer zou kunnen binnenkomen. ‘Nee, maar ik moet je wel iets belangrijks over het schilderij vertellen.’ Ik keek de gang rond, alsof ik paranoïde was dat iemand ons zou horen. ‘Laten we binnen verder praten.’

Max kneep zijn ogen samen. Heel even was ik bang dat hij zou weigeren, maar na een paar lange, tergende momenten opende hij de deur verder voor me.

Ik stapte naar binnen en keek rond, op zoek naar zijn computer. Als hij die al had ingepakt…

Opluchting trok door mijn botten toen ik de open laptop op zijn bureau zag staan. Goddank. Als ik die niet had gespot, dan had Kage hem moeten afleiden zodat ik ernaar kon zoeken, maar dit maakte het me een stuk gemakkelijker.

‘Dus, wat wil je me vertellen?’ Ongeduld klonk door in Max’ stem toen ik stil bleef.

Ik draaide me naar hem om terwijl ik achteruit richting zijn bureau liep. ‘Ik geloof dat het schilderij dat ik je heb gegeven nep is.’ Zo nonchalant mogelijk stak ik mijn handen in de zakken van mijn sweatshirt.

Mijn vingers sloten zich om het kleine apparaatje dat Christian me had gegeven, en ik hoestte kort om de zachte piep te verhullen die het ding maakte toen ik op de aanknop drukte.

Het was een draadloos hackapparaatje dat Christian zelf had ontworpen. Hij had me uitgelegd hoe het werkte, maar de technische termen waren boven mijn pet gegaan. Het enige wat ik wist, was dat het ding binnen anderhalve meter van het doelwit moest zijn, en het kon pas aangezet worden als dat zo was, anders zou het verbinding maken met een ander netwerk. Of zoiets.

Ik vertrouwde erop dat Christian wist wat hij deed, en dus volgde ik zijn instructies, ook al begreep ik maar de helft van wat hij had gezegd.

‘Het schilderij dat je van je vriendje hebt gestolen? Dat is niet nep.’ Max glimlachte toen ik verrast wankelde. ‘Dacht je dat ik niet wist dat je dat doktertje van je neukte? Ik moest zijn huis in de gaten houden toen ik het schilderij had opgespoord. Ik zag jou continu het huis in en uit gaan. Je hoeft geen genie te zijn om te weten wat jullie twee aan het doen waren.’ Zijn glimlach kreeg een wreed randje. ‘Eens een hoer, altijd een hoer.’

Woede kleurde mijn wangen. ‘Is dat het beste wat je kunt verzinnen? Dat schelden begint een beetje afgezaagd te worden, Max. Verzin een nieuwe belediging of hou je mond, vooral omdat ik hier ben om je te hélpen.’

Kom op, Christian.

Hij zei dat het maar twee minuten zou duren voordat het apparaatje met de computer was verbonden, dan nog eens vijf tot tien minuten om het filmpje te vinden, afhankelijk van hoeveel bestanden Max had. Achteraf gezien had ik geluk gehad dat Max me de afgelopen weken al screenshots had gestuurd – Christian kon die gebruiken om zijn zoektocht te versnellen. Anders had het de software veel meer tijd gekost om elk filmpje te scannen, als het geen idee had waar het naar moest zoeken.

We hadden afgesproken dat hij me pas een berichtje zou sturen als hij alle kopieën van het filmpje had gevonden en had vernietigd. Ik had een speciale ringtone aan zijn berichten gegeven, zodat ik precies zou weten dat het klaar was zonder mijn telefoon te hoeven checken.

‘Mij helpen?’ Max staarde naar me en zijn achterdocht nam toe. ‘Waarom zou je dat doen?’

‘Omdat ik niet wil dat je later terugkomt en mij de schuld geeft. Ik wil dat dit…’ – ik gebaarde tussen ons heen en weer – ‘zo snel mogelijk voorbij is.’ Ik wierp een blik op de klok. Shit. Ik was hier nog niet eens vijf minuten. Ik moest het gesprek langer rekken. ‘Hoe weet je zeker dat het schilderij niet nep is?’

‘Mijn vrienden hebben dat bevestigd,’ zei hij koeltjes. ‘Bovendien vindt iedereen het rotzooi. Niemand wil rotzooi namaken, Jules.’ Hij liep op me af, zijn voetstappen zwaar op het dunne blauwe tapijt.

Ik dwong mezelf om te blijven staan. Kage bevond zich direct buiten de deur, maar het feit dat ik met Max alleen in een hotelkamer was, maakte dat mijn hart toch uit paniek sneller begon te bonzen.

‘Wat is er eigenlijk zo speciaal aan dat schilderij? Het is verschrikkelijk.’ Ik had iets anders dan een sweatshirt moeten aantrekken. De stof bleef aan mijn huid plakken, benauwend. De warmte steeg van mijn borst naar mijn gezicht en het voelde alsof ik levend verschroeide in een zelfgemaakte verbrandingsoven.

‘Waarde staat niet altijd gelijk aan schoonheid.’ Max bekeek me van top tot teen, zijn boodschap duidelijk. ‘Het schilderij is onderdeel van een gelimiteerde reeks die ooit aan een Europese verzamelaar toebehoorde. Het is in bepaalde kringen veel geld waard, maar werd per ongeluk op een veiling verkocht en is van eigenaar naar eigenaar gegaan, totdat we het wisten te traceren naar het huis van je vriendje. Het kostte veel papierwerk en omkopingen om tot dat punt te komen, maar het is ons wel gelukt.’ Zijn ogen fonkelden van een wreed soort amusement. ‘Stel je eens voor hoe verbaasd ik was toen ik achter jouw connectie met de huidige eigenaar kwam. Het was net alsof het lot je in mijn schoot had geworpen.’

Ja, je meent het. Het was een hobby van het lot om mijn leven te dwarsbomen.

‘Heb je hem over het schilderij verteld?’ vroeg Max. ‘Of heb je zo goed aan zijn pik gezogen dat hij het schilderij zonder klagen aan je gaf?’

‘Hij weet tenminste wat hij met zijn pik moet doen, in tegenstelling tot andere mensen die ik ken.’ Giftige honing droop van mijn stem. ‘Zuigen is helemaal niet moeilijk.’

Max’ woorden staken nog steeds in mijn onzekerheden, maar ik weigerde om hem me een schaamtegevoel te laten bezorgen alleen maar omdat ik genoot van seks, verdomme.

Mannen hadden vaak meerdere bedpartners en werden bejubeld omdat ze players waren – vrouwen deden hetzelfde en werden bestempeld als hoer. Dat meten met twee maten was al vele eeuwen oud, en ik was het verdomme zat.

Ik voelde een vlaag tevredenheid in mijn maag toen zijn gezicht rood kleurde. Niets krenkte het ego van de man meer dan wanneer je zijn mannelijkheid in twijfel trok, zonder uitzondering.

‘Pas maar op, Jules.’ IJzige woede vloeide Max’ stem in, maar zijn masker begon af te glijden. Ik zag zijn ooghoek trillen en de ader in zijn voorhoofd kloppen. Onder die neppe ‘aardige’ houding van hem zat een kwetsbaar jongetje dat nog maar één belediging nodig had om te ontploffen.

Ik slikte een brok van onrust weg. Maak je niet druk. Kage staat buiten.

‘Eén knop. Dat is alles wat ervoor nodig is om iedereen te laten weten wat voor een hoer je bent. Ik vraag me af wat je vriendje gaat zeggen als hij ziet hoe een andere man jou in je kont neukt en vervolgens op je gezicht klaarkomt. Of wat Silver & Klein gaat zeggen als ze zien wat hun mogelijk toekomstige werknemer graag in haar vrije tijd doet.’ Hij hield zijn hoofd schuin en zijn ogen fonkelden gevaarlijk. ‘Misschien upload ik het filmpje wel op een pornosite. Om ervoor betaald te krijgen. Het is voor ex-gevangenen tegenwoordig lastig om weer aan de bak te komen. Ik moet doen wat ik moet doen om brood op de plank te krijgen.’

Het metalen apparaatje sneed in mijn handen. Ik kreeg bijna geen lucht bij het idee dat het filmpje voor de hele wereld online zou worden gezet. Dat vreemde mannen zich zouden aftrekken bij de verschrikkelijkste momenten van mijn leven.

Ik had Max niet al zo snel moeten uitdagen. Wat als Christian het filmpje niet kon wissen? Wat als hij een kopie zou missen? Wat als…

De zachte melodie van Christians gepersonaliseerde ringtone barstte los uit mijn telefoon.

Het deuntje dat we hadden ingesteld.

Mijn hart bonsde nog harder. Nu het moment daar was, kreeg ik de woorden er maar niet uit. Kon ik Christian dit wel écht toevertrouwen? Het zou zo makkelijk zijn om een bestand te missen. In de digitale wereld ging niets werkelijk weg. En wat als Max een fysieke kopie had gemaakt?

De muren kwamen op me af, als een kooi van geel bloemetjesbehang met de geur van schimmel.

Ik krijg geen lucht, geen lucht, geenluchtgeenluchtgeenlucht.

Opnieuw doorbrak een deuntje de stilte, ongeduldiger dit keer. Christian hield de situatie waarschijnlijk in de gaten en vroeg zich af waarom ik de volgende zet nog niet had gedaan.

Ik hapte naar lucht.

Ik was zo ver gekomen. Ik kon nu niet terug.

‘Eigenlijk,’ zei ik, ‘kun je maar beter even op je telefoon kijken. Om te checken of het filmpje er nog wel is. Er verdwijnt zoveel in cyberspace.’

Zweetdruppels lagen op mijn voorhoofd toen Max naar me staarde. Ik zág de puzzelstukjes haast op hun plek vallen in zijn hoofd – mijn onaangekondigde bezoek, de manier waarop ik ons gesprek had gerekt, waarom ik plotseling zo’n grote mond had.

Zodra het kwartje viel, greep hij zijn telefoon en zijn blik gleed paniekerig snel heen en weer over het schermpje.

Lucht stroomde mijn longen weer binnen toen hij grauwde.

Het was weg. Van zijn telefoon, tenminste.

Max zei niets terwijl hij zich langs me heen duwde naar zijn laptop. Elke harde tik op zijn toetsenbord klonk als een pistoolschot in de stilte.

Langzaam liep ik naar de deur, maar ik hield mijn blik op hem gericht. Zijn reactie vertelde me alles – of Christian elke kopie had gewist of dat Max nog ergens een kopie had weggestopt.

Toen hij eindelijk opkeek, zijn gezicht een en al woede, voelde ik mijn knieën zwak worden van opluchting.

Nadat ik dat filmpje jarenlang boven mijn hoofd had gehad, was het eindelijk weg.

Ik was vrij.

‘Wat heb je gedaan?’ siste hij.

‘Ik heb teruggepakt wat van mij is. De controle over mijn lichaam.’ Een zwaarte in mijn lichaam was weggevallen, zo plotseling en zo compleet dat ik zou zijn weggevlogen als ik niet bang was geweest dat elke beweging deze kwetsbare droom kapot kon maken. Dat zware gevoel was al zo lang bij me geweest dat ik niet eens door had gehad dat het er was totdat het weg was. ‘Ik wil ook het schilderij terug hebben. Dat is niet van jou óf van je vrienden.’

Max kwam zo snel in beweging dat ik de kans niet kreeg om te knipperen voordat zijn hand pijnlijk om mijn pols kwam te liggen. Een kreun verliet mijn mond door de steek die door mijn arm schoot.

‘Jij verdomde trut…’ Hij kreeg maar de helft van zijn zin eruit voordat getatoeëerde handen hem van me af trokken en opzijgooiden alsof hij slechts een pop was.

Kage.

Op de een of andere manier was hij de kamer binnengekomen zonder dat we het hadden gemerkt.

‘Handen af van de dame,’ gromde Kage.

Max sputterde geschokt toen hij naar het grote, één meter negentig lange gespierde lichaam staarde. ‘Wie de fuck ben jij?’

Kage sloeg zijn armen voor zijn borst over elkaar. Hij gaf geen antwoord.

‘Het schilderij, Max.’ Mijn pols deed nog steeds pijn van toen hij me daarnet had vastgepakt, maar ik negeerde het. ‘Waar is het?’

Hij klemde zijn kaken op elkaar van woede, maar hij was niet zo dom om te testen hoe gewelddadig Kage kon worden. ‘De kast,’ zei hij met zijn tanden op elkaar. ‘In de portfoliotas.’

Ik wierp een blik op Kage, die knikte. Hij hield zijn blik op Max gericht terwijl ik de tas uit de kast haalde en openritste. Het schilderij zat weggestopt in het zwarte materiaal, veilig en net zo afschuwelijk als altijd.

Goddank.

‘Dit is nog niet voorbij,’ zei Max terwijl ik naar de deur liep. Hij had zijn woede onder controle gekregen, maar zijn ogen glinsterden nog steeds van woede en paniek. Ik vermoedde dat zijn ‘vrienden’ niet al te blij zouden zijn als hij het schilderij kwijt was. ‘Denk je dat je al je problemen hebt opgelost, alleen maar omdat je van het filmpje af bent gekomen en dat schilderij terug hebt? Je bent nog steeds een leugenaar en een hoer. Uiteindelijk komt je vriendje daar wel achter en zet hij je aan de kant, zoals iedereen dat doet. Net zoals ik van plan was voordat je als een lafaard midden in de nacht ervandoor ging.’

Ik stopte in de deuropening. Max drukte op elke knop die hij in me kon vinden. Sommige woorden wuifde ik weg, maar andere trokken aan de korstjes van wonden die aan het genezen waren, totdat ze weer begonnen te bloeden.

Mijn handen waren nat van het zweet bij de gedachte dat Josh erachter zou komen wat er was gebeurd.

‘Misschien help ik wel een handje en geef ik die aardige dokter een seintje over wie er precies in zijn huis heeft ingebroken. Ik weet zeker dat hij de waarheid wel kan waarderen.’ Het gif droop van zijn woorden, recht in mijn bloed.

Kage gromde laag. Hij zette een stap richting de andere man, maar ik stak een hand op om hem tegen te houden.

Dit was zijn gevecht niet.

‘Weet je, Max, het is wél voorbij.’ Het hengsel van de tas gleed door mijn vochtige handen. ‘Je hebt het filmpje niet meer. Je hebt geen bewijs dat er in Ohio iets is gebeurd. Als je dat wel had, dan zou je het al hebben gebruikt. En je kunt dat bij Josh próberen, maar hij gelooft mij, niet jou. Je hebt helemaal niets.’

Max werd bleek. Hij balde zijn vuisten terwijl zijn borst snel op- en neerging.

Zonder het chantagemateriaal was hij ineens klein. Zwak, net als de Tovenaar van Oz nadat de waarheid was onthuld.

Een vreemd, onverwacht gevoel van medelijden bloeide op in mijn maag. Ook al had hij nog zulke verschrikkelijke dingen gedaan, Max had me wel gered toen mijn moeder me het huis uit had geschopt. Ja, hij had me weliswaar in een leven getrokken waar ik niet bepaald trots op was, maar zonder hem was ik misschien gewoon dakloos geworden.

Toch zou ik zijn ballen eraf hakken als ik daar de kans toe kreeg, maar hij had gelijk. Ik was hem iets verschuldigd. Geen geld of mijn lichaam, maar iets van erkenning van ons gedeelde verleden, waardoor ik met een schoon geweten zou kunnen weglopen.

‘Het spijt me dat je al die jaren in de gevangenis hebt gezeten,’ zei ik. ‘Zeven jaar is een lange tijd en ik begrijp waarom je boos bent. Maar je bent nu vrij, en dit is een kans om opnieuw te beginnen. Raak niet méér verwikkeld in je oude leven dan je al bent.’ Ik slikte hard. ‘Het is makkelijk om terug te vallen in oude gewoontes, maar je zult nooit gelukkig worden als je dingen najaagt die er niet meer zijn. Het wordt tijd om het verleden achter je te laten. Dat heb ik ook gedaan.’

Ik liep weg en liet Max met een rood gezicht alleen achter in zijn hotelkamer.

Mijn gedachten sprongen van de hak op de tak terwijl Kage en ik de lift naar de lobby namen.

Het wordt tijd om het verleden achter je te laten. Dat heb ik ook gedaan.

Behalve dan dat ik dat niet had gedaan, niet echt.

Ik was van plan geweest om de gestolen spullen in Josh’ huis terug te leggen en hém maar te laten bedenken waarom een inbreker zoiets zou doen. Maar als ik dat deed, dan zouden mijn leugens áltijd op me blijven drukken. Zelfs als Josh er nooit achter kwam wat er was gebeurd, zou ík het wel weten. Elke keer als hij me kuste, elke keer als hij naar me lachte, dan zou ik weten dat ik iets voor hem achterhield en dat zou me vanbinnen opvreten, en uiteindelijk ons allebei.

Hoe kon je een relatie bouwen op een fundering van leugens?

Het antwoord: dat kon niet.

De liftdeuren gingen open en ik liep door de lobby zonder het lelijke oranje tapijt en de versleten banken te zien.

Als je het verleden achter je wilde laten, betekende dat niet dat je het onder een nieuwe fundering moest begraven, in de hoop dat niemand het zou vinden. Het betekende dat je de lelijke dingen aan het licht moest brengen en verantwoordelijkheid moest nemen.

Je kon niet van iets genezen als je het niet erkende.

Terwijl Kage en ik het hotel verlieten, was alles me opeens duidelijk.

Ik wist wat ik moest doen.

Ik moet Josh de waarheid vertellen.

HOOFDSTUK 46

Josh

‘Jij bent in een verrassend goed humeur.’ Clara trok geamuseerd een wenkbrauw op toen ik klaar was met mijn dienst. ‘Begint de reden daarvan met een J en rijmt die op “rules”?’

‘Dat kan ik toegeven noch ontkennen,’ zei ik, en ik begon bijna te fluiten.

Op de inbraak na had ik een verdomd goede week gehad. Ik had Michael achter me gelaten, Alex en ik waren weer goed op weg om vrienden te zijn en het werk was relatief makkelijk. Voor de spoedeisende hulp betekende dat dat er geen patiënten waren overleden en er geen grote ongelukken waren gebeurd, hoewel er wel één vervelend geval was geweest van een idioot met een lasbrander.

Bovendien had Jules volgende week haar toelatingstoets, wat betekende dat we binnenkort weer op dates zouden kunnen gaan.

Ik had onze eerste date na haar toets al gepland staan: een weekendje naar New York om een speciale heropvoering van Legally Blonde: The Musical te zien, met een heleboel lekker eten en nog meer seks.

Ik had een paar diensten moeten ruilen om dat te kunnen organiseren, en het was een duur weekend voor het salaris van een arts in opleiding, maar Jules verdiende het. Het betekende veel voor haar om de toets te halen.

‘Prima. Zeg maar niets, ik kan het wel raden.’ Clara rolde met haar ogen. ‘Een dezer dagen zul je toch moeten toegeven dat je een relatie hebt, anders laten de andere verpleegkundigen je niet meer met rust.’

‘Ik geef toe dat ik een relatie heb als jíj toegeeft dat jouw relatie met Tinsley serieus is.’ Ik glimlachte toen ze fronste. Ze was al maanden met Tinsley aan het daten, maar weigerde nog steeds hun relatie officieel te maken. En dan zeiden mensen dat ík bindingsangst had. ‘Dat dacht ik al.’

‘Dag, dokter Chen,’ zei ze met een veelbetekenende blik.

Ik lachte en zwaaide voordat ik wegging.

Vanavond had ik met Alex afgesproken om iets te gaan drinken, maar dat zou pas over een paar uur zijn. Ik had genoeg tijd om te douchen, een dutje te doen, en misschien wat informatie over New York te zoeken. Ik had gelezen over een toetjeszaak die klaarblijkelijk geweldig gezouten-karamelijs serveerde.

Ik toetste de beveiligingscode in toen ik bij mijn huis was en duwde de deur open. Een van de dingen die ik na de inbraak had gedaan, was een beveiligingssysteem laten installeren. Alex had dit aanbevolen, dus ik ging ervan uit dat het goed was.

Nou ja, het was het tiende systeem dat hij had aanbevolen. De eerste negen waren verschrikkelijk duur, maar deze stond tenminste wel in de top tien.

Ik sliep al half tegen de tijd dat ik had gedoucht, maar ik schrok wakker door het geluid van de deurbel.

Ik trok een joggingbroek aan en deed open. Een aangenaam gevoel van verrassing trok door me heen toen ik Jules op de stoep zag staan.

‘Hé, Red.’ Ik begroette haar met een arrogante grijns. ‘Kun je niet van me wegblijven? Dat neem ik je niet kwalijk, hoor.’ Ik gebaarde naar mezelf. ‘Kijk dit nou.’

Ik had na mijn douche nog geen shirt aangetrokken en ik wilde niet opscheppen, maar mijn buikspieren waren een kunstwerk.

‘Als ik wist dat je gezelschap had, dan had ik wel gewacht,’ zei ze droogjes. Ze droeg een grote portfoliotas, wat gek was, aangezien ze niet tekende. Misschien was ze gaan winkelen. ‘Ik wil je wekelijkse liefdesfestijn met je ego niet storen.’

‘Dagelijkse,’ verbeterde ik haar. ‘Zelfliefde is van belang om je eigenwaarde hoog te houden. Maar je bent knap, dus jij mag me altijd storen.’ Ik trok haar naar binnen en schopte de deur achter ons dicht voordat ik een kus op haar lippen drukte. ‘Ben je hier voor een pauze van al het studeren?’

‘Eh, soort van.’ Jules streek een lok haar achter haar oor en zag er plotseling zenuwachtig uit.

‘Nou, niet te lang, oké? Hoe blij ik ook ben om je te zien, ik wil dat je het goed doet op die toets.’ Mijn rug tintelde van opwinding. ‘Ik heb een verrassing voor je, voor daarna.’

‘Ik kan niet wachten.’

Ik fronste door haar matte reactie. Normaal zou ze vragen op me blijven afvuren totdat ik zwichtte en haar alles verklapte. ‘Alles oké?’

‘Ja. Nee. Ik moet je iets vertellen.’ Ze haalde diep adem en ontweek mijn blik. ‘Het gaat om het schilderij dat de inbreker heeft gestolen.’

‘Oké…’ Ik kneep mijn ogen samen. ‘Je dwingt me toch niet het schilderij te kopen dat we laatst online hebben gezien, hè? Waar honden op aan het pokeren zijn? Want dat schilderij is wel cool en zo, maar er zijn vast honderd andere mensen die het in hun huis hebben hangen.’

‘Nee.’ Haar lach klonk geforceerd. ‘Het is een grappig verhaal, eigenlijk. Ik heb het schilderij. Dat van je is gestolen.’

Mijn wenkbrauwen kropen naar elkaar toe van verwarring. ‘Heb je een print ervan gevonden?’

‘Nee.’ Jules friemelde met de tas. ‘Het echte schilderij. Dat uit je kamer is gestolen.’

Mijn glimlach zakte weg en een akelig gevoel bekroop me, als een ijzig laagje op mijn huid. Hoe de fuck was zij aan het schilderij gekomen terwijl zelfs de politie het niet kon vinden?

‘Waar heb je het over?’

In plaats van antwoord te geven ritste Jules de portfoliotas langzaam open en haalde daar het schilderij uit.

Ik staarde er uitdrukkingsloos naar.

Daar was het dan, in al zijn bruine en groene glorie. Ik had nooit doorgehad hoe zelfingenomen het schilderij was. Het grijnsde naar me, zijn hoon een pesterig stemmetje in mijn hoofd.

Ik weet iets wat jij niet weet. En je gaat het niet leuk vinden…

‘Dat is nog niet alles.’ Jules’ stem trilde zo hevig dat ze als een verwrongen versie van zichzelf klonk.

Het akelige voorgevoel veranderde in ijskoud ongeloof toen ze nog drie dingen uit haar tas haalde.

Mijn horloge. Mijn iPad. Mijn geld voor noodgevallen.

Nee.

Ze legde alles op de salontafel en haar handen trilden net zo erg als haar stem.

Nee, nee, nee.

‘Zeg alsjeblieft dat je de inbreker hebt gevonden en deze spullen hebt teruggehaald.’ Ik kon mezelf bijna niet horen boven het gonzen in mijn oren uit. ‘Zeg dat de inbreker een of andere gewetenscrisis had en deze spullen op mijn stoep heeft achtergelaten toen ik aan het douchen was, en dat jij ze gevonden hebt. Verdomme, Jules, zég iets!’

Iets anders dan de achterdocht die door mijn keel trok en me de adem benam.

‘Ik heb de spullen gestolen.’ Jules’ woorden raakten me als een kogel in mijn borst. Pijn doorboorde me, deed me ineenkrimpen. ‘Het spijt me zo. Ik wilde het niet. Hij chanteerde me en ik wist niet wat ik moest doen behalve erin meegaan. En ik…’

Haar geratel vervaagde terwijl het gonzen in mijn oren toenam. Haar woorden liepen als een lelijke modderstroom in elkaar over en schilderden de wereld in grijze en felrode kleuren.

Zij was de kunstenares, en ik zat gevangen in een onwerkelijke nachtmerrie die zij had gecreëerd.

‘Wie?’ Ik hield vast aan het laatste wat ik haar had horen zeggen.

Mijn brein kon haar moeilijk bijbenen en het kostte me meer moeite dan normaal om dat woord eruit te krijgen.

Jules sloeg haar armen om haar middel. ‘Max.’

Max. De gast die ik in de Hyacinth had ontmoet.

Donkere woede glipte mijn aderen en mijn stem binnen toen ik de naam van die arrogante klootzak hoorde. ‘Begin bij het begin.’

Ik luisterde, verdoofd, terwijl Jules dit keer alles beter uitlegde. Het stelen in Ohio, haar relatie met Max, haar seksfilmpje, zijn chantage, dat ze in mijn huis had ingebroken en hoe ze uiteindelijk van het filmpje was afgekomen en het schilderij had teruggehaald.

Toen ze klaar was, was de stilte luid genoeg om me doof te maken.

‘Het spijt me.’ Jules slikte. ‘Ik had je dit allemaal veel eerder moeten vertellen, maar ik wilde niet verpesten wat we hadden terwijl het net goed begon te gaan tussen ons. Ik wist niet zeker hoe je zou reageren en ik dacht…’

‘Je dacht?’

‘Dat als ik je over mijn verleden zou vertellen, elk verschrikkelijk idee dat je over me had uit zou komen.’ Ze begon steeds zachter te praten, alsof ze zich nu pas realiseerde hoe dom haar woorden waren.

Mijn woede pulseerde harder, stroomde mijn borst in en holde me uit totdat er niets meer over was.

De helft van mijn woede was op Max gericht, voor wat hij Jules had aangedaan.

De andere helft…

Haal adem.

‘Aha.’ Hoe erg ik ook mijn best deed, het lukte me niet om warm te worden. Mijn bloed was zo hard als ijs en ik was bang dat elke beweging het zou breken. Het in honderd ijspegels zou versplinteren, die me van binnenuit zouden openscheuren. ‘Dus waarom vertel je me dit nu allemaal?’

‘Ik wilde niet meer tegen je liegen. Ik heb nooit tegen je willen liegen, maar ik…’ Jules haalde diep adem en rechtte haar schouders. ‘Ik wilde dat we opnieuw konden beginnen. Geen leugens of geheimen meer.’

‘Aha,’ herhaalde ik. De kou in mijn borst nam toe. ‘Ik vergeef je.’

Dat bracht haar van haar stuk en haar gezicht stond verward door het contrast tussen mijn woorden en mijn ijzige toon. ‘O ja?’

‘Ja.’ Ik glimlachte. Die beweging voelde gek aan, alsof ik mijn mond in een positie dwong waar hij niet meer toe in staat was. ‘Kom hier, Red.’

Die bijnaam smaakte bitter op mijn tong.

Na een moment van twijfel stapte ze naar me toe.

Zelfs met een lijkbleke huid en donkere kringen rond haar ogen was ze het prachtigste, verraderlijkste wezen dat ik ooit had gezien.

Ik sloeg mijn hand om haar nek en wreef met mijn duim over haar huid vlak voordat ik haar naar me toe trok en haar hard genoeg kuste om een kreun van pijn uit haar te trekken.

‘Deed dat pijn?’

Jules schudde haar hoofd, haar spieren strak onder mijn aanraking.

‘Mooi.’ Ik verzachtte de kus en troostte haar lippen met mijn tong. ‘Je had niet moeten liegen, Red,’ fluisterde ik. ‘Je weet dat ik leugenaars haat.’

Ik voelde een zachte trilling in haar schouders. ‘Dat weet ik.’

‘Maar jij…’ Ik bewoog mijn mond over haar kaak, langs haar nek. ‘Jij bent zo mooi. Zo lief onder dat stekelige schild dat je draagt. Je weet dingen over me die niemand anders ooit zal weten.’ Ik duwde mijn tanden in haar nek en schouder. ‘Hoe kan ik nou boos op jou blijven?’

Jules kreunde zachtjes toen mijn hand onder haar rok gleed, over haar poesje. Voor het eerst was ze niet nat voor me.

Maar daar zouden we verandering in brengen.

Ik gleed met mijn hand in haar slipje en streelde haar totdat ze mijn vingers nat maakte en haar lichaam tegen het mijne smolt.

Mijn handelingen waren koud. Mechanisch. Ik had ze al honderd keer uitgevoerd en ik keek onverschillig toe terwijl haar mond openviel van het kreunen.

Mijn pik stond strak tegen mijn rits, hard en woedend. Dat was meer een fysieke reactie dan iets anders, maar wel het enige deel van me dat nog levend aanvoelde.

Jules zat op het randje van een orgasme toen ik mijn hand terugtrok.

‘Ga verdomme op je knieën.’

Ze kromp ineen door mijn harde toon, maar na een korte aarzeling liet ze zich zonder tegen te stribbelen langzaam op haar knieën zakken.

‘Wil je dit?’ Ik duwde haar kin omhoog, dwong haar me aan te kijken. ‘Zeg het me als je dit niet wilt, Red. Dit is je laatste kans.’

Jules’ keel bewoog toen ze slikte. ‘Ik wil dit.’

Ik liet haar kin los en trok haar hoofd met mijn ene hand naar achteren terwijl ik met mijn andere hand mijn lul bevrijdde. ‘Klop op mijn been als je wilt dat ik stop.’

Dat was de enige waarschuwing die ik haar gaf voordat ik mezelf in haar keel duwde. Ze kokhalsde door die brute handeling en er sprongen tranen in haar ogen, maar ze hield haar handen op haar schoot.

Ik greep haar haren met beide handen vast en neukte haar mond, dieper en dieper, totdat het obscene geluid van mijn ballen tegen haar kin zich mengde met haar gegorgel.

Ik klemde mijn kaken op elkaar terwijl ik naar haar staarde. De aanblik van haar op haar knieën voor me, tranen vermengd met mascara op haar wangen terwijl ze stikte in mijn lul, zorgde voor een onredelijke vlaag woede in me.

Ik sloot mijn ogen en boog mijn hoofd naar achteren. Dat bleek een fout te zien, want zodra ik dat deed, drongen de herinneringen mijn brein binnen.

Vermont. De kliniek. De Hyacinth. De picknick. Ohio.

Elk puzzelstukje van onze relatie was nu aangetast.

Dit ging niet om hoe erg Jules had gelogen. Ik gaf geen fuck om een schilderij of een paar spullen. Dit draaide om vertrouwen.

Het enige wat ik wilde, was eerlijkheid, en het enige wat ik had gekregen, was misleiding.

De spanning trok door mijn buik.

Ik opende mijn ogen en trok mijn lul uit Jules’ mond. Zweet lag op mijn huid en mijn hart bonsde een pijnlijk ritme in mijn borst.

Ze zag er niet uit – haar haren warrig, haar mond opgezwollen en haar wangen zaten onder de tranen. Ze staarde naar me omhoog, met die grote lichtbruine ogen, die woorden zeiden die ik niet wilde horen.

‘Ga op handen en knieën zitten.’

Ik kon mezelf er niet toe brengen haar aan te kijken, maar zelfs toen ik haar van achteren nam, schoten er beelden van haar door mijn brein.

De glinstering van haar haren in het zonlicht. Het vuur dat in haar ogen oplaaide als ze me beledigde. Haar zachte hand in de mijne, de manier waarop haar rechtermondhoek iets verder omhoogdraaide als ze glimlachte.

De druk in mijn borst nam toe.

Jules stond op het punt om te komen – dat hoorde ik aan de manier waarop ze ademde, voelde ik aan de manier waarop ze in me kneep.

Het was grappig hoe ik soms zo afgestemd was op elke beweging van haar, en haar op andere momenten helemaal niet kende.

Ik leunde naar voren totdat mijn mond haar oor bereikte. ‘Weet je nog toen ik zei dat ik je vergaf?’ Ik stak een hand om haar heen om in haar klit te knijpen. ‘Ik loog.’

Jules’ orgasme raakte haar op hetzelfde moment dat mijn woorden dat deden. Ze snikte en kreunde tegelijkertijd terwijl ik meteen na haar kwam.

Die ontlading deed niets aan de druk achter mijn ribbenkast.

Ik maakte mezelf van haar los en ging rechtop staan. Ze zakte naar voren op de vloer, haar jurk tot rond haar middel opgetrokken en haar schouders trillend van haar gesnik.

‘Hoe voelt het als er tegen je wordt gelogen, Jules?’ De rauwe, woedende woorden klonken alsof iemand anders ze zei. Iemand die wreder was dan ikzelf ooit had gedacht te zijn. ‘Dat voelt niet goed, hè?’

Het ijs in mijn aderen was gesmolten. Ik verdronk vanbinnen en ergens wilde ik daaraan toegeven, onder het oppervlak verdwijnen en nooit meer bovenkomen.

Michael. Alex. Jules.

Drie mensen die ik het meest vertrouwde en die me allemaal een mes in de rug hadden gestoken. Het verraad van Michael en Alex had pijn gedaan, maar Jules… Zij wíst hoe kapot ik was door wat er met die andere twee was gebeurd.

Verstandelijk snapte ik wel dat ze het me niet eerder had verteld. Emotioneel kon ik de pijn die de vergiftiging van elke herinnering van ons samen opriep, niet tegenhouden.

Pas maar op, Red. Als je zulke dingen blijft zeggen, laat ik je misschien wel nooit meer gaan.

Je bent ook een van de weinige mensen die ik vertrouw. Zelfs toen we elkaar niet konden uitstaan, kon ik er altijd op rekenen dat je eerlijk tegen me was.

Mijn wangen brandden.

Ik was een fucking idioot.

Jules duwde zichzelf overeind en draaide zich naar me om. Grote rode vlekken zaten op haar gezicht en nek. Ze was gestopt met huilen, maar haar ademhaling klonk abnormaal luid en oppervlakkig in de stilte.

‘Het leek me wel zo passend om het tussen ons af te sluiten met afscheidsseks.’ Een wrede lach vertrok mijn mond. De druk was naar mijn keel geklommen en het kostte me twee keer zoveel moeite om de woorden eruit te krijgen. ‘Je bent tenminste klaargekomen, dus zeg niet dat ik je nooit iets heb gegeven. Maar ik ga dat strakke poesje van je wel missen. Niemand kan mijn pik beter nemen dan jij. Dat is je grootste kwaliteit.’

De pijn flitste over haar gezicht en stak in me als een hete pook.

De enige persoon die ik op dat moment meer haatte dan haar was mezelf.

‘Wat ik heb gedaan was verkeerd, en dat spijt me.’ Haar stem klonk zwak en bevatte niet eens een sprankje van haar gebruikelijke vuur. ‘Maar nu ben je gewoon gemeen.’

‘O ja?’ vroeg ik pesterig. ‘Nou, het spijt me heel erg, verdomme. Maar zoals je kunt zien heeft het me in het verleden bepaald geen goed gedaan om aardig te zijn.’ Mijn ogen brandden.

Het deed pijn om naar haar te kijken. Het deed pijn om haar te horen. Alles deed pijn.

‘Je had het me kunnen vertellen, Jules. Had je nou echt zo’n lage dunk van me dat je dacht dat ik je de dingen waartoe je gedwongen was kwalijk zou nemen? Dat ik niet aan jouw kant zou staan en die klootzak samen met jou zou neerhalen? Ik begrijp waarom je me in de Hyacinth niet de waarheid hebt verteld, maar na Ohio…’ Mijn kaken stonden strak op elkaar. ‘Dat is wat het meeste pijn doet. Dat ik jou wel durfde te vertrouwen, maar jij mij niet.’

Jules’ kin trilde. Ze drukte een vuist tegen haar mond en haar ogen glinsterden in het zwakke licht.

‘Als je om het schilderij had gevraagd, dan had ik het je gegeven.’ Mijn stem brak. ‘Ik had je alles gegeven wat je maar wilde.’

Een scherpe snik drong door haar vuist heen, gevolgd door nog een, en nog een, totdat ze happend naar adem snakte.

Ik keek toe en verroerde me niet terwijl ze daar stond te hyperventileren, maar mijn spieren deden pijn van de moeite die het kostte om stil te blijven staan.

Ik haatte het deel van mezelf dat haar wilde troosten. Dat was het deel zonder zelfbehoud, dat haar zo erg nodig had dat het haar een mes zou geven om me in de borst te steken, zodat zij het laatste zou zijn wat ik zag voordat ik doodging.

Ze had gelijk. Ik wás ook een masochist.

‘Ga weg.’

Jules kromp ineen door mijn bevel. ‘Josh, alsjeblieft. Ik zweer dat ik niet…’

‘Ga. Weg.’

‘Ik hou van…’

‘Waag het niet om dat te zeggen.’ Mijn hart begon sneller te kloppen door een nieuwe vlaag adrenaline. Haal adem. Haal verdomme adem. ‘Ik zei: ga weg, Jules. Ga verdomme weg!’

Eindelijk kwam ze in beweging en haar gesnik werd steeds zwakker terwijl ze naar de deur liep. Die viel achter haar dicht en toen… stilte.

De spanning die me overeind hield brak.

Ik boog voorover, met mijn handen op mijn knieën terwijl mijn lichaam hevig schudde. De druk in me kneep elk orgaan in me fijn, maar hoe erg die druk ook werd, hij weigerde te exploderen. Hij was er gewoon, me vanbinnen verstikkend.

Jules was weg, maar ik vóélde haar nog steeds. Ze was overal – in elke centimeter van de kamer, elk deel van mijn gedachten, elke slag van mijn hart.

De drang om alles wat me aan haar herinnerde kapot te maken spoorde mijn lichaam aan om overeind te komen, van de bank op te staan en naar mijn kamer te lopen. Ik trok de lade van mijn bureau open, op zoek naar de musicalkaartjes van Legally Blonde, en verscheurde ze, waarbij ik een vreemde voldoening haalde uit de confetti van versnipperd papier in mijn prullenbak.

Toen ging het T-shirt eraan dat ik haar had geleend de nacht dat ze hier was blijven slapen, het bonnetje van Giorgio’s, dat ik had bewaard als een stom aandenken aan onze eerste date, en het kussen waar haar geur op zat. Alles wat maar een kleine herinnering aan ons bevatte, kapotgemaakt en weggegooid.

Tegen de tijd dat ik klaar was, zag mijn kamer eruit zoals ik me voelde: leeg.

En omdat ik de leegte van de kamer niet meer aankon, liep ik naar de keuken en pakte daar de eerste fles whisky die ik zag.

Als ik ook maar aan iets anders had kunnen denken dan mezelf bezatten om Jules’ aanwezigheid te vergeten, dan had ik me zorgen gemaakt om de hoeveelheid alcohol die ik de laatste tijd dronk. Hoewel het ook weer niet zo was dat ik elke avond knock-out ging.

Ik deed geen moeite om de whisky in een glas te schenken – ik boog mijn hoofd achterover en dronk rechtstreeks uit de fles.

Ik had geen idee hoeveel ik dronk, maar dat kon me ook niets schelen.

Ik dronk gewoon, en dronk, totdat ik uiteindelijk in de duisternis van de onwetendheid wegzakte en de gedachten aan Jules eindelijk mijn hoofd verlieten.

HOOFDSTUK 47

Jules

Weet je nog toen ik zei dat ik je vergaf? Ik loog.

Ik wankelde naar het metrostation terwijl Josh’ woorden pesterig non-stop door mijn hoofd gingen.

Weet je nog toen ik zei dat ik je vergaf? Ik loog.

Toen ik zei dat ik je vergaf? Ik loog.

Je vergaf? Ik loog.

Ik loog.

Ik loog.

Tranen vertroebelden mijn zicht en ik had geen idee of ik wel de goede kant op ging, maar dat kon me niets schelen. Ik moest gewoon weg.

Weg van Josh’ wrede woorden, zijn kille ogen en zijn bestraffende aanraking.

Weg van de wetenschap dat ik het had verpest en dat ik niemand behalve mezelf de schuld kon geven.

Mensen zeiden dat het beter was om liefde gekend te hebben en die dan te verliezen, dan om nooit liefde gekend te hebben.

Maar ze zeiden verdomme niets over hoe het was om de persoon van wie je hield te verliezen en diegene naar je te zien kijken alsof hij je haatte. Josh had nog nooit zo naar me gekeken, niet eens toen ik écht dacht dat hij me haatte.

Ik veegde mijn wangen af met de achterkant van mijn hand, maar het was net alsof ik water terug de zee in gooide. Compleet nutteloos.

Ik had geweten dat de kans bestond dat Josh slecht zou reageren op de waarheid. Ik had alleen niet verwacht dat zijn reactie zó heftig zou zijn.

Het ergste was nog wel dat hij gelijk had. Ik had hem niet vertrouwd, niet gedacht dat hij aan mijn kant zou staan als ik hem de waarheid zou vertellen, en de angst om een van de prachtigste dingen in mijn leven te verpesten had ervoor gezorgd dat ik dat zelf had laten gebeuren.

Het seksfilmpje of dat stomme schilderij kon Josh niets schelen. Het enige wat hem iets kon schelen was dat ik tegen hem had gelogen.

Ik was zo’n idioot, verdomme.

Als je om het schilderij had gevraagd, dan had ik het je gegeven. Ik had je alles gegeven wat je maar wilde.

Nieuwe naalden prikten in mijn borst. Mijn hart brandde alsof iemand het door hete kolen had gehaald, en ik kreeg geen lucht in mijn longen. Misschien kwam dat doordat elke ademhaling pijn deed.

Elke ademteug, elke hartslag, elke keer dat ik met mijn ogen knipperde. Normale lichaamsfuncties, die allemaal píjn deden.

Zelfs mijn lichaam haatte me.

Ik veegde weer mijn gezicht af toen het metrostation in zicht kwam. Ik had het gehaald, soort van.

Nog zes haltes tot het metrostation dat het dichtst bij mijn appartement lag, dan vijf minuten lopen naar mijn gebouw.

Zes haltes. Vijf minuten.

Dat zou ik wel overleven.

‘Raap jezelf bij elkaar,’ zei ik hikkend hardop. ‘Voordat mensen de politie bellen als ze je zien.’

Ik had al een paar gealarmeerde en bezorgde blikken van voorbijgangers toegeworpen gekregen. Het hielp waarschijnlijk niet dat ik hier tegen mezelf stond te praten.

Gelukkig kwam de metro aan toen ik net het perron op liep, dus ik hoefde niet te wachten. Ik koos de leegste coupé en maakte mezelf in een hoekje zo klein mogelijk, terwijl ik naar de donkere tunnel buiten keek. Mijn gestoorde spiegelbeeld staarde naar me terug in het raam – wilde haren, vegen mascara op mijn gezicht, rode vlekken op mijn huid alsof ik galbulten had.

Had je nou echt zo’n lage dunk van me dat je dacht dat ik je de dingen waartoe je gedwongen was kwalijk zou nemen? Dat ik niet aan jouw kant zou staan en die klootzak samen met jou zou neerhalen?

Ik sloot mijn ogen en wenste met alles wat ik in me had dat ik terug kon gaan in de tijd om al mijn beslissingen rondom Max opnieuw te nemen.

Ik hoorde een advocaat te zijn. Logisch, strategisch. Maar bij Max en Josh was ik alles behalve dat geweest.

Hoe had ik mijn eigen leven zo erg kunnen verpesten?

Ik opende mijn ogen weer, want ik wilde niet te lang met mijn gedachten doorbrengen. Ze zouden me alleen maar martelen.

In plaats daarvan staarde ik met een afwezige blik naar de voorbijglijdende haltes.

Tenleytown. Van Ness. Cleveland Park. Woodley Park-Zoo/Adams Morgan.

Tegen de tijd dat ik bij mijn halte was uitgestapt en terugliep naar de Mirage, had mijn gesnik plaatsgemaakt voor een koud, verdoofd gevoel.

Ik liep door de gang naar het stille appartement, mijn voetstappen onnatuurlijk luid op de hardhouten vloer. Stella was er niet, dus ik hoefde geen vragen weg te wimpelen over waarom ik er niet uitzag.

Het enige wat ik wilde was slapen, maar het lukte me nog net om vlug te douchen voordat ik in bed stapte. Mijn handelingen waren stijf en mechanisch, alsof ik er niet echt bij was.

Ik wóú dat ik er niet bij was.

Ondanks de vermoeidheid die aan mijn oogleden trok, kon ik de slaap niet vatten en dus staarde ik alleen maar naar het plafond en luisterde naar de stilte.

Misschien was het mijn verbeelding, maar een vleugje van Josh’ geur van de laatste keer dat hij hier was blijven slapen drong mijn neus binnen. Als ik mijn ogen sloot, kon ik bijna doen alsof hij er was, zijn gezicht in mijn nek begraven en zijn sterke lichaam tegen het mijne.

Weet je, jij bent de eerste gast die ik mijn kamer heb binnengelaten.

Eerste en láátste, Red.

Nogal bezitterig, vind je niet?

Echt wel, verdomme. Ik hou niet van delen.

Het is aardig om te delen, Josh.

Dat kan me verdomme niets schelen. Ik deel niet. Niet jou.

Iets warms en nats liep over mijn wang. De zoute smaak raakte mijn lippen en ik realiseerde me toen dat ik weer huilde.

In tegenstelling tot mijn eerdere gesnik, maakte ik nu geen geluid. Het was een stille schreeuw, gevangen in mijn borst, begraven in mijn botten, waardoor ik stikte.

Ik deed geen moeite om de tranen weg te vegen. Ik lag daar gewoon, starend in de duisternis, en liet die mij levend verslinden.

HOOFDSTUK 48

Jules

Het enige goede aan mijn relatiebreuk met Josh was dat ik daardoor meer tijd en motivatie had gekregen om te studeren voor de toelatingstoets. Ik was eerst ook al gemotiveerd, maar er is geen beter duwtje in de rug dan de drang om afgeleid te worden van een gebroken hart.

Ik had de week erna vrij genomen bij de kliniek om nog één laatste keer een studiemarathon te doen.

Om zeven uur wakker worden.

Ontbijten en douchen.

Tot de middag filmpjes van lessen terugkijken en aantekeningen maken.

Lunchen en een korte pauze houden.

Opdrachten en oefenopstellen maken.

Eten en weer een pauze houden.

Oefenvragen van de toets maken.

Slapen.

Ik hield me elke dag aan hetzelfde schema, bang dat ik anders in een donker gat zou vallen waar ik niet meer uit zou komen.

Structuur was goed. Structuur voorkwam dat ik beslissingen moest nemen of aan iets anders kon denken dan aan wat het volgende punt op mijn to-dolijst was.

Natuurlijk zou dat maar tot de toets duren. Daarna…

Ik staarde naar het papier voor me.

Een man en een vrouw besluiten een fietsenwinkel te openen met de broer van de vrouw. Ze hebben zich ingeschreven als vennootschap… een winkelpand gehuurd… een contract getekend om honderdvijftig fietsbanden te kopen…

Ik knipperde en schudde mijn hoofd voordat ik de inleiding van de vraag nog een keer las. Hoofdpijn kroop achter mijn slaap, maar ik had de eindstreep bijna bereikt.

Na zes uur bezig te zijn geweest met de toets, was dit de laatste vraag – voor vandaag, tenminste. Ik had morgen nog het meerkeuze-examen, maar daar zou ik me dan wel druk om maken.

Het gekras van mijn potlood vulde mijn oren terwijl ik mijn aantekeningen neerkrabbelde voordat ik uiteindelijk mijn antwoorden in de computer invoerde.

Wat voor type vennootschap was er opgezet – een besloten vennootschap of een commanditaire vennootschap? Leg uit.

Is de vennootschap gebonden aan het bandencontract? Leg uit.

En zo voort en zo verder.

Ik was letterlijk een minuut voor het einde van de tijd klaar. Ik leverde de toets elektronisch in en sloot de website, wachtend op een vlaag opluchting of opwinding. Na zoveel jaren school en maandenlang studeren was ik voor de helft klaar met de toets die de toekomst van mijn carrière zou bepalen.

Maar die vlaag kwam niet.

Ik voelde me alleen maar… leeg.

‘Ik geloof dat het wel goed ging,’ zei een vrouw dichtbij in haar telefoon. Ik herkende haar als een andere advocaat die hoopvol uit het examenlokaal was gekomen. Ze lachte om iets wat de persoon aan de andere kant van de lijn zei. ‘Hou op… Ja, natuurlijk. Vanavond eten we samen. Ik hou van je.’

Een brok emotie kwam vast te zitten in mijn keel.

In een alternatief universum zou ik nu aan de telefoon zitten met Josh, plannen makend om dit te vieren. Niet iets groots, aangezien ik morgen nog een toets had, maar hem kennende zou hij er een heel gedoe van maken.

Een etentje in mijn favoriete restaurant, een massage thuis, seks om van alle ‘stress’ af te komen…

‘Jij grijpt elk excuus aan om seks te hebben, of niet?’ vroeg ik plagend. Ik deed mijn jasje uit en gooide het op de bank vlak voordat Josh mijn middel vastpakte en me omdraaide.

‘Wie zegt dat ik een excuus nodig heb?’ Het kuiltje verscheen in zijn wang. ‘Jij wilt altijd seks met me, Red. Geef maar toe. Maar nu je het er toch over hebt…’ Mijn adem stokte in mijn keel terwijl hij een hand over mijn been liet glijden. ‘Het is wel een mijlpaal om de eerste helft van de toelatingstoets te hebben gedaan. Dat moet gevierd worden.’

‘O ja?’ Ik deed mijn best om mijn gezicht in de plooi te houden, maar dat ging lastig nu zijn duim rondjes over mijn huid wreef.

Mijn onderbuik werd warm.

‘Mm-mm.’ Josh’ ogen fonkelden ondeugend. ‘Je weet wat ze zeggen. Een Jules zonder beloning na een toets, is geen blije Jules.’

‘Niemand zegt dat.’

‘Ik wel, en ik ben een van de twee mensen die ertoe doen.’ Zijn lippen raakten licht de mijne. ‘Dus, je beloning…’

De liftdeuren gingen open en de fantasie brak in een miljoen stukken.

Ik bevond me niet in Josh’ woonkamer na een romantisch avondje. Ik stond in de koude gang van een nietszeggend gebouw in de stad, met buikpijn en een strakke borst omdat ik hem was kwijtgeraakt.

Opnieuw.

Een dom, naïef deel van me had gehoopt dat Josh op magische wijze zou verschijnen en me zou verrassen als in een of andere romantische comedy, maar natuurlijk was dat niet zo.

Mijn ademhaling ging steeds sneller. De kou van de airconditioning zat diep in mijn botten en de echo van voetstappen op de marmeren vloer begon dreigend te klinken.

Ik moest weg hier.

Helaas ging de lift naar boven, niet naar beneden, en de andere lift leek op de zesde verdieping vast te zitten.

In plaats van te wachten duwde ik de deur naar het trappenhuis open. Dit was maar de derde verdieping, dus ik kon prima met de trap naar de lobby.

Het leek me wel zo passend om het tussen ons af te sluiten met afscheidsseks.

Maar ik ga dat strakke poesje van je wel missen. Niemand kan mijn pik beter nemen dan jij. Dat is je grootste kwaliteit.

Een nieuwe golf van pijn overspoelde me bij de herinnering aan zijn laatste woorden. Josh wist altijd precies hoe hij me moest raken, goedschiks of kwaadschiks.

Maar toch, ik miste hem zo erg dat het pijn deed om adem te halen.

Kom hier, Red.

Jij hoort in Nieuw-Zeeland te zijn.

Ik ben veel liever hier.

Ik had hem niet meer gezien sinds onze relatiebreuk. Hij was niet naar de kliniek gekomen en hij had al mijn telefoontjes en appjes genegeerd. Maar als…

‘Ik moet het schilderij terug hebben, Jules.’

Mijn hoofd schoot met een ruk overeind, net op tijd om een glimp van blauwe ogen en lichtbruin haar op te vangen voordat Max me tegen de muur drukte.

Ik kreunde toen mijn hoofd het beton raakte. Mijn zicht werd troebel door die klap, maar ik kon de harde lijnen van Max’ uitdrukking nog steeds zien.

‘Ik heb het niet,’ zei ik, happend naar adem. ‘Ik heb het weggegooid.’

Ik wilde niet dat hij achter Josh aan ging. Christian had beloofd om bij Josh een oogje in het zeil te houden, voor het geval de ‘vrienden’ van Max het schilderij zouden proberen te stelen, maar dat was geen permanente oplossing.

Ik had het niet willen weggooien zonder het eerst aan Josh terug te geven. Hij verdiende het om de waarheid te weten. Maar ik had er ook bij verteld hoe gevaarlijk de situatie was, dus ik hoopte dat hij zo slim was om zelf van het schilderij af te komen voordat Max’ vrienden op zijn stoep zouden staan.

‘Lieg niet, Jules. Ik weet altijd wanneer je liegt.’ Zijn adem rook naar whisky. Er was niks meer te bekennen van het nette, fatsoenlijke masker dat hij zo graag droeg. Wilde paniek was in zijn bloeddoorlopen ogen te zien en hij had zijn lip opgetrokken. Een dun laagje zweet bedekte zijn gezicht en glinsterde onder de tl-lampen van het trappenhuis.

Hij was bijna woest. Losgeslagen.

Mijn hart bonsde als een malle in mijn borst en een dikke, vieze smaak vulde mijn mond.

De smaak van angst.

‘Ze gaan me vermoorden als ik het niet vind.’ Een druppel zweet gleed over zijn voorhoofd. ‘Ik móét dat schilderij terugkrijgen. En jij gaat me daarbij helpen.’

‘Ik heb het weggegooid, zoals ik al zei.’ Mijn hart ging zo snel tekeer dat ik bang was om flauw te vallen.

Ik hoorde voetstappen van mensen achter de deur – zo dichtbij en toch zo ver weg.

Waarom neemt niemand de trap, verdomme?

Een schreeuw van frustratie zat in mijn borst gevangen. Van alle dagen dat ik de trap kon nemen – iets wat ik nóóit deed – had ik dat uitgerekend vandaag gedaan.

Ik had moeten liegen en in Max’ plan mee moeten gaan totdat ik hulp kon krijgen, maar ik kreeg erg weinig zuurstof binnen en kon niet helder denken.

En wat als hij Josh iets zou aandoen? Wat als…

‘Jij achterlijke, verdomde hoer.’ Max drukte zijn arm tegen mijn keel totdat ik naar adem hapte. Ik graaide ernaar, maar hij was te sterk. ‘Dit is allemaal jouw schuld. Je hebt mijn leven verpest. Ik vroeg je om één gunst, Jules. Eén gunst in ruil voor zeven jaar, en zelfs dat kon je niet.’ Zijn snelle ademhaling hulde mijn gezicht in een walm van alcohol.

Dronken en wanhopig. De gevaarlijkste combinatie.

‘Misschien kun je me beter op een andere manier terugbetalen,’ zei hij, zijn stem zo wreed dat de haartjes in mijn nek rechtovereind gingen staan. Max stak een hand tussen mijn benen. ‘Eens zien of je poesje nog steeds strak genoeg is om me te laten komen.’

Zwarte vlekjes dansten voor mijn ogen. Mijn ledematen voelden steeds zwaarder en mijn pogingen om adem te halen werden steeds zwakker. En dus deed ik het enige wat ik kon bedenken: ik gaf hem een knietje in zijn ballen met alle kracht die ik nog had.

Zijn schreeuw van pijn echode door het trappenhuis. Hij liet me los en ik viel voorover.

Ik stond mezelf toe om één seconde te genieten van de volle teugen lucht die ik naar binnen zoog voordat ik richting de uitgang strompelde. Ik wist echter maar twee stappen te zetten voordat een hand tegen mijn rug duwde. Ik kreeg niet eens de kans om te schreeuwen voordat ik van de trap viel. Mijn hoofd raakte iets kouds en hards en ik ving een korte glimp op van een deur die openging voordat alles donker werd.

HOOFDSTUK 49

Josh

‘Je bent vergeten naar haar allergieën te vragen,’ snauwde ik. ‘Hoe moet ik een patiënt goed behandelen als ik niet alle belangrijke informatie heb? Dit is de spoedeisende hulp, Lucy. We kunnen het ons niet veroorloven fouten te maken.’

Lucy kromp ineen door mijn harde toon.

Normaal gesproken had ik een goede werkrelatie met de verpleegkundigen, maar ik was te geïrriteerd door de scherpe geur van ontsmettingsmiddel in de lucht, het geklik van toetsenborden bij de balie en het gepiep van schoenen op de linoleumvloeren… alles dus zo’n beetje.

Ik negeerde de hitte van Clara’s woedende blik een paar meter bij me vandaan. Het was niet mijn schuld dat mensen niet geschikt waren om hier te werken.

‘Het spijt me,’ zei Lucy, haar gezicht bleekjes. ‘Ik zal er de volgende keer aan denken.’

‘Mooi.’ Ik draaide me om en liep weg, zonder moeite te doen om gedag te zeggen.

‘Maak je geen zorgen,’ hoorde ik Clara achter me zeggen. ‘Het was je eerste fout sinds je hier werkt. Je doet het erg goed.’ Een minuut later had ze me ingehaald en haar irritatie was net zo scherp als die in mijn aderen. ‘Dokter, kan ik je even spreken? Alleen.’

‘Ik ben druk.’

‘Maak maar tijd.’ Clara trok me de dichtstbijzijnde gang in. Dokters en verpleegkundigen liepen langs ons heen, te veel bezig met hun eigen werk om veel aandacht aan ons te besteden. ‘Wat is er in hemelsnaam met je aan de hand?’

Ze keek me fel aan, met een blik die tegelijkertijd bezorgd en geïrriteerd was.

‘Er is niets aan de hand. Ik doe gewoon mijn werk. Of dat zou ik tenminste doen als íémand me niet ophield.’ Ik schonk haar een veelbetekenende blik.

‘Is het je werk om iedereen op de spoedeisende hulp tegen je te krijgen? Want zo ja, dan word je werknemer van de maand,’ zei Clara koeltjes. ‘Ik weet niet wat er aan de hand is, maar je gedraagt je de hele week al als een lomperik. Dus, dit is mijn advies, als verpleegkundige én als vriendin: hou op met die shit, of je verpest nog alles waar je de afgelopen drie jaar voor hebt gewerkt. Niemand houdt van een dokter die een eikel is.’ Ze porde met haar vinger in mijn borst. ‘Op naar de volgende patiënt. Kamer vier. We hebben geen tijd voor je humeurigheid, dus ik stel voor dat je opzijzet wat je ook dwarszit en stopt met iedereen om je heen zo hard aan te pakken. Wil je je werk doen? Doe je werk dan.’

Ze liep weg en verdween de hoek om.

Ik stond daar nog een paar tellen geschokt, voordat ik diep zuchtte.

Clara had gelijk. Ik gedroeg me inderdaad als een eikel. Wat er vorige week was gebeurd, maakte me kapot, en ik had dat op iedereen om me heen afgereageerd.

Ik klemde mijn kaken op elkaar toen ik terugdacht aan mijn relatiebreuk met Jules, maar ik had geen tijd om daar nu over na te denken.

Ik moest werken, en ik had al kostbare tijd verspild.

Ik checkte de informatie van de patiënt in het digitale systeem van het ziekenhuis voordat ik de kamer binnenliep. Het was een vrouw, vijfentwintig, genaamd…

Mijn huid werd koud op het moment dat die woorden op het scherm verschenen.

Jules Ambrose.

Je maakt verdomme een grap.

Dit moest wel een andere Jules Ambrose zijn. Het universum zou niet zo’n gestoord gevoel voor humor hebben.

Maar toen ik de deur van kamer vier met trillende hand openduwde, lag ze daar, en het leek net alsof ze uit mijn prachtigste nachtmerrie was gestapt.

Ze staarde terug naar me, haar ogen groot van de schrik. Een grote snee liep over de hoek van haar voorhoofd en raakte me als een stomp in mijn maag.

Jules. Gewond.

De tijd vertraagde tot een eindeloze, pijnlijke seconde. Het was zo stil dat ik elke slag van mijn hart kon tellen.

Een. Twee. Drie.

Je zou denken dat een week lang genoeg was om de scherpe randjes van mijn pijn te halen, maar dan zat je ernaast. Die randen waren scherp genoeg om me vanbinnen te snijden, en me opnieuw te laten bloeden, maar ze waren niets vergeleken met de bezorgdheid in mijn buik.

Hoe was Jules in hemelsnaam aan die snee gekomen? Wat als die ontstoken was? Wat als ze…

Jules verschoof en het zachte gekraak van leer trok me uiteindelijk uit mijn trance.

In deze kamer waren we niet elkaars ex.

Zij was een patiënt, ik haar dokter. Dit was niet het moment om ons over te geven aan onze persoonlijke geschiedenis, of om te flippen vanwege één klein sneetje… Hoe erg de aanblik van haar bloed mijn hart ook deed verkrampen.

‘Ik ben dokter Chen.’ Mijn stem klonk kortaf en professioneel en gelukkig was er niets te horen van de pijn die ik vanbinnen voelde.

Ik zou Jules behandelen net zoals elke andere patiënt – als iemand die ik niet kende.

Hoe meer afstand ik tussen ons creëerde, hoe beter.

‘Hé, dokter Chen. Ik ben Jules.’ Een flauw lachje trok aan haar mond en zoog de adem recht uit mijn longen.

Focus.

Goddank was mijn begeleider er niet bij. Aangezien dit al mijn derde jaar was, behandelde ik de patiënt meestal eerst zelf voordat ik mijn begeleider informeerde, die dan de patiënt zou overnemen nadat ik hem de belangrijke feiten had gegeven.

Als mijn begeleider er wél was geweest, dan had hij de mate waarin ik was afgeleid niet goedgekeurd. Hij wist het altijd wanneer ik er niet bij was met mijn hoofd.

Clara had de ABC-check al toegepast – airway, breathing en circulation – dus ik ging over op het stellen van vragen, in de hoop dat ik daardoor met beide benen op de grond zou komen.

‘Wat is er gebeurd?’ Ik staarde naar het klembord alsof dat het fascinerendste ding was dat ik ooit had gezien. Hoe minder ik naar haar keek, hoe kleiner de kans dat ik zou toegeven als een goedkope paraplu in een storm. Ik was nog steeds woedend op haar. Eén verwonding zou daar niets aan veranderen.

Ze mankeert niets. Het is maar een snee.

‘Ik ben van de trap gevallen,’ zei ze zachtjes.

Mijn hand stopte even met schrijven voordat ik verderging. Mijn hart bonsde zo luid dat het bijna mijn volgende woorden overstemde. ‘Hoeveel treden?’

‘Misschien tien? Ik weet het niet zeker.’

Fuck. Mijn huid was nat van het zweet toen ik Jules voor me zag, liggend onder aan een trap. Ik had bijna een hand naar haar uitgestoken, zoals ik zou hebben gedaan als we nog aan het daten waren, maar ik duwde mijn persoonlijke gevoelens aan de kant en checkte haar handen en voeten op verwondingen.

Ik zag geen andere fysieke kwetsuren, op de snee in haar voorhoofd en een paar blauwe plekken na, maar dat betekende niet dat ze mocht gaan.

Ik begon nog meer te zweten toen ik dacht aan de mogelijkheden van interne bloedingen.

Hou op. Ze is je patiënt. Meer niet.

‘Heb je je hoofd gestoten?’ Dat was een open deur, gezien die snee, maar ik moest de vraag toch stellen.

Jules knikte.

‘Ben je bewusteloos geweest?’

‘Ja.’

Ik slikte de brok in mijn keel weg en ging de rest van de vragen af.

Slik je bloedverdunners? Nee.

Bestaat er een kans dat je zwanger bent? Nee.

‘Heb je momenteel ergens in het bijzonder pijn?’

Mijn vraag hing tussen ons in, zwaar van de onuitgesproken betekenis.

Ondanks alles wat er tussen ons was gebeurd, maakte het idee dat Jules gewond was het me verdomd lastig om te ademen.

‘Mijn hoofd, schouder en onderrug.’

‘En je nek?’ Ik voelde aan haar halswervels en ademde opgelucht uit toen ze niet ineenkromp. ‘Doet dat pijn?’

Jules schudde haar hoofd. ‘Nee. Alleen de plekken die ik net noemde. Fysiek, tenminste,’ voegde ze er zachtjes aan toe.

De sfeer was geladen terwijl de pijn in mijn borst toenam.

Ze was zo dichtbij dat ik haar kon horen ademen.

Ik was vergeten hoe gek ik op dat geluid was – het geluid van haar bestaan, dat me eraan herinnerde dat er tenminste iets goeds was in deze slechte wereld.

Vroeger, tenminste.

Ik klemde mijn kaken op elkaar en beëindigde het lichamelijk onderzoek zo snel mogelijk. ‘Goed. Ik plan een CT-scan in, voor het geval dat.’ Mijn duidelijke woorden echoden door de met tl-buizen verlichte kamer, waardoor alle zachtheid verdween. ‘Hoe ben je van de trap gevallen?’

Het was een lange tel stil voordat ze antwoord gaf. ‘Iemand duwde me.’

Ik staarde haar aan en wist zeker dat ik haar verkeerd had verstaan. ‘Iemand duwde je.’

Jules knikte, haar lippen strak op elkaar. ‘Ik liep de trap af na mijn toelatingstoets. Ik was afgeleid, dus ik lette niet echt op mijn omgeving. De persoon… verraste me en duwde me toen ik probeerde weg te komen. Ik stootte mijn hoofd en raakte bewusteloos. Toen ik wakker werd, zat ik achter in een taxi met een vrouw, iemand die ik herkende van de toets. Ze zei dat ze het trappenhuis was binnengekomen net toen ze me hoorde vallen, maar ze heeft verder niemand gezien. Ze heeft me bij het ziekenhuis afgezet en nou, hier ben ik dan.’

Ze legde alles heel zakelijk uit, maar het beven in haar stem vertelde me dat het voorval haar meer van haar stuk had gebracht dan ze liet merken.

Langzaam raasde een giftige woede mijn bloed binnen.

Ik was niet geheel onbekend met woede, maar dit had ik nog nooit gevoeld.

Alsof ik de persoon die hier verantwoordelijk voor was wilde opsporen om diegene met mijn blote handen uit elkaar te trekken.

‘Wie?’ Mijn kalme stem liet niets merken van het broeiende geweld in mijn maag. ‘Wie heeft dit gedaan?’

Ze zei dat de persoon haar had verrast, en aan haar stem te horen was het iemand die ze kende.

Ik raadde het antwoord voordat ze het me gaf.

‘Max.’ Een terughoudende blik verscheen in Jules’ ogen, alsof ze bang was hoe ik op die naam zou reageren, en om een goede reden, verdomme.

Max. De gast die een seksfilmpje van haar had, die haar had gechanteerd om haar zover te krijgen van mij te stelen. Die haar met zijn vuile poten had aangeraakt en het enige prachtige ding in mijn leven kapot had gemaakt… ons.

Mijn woede nam toe en mijn wereld kleurde bloedrood.

‘Aha.’ Ik verraadde niets van de emoties in mijn borst. ‘Ik plan de CT-scan voor je in. Ik ben zo terug.’

Ik verliet de kamer en haalde mijn telefoon tevoorschijn. Het kostte me minder dan twee seconden om Alex een bericht te sturen.

Ik: Ik wil dat je iemand voor me zoekt.

HOOFDSTUK 50

Josh

Het geweldige aan het hebben van een beste vriend met een dubieuze moraal was dat die geen vragen stelde als je zelf dubieuze dingen deed.

Alex vroeg niet waarom ik Max wilde vinden – hij deed het gewoon. Het kostte hem minder dan een uur, omdat, volgens hem, Max een spoor aan digitale kruimels had achtergelaten die zo duidelijk waren dat een blinde ze nog had kunnen volgen.

Toen we hem in een kroeg drankjes zagen opslurpen als een alcoholische Dyson, was hij al straalbezopen, en er was slechts de belofte van meer drank, drugs en vrouwen voor nodig om hem mee te krijgen.

Ik liet Alex het praten voor zijn rekening nemen en nam een andere auto voor het geval Max me zou herkennen, maar hij was zo dronken dat hij niet doorhad dat er iets mis was totdat we plotseling een stil, afgelegen huis aan de rand van de stad binnenliepen.

Toen was het te laat.

‘Hij moet je wel erg kwaad hebben gemaakt.’ Alex bestudeerde Max’ vastgebonden lichaam zoals een wetenschapper naar een interessant specimen onder een microscoop zou kijken. ‘Dit is normaal gesproken niet jouw stijl.’

Ik balde mijn vuisten.

Max zat vastgebonden op een stoel in het midden van de kelder, met ducttape op zijn mond, terwijl hij zijn lichaam heen en weer draaide in een zinloze poging om los te komen. De waas van alcohol was weg en ik zag in zijn ogen dat hij zich sterk bewust was van zijn situatie.

Mooi.

Ik wilde dat hij elke seconde hiervan zou voelen.

‘Mijn normale stijl werkt hier niet.’ De woede die ik tijdens mijn dienst had onderdrukt, kwam weer naar boven, en verslond alle weerstand die ik eerst misschien nog had.

Ik was een dokter, geen vechter. Ik had gezworen om niemand kwaad te doen. Maar de Josh die een eed had afgelegd was anders dan de Josh in deze kamer. Zelfs de herinneringen aan hem waren vaag, begraven onder het gewicht van alles wat er de afgelopen week was gebeurd.

Ik liep naar Max toe en trok de ducttape van zijn mond. Ik maakte me geen zorgen dat iemand ons zou horen. Dit huis was Alex’ geheime schuilplaats, de plek waar hij heen ging als hij alleen moest zijn maar geen tijd had voor een langere reis. Bovendien was het huis zo geluiddicht en dusdanig goed beveiligd dat zelfs het Pentagon jaloers zou zijn.

‘Je herkent me.’ Dat was geen vraag.

Het was duidelijk te zien aan zijn samengeknepen mond en de vonk van paniekerige haat in zijn ogen dat hij wist wie ik was.

‘Jules heeft me verteld wat je hebt gedaan. Ohio, het schilderij, de chantage, alles.’ Ik boog voorover totdat ik hem recht aankeek. ‘Je had de stad moeten verlaten toen je nog de kans had. Het was dom om hier te blijven. Jules de trap af duwen was nog dommer.’

Vanuit mijn ooghoek zag ik Alex een wenkbrauw optrekken. Verder reageerde hij niet op deze nieuwe informatie of op Jules’ naam.

‘Ze verdiende het.’ Max ontkende mijn woorden niet, zoals ik had verwacht. Hij móést weten dat hem dat geen goed zou doen. ‘De mensen die het schilderij willen zijn pissig dat ik het niet meer heb. Ze zijn uit op mijn bloed.’ Een druppel zweet liep over zijn voorhoofd. ‘Ze heeft me genaaid en dacht dat ze zomaar kon weglopen. Na alles wat ik voor haar heb gedaan toen we nog jong waren. Ze had geen werk, geen huis en ík heb haar in huis genomen. Denk je dat ik in deze verdomde stad wil blijven? Ik kan niet terug naar Ohio, niet zonder het schilderij. Ze verdiende het!’

Met elk woord begon hij harder te praten, totdat het spuug in zijn mondhoeken lag. Zijn zure whisky-adem hing in de lucht tussen ons in en mijn maag draaide zich om van walging.

‘Dat klinkt als een persoonlijk probleem, meer niet. Je raakt betrokken bij de verkeerde lui, en daar moet je voor boeten. Het enige wat mij iets kan schelen,’ zei ik, en ik pakte zijn schouder vast en begroef mijn vingers erin totdat hij kreunde, ‘is het feit dat je haar pijn hebt gedaan. Dat was een grote fout, Max.’

‘Het verbaast me dat je nog aan haar kant staat na wat ze heeft gedaan,’ hijgde Max. Venijn mengde zich met de haat in zijn ogen. ‘Ze heeft meer kwaad gedaan dan dat ze je heeft geholpen door dat schilderij naar je terug te brengen. Mijn vrienden zitten nu achter jou aan, en ze zijn niet zo lief als ik.’

Ik was verdomme geen idioot. Ik had al actie ondernomen om dat probleem aan te pakken, maar dat hoefde Max niet te weten.

‘Ik wilde haar niet vermoorden. Ik wilde haar gewoon bang maken. Haar een beetje aftuigen, zodat ze me weer zou gaan helpen.’ Max’ blik schoot door de kamer, op zoek naar hulp die niet bestond. ‘Het is niet eerlijk dat zij steeds maar weer wegkomt met wat ze heeft geflikt. Ik ben naar de gevangenis gegaan voor iets wat we állebei hebben gedaan, terwijl zij naar een dure school ging en dure vrienden maakte. Dat is niet eerlijk. Ze staat bij me in het krijt!’

Hij klonk als een nukkig kind met een driftbui.

‘Ze is alleen maar in dat leven gestapt vanwege jóú.’ Ik kneep nog harder in zijn schouder. ‘Doe nou niet alsof je onschuldig bent.’

‘Je neemt haar nog steeds in bescherming, zelfs al heeft ze tegen je gelogen en van je gestolen.’ Max trok zijn lip op en zijn verlangen naar een stoot onder de gordel nam het over van zijn gevoel voor zelfbehoud. ‘Wat is het? Is het haar poesje? Ik weet nog dat ze best goed was, vooral de eerste keer, toen ze helemaal over mijn pik heen bloedde. Er gaat niets boven het neuken van een maagd. Maar waarschijnlijk is ze al helemaal uitgelubberd…’

Zijn zin werd afgebroken door een verstikte kreet toen ik mijn vuist in zijn gezicht ramde.

Woede verduisterde de randen van mijn gezichtsveld. De wereld vernauwde zich tot het punt waarop er niets anders bestond dan mijn overweldigende drang om de man voor me zo veel mogelijk pijn te bezorgen.

Maar ik wilde wel dat dit een eerlijk gevecht werd. Op die manier kon ik mezelf laten gaan zonder me schuldig te voelen.

Ik stak een hand uit. Alex legde daar een mes in en ik sneed de touwen door die Max aan de stoel gebonden hielden.

Hij sprong overeind, maar had nog geen twee stappen gezet of ik had hem aan zijn kraag teruggetrokken en hem nog een keer geslagen.

Het heerlijke geluid van een brekend bot klonk door de lucht, gevolgd door een kreet van pijn.

Max hield zijn gebroken neus met zijn ene hand vast en haalde met zijn andere naar me uit. Ik ontweek zijn slordige poging zonder al te veel moeite en hoorde nog meer gekraak toen mijn vuist zijn kaak raakte.

Mijn bloed juichte van opwinding toen de storm in me eindelijk een uitlaatklep had gevonden. Elke klap, elke straal bloed op mijn gezicht verlichtte de druk in mijn borst.

De lucht knetterde van geweld en al snel maakte het geluid van brekende botten plaats voor het natte geluid van bebloed vlees.

Zweet en bloed vertroebelden mijn zicht, maar ik bleef doorgaan, aangespoord door de innerlijke beelden van Jules’ verwondingen en Max’ getreiter.

Ik wilde het niet doen. Hij chanteerde me…

De persoon… verraste me en duwde me toen ik probeerde weg te komen.

Is het haar poesje? Ik weet nog dat ze best goed was, vooral de eerste keer, toen ze helemaal over mijn pik heen bloedde.

Een nieuwe golf woede overspoelde me en ik sloeg Max zo hard dat hij op de vloer in elkaar zakte. Hij probeerde verwoed tastend met zijn handen weg te kruipen, maar hij kon nergens heen.

‘Alsjeblieft.’ Hij hapte naar adem, smeekte gorgelend. ‘Stop. Alsjeblieft…’

Ik hoorde hem nauwelijks.

Het was niet alleen Jules. Het was Michael en Alex en elke patiënt die ik op de spoedeisende hulp was verloren. Alle pijn, teleurstelling en frustratie van de afgelopen jaren. Ik liet alles los op Max, totdat zijn stem wegstierf en zijn lichaam slap werd.

Mijn hart donderde van de adrenaline. Ik had dit veel eerder moeten doen. Dít was de uitlaatklep die ik nodig had gehad.

Ik trok mijn arm terug voor nog een klap, maar sterke handen grepen me vast en trokken me achteruit.

‘Josh.’ Alex’ stem was als een emmer koud water op de vlammen in me. ‘Zo is het genoeg.’

‘Laat me los,’ beet ik hem toe. Ik vocht tegen zijn greep in mijn wanhopige verlangen om nog een keer toe te slaan. Nog een keer uit te halen. ‘Ik ben nog niet klaar.’

‘Ja, dat ben je wel. Als je zo doorgaat, dan vermoord je hem nog.’ Alex draaide me om zonder mijn armen los te laten en keek me boos aan. ‘Als je dat wilt, prima. Maar dat is niet wat je wilt.’

‘Dat weet je niet.’ Mijn zware ademhaling echode door de kleine ruimte.

Er stonden geen meubels in de kelder, op de stoel, een tafel, een wasbak en een koelkast na. Ik wilde niet denken aan de dingen die Alex hier deed. Waarschijnlijk iets wat leek op wat ik net had gedaan.

‘Ik weet dat jij niet het type bent dat de dood van een ander op je geweten wilt hebben,’ zei hij rustig. ‘Je bent geen moordenaar, Josh. Bovendien, kijk nou naar hem. Je hebt je punt wel duidelijk gemaakt.’

Ik staarde naar het bewusteloze hoopje op de grond. Max’ gezicht was een verminkte lap bloedend vlees. Donkerrode, plakkerige vloeistof lag in plasjes rond zijn lichaam en als ik zijn borst niet op en neer had zien gaan, had ik gedacht dat hij al dood was.

Ik had dat gedaan. Ik.

Alex had hem met geen vinger aangeraakt.

Mijn hart begon steeds langzamer te kloppen, hoe langer ik naar Max keek. Het zachte gedrup in de wasbak in de hoek herinnerde me aan het gedrup van bloed. Plotseling was ik me erg bewust van de koperkleurige vloeistof op mijn gezicht en kleren.

Ik had hem halfdood geslagen.

Gal kwam omhoog in mijn keel.

Ik trok mezelf los van Alex en strompelde naar de wasbak, waar ik kokhalsde totdat mijn keel rauw aanvoelde en nattigheid in mijn ogen brandde.

Ik had vanaf het begin van mijn dienst niet meer gegeten, dus er kwam niets uit, maar toch hield dat de misselijkheid in mijn maag niet tegen.

Wat de fuck had ik gedaan?

Ontvoering. Mishandeling. Waarschijnlijk tien andere misdaden die een einde aan mijn carrière zouden maken als iemand erachter kwam.

Dit was begonnen omdat ik Max wilde laten boeten voor wat hij Jules had aangedaan, maar het was geëindigd met hem als een menselijke boksbal.

Fuck.

Ik draaide de kraan open en plensde wat water in mijn gezicht, in de hoop zo het bloed weg te wassen, maar het gevoel bleef, zelfs nadat het roze water weer helder was geworden.

Toen ik eindelijk mijn hoofd optilde, mijn huid verdoofd van het koude water, zag ik Alex naast me staan. Hij leunde met zijn heup tegen de wasbak, met een onleesbare uitdrukking op zijn gezicht. ‘Voel je je beter?’

‘Ja. Nee. Ik weet het niet.’ Ik wreef met een hand over mijn natte gezicht en staarde naar de nog bewusteloze Max. Mijn maag draaide zich weer om. ‘Wat gaan we met hem doen?’

‘Maak je geen zorgen. Hij stapt niet naar de politie.’ Alex liep naar hem toe en gaf hem vol minachting een duwtje met zijn voet. ‘Dat geeft meer problemen dan hem waard is.’

Dat was waar. Max was nog maar een paar maanden uit de gevangenis en hij had iemand al zwaar mishandeld en was betrokken bij een samenzwering tot diefstal. Als de politie onderzoek naar zijn verleden zou doen, dan was het gedaan met hem.

‘En als hij later achter ons aan komt?’ vroeg ik.

‘Kom op. Hij is een kruimeldief die met de grote jongens wil meedoen.’ Alex klonk niet alsof hij onder de indruk was. ‘Bovendien, als wat hij zegt waar is, dan heeft hij voldoende problemen om zich zorgen om te maken, laat staan dat hij ook nog wraak op ons zal nemen. Wie jouw afschuwelijke schilderij ook wil, diegene houdt hem wel bezig.’

‘Het is niet afschuwelijk,’ gromde ik. ‘Het is ongebruikelijk, maar wel veel geld waard.’

Nadat Jules de diefstal had opgebiecht, had ik het schilderij verkocht. Er zaten slechte herinneringen aan vast, en zoals Max al zei, zouden die lui achter míj aan komen als ik het bij me hield. Ik had al geluk dat ze dat nog niet hadden gedaan. Ik nam aan dat ze Max niet genoeg vertrouwden om hem de klus te laten klaren die Jules was begonnen.

De enige manier om Max’ mysterieuze ‘vrienden’ kwijt te raken en om niet de volgende eigenaar in de problemen te brengen, was om het schilderij te verkopen aan iemand bij wie niemand iets zou durven te flikken.

Ik vermoedde dat de persoon die achter het kunstwerk aan zat, wel wist dat ik het had verkocht, maar voor het geval dat niet zo was, had de koper beloofd om de verkoop openbaar te maken.

‘Genoeg over het schilderij. Zelfs al belt Max de politie niet, dan nog kunnen we hem hier niet zo achterlaten.’ Als we dat deden, dan zou hij net zo goed kunnen sterven aan ernstig bloedverlies, en Alex had gelijk: ik was geen moordenaar. Ik zou niet met mezelf kunnen leven als iemand door mijn toedoen zou overlijden.

De drang om te kokhalzen keerde terug. ‘Hij heeft medische hulp nodig.’

Alex’ zucht bevatte meerdere lagen van ergernis. ‘Jij en Ava. Zo gewetensvol. Geen wonder dat jullie familie zijn,’ mompelde hij. ‘Best. Ik stuur wel iemand op hem af.’

‘Op hem af om…’

Nog een zucht, dieper dit keer. ‘Om hem medische hulp te verlenen, Josh. Ik ga hem niet vermoorden. Ik ken hem nauwelijks.’

‘Oké.’ Bij Alex kon je het maar beter dubbelchecken.

Op zijn voorstel nam ik boven een douche en trok een van zijn extra sets kleren aan terwijl hij de situatie afhandelde.

Tegen de tijd dat ik terug was, was Max al weg en zat Alex in de woonkamer te scrollen op zijn telefoon.

‘Wat de fuck? Heb je magische huiselfen of zoiets?’ Ik plofte naast hem op de bank neer.

Ik voelde me beter na de douche. Niet góéd, maar wel beter, hoewel het beeld van Max’ bloederige lichaam me nog lang zou bijblijven.

Ik slikte de brok aan schuldgevoelens in mijn keel weg.

‘Nee. Ik heb een uiterst bekwaam team dat goed betaald wordt.’ Alex keek niet op van zijn telefoon. ‘Daarnaast heb jij een uur onder de douche gestaan. Zelfs een seniel oud vrouwtje had in die tijd met Max kunnen dealen.’

‘Bullshit. Ik was hoogstens tien minuten weg.’

‘Dat is niet wat de klok aangeeft.’

Ik wierp een blik op de staande klok in de hoek van de kamer. Hij had gelijk. Er was inderdáád een uur voorbijgegaan sinds ik was gaan douchen.

Verlies van tijdsbewustzijn kon op de lange lijst van shit waar ik me zorgen om moest maken.

Ik sloot mijn ogen en drukte mijn vuist tegen mijn voorhoofd. ‘Wat de fuck gebeurt er met me?’

Ik voelde me net een passagier die niet wist dat de trein was ontspoord totdat ik uit het raam keek en de grond op me af zag komen.

Het ene moment leefde ik een bevoorrecht leven – ik was populair en succesvol, had een geweldige familie en geweldige vrienden. Het volgende moment was alles in vlammen opgegaan.

‘Als het om Max gaat, voel je dan niet schuldig. Hij is een klootzak en had dit verdiend. Maar hij overleeft het wel.’ Alex keek me aan. ‘Je hebt mijn vraag nooit beantwoord. Voel je je beter?’

Ik haatte het om toe te geven, maar… ‘Ja.’

De donkere wolk die al drie jaar boven me had gehangen was er nog steeds, maar wel lichter, draaglijker.

‘Mooi. Leg nu Jules aan me uit.’

‘Jezus christus.’ Ik opende mijn ogen en keek boos naar Alex. Nieuwe spanning trok door mijn rug en veranderde mijn spieren in steen. ‘Er valt niets uit te leggen, maar als je nieuwsgierig bent: ze is één meter vijfenzestig lang, heeft rood haar, lichtbruine ogen…’

‘Je hebt een man bijna doodgeslagen omdat hij haar pijn heeft gedaan,’ zei Alex. ‘Beledig me niet door te doen alsof ze niets voor je betekent.’

Ik kneep in mijn neus en had meteen spijt, niet voor het eerst, dat ik op achttienjarige leeftijd had besloten om vrienden te worden met de man naast me.

Maar toch, nadat ik mijn relatie – mijn voormalige relatie – met Jules zo lang geheim had gehouden, zou het fijn zijn om er met iemand over te praten… al was die iemand verschrikkelijk emotieloos.

‘Beloof je dat je dit niet aan Ava vertelt?’ Ik was nog niet klaar voor dat gesprek.

‘Ik beloof er zelf niet over te beginnen, maar als ze me ernaar vraagt, dan vertel ik haar de waarheid.’ Alex haalde een schouder op. ‘Sorry.’

In mijn hele leven had ik nog nooit iemand met minder spijt gezien, maar de kans dat Ava iets over mij en Jules zou vragen was klein – ze geloofde nog steeds dat we elkaar haatten.

Na een lang moment van twijfel deed ik Alex het hele verhaal uit de doeken, waarbij ik begon met de wapenstilstand tussen Jules en mij in de kliniek en eindigde met haar bezoekje aan de eerste hulp.

Toen ik klaar was, was de druk terug in mijn borst en staarde Alex me ongelovig aan.

‘Wat?’

‘Negenennegentig procent van de mensen in deze wereld zijn idioten,’ zei hij. ‘Ik moet je met spijt mededelen dat jij er daar een van bent.’

Mijn wenkbrauwen kropen naar elkaar toe. ‘Jij wilt duidelijk geen vrienden meer met me zijn.’

Waar was het kontkussen? De vleiende woorden? Hij had zijn bedrijf opgegeven om voor Ava naar fucking Londen te vliegen, maar ik kreeg niet eens een béétje medelijden in de vorm van ‘Dat is balen, man’? Dat was nog eens aan het kortste eind trekken.

‘Ik stuur je later wel een bos bloemen als je dat graag wilt,’ zei Alex droogjes. ‘Maar luister eerst eens naar jezelf. Je bent verliefd op Jules, god mag weten om wat voor reden, en je bent van streek omdat ze heeft gelogen nádat ze je de waarheid heeft verteld?’

Mijn schouders stonden strak. ‘Ik ben niet verliefd op haar.’

‘Je hebt bijna iemand vermoord voor haar.’

‘Dus? Jij vermoordt bijna elke dag wel iemand. Dat stelt niks voor.’

‘Probeer niet van onderwerp te veranderen. Daar ben je slecht in.’ Alex veegde een stofje van zijn broek. ‘Je zegt dat ik geen vrienden meer met je wil zijn? Dan geef ik je iets waarvan je steeds beweert dat je het zo graag wilt. De waarheid.’

‘En dat is?’

‘Dat je een koppige eikel bent die te blind is om te zien wat er recht voor zijn neus staat.’

Mijn spanning sloeg om in hoofdpijn. ‘Ik ben van gedachten veranderd. Ik wil de waarheid niet.’

Alex ging door alsof ik niets had gezegd. ‘Jules heeft dan misschien wel tegen je gelogen, maar ze heeft je ook de waarheid verteld, uit zichzelf. Als ze haar mond had gehouden, dan was je er waarschijnlijk nooit achter gekomen wat ze heeft gedaan. De enige reden waarom iemand zoiets zou opbiechten, is omdat ze opnieuw wil beginnen. En de enige reden waarom iemand opnieuw wil beginnen, is omdat de relatie goed gaat en ze iets heeft beseft.’

Ga. Weg.

Ik hou van…

Waag het niet om dat te zeggen. Ik zei: ga weg, Jules. Ga verdomme weg!

Mijn hart bonsde in mijn borst en liet met elke pijnlijke klop een blauwe plek op mijn ribbenkast achter.

‘Ik hoef jou niet te vertellen wat dat besef inhoudt,’ zei Alex. ‘Je bent slim genoeg om daar zelf achter te komen. Maar volgens jou heeft ze het je niet eerder verteld omdat ze bang was hoe je zou reageren. Ze dacht niet dat je aan haar kant zou staan. Zeg eens. Hoe heb je écht gereageerd toen ze het je eindelijk vertelde?’

Alle zuurstof trok uit de kamer weg.

Niks pijnlijk. Elke ademhaling was gewoonweg martelend.

‘Ik ben geen fan van Jules, maar jij bent mijn vriend. Ik wil dat je gelukkig bent.’ Alex’ gezicht verzachtte een beetje, maar zijn woorden niet. ‘Je kunt niet gelukkig zijn als je je hoofd zo diep in de grond hebt gestoken dat je denkt dat je kunt weglopen en haar kunt vergeten. Neem dat maar aan van iemand die ooit hetzelfde heeft geprobeerd bij iemand van wie hij houdt. Je zult je ellendig voelen totdat de situatie is opgelost.’

Ik had Alex nog nooit in zo’n korte tijd zoveel horen zeggen. Ik zou nog geschokter zijn als ik niet zo druk bezig was met zijn woorden te herhalen in mijn hoofd.

Maar volgens jou heeft ze het je niet eerder verteld omdat ze bang was hoe je zou reageren. Zeg eens. Hoe heb je écht gereageerd toen ze het je eindelijk vertelde?

Ik boog mijn hoofd achterover en kneep mijn ogen weer dicht. ‘O, fuck.’

Wat had ik verdomme gedaan?

HOOFDSTUK 51

Jules

Mijn ziekenhuisbezoek was in een waas van testen en onderzoeken voorbijgegaan. Ik had een snee in mijn hoofd, meerdere blauwe plekken, mijn schouder verstuikt en een lichte hersenschudding, maar verder had ik veel geluk gehad. Het had zoveel erger kunnen zijn.

Ondanks mijn hersenschudding koos ik ervoor om de volgende dag de toets af te maken. Bovendien was het een meerkeuzetoets – in het ergste geval kon ik iets aanvinken en dan op het beste hopen.

Ik leverde de toets in en glimlachte flauwtjes en vermoeid terug naar de examinator.

Het was klaar. Ik had gedaan wat ik kon.

In oktober zou ik pas weten of ik was geslaagd, dus ik kon het moment net zo goed vieren door de komende tweeënzeventig uur te slapen.

Vermoeidheid lag diep in mijn ledematen toen ik het examenlokaal verliet, maar nu de toets voorbij was, bleef ik maar denken aan het ziekenhuisbezoek van gisteren.

Mijn hoofd tolde bij de herinnering aan zijn kille, klinische onderzoek. Ik had niet gedacht dat hij op me af zou komen snellen en me zou vergeven alleen maar omdat ik gewond was, maar ik had wel iets meer verwacht… Meer warmte? Medelijden? In plaats daarvan had hij me behandeld alsof ik een of andere patiënt was die hij niet persoonlijk kende.

Beleefd en bekwaam, maar emotioneel afstandelijk.

Niet aan denken. Niet nu.

De reden dat het gisteren zo mis was gegaan, was juist dat ik te veel in mijn hoofd had gezeten. Als ik niet zo afgeleid was geweest, dan had Max me niet zo kunnen verrassen.

Het zweet brak me uit. Ik dacht niet dat hij zo dom zou zijn om vandaag weer achter me aan te komen, maar wanhopige mensen deden wanhopige dingen. Ik kon me voorstellen dat zijn ‘vrienden’ niet bepaald blij waren dat hij het schilderij was kwijtgeraakt, en hij wilde wraak voor wat er in het hotel was gebeurd.

Ik had hem onderschat en gedacht dat hij niet tot fysiek geweld zou overgaan.

Maar goed, als er één ding was dat maar bleef terugkomen in mijn leven, dan waren het wel mensen die niet waren wie ik dacht dat ze waren.

Ik begon sneller te lopen zodat ik nog in de lift kon stappen voordat de deuren dicht zouden gaan. Het was druk en het rook er licht naar tonijn en zweet, maar toch was dit beter dan om weer de trap te nemen.

Ik trok mijn tas hoger op mijn schouder en putte troost uit het feit dat ik daar pepperspray en een taser in had zitten. Ik had die van Stella geleend; zij had die altijd bij zich sinds haar korte maar angstaanjagende tijd met een stalker vorig jaar.

Als bekende influencer had ze vaak zat te maken met engerds, maar die gast was te ver gegaan. Hij had haar walgelijke brieven gestuurd waarin stond wat hij met haar wilde doen, en had haar foto’s van haarzelf gestuurd van in de stad, waar ze zo van slag door was geweest dat ze naar de politie was gestapt. Daar hadden ze haar niet kunnen helpen, maar gelukkig was de stalker na een paar weken gestopt en had ze sindsdien niets meer van hem gehoord.

Ik was een van de weinige personen die ervan afwisten, aangezien we samenwoonden. Als Stella zich niet zoveel zorgen had gemaakt dat die gast ineens voor onze deur zou staan, had ze er mij niet eens over verteld. Ze had nogal de slechte gewoonte om al haar problemen voor zichzelf te houden.

De liftdeuren gingen open.

Goddank.

Ik hield wel van tonijn, maar ik hield níét van die geur gemengd met zweet en tien verschillende soorten parfum.

Ik liep door de lobby en kon niet wachten om naar huis te gaan en nog een bak ijs te verorberen. De afgelopen week had ik zoveel Ben & Jerry’s verslonden dat het me verbaasde dat ik nog niet uit mijn kleren was gegroeid.

Ik was bijna bij de uitgang toen twee woorden me tegenhielden.

‘Hé, Red.’

Mijn hart begon sneller te kloppen bij die bijnaam, bij die stem, híér…

Nee. Dat kan niet.

Mijn hoofd speelde weer een spelletje met me. Josh kon hier onmogelijk zijn na de manier waarop hij me gisteren had behandeld.

Een slordige knoop aan emoties kwam in mijn keel vast te zitten.

Meerdere mensen liepen langs me heen en wierpen me vreemde blikken toe. Ik stond vastgenageld aan de marmeren vloer en wilde wel bewegen. Echt waar. Maar mijn lichaam weigerde mee te werken, en het enige wat ik kon doen, was verlangend naar de uitgang staren, en tegelijkertijd wilde ik voorgoed in mijn gelukkige hallucinatiebubbel blijven.

Wat als het hem echt was? Wat als hij hier was? Wat als…

Een schaduw doorsneed het zonlicht op de vloer voordat een lichaam voor me verscheen en ik de uitgang niet meer kon zien.

Langzaam keek ik op, naar het T-shirt om zijn borst, zijn brede schouders en gespannen kaken voordat ik naar Josh’ ogen keek.

Mijn hart snikte als een gewond dier dat graag getroost wilde worden door de enige persoon die die troost kon geven.

‘Ik wist niet zeker of je me wel had gehoord.’ Hij stak zijn handen in zijn zakken. Zijn wenkbrauwen waren naar elkaar toe gekropen, vlak boven zijn bezorgde ogen, maar een flauw lachje hing rond zijn mondhoeken. ‘Hoe ging de toets?’

‘Ik… Prima.’ Ik kon niet bevatten wat er gebeurde. Het was te onwerkelijk.

Josh had vandaag net zo goed een ander mens kunnen zijn, vergeleken met gisteren, en dan had ik het niet alleen over de ommekeer in zijn gedrag. Hij was niet meer de gladgeschoren dokter; voor hem in de plaats was een ruwer iemand verschenen, die vermoeider overkwam. Stoppeltjes bedekten zijn kin en kaken, zijn huid was bleek en zijn haar zag eruit alsof hij honderd keer zijn vingers erdoorheen had gehaald. Spijt lag in zijn ogen en die blik liet mijn maag een salto maken.

Er was maar één ding waar hij spijt van zou kunnen hebben en…

Niet aan denken.

Ik beet op de binnenkant van mijn wang tot een metaalachtige smaak mijn mond vulde. Ik weigerde om te gaan hopen, zodat hij op zijn beurt die hoop weer kon verpletteren.

‘Kunnen we ergens heen gaan om te praten?’ Josh stapte opzij zodat iemand erlangs kon. ‘Ik moet…’ Hij was even stil en zijn keel bewoog toen hij hard slikte. ‘Ik moet je iets vertellen.’

‘Je kunt het me hier vertellen.’ Ik veegde mijn handen nonchalant af aan mijn broek. Mijn blouse bleef op mijn huid plakken, ondanks de koude vlagen van de airconditioning – het ene moment had ik het koud en het andere warm.

‘Oké.’ In plaats van dat Josh ertegenin ging, knikte hij naar een zijgang. ‘Laten we dan op zijn minst aan de kant gaan, voordat iemand ons nog omverloopt. Advocaten zijn een agressieve kliek, advocaten in opleiding nog meer.’

Zijn kuiltje maakte zijn opwachting.

Ik smolt toen ik dat zag. Bij de top drie van dingen die ik het meest miste, stond zijn kuiltje op de tweede plaats, na zijn kus en voor zijn speelse beledigingen.

Maar terwijl ik vanbinnen een warboel aan emoties was, bleef ik vanbuiten bevroren. Ik kon niet eens een lachje opbrengen.

Josh’ kuiltje verdween en hij slikte weer.

Op de een of andere manier lukte het me om mijn benen in beweging te krijgen. In stilte liepen we naar de gang en Josh draaide aan de deurknoppen totdat een van de deuren openging. Het was een leeg kantoor. Geen meubels, alleen maar een whiteboard en een blauw tapijt. Het was er zo stil dat ik elke slag van mijn hart kon horen.

Ik stapte naar binnen en wreef de mouw van mijn zijden blouse tussen mijn vingers, troost puttend uit die vertrouwde handeling. ‘Wat doe je hier? Moet je niet werken?’

‘Ik heb van dienst geruild zodat ik vandaag vrij kon nemen.’ Josh deed de deur achter ons op slot en liet zijn blik over me heen glijden. Warmte trilde onder mijn huid bij zijn langzame onderzoek. ‘Ik wilde er zeker van zijn dat het goed met je ging.’

Ik was aan het ijlen, of ik was gewoon moe, of allebei, maar er kwam een ruwe lach uit mijn keel. Het geluid klonk vreemd, als de motor van een auto die sputterend tot leven kwam na een week niet gebruikt te zijn.

‘Het gaat prima met me, maar je hebt niet een dag vrij genomen alleen maar om naar mijn toets te komen en te vragen of het wel goed met me ging.’ Een vertrouwde pijn trok door mijn borst. ‘Jij was degene die me gisteren heeft behandeld. Je weet best hoe het met me gaat.’

‘Even daarover.’ Er viel geen teken van een lach meer te zien op Josh’ gezicht. ‘Het spijt me als ik… onverschillig overkwam.’

Ik haalde zo nonchalant mogelijk mijn schouders op. ‘Je bent een dokter. Je gedroeg je professioneel en deed je werk. Meer kan een mens niet vragen.’

‘Ik ben niet alleen je dokter, Jules.’

De lucht verstikte mijn longen. ‘Je bent ook de broer van mijn beste vriendin.’

‘Meer dan dat.’ Hij zette een kleine stap naar me toe en instinctief stapte ik achteruit.

Ik stak mijn kin in de lucht en dwong mezelf om niet te huilen. Ik had al te veel tranen om hem vergoten. ‘Niet meer.’

Niemand kan mijn pik beter nemen dan jij. Dat is je grootste kwaliteit.

Hoe vaak ik ook terugdacht aan zijn woorden, elke keer weer sneden ze diep in me.

Dat was het met mensen die het allerbeste en het ergste van je hadden gezien – ze wisten precies hoe ze je de meeste pijn konden bezorgen.

Josh’ kaken spanden zich, maar in plaats van ertegenin te gaan, veranderde hij zo snel van onderwerp dat ik bijna een whiplash kreeg. ‘Ik heb Max gisteren gevonden.’

‘Wát?’ Dit gesprek werd met de minuut vreemder.

‘Ik heb Max gevonden,’ herhaalde hij. ‘Hij zal je niet meer lastigvallen. Alex en ik hebben daarvoor gezorgd.’

‘Wat… Hoe…’ Niets was logisch. ‘Heb je het Alex verteld? Wat hebben jullie gedaan? Je hebt hem toch niet vermoord, hè?’

Ik maakte maar half een grapje. Ik zou er niet kapot van zijn als Max dood was, maar ik wilde ook niet dat Josh zichzelf voor mij in gevaar bracht. Over Alex twijfelde ik nog, maar Josh? Hij was geen moordenaar, en als hij iets uit woede zou doen, dan zou dat hem de rest van zijn leven dwars blijven zitten.

Het idee dat hij op die manier zou lijden was erger dan dat ik gechanteerd of gekwetst zou worden.

‘Nee. Maar dat wilde ik wel.’ Een harde lach flitste over Josh’ gezicht. ‘Geloof het of niet, maar Alex heeft me van dat idee afgeholpen. Ik zal je de details besparen, maar ik beloof je dat onze boodschap luid en duidelijk was. Max neemt geen contact meer met je op.’

‘Waarom zou je dat doen?’ Hoop stak zijn verraderlijke kop weer op en ik duwde die omlaag. Hoop leidde alleen maar tot teleurstelling. ‘Het deed je niets toen ik gisteren het ziekenhuis binnenkwam.’

Josh kreeg een donkere blik in zijn ogen, wat de kleur van chocolade naar een eindeloos, verontrustend obsidiaan transformeerde.

‘Deed het me niets?’ Nog een stap naar me toe, nog een stap achteruit.

Onze dans liet mijn hart alleen maar sneller kloppen, en dat stopte niet toen mijn rug de koele muur raakte en Josh me omringde met zijn warmte. Toen hij weer sprak, stuurde de lage, gevaarlijke toon in zijn stem rillingen door mijn rug.

‘Ik liep die kamer binnen en ging bijna uit mijn plaat toen ik zag dat je gewond was, of ik nu aan het werk was of niet, verdomme. Ik wilde Max vermoorden omdat hij je had aangeraakt. Dat is niet overdreven, Jules. Als je had kunnen zien hoe hij eruitzag toen ik klaar met hem was…’ Zijn adem raakte mijn huid. ‘Hij heeft geluk gehad. Maar als hij ooit ook maar jouw kant op ádemt, dan trek ik zijn ingewanden eruit en wurg ik hem ermee. Dus ja, Red, het kan me verdomme wel iets schelen. Zoveel zelfs dat ik er bang van word.’

Ik viel weer in een hulpeloze spiraal, waar zijn woorden mijn enige kussen vormden om de val te verzachten en de wind in mijn oren blies terwijl ik mogelijk op mijn dood afschoot.

Zijn belofte van geweld had me bang moeten maken, maar in plaats daarvan voelde ik die door mijn aderen tintelen als een elektrische stroom.

‘Je haat me.’ Ik was buiten adem en voelde pijn, terwijl ik zo hard wenste dat wat hij zei waar was en tegelijkertijd doodsbang was dat dat niet zo was.

‘Ik heb je nooit gehaat.’

‘Leugenaar.’

Zijn zachte lach vulde elke luchtmolecuul tussen ons in. ‘Oké, ooit haatte ik je een klein beetje.’ Zijn lach verflauwde en hij kreeg een serieuze blik in zijn ogen. ‘Ik weet niet wat je met me hebt gedaan, Red, maar op de een of andere manier wilde ik je het ene moment vermoorden en nu… wil ik voor je moorden.’

Mijn maag viel nog verder. Duizend gouden bubbels vulden me totdat het voelde alsof ik een ballon was in de wind.

Ik wist niet wat er ten opzichte van vorige week was veranderd, toen Josh…

Weet je nog toen ik zei dat ik je vergaf? Ik loog.

De ballon knapte alsof er een mes in was gestoken.

Josh was niet wreed. Hij manipuleerde de gevoelens van mensen niet voor de lol. Maar vorige week had hij net zo goed Alex kunnen zijn, gezien hoe wreed hij toen was.

Wat als dit nóg een van zijn wrede spelletjes was? Hij zei dan wel alles wat ik wilde horen, maar ik vertrouwde zijn plotselinge ommekeer niet. Een week was niet lang genoeg om over de woede heen te komen die hij had laten zien.

‘Voor mij, of voor mijn “strakke poesje”?’ vroeg ik hem terwijl ik hem citeerde. Mijn kin trilde. ‘Dat is mijn beste kwaliteit, toch?’

Pijn flitste over zijn gezicht. ‘Jules…’

‘Het is niet eerlijk van je om dit te doen.’ Mijn voornemen om niet te huilen versplinterde toen een traan over mijn wang gleed. ‘Dat ik het heb verpest, betekent nog niet dat je me pijn mag blijven doen. We moeten verder.’

Een lage grom trok door zijn borst.

Josh wreef de traan met zijn duim weg, zijn aanraking zacht, maar zijn ogen brandden intens. ‘Ik kan niet verder,’ gromde hij. ‘Dat kan ik niet. Dat kunnen wíj niet.’

‘Je hebt me vorige week je huis uit geschopt.’ Een nieuwe pijn overspoelde mijn longen. ‘Je neukte me en zette me toen aan de kant, net als iedereen altijd heeft gedaan.’

Hij was boos geweest, en daar had hij ook recht op gehad, maar de herinnering aan zijn woorden… de blik in zijn ogen…

Hij had mijn grootste onzekerheid in een wapen veranderd en tegen me gebruikt.

Josh verbleekte en de pijn op zijn gezicht werd scherp en sneed zo hard in me dat mijn weerstand had kunnen afbrokkelen als ik niet zo bang was geweest.

Ook al wilde ik Josh graag terug, ik kon mezelf niet in een situatie brengen waarin ik werd gebruikt of weer werd gemanipuleerd.

‘Er is één week voorbijgegaan. Wat is er veranderd?’ Nog een traan gleed over mijn wang. ‘Mis je de seks? Is dat het?’

‘Nee! Dat is het niet…’ Josh haalde een hand door zijn haar. ‘Ik geef toe dat ik verkeerd reageerde toen je me de waarheid vertelde. Meer dan verkeerd. Ik was overdonderd en mijn hoofd was zo’n chaos door alles wat er de afgelopen jaren is gebeurd, dat ik reageerde op de wreedste manier die ik maar kon bedenken.’ Zijn adamsappel bewoog toen hij slikte. ‘Iedereen die ik ooit vertrouwde heeft tegen me gelogen. Maar jij… Ik heb jou dingen verteld die ik nog nooit aan iemand heb verteld. Zelfs dingen die te veel pijn doen om aan mezelf toe te geven. Jouw verraad raakte me harder dan dat van alle anderen, maar dat was mijn fout. Ik dacht dat het verraad was, terwijl jij tegelijkertijd de enige persoon was die me op eigen initiatief de waarheid heeft verteld. Je wachtte niet totdat je betrapt zou worden, ook al had je het waarschijnlijk voorgoed geheim kunnen houden en zou ik er nooit achter zijn gekomen. En ik…’ Zijn stem brak. ‘Ik was een idioot. En het spijt me. En ik hou van…’

‘Stop.’ Ik kreeg geen adem. ‘Laat me gaan. Alsjeblieft.’

Ik moest nadenken. Alles verwerken. Er gebeurde te veel en ik kon niet… Ik kon niet…

Ik hapte nog een keer naar adem, maar dat hielp niet tegen het lichte gevoel in mijn hoofd.

‘Dat kan ik niet.’ Zijn stem klonk ruw van de pijn. ‘Ik doe alles wat je wilt, behalve dat.’ Josh liet zijn mond zakken, zijn hart een wilde drum tegen het mijne.

Ik draaide me weg voordat hij me kon raken, doodsbang dat hij me alles zou afpakken en de delen die nog heel waren zou breken als ik ook maar een centimeter zou toegeven.

Hij verstijfde, zijn ademhaling zwaar van spijt. ‘Ik kan je niet laten gaan, Red. Het zou makkelijker zijn als je me vroeg om mijn eigen hart met mijn eigen handen eruit te trekken, verdomme.’ Hij veegde nog een traan weg van mijn gezicht. ‘Ja, je hebt een fout gemaakt, maar ik was wreed en ik zei dingen die ik nooit had moeten zeggen.’

Josh begroef zijn gezicht in mijn nek en mijn huid werd nat. Toen realiseerde ik me dat ik niet de enige was die huilde.

‘Het spijt me,’ zei hij hees. ‘Omdat ik op die manier reageerde. Omdat ik naar je uithaalde terwijl jij het juiste probeerde te doen. Omdat ik niet voor je heb gekozen zoals je verdient, terwijl jij het enige bent wat ik ooit heb gewild.’

Een snik trok door mijn keel.

‘Het spijt me, het spijt me, het spijt me…’ Hij fluisterde die woorden opnieuw en opnieuw terwijl hij mijn nek en kaak kuste. ‘Het spijt me zo fucking erg.’

Josh had mijn mond gevonden en hield daar stil, op zoek naar toestemming. Op zoek naar vergiffenis.

Ik staarde naar de vloer en mijn ogen brandden van de moeite om de hoop tegen te houden.

‘Alsjeblieft.’ Zijn rauwe smeekbede verscheurde mijn weerstand. ‘Zeg me wat ik moet doen, Red. Ik doe alles.’

‘Ik…’ Het ongeluk van gisteren met Max, de toets en de manier waarop Josh elke keer mijn hoofd op hol bracht als hij dicht bij me was. Ik kon niet nadenken. Een doffe pijn zat achter mijn slaap en maakte mijn zicht troebel. ‘Ik heb ruimte nodig. Ik moet gewoon… Ik moet…’

Elke ademhaling zorgde voor minder en minder zuurstof in mijn longen.

Ik wílde Josh wel geloven en ik was zeker niet onschuldig in deze hele situatie. Was ik niet degene die wilde dat hij me vergaf omdat ik had gelogen?

Maar nu dat moment was gekomen, weerhield iets me ervan om me er helemaal aan over te geven, iets wat me gek maakte.

Wat als hij weer loog?

Wat als ik nog een fout zou maken en hij voorgoed zou weglopen?

Wat als hij op een dag wakker zou worden en zou besluiten dat híj een fout had gemaakt?

Weet je nog toen ik zei dat ik je vergaf? Ik loog.

Wat voor zin heeft het om een dochter te hebben als die niks goed kan doen?

Eens een hoer, altijd een hoer.

Niemand kan mijn pik beter nemen dan jij. Dat is je grootste kwaliteit.

De verschillende stemmen verscherpten de pijn in mijn hoofd. De muren kwamen op me af totdat het ruwe witte behang tegen mijn huid mijn maag deed omkeren.

Ik was niet claustrofobisch, maar soms hielden mijn gedachten me gevangen in een kooi zo klein dat ik stikte bij elke ademhaling.

‘Ik kan dit nu niet.’ Ik knipperde in een poging om mijn zicht helder te krijgen. ‘Geef me… Geef me wat tijd. Ik moet gewoon nadenken.’

De afgelopen achtenveertig uur hadden mijn leven totaal op zijn kop gezet, en ik moest het weer op de rails krijgen voordat ik verder kon.

Josh liet zijn adem bevend ontsnappen. ‘Jules…’

‘Alsjeblieft.’ Mijn stem brak.

Hij sloot zijn ogen een kort moment voordat hij een kus op mijn voorhoofd drukte. ‘Oké.’ Zijn zachte fluistering trok aan mijn hart. ‘Neem zoveel tijd als je wilt. Ik wacht.’

Om de een of andere reden zorgden zijn woorden voor een nieuwe pijn in mijn borst. ‘Waarom?’

Niemand had ooit op me gewacht en dus begreep ik niet waarom iemand dat zou doen.

‘Omdat jij de ware voor mij bent. Vandaag, morgen, over een jaar of over tientallen jaren, dat verandert nooit.’ Josh’ lippen raakten mijn huid voordat hij zich terugtrok, zijn gezicht strak van de emoties. ‘Ik ben ook maar een mens, Red. Ik heb in het verleden fouten gemaakt en ik zal er in de toekomst nog meer maken. Maar één fout die ik nooit zal maken, is jou laten gaan, niet als we ook maar een minieme kans hebben. Want de kans om jou te kunnen krijgen is beter dan de zekerheid van een relatie met een ander.’

Iets nats drupte op mijn wang.

‘Dus, zoals ik al zei…’ Josh veegde opnieuw mijn traan weg. ‘Ik wacht. Zo lang als nodig.’

HOOFDSTUK 52

Jules

Die vrijdag en maandag nam ik vrij van de kliniek. Op dinsdagochtend ging ik weer naar kantoor, verwarder dan ooit. De afgelopen dagen had ik alleen maar aan Josh gedacht, maar ik wist nog steeds niet wat ik moest doen. Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer mijn hoofd pijn deed, dus het was fijn om weer in het gedachteloze ritme van het werk terug te vallen. Dan dacht ik tenminste niet aan de complete chaos in mijn persoonlijke leven.

Gelukkig waren er nieuwe zaken binnengekomen terwijl ik weg was, en die hielden me bezig tot het begin van de middag, toen het belletje boven de deur rinkelde.

We waren vanwege de lunch gesloten, dus het moest wel een personeelslid zijn of… een vrijwilliger.

Mijn hart sprong in mijn keel toen ik me omdraaide en Josh naar binnen zag lopen, nog in zijn uniform en sneakers van het ziekenhuis.

Iedereen at buiten de kliniek of in de keuken, dus we waren alleen.

‘Hé.’ Op de een of andere manier lukte het me om dat woord langs de uitgedroogde woestijn in mijn keel te krijgen.

‘Hé.’ Josh stopte naast mijn bureau en zijn blik ging naar het verband op mijn voorhoofd. ‘Hoe gaat het daarmee?’

‘Beter. Ik overleef het wel.’ Ik glimlachte flauwtjes. ‘Hoor jij niet uit te rusten?’

Nu hij dichterbij was, zag ik de lichtpaarse vlekken onder zijn ogen en de rimpeltjes van vermoeidheid rond zijn mond.

‘Ja. Maar ik wilde jou zien.’

Een zwerm vlinders fladderde door mijn buik en liet tintelingen achter. ‘O.’

O? God, ik klonk als een idioot, maar ik kon niet meer normaal functioneren.

Josh’ mondhoeken draaiden omhoog met een zweem van bitterheid. Hij had zich aan zijn belofte gehouden om me de ruimte te geven om na te denken, maar de lucht tussen ons trilde door zoveel onuitgesproken woorden dat ik erin verdronk.

Frustratie welde in me op. Wat was er mís met me? Waarom kon ik dit niet loslaten en weer met hem samen zijn zoals ik wilde? Ik was niet van streek door zijn gemene woorden. Ik begreep waarom hij zo naar me had uitgehaald, maar toch hield iets me tegen.

Josh opende zijn mond alsof hij nog iets wilde zeggen, maar na een tel sloot hij die weer en liep hij naar zijn bureau. We werkten in een gespannen stilte totdat mijn telefoon ging en mijn nutteloze poging om me te concentreren op de nieuwste zaak van de kliniek onderbrak.

Verrassing trok door me heen toen ik zag wie er belde. We hadden op Bridgets bruiloft nummers uitgewisseld, maar ik had niet verwacht weer van hem te horen.

‘Hé Asher,’ zei ik toen ik had opgenomen.

Josh stopte met typen.

‘Hé Jules.’ Asher Donovans gladde stem weerklonk door de lijn. ‘Sorry dat ik zo uit het niets bel, maar ik ben morgen voor een lastminutereis in de stad en ik wilde vragen of je tijd had om wat te drinken samen. Ik zou het leuk vinden om een beetje bij te kletsen.’

‘Ik…’ Asher was prachtig, charmant en een wereldberoemde sporter. Ik zou lyrisch moeten zijn om zijn uitnodiging, vooral na ons hilarische gesprek over een Britse royal die dronken was geworden op Bridgets bruiloft.

Maar op dat moment dacht ik niet aan iets drinken met de man die in People werd bestempeld als de meest begeerde vrijgezel van de sportwereld. In plaats daarvan deed ik heel erg mijn best om niet naar de man te kijken die een paar meter bij me vandaan zat.

De warmte van Josh’ blik brandde op mijn huid en leidde me zo af dat ik niet eens flabbergasted was vanwege het feit dat ik aan de telefoon hing met dé Asher Donovan.

Het universum was echt lekker bezig, zoals het me nu voor het blok zette.

‘Het is geen date,’ voegde Asher eraan toe. ‘Gewoon twee vrienden die samen afspreken. En… oké, je bent de enige persoon die ik ken in de stad, maar toch wil ik je graag zien.’

‘Goed om te weten.’ Ik lachte. ‘Maar morgen…’ Om eerlijk te zijn wilde ik alleen maar vroeg naar bed, zoals de afgelopen week, maar misschien was het wel goed om er even uit te zijn. Dan zou ik me meer mens voelen en minder een verdrietig omhulsel dat zich door het leven sleepte. ‘Oké, laten we afspreken. De Bronze Gear om zes uur? Dat is een bar in het centrum van de stad.’

De warmte die de linkerkant van mijn lichaam omhulde sloeg om in een vlammenzee. Ondanks de ijskoude airconditioning en mijn dunne zijden blouse liep het zweet tussen mijn borsten, en het kostte me al mijn wilskracht om geen blik op Josh te werpen.

‘Perfect,’ zei Asher. ‘Ik draag een vermomming. Honkbalpet, blauw shirt.’

‘Werkt dat?’ Ik betwijfelde of een honkbalpet hem zou kunnen vermommen. Zijn gezicht was er niet een dat je snel vergat.

‘Het zou je verbazen. Mensen zien wat ze verwachten te zien en niemand verwacht dat ik op een woensdagavond in een bar in DC zit. Ik zie je snel, Jules.’

‘Tot morgen.’

Toen ik ophing, was de stilte zo drukkend dat ik zou zweren dat ik mijn bloed door mijn aderen kon horen razen.

‘Asher Donovan?’ Josh’ nonchalante vraag was niet in overeenstemming met zijn gespannen stem.

‘Ja. Hij is in de stad en wil wat gaan drinken.’

Nog meer stilte.

Waarom was het zo warm hierbinnen? Ik tilde mijn haar op van mijn schouders en keek eindelijk naar links. Josh had zijn kaken zo strak op elkaar geklemd dat het me verbaasde dat hij ze niet brak.

Mijn hart sloeg een slag over. ‘Het is geen date,’ voegde ik er zachtjes aan toe.

Ik wist niet waarom ik de drang voelde om dat te verduidelijken. Josh en ik waren niet meer aan het daten en mijn afspraakje met Asher was puur vriendschappelijk.

‘Misschien denk jij dat het geen date is.’ Josh vertrok zijn mond tot een bitter lachje voordat hij zich weer op zijn computer richtte. ‘Maar geloof me, Jules, elke man die ook maar een kans bij jou heeft en je laat gaan, is een idioot.’

•

‘Het plan was om naar DC te gaan, wat giftige paddenstoelen te plukken en ze vervolgens te gebruiken om een speciaal brouwsel voor vóór de wedstrijd te maken,’ zei Asher. ‘Wat denk jij?’

‘Klinkt goed.’ Ik friemelde met mijn rietje.

Zoals afgesproken zaten Asher en ik de volgende avond in de Bronze Gear wat te drinken. Normaal gesproken zou ik alles willen weten over de nieuwste vete tussen hem en een andere grote voetballer, maar ik was te afgeleid om aandacht aan ons gesprek te besteden.

Wat was Josh nu aan het doen? Waarschijnlijk aan het slapen. Hij was die dag weer naar de kliniek gekomen na een lange dienst in het ziekenhuis, ondanks het feit dat Barbs erop had aangedrongen dat hij naar huis moest gaan. Hij zag eruit alsof hij elk moment achter zijn bureau kon instorten.

Hoor jij niet uit te rusten?

Ja. Maar ik wilde jou zien.

Ashers lach trok me uit mijn gedachten. ‘Ergens voel ik me beledigd dat je me zo ronduit negeert.’ Zijn toon was nog droger dan de gin in zijn glas. ‘Maar ergens ben ik ook nieuwsgierig.’

Mijn wangen werden warm. Ik moest toegeven dat ik op dit moment verschrikkelijk gezelschap was.

Ik durfde ook te wedden dat Asher niet vaak werd genegeerd, en niet alleen omdat hij een Gouden Bal had gewonnen. Als hij niet zo’n getalenteerde voetballer was, dan zou hij als model een fortuin kunnen verdienen.

Scherpe jukbeenderen, groene ogen, donker haar… en ik voelde niets behalve mijn eerdere frustratie over mijn situatie met Josh.

Soms kon ik zo boos zijn op mezelf, om meer redenen dan ik kon tellen.

‘Je ego kan dat wel aan,’ zei ik luchtig terwijl ik mijn sombere humeur van me af probeerde te schudden. ‘Het verbaast me alleen dat die honkbalpet werkt.’

Asher had zijn pet zo laag over zijn voorhoofd getrokken dat er een schaduw over de helft van zijn gezicht viel, en zijn simpele T-shirt en spijkerbroek leken in niets op de stijlvolle outfits die hij altijd droeg. Dikke stoppels lagen op zijn normaal gesproken gladgeschoren wangen en kaken. Toch verbaasde het me hoeveel mensen ons passeerden zonder hem een blik waardig te gunnen.

Hij had gelijk. Mensen zagen alleen maar wat ze verwachtten te zien.

‘Waarom ben je eigenlijk in DC?’ vroeg ik, om zo van onderwerp te veranderen. ‘Je zei dat je in de stad was voor een lastminutereis?’

‘Dat mag ik niet zeggen, of mijn agent vermoordt me nog.’ Asher dronk zijn glas leeg. ‘Maar ik heb meerdere afspraken in de VS en een daarvan is in DC.’

Het verbaasde me dat het niet in het nieuws was dat hij zich in de VS ophield. Maar goed, ik volgde het sportnieuws ook niet, dus misschien was het wel bekend en wist ik er gewoon niets van.

‘Voelt het vreemd om zo beroemd te zijn?’ vroeg ik. Ik kon me niet voorstellen dat alles wat ik deed in de gaten werd gehouden.

‘Dat was het wel, maar ik ben eraan gewend geraakt.’ Hij grijnsde spottend. ‘Mag ik je een geheim verklappen?’ Toen ik knikte, zei hij: ‘Ik wilde nooit beroemd worden.’

Mijn wenkbrauwen schoten de lucht in. ‘Ja hoor.’

Sommige beroemdheden vermeden de schijnwerpers, maar Asher leek daarin tot leven te komen. Hij datete altijd de nieuwste supermodellen, reed in de snelste auto’s en ging naar elk groot feest.

‘Het is echt zo.’ Hij leunde achterover in zijn stoel. ‘Het is bevrijdend om een zogenaamde nobody te zijn. Geen verwachtingen, geen druk, alleen maar ik en mijn liefde voor de sport. Voor een lange tijd hield ik mezelf in, omdat ik bang was om groot te worden. Ik, een onbelangrijke knul uit Berkshire, die voor de grootste clubs en tegen de beste voetballers in de wereld speelde? Dat verdiende ik niet. Maar ik was gek op voetbal en die mindset had invloed op hoe ik speelde. Ik realiseerde me dat niet eens totdat mijn oude coach me erop wees. En nu…’ Asher haalde zijn schouders op. ‘Zoals ik al zei, raakte ik gewend aan de roem. Maar wat het belangrijkste is: ik hou me niet meer in. Het was niet goed om mezelf nog langer in de weg te staan.’

Dat verdiende ik niet.

Die woorden echoden door mijn hoofd en plotseling werden mijn longen gevuld met een ijskoud besef. O god. Misschien was de reden waarom ik niet…

‘Genoeg over mij,’ zei Asher. ‘Laten we het hebben over waarom die gast het afgelopen kwartier al naar me kijkt alsof hij mijn hoofd eraf wil trekken.’ Hij knikte naar iemand achter me.

Had iemand hem eindelijk herkend?

Ik draaide me om en mijn besef maakte plaats voor schrik toen ik Josh een paar tafeltjes verderop zag zitten. Ik zat met mijn rug naar de deur, dus ik had hem niet zien binnenkomen.

In plaats van weg te kijken hield Josh mijn blik vast, zijn ogen donker en zijn kaken gespannen. De lucht knetterde plotseling van de elektriciteit, wat mijn zenuwen in de fik zette.

‘Hij is die gast van de bruiloft, toch?’ Asher trok mijn aandacht terug naar hem en zijn ogen gloeiden geamuseerd. ‘Vriendje?’

‘Niet echt.’ Niet meer.

Zijn geamuseerdheid nam toe. ‘Dan is het ingewikkeld.’

‘Dat zou je kunnen zeggen.’ Ingewikkeld, chaotisch en een van de weinige mooie dingen die ik in mijn leven had meegemaakt.

Ook al keek ik niet meer naar Josh, de vonken van ons oogcontact bleven.

Dat verdiende ik niet.

Het was niet goed om mezelf nog langer in de weg te staan.

Plotseling had ik helemaal geen zin meer om hier te zitten drinken met Asher. ‘Het spijt me heel erg, maar…’

‘Ga maar.’ Hij wuifde me weg. ‘Ik had al zo’n gevoel dat onze avond niet lang zou duren. En ik ben er negentig procent zeker van dat mijn vermomming niet meer werkt, dus red jezelf nu het nog kan.’

Ik volgde zijn blik en zag twee mannen op ons afkomen, hun ogen op Asher gericht, met het enthousiasme van overijverige fans.

O jee. ‘Succes.’

Asher lachte. ‘Bedankt, en ook omdat je me een paar uur gezelschap hebt gehouden. Als je ooit in Manchester bent, laat het me dan weten.’

‘Doe ik.’

Ik was weg net voordat de mannen de tafel hadden bereikt.

‘Ben jij Asher Donovan?’ vroeg een van hen. ‘Ik ben een grote fan! Dat doelpunt dat je vorig jaar tegen Barcelona scoorde…’

Ik schudde mijn hoofd en hoopte maar dat Asher niet al te erg lastiggevallen zou worden zodra iederéén had ontdekt wie hij was. Maar zoals hij al zei: hij was het gewend. Ik kreeg het idee dat hij wel voor zichzelf kon zorgen.

Ik, daarentegen, had een groter probleem om mee te dealen.

In plaats van dat ik naar Josh toe ging, verliet ik de bar en bleef ik buiten op de hoek van de stoep staan wachten. Het werd steeds drukker in de Bronze Gear en ik wilde daarbinnen geen gesprek voeren.

Zoals verwacht verscheen Josh nog geen minuut later.

‘Je bent niet erg subtiel,’ zei ik. Ondanks de zomerhitte had ik kippenvel op mijn huid.

‘Ik ben hier niet om subtiel te zijn, Red.’ Hij stopte voor me.

Warmte drupte uit de lucht, recht mijn aderen in. ‘Waarom ben je hier dan?’ Ik deed een poging om luchtig te klinken, ondanks het gefladder in mijn borst. ‘Stalk je me, Josh Chen?’

‘Probeer je me te vergeten, Jules Ambrose?’

Ik slikte om zijn duistere toon.

‘Want als dat zo is,’ zei Josh, terwijl hij nog een stap naar me toe zette, ‘dan gaat dat niet werken.’

De vlinders werden wild. ‘Je hebt wel een erg hoge dunk van jezelf.’

Een harde glimlach veranderde zijn mond in een streep. ‘Ik heb je beloofd om je alle tijd te geven die je nodig hebt, en dat doe ik ook. Maar ik ben niet van plan om rustig toe te kijken terwijl je met andere mannen datet, Red.’

‘Ik zei toch dat het geen date was.’

‘En ik zei dat ik niet deelde. Niet jou.’ Josh’ ogen brandden in de mijne. ‘Het kan me geen fuck schelen dat hij multimiljonair is en in elk tijdschrift van de wereld staat. Hij kon de koning van Engeland zijn, verdomme, maar hij kan je nooit geven wat ik bereid ben je te geven.’

Het kippenvel nam in hevigheid toe. ‘Wat dan?’

‘Alles.’ Hij kwam op me af totdat onze monden centimeters van elkaar verwijderd waren. Ik bleef staan, maar de elektriciteit van eerder keerde in volle kracht terug en trilde door mijn bloed. Er stond een handjevol mensen op de stoep, maar ze stonden niet dichtbij genoeg om ons te horen, al maakte dat toch niet uit. De rest van de wereld bestond niet als Josh bij me was. ‘Mijn hart. Mijn ziel. Mijn waardigheid. Wat wil je dat ik doe, Jules?’ Zijn stem versplinterde in iets scherps en pijnlijks. ‘Wil je dat ik je smeek? Je hoeft het maar te zeggen of ik zit op mijn knieën.’

Mijn ogen werden vochtig. Ik schudde mijn hoofd en mijn borst deed pijn.

Waar ben je zo bang voor?

Josh’ vraag van de bruiloft echode door mijn hoofd. Ik had toen geen antwoord, maar nu wel.

Ik was bang voor mezelf.

Zelfs toen ik voor Josh begon te vallen, wist ik ergens dat het niet zou werken tussen ons zolang ik een geheim met me meedroeg. Maar nu ons niets meer in de weg stond, was ik doodsbang – om gekwetst te worden, om niet goed genoeg te zijn, en uiteindelijk om liefde te ontvangen die ik niet verdiende.

Ik was niet meer dat kleine meisje uit Ohio, maar sommige dingen uit je jeugd zaten zo diep in je dat ze een onderdeel van je werden zonder dat je het doorhad. Nadat niemand in mijn leven me ooit had gewild, had ik geen idee hoe ik met iemand om moest gaan die niet wilde weglopen.

Misschien werd het tijd dat ik dat leerde.

‘Beloof me dat dit tussen ons echt is,’ fluisterde ik.

Ik kon het wel uitstellen, om er écht zeker van te zijn dat hij mijn hart niet weer zou breken. Maar ik was het zó zat om tegen te stribbelen en mezelf te saboteren. Nadat ik jarenlang tegen de stroom in had gezwommen, werd het tijd om me mee te laten voeren met iets wat ik wilde, waar ik ook heen werd gebracht.

En uiteindelijk bestond er geen grootser gebaar dan het doen van een belofte… en je eraan houden.

Josh hield mijn gezicht met beide handen vast. ‘Ik beloof het.’ Een flauw lachje deed zijn lippen opkrullen en zijn ogen staarden onderzoekend in de mijne, met voorzichtige hoop. ‘Ik ben bang dat je voorgoed aan me vastzit.’

Zijn woorden drongen in mijn huid en vulden elke centimeter van me met hun warmte.

Laat gewoon los, Jules.

Na nog één kort moment van twijfel opende ik uitnodigend mijn mond.

Opluchting explodeerde op Josh’ gezicht voordat hij de uitnodiging aannam en zijn mond op de mijne legde in een diepe, bijna wanhopige kus. Ik smolt tegen hem aan en genoot van zijn smaak en hoe hij voelde.

De knoop in mijn borst raakte los en ik was me hyperbewust van elke vonkende zenuw.

Sommige kussen voelde je in je botten. Deze kus voelde ik in mijn ziel.

‘Twaalf dagen, acht uur en negen minuten. Elke seconde heb ik aan jou gedacht.’ Josh’ lippen gleden over de mijne terwijl hij sprak. ‘Ik dacht dat ik wist wat ik wilde. Dokter worden, steeds op weg naar de volgende adrenalinekick. De populairste persoon zijn, degene die iedereen het meest mocht. Ik dacht dat die dingen me gelukkig zouden maken, en dat was ook zo, voor een tijdje. Maar jij…’ Hij drukte zijn voorhoofd tegen het mijne. ‘Jij bent het enige wat me voorgoed gelukkig kan maken.’

Ik lachte half en snikte tegelijkertijd. ‘Pas maar op, Chen. Als je zulke dingen blijft zeggen, laat ik je misschien wel nooit meer gaan,’ zei ik, waarmee ik zijn woorden van onze eerste date aanhaalde.

Dat prachtige kuiltje van hem verscheen in al zijn glorie. ‘Daar reken ik op.’ Hij legde zijn hand in mijn nek en drukte een volgende, zachtere kus op mijn lippen. ‘Voor het geval het niet duidelijk is: ik hou verdomme van je, Jules Ambrose, zelfs als je me gek maakt. Vóóral als je me gek maakt.’

‘Dat komt omdat je een masochist bent.’ Ik kon mijn lach niet inhouden. ‘Maar dat is niet erg. Ik hou toch wel van je.’

Het was de eerste keer dat ik die woorden tegen een man zei, maar het voelde niet vreemd. Het voelde alsof ze er altijd al hadden gezeten, maar gewoon hadden gewacht op het juiste moment en de juiste persoon om naar buiten te komen.

Josh hield zijn hand stil. ‘Zeg dat nog eens.’

‘Ik hou van je,’ zei ik buiten adem, mijn lichaam bevend, mijn hart zo vol dat het elk moment kon knappen.

Een grijns bloeide op op zijn gezicht. ‘Precies, verdomme. Ik ben zó makkelijk om van te houden, tenzij ik een eikel ben… wat ik wel was de week nadat je me over het schilderij had verteld.’ Hij wierp een blik op de groep tieners die naar ons staarde, en ik realiseerde me dat we de aandacht van anderen begonnen te trekken. ‘Maar misschien kunnen we ergens anders verdergaan.’

Mijn appartement was hier maar twee straten vandaan. Stella was niet thuis, en we hadden net mijn slaapkamer bereikt toen Josh me weer zoende en op zijn knieën voor me ging zitten.

‘Twaalf dagen, twaalf orgasmes.’ Hij duwde mijn rok omhoog en zijn adem voelde warm aan op de gevoelige huid van mijn benen. ‘Dat lijkt me wel zo eerlijk, vind je niet?’

Een vlam flakkerde op in mijn onderbuik. ‘Wat…’

Mijn vraag stierf een laffe dood toen hij mijn slipje opzijduwde en zijn tong over mijn klit haalde.

O god.

Ik greep Josh’ haar vast terwijl hij likte en zoog totdat mijn orgasme door me heen stormde. Ik kreeg de kans niet om bij te komen voordat hij weer aanviel, en al snel was ik niets méér dan een gesmolten, ademloos hoopje. Als zijn sterke handen me niet aan mijn heupen omhoog hadden gehouden, dan was ik allang in elkaar gezakt.

Maar ondanks de orgasmes die mijn lichaam overspoelden en de geur van seks in de lucht, voelde wat we deden niet als seks.

Het voelde als liefde.

HOOFDSTUK 53

Josh

‘Dit was niet wat ik in gedachten had toen je voorstelde om naar jouw huis te gaan.’ Jules’ gekreun werd gedempt door mijn kussen.

Ik onderdrukte een lach terwijl ik een icepack, gewikkeld in een handdoek, tegen haar schouder drukte. ‘Ik heb nooit gezegd wát we bij mij thuis gingen doen.’

Nadat ik het in haar appartement grondig goed met haar had gemaakt, hadden we voordat Stella thuiskwam de trein naar mijn huis genomen. Eenmaal daar had ik Jules in mijn bed neergelegd zodat ik haar kon verzorgen.

Ze zou over een paar weken volledig genezen zijn, maar het idee dat ze ook maar een beetje pijn had, al was het tijdelijk, trok aan mijn hart.

‘Die suggestie wekte je anders wel. Ik voel me misleid. Beetgenomen. Voor het lapje gehouden.’ Jules tilde haar hoofd op om boos naar me te kijken. ‘Waar blijft mijn goedmaakseks, Chen?’

Een lach ontsnapte me. ‘Had je niet genoeg aan je eerdere orgasmes?’

Ik liet mijn vingers van haar nek naar haar gezicht glijden, waar ik een lok haar uit haar oog streek. De hele rit hiernaartoe had ik mijn blik niet van haar af kunnen houden, bang dat ze zou verdwijnen als ik te lang zou wegkijken.

Jules had me net zo goed niet kunnen vergeven, en dat zou ik haar niet kwalijk hebben genomen gezien de manier waarop ik haar had behandeld.

Maar goddank had ze me wel vergeven.

Je neukte me en zette me toen aan de kant, net als iedereen altijd heeft gedaan.

Een pijn drong mijn borst binnen toen ik aan haar woorden terugdacht.

God, wat was ik een eikel.

‘Orale seks is niet hetzelfde.’ Jules’ woorden gingen over in een zachte zucht toen ik haar nek kuste en haar voorzichtig tussen haar benen streelde.

‘Wil je me in je hebben, Red?’

Een rilling trok door haar lichaam. ‘Ja.’

Mijn stijve pik werd nog harder door de hoop in haar stem, maar ik bleef sterk. ‘Je hebt je schouder verrekt Jules, en je zit onder de blauwe plekken. Straks maak je je verwondingen alleen maar erger.’

Ze zuchtte nog een keer, iets minder genotvol deze keer. ‘Dit is wat ik krijg omdat ik met een dokter date, of niet?’

‘Mmm.’ Mijn mondhoek draaide omhoog door de ergernis in haar stem. ‘Maar er zitten ook voordelen aan het daten met een dokter. Bijvoorbeeld…’ Ik duwde een vinger in haar terwijl ik mijn duim op haar klit gedrukt hield. ‘Ik ben érg goed in anatomie.’

Jules’ gegrom maakte plaats voor gekreun terwijl ze haar rug kromde. Ik kuste haar borst en blote buik, en haar gekreun klonk steeds harder toen ik haar openspreidde en met mijn tong aanviel. Strelend, zuigend, likkend. Ik aanbad haar alsof dit een boetedoening was en zij mijn redding.

‘Josh… Ik ga…’ Jules’ zachte hap naar adem voelde ik regelrecht in mijn hart. ‘In me. Alsjeblieft. Ik wil komen als je in me zit.’

Ik stopte en kreunde toen. Mijn hart bonsde zo hevig dat ik het in elk deel van mijn lichaam voelde, en mijn lul stond op het punt om te ontploffen. ‘Je maakt me gek, Red.’

Dit zouden we niet moeten doen. Ze was nog steeds niet beter. Haar verwondingen waren licht, maar toch. Het zou verstandiger zijn om te wachten totdat ze volledig was genezen.

Maar god, ik kon haar niets weigeren als ze zo smeekte.

Tegen beter weten in tilde ik mijn hoofd op en kwam ik omhoog totdat we elkaar recht aankeken.

‘We doen het vandaag iets rustiger aan, oké?’ Ik streek nog een lok haar uit haar gezicht.

Jules knikte zo enthousiast dat ik bijna weer lachte, maar mijn lach stierf weg toen ik een condoom om rolde en mezelf bij haar naar binnen duwde, centimeter voor centimeter, totdat ik haar compleet vulde.

Haar gekreun mengde zich met het mijne.

Ze voelde zo verdomd goed. Strak, nat en voor me gemaakt, alsof zij het puzzelstukje was dat al mijn hele leven ontbrak.

Mijn huid werd nat van het zweet door de kracht die het me kostte om een orgasme op afstand te houden en ik gromde laag en waarschuwend toen Jules om me heen verstrakte.

‘Ik kan er niets aan doen.’ Haar adem kwam er oppervlakkig uit. ‘Je bent te groot.’

Als we ook maar een paar dagen geen seks hadden gehad, moest ze weer opnieuw aan mijn lengte wennen.

‘En je neemt elke centimeter prachtig in je op.’ Ik trok me terug en gleed toen weer langzaam naar binnen. Jules vertrok een beetje, maar haar spieren ontspanden uiteindelijk, waarna ik trots in mijn borst voelde opvlammen. ‘Zo ja. Precies. Je doet het zo goed.’

Jules’ gezicht werd rood van genot. ‘Josh…’

‘Je poesje is voor me gemaakt, Red. Elk deel van je, voor mij gemaakt.’ Mijn eigen ademhaling ging steeds sneller terwijl ik het tempo opvoerde. Dit sensuele, langzame ritme was compleet het tegenovergestelde van onze normaal gesproken ruwe en harde seks, maar nog opwindender.

Ik genoot van elke stoot van mijn lul en van haar gekreun terwijl ik elke slechte herinnering aan onze laatste keer samen verdreef.

‘Hou je niet in,’ gromde ik toen haar tanden in haar onderlip verdwenen. Ik merkte aan haar strakke spieren dat ze op het punt stond te komen. ‘Ik wil je geschreeuw horen.’

Ik stak een hand uit om over haar klit te wrijven en oefende net genoeg druk uit om haar over het randje te sturen terwijl ik sneller bewoog. Een kreet van genot verliet Jules’ keel. Haar rug kromde zich en ik gromde door de sensatie van haar strakke poesje dat zich om me heen samentrok.

Mijn borst zwol op toen ik haar zo zag – compleet uit elkaar gevallen en zo mooi dat ik niet eens kon wegkijken al zou mijn leven ervan afhangen.

‘Zo ja.’ Ik wreef met mijn duim over haar wang en leunde omlaag om haar te zoenen. Hard. ‘Braaf meisje,’ fluisterde ik. ‘Ik hou ervan als je voor me schreeuwt.’

Jules’ gekreun trok recht door mijn lul en het duurde niet lang voordat ik luid na haar kwam.

Ik rolde van haar af, want ik wilde haar schouder niet te veel belasten, en we lagen daar in een tevreden stilte op adem te komen.

Seks was geweldig, maar dit? Als we genoten van de nagloed en elkaars aanwezigheid? Dat was nog beter.

Ik draaide me op mijn zij en sloeg een arm om Jules’ middel om haar dichterbij te trekken. Voordat ik haar had leren kennen gaf ik niets om knuffelen, maar ik hield ervan om haar in mijn armen te hebben. Dat voelde gewoon… goed.

‘Hoe gaat het met je schouder?’

‘Die zit er nog aan.’ Jules lachte toen ik fronste. ‘Prima. Zie je? We hebben seks gehad en ik ben niet doodgegaan.’

‘Niet grappig.’ Ik wilde niet eens grápjes maken over haar dood. ‘Ik check straks je schouder nog wel even, om er zeker van te zijn.’

‘Ja, dokter Chen,’ zei ze plagend. ‘Bied je dit soort diensten aan iedereen aan, of ben ik speciaal?’

‘Alleen maar aan mijn koppigste patiënten, die het bloed onder mijn nagels vandaan halen. De patiënten die ik niet meer uit mijn hoofd krijg. Gelukkig,’ zei ik, en ik liet mijn hand over haar billen glijden, ‘heb ik er daar maar één van.’

Jules’ adem stokte in haar keel. ‘Heb ik even geluk.’

‘Dat heb je zeker,’ zei ik terwijl een brutale lach aan mijn lippen trok.

‘Arrogante eikel.’ Ze lachte en kreeg toen een serieuze blik in haar ogen. ‘Heb je het schilderij nog? Max’ vrienden zullen ernaar op zoek gaan, en ik wil niet…’

‘Ik heb het afgehandeld.’

‘Hoe dan?’

‘Dat zul je wel zien.’

Ze trok haar neus op. ‘Dat is nogal cryptisch.’

‘Het is een verrassing, Red. Je zult het wel zien,’ herhaalde ik.

Jules snoof verontwaardigd en liet het onderwerp rusten, maar ik merkte dat ze nieuwsgierig was. Niets wekte haar nieuwsgierigheid meer dan een verrassing.

Het enige wat ik nu nog moest doen, was een manier zien te vinden om die verrassing te… openbaren, nadat ik een manier zou hebben gevonden om die musicalkaartjes terug te krijgen die ik vorige week had verscheurd. Misschien kon ik wel twee vliegen in één klap slaan.

Ik streelde met mijn knokkels over haar rug en luisterde tevreden naar haar ademhaling terwijl ze gaapte en haar gezicht tegen mijn borst begroef. Nu de opwinding van de seks was weggezakt, was de vermoeidheid in haar gezicht te zien, in de donkere kringen onder haar ogen.

‘We moeten het Ava vertellen,’ mompelde ze. ‘Uiteindelijk. Op een dag.’

‘Herinner me daar maar niet aan.’ Mijn gezicht betrok bij het idee aan Ava’s reactie. ‘Hoelang denk je dat we moeten wachten? Een jaar? Tien jaar?’

‘Tien jaar, misschien een eeuw. Een eeuw klinkt goed. Ze zal vast zo…’ Jules’ stem klonk steeds zachter.

Ik wierp een blik omlaag. Compleet van de wereld, binnen een paar tellen.

Ze was uitgeteld, na wat er met Max was gebeurd, haar toelatingstoets en onze hereniging.

Ik drukte een kus boven op haar hoofd en trok haar dichter tegen me aan.

We zouden ons later wel om Ava bekommeren.

Voor nu wilde ik genieten van de momenten die alleen van ons waren.

HOOFDSTUK 54

Josh

Geruststellend wreef ik met een hand over Jules’ rug terwijl we de lift uit stapten, een appartement in dat leek alsof het regelrecht uit een architectenblad was gekomen.

Lichtgrijze muren, zwarte marmeren vloer, gouden lampen. Alles schreeuwde ‘vrijgezellenwoning’, maar in tegenstelling tot twee jaar geleden gaven vrouwelijke toevoegingen nu een zachtere uitstraling aan de plek: een boeket van witte lelies hier, een aquarel daar.

‘Het komt wel goed,’ fluisterde ik tegen Jules.

We hadden het allebei op onze eigen manier verpest, maar we konden eindelijk samen het verleden achter ons laten… Nadat we het laatste obstakel zouden hebben overwonnen.

‘Jij hebt makkelijk praten,’ fluisterde ze terug. ‘Jij bent haar broer. Ik niet.’

‘Ze houdt meer van jou dan van mij.’

‘Mmm. Dat is waar.’

Mijn lach stierf weg toen Ava ons tegemoetkwam bij de toegang tot de privélift van het appartement dat ze met Alex deelde. Ik liet vlug mijn hand van Jules’ rug vallen.

We hadden eindelijk de moed verzameld om Ava de waarheid te vertellen, een week nadat we het hadden goedgemaakt, maar al die moed verdween toen ik de verwachtingsvolle lach van mijn zus zag, die omsloeg in achterdocht toen ze Jules naast me zag staan.

Ik had haar gebeld en gezegd dat ik eraan kwam, maar ik had er niet bij gezegd dat ik Jules mee zou nemen. Ik wilde niet dat ze van tevoren al conclusies ging trekken, voordat we haar het nieuws zelf konden vertellen.

Maar goed, dat was misschien wel slimmer geweest. Zo had ze al over de schok heen kunnen komen voordat wij haar zagen.

Verdomme, Chen.

Nou, daar was het nu te laat voor. We moesten de gevolgen gewoon onder ogen zien.

Ik forceerde mijn charmantste lach op mijn gezicht. ‘Hé zus. Jij ziet er vandaag absoluut oogverblindend uit. Hier.’ Ik hield haar een doos met haar favoriete redvelvet-taart van Crumble & Bake voor. ‘Ik heb een cadeautje voor je.’

Ava nam de taart niet aan. In plaats daarvan ging haar blik van mij naar Jules, die met een te brede lach naast me stond.

‘Wat doen jullie hier samen?’ Haar achterdocht nam toe. ‘Je gaat me toch niet vragen nog een keer scheidsrechter tussen jullie twee te spelen? Want jullie zijn allebei volwassen genoeg.’

Jules en ik wisselden vlug een blik uit.

Misschien hadden we een beter plan moeten bedenken dan om Ava taart te brengen om haar goodwill te krijgen.

Alex kwam achter Ava staan en trok een wenkbrauw op toen hij de doos van Crumble & Bake zag.

Echt waar? Is dat je plan? Hij hoefde de woorden niet tegen me te zeggen om ze te horen, luid en duidelijk.

Ik keek hem boos aan. Hou je mond.

Hij grijnsde.

Klootzak.

Hij leek vergeten te zijn dat híj degene was die ooit achter mijn rug om met mijn zus had gedatet.

‘Laten we praten met een stuk taart,’ opperde Jules. ‘Er gaat niets boven red velvet om de avond mee te beginnen.’

Ava sloeg haar armen over elkaar. ‘Ik moet gaan zitten voor wat je op het punt staat me te vertellen, of niet?’

‘Misschien. Waarschijnlijk.’ Ik schraapte mijn keel. ‘Absoluut.’

Met zijn vieren namen we plaats in de woonkamer – Alex en Ava op de ene bank en ik en Jules tegenover hen. De zon ging bijna onder en de laatste stralen schenen door de ramen, scheidden de kamer in twee delen, het ene deel in schaduw gehuld en het andere in een gouden warmte.

De taartdoos stond op de salontafel tussen ons in, ongeopend.

‘Dus, de reden dat we hier samen zijn, is omdat, eh, we samen zijn gekomen,’ zei Jules.

Alex zuchtte en streek met een hand over zijn gezicht.

‘En de reden dat we samen zijn gekomen is omdat…’ Kom op, man. Het is een pleister. Trek dat ding eraf en kom de gevolgen later maar onder ogen. ‘We aan het daten zijn,’ eindigde ik.

Ava staarde ons uitdrukkingsloos aan.

‘Romantisch,’ zei Jules voor de duidelijkheid.

‘Als vriendje en vriendinnetje,’ voegde ik eraan toe.

Nog meer stilte.

Ava had zich niet verroerd sinds we waren begonnen te praten, wat geen goed teken was.

Een druppel zweet liep over mijn rug.

Dit was niet normaal. Ik zou niet bang moeten hoeven zijn voor mijn kleine zusje. Maar een praatgrage Ava was normaal, een stille Ava was verontrustend.

Toen deed ze het laatste wat ik had verwacht. Ze barstte in lachen uit. Ze bedekte haar gezicht, terwijl haar schouders schudden, en Jules en ik keken elkaar bezorgd aan.

Fuck, hadden we mijn zusje een zenuwinzinking bezorgd?

‘Dat is een goeie,’ zei Ava tussen het lachen door. ‘Je had me bijna te pakken.’ Ze probeerde haar gezicht weer in de plooi te trekken, maar barstte een paar tellen later weer in lachen uit.

‘Eh…’ Tussen alle scenario’s die ik voor dit gesprek had bedacht, zat niet het scenario dat Ava gek zou worden.

Jules duwde haar knie tegen de mijne. ‘Ze denkt dat we een grapje maken,’ siste ze.

‘Dat wéét ik.’ Ik schraapte mijn keel. ‘Ava…’

‘Om eerlijk te zijn verbaast het me dat het jullie is gelukt om lang genoeg vriendelijk tegen elkaar te zijn om dit plan te bedenken.’ Ava’s gelach was eindelijk afgezwakt, hoewel er een grijns op haar gezicht bleef zitten.

‘Ava…’

‘Is dit jullie manier om me terug te pakken voor Vermont? Want dat was maanden geleden, en ik had geen idee dat er maar één bed zou zijn.’

‘Ava, dit is geen grap!’

Mijn woorden echoden door de kamer, gevolgd door een geladen, geschokte stilte.

De grijns verdween van het gezicht van mijn zusje. ‘Het is geen…’ Haar blik schoot weer van de een naar de ander, naar onze gespannen uitdrukking en de manier waarop onze benen elkaar raakten. Verschrikt keek ze naar ons. ‘Jullie daten echt met elkaar? Hoe kan dat nou? Jullie haten elkaar!’

‘Nouuu…’ Ik rekte het woord. ‘Niet meer.’

Jules opende haar mond. ‘We werken samen in de kliniek…’

‘Het begon alleen als seks…’

‘Het was niet onze bedoeling om het zover te laten komen…’

Onze stemmen kwamen er gehaast uit voordat Ava een hand opstak om ons de mond te snoeren. ‘Hoelang daten jullie al?’

Ik kromp ineen. ‘Eh, dit keer een week.’

‘Hoe bedoel je “dit keer”?’

Verdomme. We hadden écht een beter script moeten bedenken.

Omdat het toch al te laat was, besloten Jules en ik om Ava maar alles te vertellen, waarbij we begonnen met onze seksafspraak en eindigden met onze hereniging van vorige week. We lieten de lelijke details over Max achterwege en zeiden dat we uit elkaar waren gegaan vanwege een misverstand, maar verder was het een uitgebreid verslag.

Tegen de tijd dat we klaar waren, had Ava’s huid een lichtgroene kleur gekregen. Ze keek woedend naar me. ‘Je wilt dus zeggen dat je al máánden met mijn beste vriendin naar bed gaat?’ Ze wees naar Jules. ‘En jij gaat al maanden met mijn bróér naar bed? Ik kan niet geloven dat jullie me dit niet eerder hebben verteld!’

Jules haalde onhandig haar schouders op. ‘Ik heb nooit het juiste moment kunnen vinden om je te vertellen dat ik seks had met je broer.’

Ava’s huid kleurde nog groener.

‘Jij hebt hetzelfde met hem gedaan!’ Ik gebaarde naar Alex, die met een verveelde uitdrukking toekeek waar dit naartoe ging. Hij deed niet eens een poging om me te helpen. Verrader. ‘Jullie waren al maanden aan het daten voordat ik daarachter kwam. Wees niet zo hypocriet.’

‘Dit is anders,’ gromde Ava. ‘Wij haatten elkaar niet eerst met een brandende passie, om elkaar vervolgens uit het niets te gaan zoenen.’

‘Ik weet dat dit als een verrassing komt, gezien mijn… gekibbel met Josh vroeger.’ Jules’ onderlip verdween tussen haar tanden. ‘Maar toen we gingen samenwerken in de kliniek en elkaar zoveel zagen, gebeurde het gewoon. We waren echt niet van plan om het zo lang geheim voor je te houden. We wisten niet eens zeker of het wel ergens naartoe leidde en we wilden het je pas vertellen wanneer we dat wel wisten. Anders was alles veel te ongemakkelijk geworden.’

‘Aha.’ Ava sloot haar ogen en haalde diep adem. ‘Alex, haal eens een mes voor me.’

Ik werd bleek. ‘Wooo!’ Ik stak een hand op en trok Jules dichterbij met mijn andere hand. ‘Ik ben je enige broer. Je houdt van me. Weet je nog toen ik je in de bioscoop mijn laatste M&M’s gaf? Dat waren nog eens tijden.’

Ava negeerde me totdat Alex terug was met het mes.

Ik fronste naar hem. Zo zou het dus gaan. Wéér verraden door mijn beste vriend en doodgestoken door mijn zusje. Julius Caesars dood was hier niets bij.

Mijn hart bonsde terwijl Ava het mes vastpakte, naar voren leunde… en de taartdoos opende. Ze sneed een stuk eruit en nam een hap.

Het was stil.

‘Moeten we nog iets zeggen?’ fluisterde Jules.

‘Ze heeft het mes nog steeds vast,’ fluisterde ik terug. ‘Laten we even wachten.’

We keken toe terwijl Ava at, met een onleesbare uitdrukking op haar gezicht, maar toen ze weer sprak, klonk haar stem niet meer zo hard als eerst. ‘Hoe serieus is dit?’

Opluchting maakte de knoop van zenuwen in mijn borst iets losser. Ik herkende die stem. Ze accepteerde het.

Ik maakte me geen zorgen dat ze ons voorgoed uit haar leven zou bannen alleen maar omdat we dit achter haar rug om hadden gedaan, maar ik wilde ook geen wekenlange ruzie met mijn zus.

‘Ik wil haar niet meer vermoorden elke keer als ik haar zie, dus het is nogal serieus,’ grapte ik voordat ik zei: ‘Luister, ik weet dat dit erg vreemd voor je moet zijn, maar ik beloof je dat we hier niet zouden zijn als dit níét serieus was. Weet je nog wat ik je vroeg toen ik het ontdekte van jou en Alex? Wat je toen zei?’ Mijn blik ging naar Alex, die plotseling iets geïnteresseerder keek. ‘Ik voel hetzelfde voor Jules.’

‘Ava.’ Ik staarde haar geschokt aan terwijl ik probeerde te begrijpen hoe erg de wereld op zijn kop stond. Mijn zus en mijn beste vriend. Mijn beste vriend en mijn zus. Samen. ‘Hou je… Hou je van hem?’

Het was even stil.

Toen Ava eindelijk antwoord gaf, klonk haar stem zacht maar zeker. ‘Ja. Ik hou van hem.’

Ava keek me nog een seconde langer aan voordat ze ging staan en naar de keuken liep. ‘Laten we praten. Onder vier ogen.’

Jules wierp me een zenuwachtige blik toe terwijl ik ging staan. Ik schonk haar een hopelijk geruststellende lach voordat ik mijn zus naar de keuken volgde.

‘Meende je wat je zei?’ vroeg Ava zodra de anderen ons niet meer konden horen. ‘Over wat je voor haar voelt?’

‘Ja.’ Mijn gezicht verzachtte. ‘Ik hou van haar, Ava. We kibbelen misschien nog wel zo nu en dan, maar uiteindelijk… is zij het voor mij.’

Ik maakte veel liever honderd keer ruzie met Jules dan dat ik honderd makkelijke dagen met iemand anders had.

Ik wilde namelijk niks makkelijks. Ik wilde haar.

‘Oké.’ Ava zuchtte. Haar schouders ontspanden eindelijk en een schuldgevoel verscheen op haar gezicht. ‘Ik wilde het je niet zo moeilijk maken, vooral omdat je dat ook niet bij mij deed toen ik je over Alex vertelde. Maar ik wéét hoe je met vrouwen bent en ik weet hoe Jules met mannen is. Jullie haten vaste relaties. Ik wil gewoon niet dat jullie elkaars hart breken. Ik hou van jullie allebei en ik kan geen kant kiezen als dat gebeurt. Maar dat gezegd hebbende,’ zei ze, en ze duwde de botte kant van het mes tegen mijn borst, ‘als je haar kwetst, dan vermoord ik je.’

‘Waarom denk je dat ik degene ben die het kwetsen voor zijn rekening neemt? Ik kan net zo goed de gekwetste worden.’

Was dat een woord? Zo niet, dan was het dat nu wel.

‘Ik. Vermoord. Je.’ Bij elk woord gaf Ava me een por met het mes.

‘Best.’ Ik grijnsde. ‘Dus, betekent dit dat je het goed vindt dat we daten?’

‘Ik denk het,’ gromde ze, maar een lach trilde in haar mondhoeken. ‘Mijn broer op zijn knieën gebracht door mijn beste vriendin. Goed gedaan, Jules.’

Een nieuwe frons verving mijn grijns. ‘Ze heeft me niet op mijn knieën gebracht. Niet figuurlijk, tenminste.’

Dit keer verdween Ava’s lach. ‘Oké, één regel. Je mag niks zeggen over je seksleven of er zelfs maar naar hinten. Nooit.’ Ze deed alsof ze kokhalsde.

Ik lachte en trok haar tegen mijn borst voor een knuffel. Ik maakte haar haren door de war net zoals ik altijd deed toen we nog jong waren, waardoor ze gedempt protesteerde. ‘Dat zal ik niet doen, maar die regel geldt ook voor jou.’

‘Prima.’ Ava sloeg mijn hand weg en streek haar haren grommend glad, maar haar irritatie smolt al snel. ‘Even serieus, ik ben blij dat jij blij bent. Ik weet dat… alles lastig is geweest. Ik zal er altijd voor je zijn, maar ik ben blij dat je iemand zoals Jules aan je zijde hebt. Ze kan soms een beetje… dramatisch zijn.’ We lachten allebei. ‘Maar ze heeft een van de grootste harten die ik maar ken.’

Een brok aan emotie ontstond in mijn keel. ‘Dat weet ik.’ Ik knuffelde Ava stevig en drukte toen een kus boven op haar hoofd. ‘Bedankt, zus.’

Ook al irriteerden we elkaar soms, ik had veel geluk om haar als mijn zus te hebben. Voordat ik Alex kende, vertelde ik haar altijd over al mijn problemen, en andersom ook. Nu we volwassen waren, met elk ons eigen leven, gebeurde dat niet zo vaak meer, maar er zou nooit een dag komen waarop we er niet voor elkaar waren.

HOOFDSTUK 55

Josh

Nadat we terug waren gegaan naar de woonkamer, nam Ava Jules mee voor iets waarvan ik vermoedde dat het een soortgelijk gesprek zou zijn, zonder het broer-en-zusgedoe dan. Maar in plaats van dat ze in het appartement bleven, vertrokken ze naar een bar hier dichtbij, zodat Ava ‘kon vergeten dat ze Jules ooit had horen zeggen seks met haar broer te hebben’.

Om eerlijk te zijn dacht ik dat ze het appartement verlieten zodat ze in het geheim konden plannen hoe ze mij in de toekomst te grazen konden nemen – ik wist gewoon hoe hun hersenen werkten – maar ik was ook opgelucht dat Ava de relatie tussen mij en Jules accepteerde, en dus kon dat me niets schelen.

Toen de meiden weg waren, liep ik naar Alex, die bij de wand van ramen nadenkend stond te kijken.

‘Het verbaast me dat je niet met ze mee bent gegaan.’ Ik ging naast hem staan en staarde naar de stad voor ons. De zonsondergang had de lucht een palet van zachtroze en paarse kleuren gegeven. Lichtjes flikkerden in de zee van gebouwen totdat ze een tapijt van juwelen vormden. ‘Normaal gesproken zit je aan Ava vastgeplakt.’

Alex was al paranoïde over Ava’s veiligheid sinds zijn oom haar had ontvoerd – hij had zelfs een bodyguard voor haar ingehuurd totdat ze die constante schaduw zat was geweest. Ze hadden er een fikse ruzie over gehad, totdat Alex had toegegeven en de bodyguard had weggestuurd.

‘Daar werken we aan.’ Een licht ontevreden toon was in zijn stem te horen. ‘Ze zegt dat ik paranoïde ben.’

‘Dat bén je ook. En ik zeg dit als haar broer, iemand die erg beschermend naar haar is.’

Hij gromde geïrriteerd, maar liet het onderwerp rusten. ‘Er is nog een reden waarom ik hier ben gebleven. Ik moet… Ik wil je iets vertellen.’

Mijn wenkbrauwen schoten omhoog door zijn gestotter. ‘Oké. Zolang het maar niet nóg een bekentenis is van iets waarover je acht jaar tegen me hebt gelogen, want ik zweer…’

‘Wie is hier nu paranoïde?’ Alex wreef met een hand over zijn kaak en fronste.

Hoe langer hij twijfelde, hoe nieuwsgieriger ik werd. Alex had zelden moeite met woorden. Op Ava na was er niemand om wie hij zoveel gaf dat het hem boeide hoe zijn woorden zouden worden opgevat.

‘Ik heb nooit echt familie gehad,’ zei hij uiteindelijk. ‘Zoals je weet zijn mijn ouders en zusje vermoord toen ik nog jong was, en mijn oom was een psychopaat.’

Alleen Alex zou zulke heftige feiten zo direct kunnen verwoorden.

‘Ik heb vroeger ook nooit veel vrienden gehad, en dat vond ik prima. Ik mocht de meeste mensen die ik ontmoette toch niet. Ik had mijn bedrijf en wat dingen ernaast, en dat was genoeg.’ Zijn keel bewoog toen hij hard slikte. ‘Toen ontmoette ik jou en Ava. In het begin waren jullie allebei erg irritant, want jullie wilden zo graag vriendelijk zijn en het allerbeste in mensen zien, hoe dom dat ook was.’

Ik snoof, maar een vreemd strak gevoel omvatte mijn borst.

‘Maar…’ Alex twijfelde weer. ‘Je zag ook het beste in míj. Jullie zijn de enige twee mensen die meer in mij zagen dan een bankrekening, een statussymbool of een zakenconnectie. We kijken misschien anders naar het leven en pakken dingen anders aan, maar jij en Ava…’ Zijn stem verzachtte. ‘Jullie komen voor mij het dichtst in de buurt van familie.’

Ah, fuck. Als ik ooit zou moeten huilen om iets wat Alex zei, dan zou hij me dat nooit laten vergeten.

Maar ik wist ook hoe lastig het voor hem moest zijn om dit toe te geven. Alex was net zo sentimenteel als een egel knuffelbaar was, maar ondanks zijn gebreken was hij een goede vriend, op de enige manier waarop hij dat kon: trouw, onvoorwaardelijk en bereid om de wereld plat te branden voor de mensen van wie hij hield.

‘Fuck, man, je had me moeten waarschuwen dat je sentimenteel zou worden en dat soort shit. Dan had ik meer tissues meegenomen.’

Die woorden kwamen er verstikter uit dan ik had gewild.

Een flauw lachje trok aan zijn mond. ‘Het zijn feiten, geen sentimentaliteit. Maar nu we het er toch over hebben…’ Hij stak een hand in zijn zak en haalde daar een klein fluwelen doosje uit. ‘Ik wil de relatie graag officieel maken.’

Bedrogen mijn oren me nou, of hoorde ik een zenuwachtige toon in zijn stem?

Ik staarde Alex uitdrukkingsloos aan. Ergens wist ik waar hij op zinspeelde, maar mijn brein had moeite om alles bij te benen. ‘Welke relatie?’

‘Die van een familie.’ Hij opende het doosje en verblindde me bijna.

Holy shit.

Wat betreft de grootte kon zelfs de ijsbaan in het New Yorkse Central Park niet tippen aan de ring die op een fluwelen kussentje lag. Ik wist niet veel van diamanten, maar ik wist zeker dat deze ring op zijn minst honderdduizenden dollars kostte.

Hij zag er in het laatste beetje daglicht uit als een gevallen ster. Kleinere diamanten waren in de platina band verwerkt en zorgden voor regenboogprisma’s in de kamer. In zilveren letters stond op de zijkant van het kussentje: Harry Winston.

‘Ik wilde het je vertellen voordat ik een aanzoek deed.’ Alex sloot het doosje weer, waarmee hij tegelijkertijd voorkwam dat mijn netvliezen verbrandden. ‘Je weet wat ik voor Ava voel, dus ik zal je niet lastigvallen met een herhaling van de feiten. Ik haat ook de achterhaalde traditie van toestemming vragen om te trouwen. Maar ik weet hoe erg ze je mening waardeert. Dat doe ik ook, en ook al heb ik je toestemming niet nódig…’ Hij slikte hard. ‘Ik zou die wel graag willen hebben.’

Het was stil na zijn woorden.

Alex. Die Ava ten huwelijk zou vragen. Hij zou dus mijn zwager worden.

De losse maar toch samenhangende gedachten wervelden door mijn hoofd. Holy fuck. Sinds de dag waarop ik hoorde dat hij zijn bedrijf voor haar had opgegeven, wist ik dat Alex en mijn zus nooit meer uit elkaar zouden gaan. Hij had het bedrijf weer teruggekregen toen zij hem had vergeven, maar dat hij überhaupt zoiets drastisch had overwogen, moest wel betekenen dat hij bloedserieus was.

Toch had ik nooit gedacht dat een aanzoek al zo snel zou komen, of dat hij om mijn toestemming zou vragen.

Alex vroeg nooit iemand om toestemming.

‘Ik wilde haar pas ten huwelijk vragen nadat jij en ik… onze problemen hadden verwerkt.’ Alex hield me nauwlettend in de gaten, zijn gezicht strak van de spanning. ‘Ik wilde jullie allebei niet in een lastige positie brengen.’

Eindelijk vond ik weer woorden tussen alle emoties in mijn borst. ‘Mijn zus heeft invloed op je. Je klinkt zowaar menselijk.’

‘Ik kan goed imiteren.’

Ik was een tijdje geschokt stil voordat een lach aan mijn mond ontsnapte. ‘Shit, Volkov, bewaar die grapjes maar voor de bruiloft.’

Alex’ mondhoeken draaiden omhoog. ‘Betekent dat dat ik je toestemming heb?’

‘Loop maar niet te hard van stapel.’ Ik trok mijn gezicht weer in de plooi. ‘Je hebt gelijk. We hebben een andere kijk op de wereld, en de afgelopen jaren hebben we een eh, moeilijke periode meegemaakt. Tachtig procent van de tijd vind ik je nog steeds een eikel. Maar je… je bent een jaar lang elke dag met mijn zus mee naar huis gelopen, als een of andere gestoorde Romeo. Je vindt haar veiligheid en welzijn altijd belangrijker dan die van jezelf, wat voor jouw doen verdomd veel zegt.’ Ik slikte hard. ‘Ava is mijn enige zus. Mijn enige échte familie. Ik heb vroeger altijd voor haar gezorgd en ik vertrouw haar niet zomaar aan iemand toe. Maar ik vertrouw haar wel aan jou toe.’

Als er één ding was dat ik zeker wist, dan was het wel dat Alex zijn leven voor haar zou riskeren. Hij was voor de rest van de wereld dan misschien wel een klootzak, maar ik kon erop vertrouwen dat hij altijd voor Ava zou zorgen.

Ik gaf hem een klopje op zijn rug terwijl het strakke gevoel in mijn borst toenam. ‘Dus ja, je hebt mijn toestemming, verdomme. Vermoord haar alleen niet met die ring, want ik werd net al bijna verblind.’

Een verdachte schittering verscheen in zijn ogen voordat hij knipperde en die weg was. Hij lachte opgelucht. ‘Ze redt zich wel. Ze is sterker dan jij.’

‘Dat is waar.’ Ondanks haar zonnige optimisme en wat sommige mensen naïviteit zouden noemen, had Ava altijd al geweten hoe ze moest overleven. Vol ongeloof schudde ik mijn hoofd. ‘Ik kan niet geloven dat ik voorgoed als je zwager aan je vastzit.’

Ik twijfelde er niet aan dat Ava ja zou zeggen, maar Alex Volkov als zwager… God sta me bij.

‘Wat een geluk.’ Een flauw lachje bleef op zijn gezicht zitten, voordat hij weer een serieuze blik in zijn ogen kreeg. ‘Maar ik heb ook een voorstel voor jou.’

‘Alex.’ Ik greep naar mijn borst. ‘Ava gaat het niet leuk vinden als je mij ook een aanzoek doet. Bigamie is verboden in DC.’

‘Erg grappig.’ Hij liep naar de bar en schonk twee glazen whisky in, waarvan hij er een aan mij gaf. ‘Als Ava ja zegt…’

‘Ze zegt heus wel ja.’

Een glimp van zenuwen flikkerde in zijn ogen, iets wat niks voor Alex was, voordat zijn ogen weer ijzig groen werden.

‘Als ze ja zegt, heb ik een getuige nodig.’ Hij wreef met zijn duim over zijn glas, zijn schouders vreemd gespannen vergeleken met zijn nonchalante toon. ‘Aangezien jij mijn beste vriend bent en een van de weinige mensen die ik langer dan vijf minuten kan tolereren, wil ik je dit officieel vragen.’

Ah, fuck. Weer stroomden emoties mijn borst binnen en ze zwollen op tot een brok in mijn keel.

Vóór de breuk in onze vriendschap was Alex er voor elke wedstrijd geweest, elke crisis en elk noodgeval dat ik ooit had gehad. Hij was de enige persoon buiten mijn familie die ik vertrouwde, en ik was de enige tegen wie hij meer dan tien woorden achter elkaar zei.

We wáren beste vrienden, maar dat had hij nog nooit hardop gezegd, niet waar ik bij was tenminste. Vandaag was de eerste keer.

‘Dat hangt ervan af.’ Mijn stem klonk hees voordat ik mijn keel schraapte. Die klootzak zou me níét aan het huilen maken. Niet vandaag, Satan. ‘Eén, krijg ik de volledige verantwoordelijkheid om je vrijgezellenfeest te plannen hoe ik dat wil? Twee, krijg ik voor de rest van mijn leven vipplaatsen voor welke sportwedstrijd dan ook? Drie, mag ik een ritje maken in je Aston?’

Alex zuchtte zo vermoeid dat ik half verwachtte dat hij ter plekke in zou storten. ‘Binnen redelijke grenzen, ja, en nee.’

Anderhalf van de drie. Niet slecht. Ik had toch niet verwacht dat hij ja zou zeggen tegen het Aston-verzoek. Hij liet nooit iemand in zijn geliefde auto rijden.

‘Daar doe ik het voor.’ Ik hief mijn glas in de lucht. ‘Je hebt een getuige.’

‘Geweldig.’

‘Ik kan niet wachten op ons Vegas-knalfeest,’ zei ik terwijl ik zijn droge reactie negeerde. ‘Nee, nog beter. Je bent miljardair, geen miljonair, zoals je altijd zegt. Laten we naar Macau gaan. Nee, Monaco. Nee, Ibiz…’

‘Je denkt te ver vooruit. Ik heb haar nog niet eens gevraagd.’

‘Maar dat ga je wel doen, en je kunt maar beter voorbereid zijn.’ Mijn grijns verdween toen ik Alex’ op elkaar geklemde kaken zag. ‘Ze zegt wel ja,’ herhaalde ik, zachter dit keer. ‘Geen zorgen.’

Nog een glimp van zenuwen flikkerde in zijn ogen. ‘Ik maak me geen zorgen.’ Hij wreef weer met zijn duim over het whiskyglas totdat de spanning in zijn schouders wegtrok. ‘Maar geen Ibiza. Ik hou niet van feesteilanden.’

‘Deal.’ Monaco klonk toch veel leuker. ‘Op een episch aanzoek en een nog epischer vrijgezellenweekend.’ Ik hief mijn glas weer. Alex raakte het aan met zijn glas en ik wachtte totdat we allebei gedronken hadden voordat ik eraan toevoegde: ‘Ik wil zelfs wel je getuige zijn zonder die vipplaatsen, hoor.’

Het ijs in zijn ogen brak en iets zachters verscheen. ‘Dat weet ik.’

Het was een moment stil voordat we tegelijkertijd hoestten en ongemakkelijk lachten. Alex zou nog in steen veranderen als we te sentimenteel werden, en ik wilde niet dat mijn zus letterlijk met een standbeeld zou trouwen.

‘Nu dát geregeld is…’ Ik gooide een arm om zijn schouder en trok hem mee naar de bank. ‘Laten we het hebben over hoe we er een feest van gaan maken dat je nooit meer zult vergeten. Wat dacht je van tijgers, tatoeages…’

‘Nee.’

Ik wuifde zijn reactie weg. ‘En kooiduiken met haaien dan? We kunnen voor een weekend naar Zuid-Afrika vliegen…’

Alex wreef met een hand over zijn gezicht terwijl ik allerlei ideeën riep en een grijns probeerde in te houden.

Ik die hem vreselijk irriteerde en hij die alleen maar deed alsof hij geïrriteerd was?

Dat was net zoals vroeger, alleen beter, want dit keer stonden er geen leugens of geheimen tussen ons in.

Elke goede vriendschap bestond uit hoofdstukken.

Dit was voor ons het begin van een nieuw hoofdstuk.

HOOFDSTUK 56

Jules

‘Ik ben er! Ik ben er!’ Stella haastte zich door de deur terwijl haar haren als een donkere wolk om haar hoofd dwarrelden. ‘Wat heb ik gemist?’

Ik keek de brunette tegenover me boos aan. ‘Ava.’

‘Het was niet mijn schuld.’ Haar ogen fonkelden van het lachen. ‘Stel vroeg wat we aan het doen waren, ik vertelde het haar en… nou, misschien heb ik het nieuws toen wel verklapt.’

We waren al twee uur aan het drinken in een bar dicht bij haar appartement. Twee uur waarin ze vragen op me had afgevuurd over mijn gevoelens voor Josh, onze relatie en onze plannen voor de toekomst. Ze zat vooral met me te dollen, dacht ik, maar dat weerhield me er niet van om te zweten alsof ik net klaar was met de New York Marathon.

‘Niets behalve een CIA-waardige ondervraging.’ Ik dronk de rest van mijn cranberry-wodka op terwijl Stella op de stoel naast de mijne schoof.

Ze moest wel recht uit haar werk zijn gekomen, maar in plaats van dat ze een saai pak droeg, had ze een prachtige witte linnen jurk aan en een turquoise ketting om, die mooi bij haar bronskleurige huid stonden. Dat waren de voordelen van het werken bij een modeblad.

‘Dat betwijfel ik.’ Stella streek een krul uit haar oog. ‘Ik kan niet geloven dat je me dit niet hebt verteld. Al die tijd heb je met Josh gedatet? Hij is de mysterieuze gast?’

Mijn gezicht werd warm. ‘Kun je me dat kwalijk nemen? Kijk nou hoe je reageert. Zelf vind ik het nieuws nou ook weer niet zó groot.’ Wat dan nog dat Josh en ik elkaar sinds Stella ons kende bijna de hele tijd hadden gehaat? Mensen veranderden. ‘Ik ben niet met de paus aan het daten of zo.’

‘Dat je met de paus datete zou alleen maar geloofwaardiger zijn,’ zei Stella.

‘Erg grappig. Jullie zijn allemaal hilarisch.’ Ondanks mijn woorden deden mijn wangen pijn van het glimlachen.

Ook al plaagden ze me, mijn vriendinnen leken oprecht blij voor me te zijn – nadat Ava was bijgekomen van de schrik – en nu Josh en ik geen geheim meer waren, was er een grote druk van mijn schouders verdwenen.

Het had wel iets om in het geheim te moeten afspreken, maar ik haatte het om tegen mijn vriendinnen te liegen.

‘Je hebt het Bridget tenminste niet verteld.’ Ik gaf Ava’s voet onder de tafel een duwtje met de mijne. Ik hoefde niet door al mijn vriendinnen tegelijk overvallen te worden.

Haar wangen kleurden roze. ‘Eh, even daarover…’

Op dat moment lichtte mijn telefoon op door een binnenkomend videogesprek van een zekere Europese koningin.

‘Ava.’

‘Je kunt toch niet verwachten dat ik dit nieuws voor mezelf hou? Ik hoor nooit als eerste de sappige details.’ Ze bracht haar handen vragend omhoog. ‘Bovendien zit Bridge in de groeps-chat.

Ik zuchtte, maar omdat het toch al te laat was om het nieuws tegen te houden, nam ik op.

Bridgets gezicht vulde het schermpje. ‘Ben jij met Josh Chen aan het daten?’ vroeg ze meteen. ‘Wat? Hoe? Waarom?’

‘Hallo, Uwe Majesteit. Ook goeienavond,’ zei ik veelbetekenend. ‘Hoe gaat het met je?’

‘Waag het niet om te vragen hoe het met mij gaat.’ Bridget duwde haar groene hoofdband hoger op haar hoofd. Ze had waarschijnlijk al in bed gelegen, aangezien ze geen make-up op had en ik onder aan het schermpje een glimp opving van haar zijden pyjamatopje. ‘Vertel me alles. Laat geen details achterwege. Ik mis altijd alle sappige verhalen hier in Europa.’

‘Heb je geen koninklijke taken te doen of zo?’

‘Het is middernacht, Jules, en mijn koninklijke taken bestaan uit bekvechten met ministers die zich gedragen als kleuters. Gun me dit pleziertje alsjeblieft.’ Een mannelijke stem mompelde iets buiten beeld. Bridget draaide haar hoofd om iets terug te fluisteren voordat ze zich weer tot het schermpje richtte. ‘Groetjes van Rhys.’

Ze draaide de camera zodat ik Rhys kon zien, die naar me zwaaide vanaf zijn plek in het bed. Zijn grijze ogen stonden verward.

Ik zuchtte nog een keer, maar vertelde toen het verhaal nogmaals, waarbij ik begon bij de wapenstilstand in de kliniek. Toen ik klaar was, keken Bridget en Stella me met open mond aan.

‘Wow. Dat is…’ Bridget schudde haar hoofd. Ik had mijn telefoon tegen een glas aan gezet zodat we haar allemaal konden zien. ‘Op de een of andere manier klinkt het niet logisch dat jij en Josh samen zijn, en tegelijkertijd helemaal wel.’

‘Betekent dit dat jullie zijn gestopt met kibbelen?’ vroeg Stella met een hoopvolle uitdrukking.

‘Nee, we kibbelen nog meer,’ zei ik vrolijk. ‘Dat leidt tenminste tot geweldige haat…’ Haatseks. Ik stopte met praten toen Ava’s ogen groot werden van paniek. ‘Je weet wel.’

Stella trok haar neus op. ‘Dat weet ik niet en dat wíl ik ook niet weten. Ik kan nooit meer op dezelfde manier naar Josh kijken.’

‘Op een dag wel.’ Stella datete niet veel, maar dat kwam niet omdat mannen niet geïnteresseerd in haar waren – elke dag moest ze ze afwijzen. Romantiek was simpelweg geen prioriteit voor haar. ‘Genoeg over mij. Hoe gaat het met jou?’

‘Hoezo?’ Stella keek behoedzaam.

‘Jij bent de enige vrouw die nog over is.’ Ondeugendheid liet mijn gezicht stralen. ‘Voor welke man ga jij vallen?’

‘Als je hem vindt, laat het me dan weten,’ zei ze droogjes. ‘Ondertussen probeer ik gewoon Anya te overleven.’

Anya was haar baas en de hoofdredacteur van het DC Style-tijdschrift.

Terwijl Stella ons over haar laatste fotoshoot vertelde, waarbij blijkbaar een supermodel met een enorme kater betrokken was, een levende python en vijf liter babyolie, trok een bekende foto op de tv boven de bar mijn aandacht.

De schok benam me de adem. Bruin haar, blauwe ogen, stoppeltjes op zijn kaak, strak gezicht.

Max.

Het volume stond uit, maar de tekst eronder beschreef wat er was gebeurd.

‘…lichaam gevonden in een hotelkamer in Baltimore. Het slachtoffer, Max Renner, was meerdere keren gestoken en ter plekke overleden. Renner was kortgeleden vrijgelaten uit de gevangenis waar hij had gezeten voor diefstal, en mogelijk betrokken bij een criminele organisatie uit Ohio. De politie vermoedt dat andere leden van de organisatie verantwoordelijk zijn voor de moord, en de FBI…’

Max was dood.

Al die jaren, al die pijn, en hij was dood.

Ik vermoedde dat zijn partners hem hadden opgespoord.

Op een vleugje opluchting na voelde ik… niets. Niet eens genoegdoening voor wat hij met me op de trap had gedaan.

Ik had hem écht achter me gelaten.

Ik bracht mijn aandacht net op tijd terug naar mijn vriendinnen om Stella’s gezicht te zien verbleken om iets op haar telefoon, terwijl Ava en Bridget aan het kletsen waren over Bridgets aankomende diplomatieke reis naar Argentinië.

Bezorgdheid bloeide op in mijn borst. ‘Alles oké?’ Stella zag er bijna nooit zo van slag uit.

‘Ja.’ Ze liet haar telefoon in haar tas glijden en glimlachte, maar de lach leek geforceerder dan normaal. ‘Er is iets tussen gekomen op het werk, maar ik kijk er later wel naar.’

‘Je moet een baan vinden waar je beter wordt behandeld,’ zei ik zachtjes. ‘Je hebt zoveel talent. Je kunt zelfs fulltime aan de slag met je blog.’

Stella verdiende veel geld met haar sponsoren.

‘Misschien, op een dag.’

Ik begreep de hint die in haar vage reactie lag en liet het onderwerp rusten, hoewel mijn bezorgdheid bleef. Stella kropte al haar gevoelens en problemen op. Dat was niet gezond, maar nu was niet het moment om daarop in te gaan.

We voegden ons weer bij het gesprek van Ava en Bridget en veranderden uiteindelijk van onderwerp naar Ava’s promotie op het werk. Het was in Eldorra na middernacht, maar Bridget bleef wakker om met ons te praten.

Mijn borst gloeide van warmte.

Het voelde als vroeger, toen we pizza bestelden en tot de vroege uurtjes in onze studentenkamer zaten te kletsen.

We waren geen achttien meer, maar we waren er nog steeds. Zelfs al woonde een van ons nu op een ander continent en zagen we elkaar niet meer zoveel als vroeger, onze vriendschap stond als een huis.

Het was geruststellend om te weten dat hoeveel er ook veranderde, sommige dingen altijd onveranderd zouden blijven.

HOOFDSTUK 57

Jules

‘Wat is de verrassing?’ Ik wipte op en neer op mijn voeten en kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen terwijl we in de lift stapten van een luxe appartementengebouw in de Upper East Side. ‘Vertel het me, alsjeblieft. Ik hou het niet meer.’

Josh had me verrast met een reisje naar New York om naar een van de laatste voorstellingen van de musical Legally Blonde te kunnen gaan, wat we eerder die avond hadden gedaan. Hij zei dat hij nog een verrassing had voordat we morgen zouden vertrekken. De hele taxirit hiernaartoe had ik hem lastiggevallen, maar hij weigerde toe te geven.

‘Red, we zijn er over een paar minuten.’ Hij drukte de knop in voor het penthouse en mijn nieuwsgierigheid nam toe. ‘Heb je ooit gehoord van de term “geduld”?’

‘Geduld?’ Ik deed alsof ik nadacht. ‘Nee, nog nooit van gehoord.’

Ik lachte toen hij mijn billen een speelse tik gaf.

Sinds Josh en ik weer samen waren, was ik zielsgelukkig geweest. Op de gekste momenten betrapte ik mezelf erop dat ik aan het neuriën was, zoals wanneer ik de vaatwasser aan het inruimen was of op de metro stond te wachten, en mijn wangen deden pijn van al het lachen. Zelfs de stress die ik had over de uitslag van de toelatingstoets kon het lichte gevoel in mijn borst niet onderdrukken.

Niets maakte een mens zo cheesy als de liefde, en daar was ik niet eens boos om. Er waren wel ergere dingen dan cheesy zijn. Bovendien stond kaas hoog op de ranglijst van belangrijke voedingsgroepen.

Toen we bij het penthouse aankwamen, vinkte een vrouw in een prachtige witte jurk onze namen af op een lijst en wenkte ze ons glimlachend. ‘Welkom bij de tentoonstelling, meneer Chen, mevrouw Ambrose. De galerie bevindt zich aan uw rechterkant.’

‘Tentoonstelling?’ Ik staarde naar de glanzende moderne meubels en glazen wanden met uitzicht op Central Park. Het zag er hier uit als een privévertrek, niet als een museum.

‘Een privéverzamelaar. Hij geeft een feest om zijn nieuwe kunstwerken te laten zien.’ Josh leidde me door een lange marmeren hal, verlicht door een koepelvormig glazen dakraam. Tientallen schilderijen hingen in vergulde lijsten aan de muur en goedgeklede gasten liepen rond met champagne.

Ik kneep weer in Josh’ hand toen zijn blik op een glas met goudkleurige bubbels bleef hangen.

‘En hoe ben je aan een uitnodiging voor deze tentoonstelling gekomen?’ vroeg ik achterdochtig. Wie kende Josh in hemelsnaam in New York?

Zijn arrogante grijns was voldoende reden om achterdochtig te zijn. ‘Daar kijk je naar.’ Hij trok me verder door de gang tot we bij één schilderij in het bijzonder waren aangekomen.

Mijn mond viel open. ‘Je maakt een grapje. Hoe kan dit nou?’

Het was het afschuwelijke schilderij uit Josh’ slaapkamer, het schilderij dat mij afgelopen maand zoveel ellende had bezorgd. Maar nu, in plaats van dat het in een slaapkamer in Hazelburg hing, hing het in een appartement van miljoenen dollars tussen een Monet en een De Kooning in.

‘Ik heb het verkocht. Ik wilde niet dat de mensen die achter het schilderij aan zaten, achter mij aan zouden komen, en dus heb ik het schilderij zo opvallend mogelijk verkocht. Als ze het tegen de nieuwe eigenaar durven op te nemen…’ Josh haalde zijn schouders op. ‘Dan is dat hun eigen schuld.’

‘Jezus.’ Ik moest toegeven dat dit een briljante zet was, hoewel ik nog steeds niet begreep dat iemand die zo rijk was geld zou uitgeven om zo’n lelijk schilderij in huis te halen.

Max was er niet meer, maar ik was nieuwsgierig naar wie er zo intimiderend was dat diegene de criminelen met wie hij was omgegaan op afstand wist te houden.

‘Wie is de nieuwe eigenaar?’ vroeg ik.

‘Dat ben ik.’

Ik draaide me om bij de diepe, ietwat bekende stem, en mijn wenkbrauwen schoten omhoog toen ik zag wie het was. Ik had hem maar één keer ontmoet, maar ik zou dat glanzende donkere haar en die prachtige olijfkleurige huid overal herkennen.

Dante Russo glimlachte. ‘Het is fijn om jullie allebei weer te zien. Ik hoop dat jullie van het feest genieten.’

Ik was dus niet de enige die zich onze ontmoeting in Christians bibliotheek herinnerde.

‘Ja, dank je. Je galerie is prachtig,’ zei ik beleefd.

Ik bedacht dat ik Dante later eens zou googelen. Ik had zijn naam eerder gehoord, maar ik wist niet waar.

Hij knikte. ‘Het bewonderen van schoonheid maakt deel uit van het familiebedrijf. Luxegoederen,’ zei hij toen ik verward fronste. ‘Mode, juwelen, wijn en drank, schoonheidsproducten. Allemaal onderdeel van het Russo-imperium.’ Een spoor van zelfkritiek klonk in zijn stem door.

Natuurlijk.

Plotseling viel het puzzelstukje op zijn plaats. Ik had een artikel in een tijdschrift gelezen over de Russo Group, ’s werelds grootste concern in luxegoederen.

Dante was de CEO. Volgens het artikel ging het gerucht ook dat hij een van de meest meedogenloze beveiligingsteams in de bedrijfswereld had. Het verhaal ging dat zijn hoofd beveiliging ooit eens iemand in Dantes huis op inbraak had betrapt terwijl die weg was geweest voor zaken. De ongelukkige dief lag een maand in een coma met twee gebroken knieschijven, een tot moes geslagen gezicht en elke rib in zijn lijf verbrijzeld.

De dief had geweigerd namen te noemen en er was geen bewijs dat naar Dante wees, maar zijn reputatie bleef hem aankleven.

Geen wonder dat Josh zo zeker was dat Max’ partners niet achter hem aan zouden gaan.

We praatten nog een paar minuten voordat ik even aarzelde en toen zei: ‘Het spijt me van je grootvader.’

Enzo Russo had vijfenzestig jaar geleden de Russo Group opgericht. Hij was een betrouwbare zakenlegende geweest en zijn begrafenis was een paar weken geleden in een aantal krantenkoppen genoemd.

Dante leek niet van slag te zijn over de dood van zijn grootvader, maar het leek me toch beleefd om te zeggen, aangezien de begrafenis zo recent had plaatsgevonden. Bovendien was ik erbij geweest toen hij het nieuws in Christians bibliotheek had gekregen.

Een ijzeren masker viel over zijn hoekige gelaatstrekken. ‘Dank je. Dat waardeer ik.’ Hij wierp een blik over zijn schouder. ‘Het spijt me, ik kan ons gesprek niet voortzetten, ik zie dat mijn verloofde eindelijk is gearriveerd.’ Hij klonk daar niet bepaald blij mee. Was er überhaupt iemand in zijn leven die hij wél mocht? ‘Geniet alsjeblieft van de rest van het feest.’ Hij knikte naar ons en liep toen weg. Aan het einde van de gang stond een prachtige Aziatische vrouw met een half zenuwachtige, half opstandige blik naar hem te kijken. Zijn verloofde, vermoedde ik.

‘Ik zou er geld voor betalen om toe te kijken terwijl iemand hem probeert te bestelen,’ zei ik. ‘Goed gedaan.’

Josh grijnsde. ‘Ik doe mijn best. Hoe ken je hem?’ Hij klonk eerder nieuwsgierig dan bezorgd.

‘We kwamen elkaar tegen in Christians huis toen ik zijn hulp met Max vroeg.’ Mijn blik viel op een ober met een dienblad vol champagne die op ons afkwam, en ik schudde vlug mijn hoofd.

‘Aha. Ligt het aan mij of kennen alle rijke mensen elkaar?’

‘Dat zou me niets verbazen. Ze leven in een klein wereldje.’ Ik keek nog een keer naar het schilderij. In tegenstelling tot de andere kunstwerken hing hier geen bordje bij met de titel, de kunstenaar en waar het kunstwerk vandaan kwam. ‘Heeft dit o zo waardevolle schilderij nog een naam?’

‘Blijkbaar. Dante kende het al toen hij het kocht.’ Josh pakte mijn hand vast terwijl we naar het volgende schilderij liepen. ‘Het heet Magda.’

HOOFDSTUK 58

Josh

Er was één lichtpuntje aan het hele gedoe met het schilderij: ik had het voor een smak geld aan Dante verkocht. Niet genoeg om met pensioen te gaan, maar wel genoeg om mijn studielening af te betalen, op dates te gaan met Jules en een spaarpotje aan te leggen voor de toekomst.

Ik wist zeker dat Dante tijdens onze onderhandelingen het schilderij te laag had ingeschat, maar ach, ik was gewoon blij om van dat verdomde ding af te zijn.

Ik duwde de deur naar de kliniek open, mijn humeur een stuk beter dan de afgelopen maanden het geval was geweest. Ik was net klaar met een dienst van negen uur, maar Jules had nog maar een paar weken bij de LHAC over en ik wilde zo veel mogelijk tijd met haar doorbrengen voordat ze bij Silver & Klein begon.

Het eerste wat me opviel toen ik binnenkwam, was de groep die rond Jules’ bureau stond en de enthousiaste geluiden die daarvandaan kwamen.

‘Is dit een werkplek of een feestje?’ vroeg ik terwijl ik achter de groep ging staan. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Het is lunchtijd, Josh.’ Ellie gooide haar haren over haar schouder. ‘We verdienen een pauze. Toch, Marsh?’

Marshall staarde met een verliefde uitdrukking naar haar. ‘Absoluut.’

Arme gast. Hij was zo gek op haar dat hij nog van een brug zou springen als ze hem dat vroeg.

Maar goed, zo voelde ik me ook over Jules, dus ik mocht niets zeggen.

‘Hé, Red.’ Ik legde een hand op haar schouder en weerstond de drang om haar te zoenen.

Iedereen in de kliniek wist inmiddels wel dat we aan het daten waren, maar we hielden onze relatie nog steeds professioneel in het bijzijn van onze collega’s.

‘Hé.’ Ze glimlachte naar me en het zou verdomme illegaal moeten zijn dat zoiets kleins mijn borst zo kon doen opzwellen.

‘Hé.’ Ik glimlachte terug.

De sfeer tussen ons knetterde en ik wou – niet voor de eerste keer – dat we alleen waren in plaats van omringd door collega’s.

Iedereen om ons heen zuchtte – sommigen dromerig, anderen zogenaamd geïrriteerd.

‘Ik wist wel dat jullie een knap stel zouden zijn.’ Barbs straalde en haar ogen glinsterden zelfingenomen. ‘Niemand geloofde me.’

Toen we twee weken geleden het nieuws over onze relatie hadden verteld, was ze zo gelukkig geweest dat ze een gigantische bosbessentaart had gebakken en de volgende dag had meegenomen. Volgens haar was dat om haar eerste liefdesmatch bij de LHAC te vieren, ook al was ze niet verantwoordelijk geweest voor het ontstaan van onze relatie.

Maar goed, zij was wel degene die me op Jules’ eerste dag hier had aangespoord om haar in de keuken op te zoeken, dus misschien verdiende ze daar wel een beetje lof voor. Als ik er op een andere dag achter was gekomen dat Jules hier werkte, en op een andere manier, dan had ik misschien geen wapenstilstand aangeboden, en zouden we niet zijn waar we nu waren.

Maar Barbs was wel een stuk minder onuitstaanbaar geweest dan Clara, die me ’s werelds grootste ik-zei-het-toch-grijns had geschonken toen ze erachter was gekomen.

‘Dat is natuurlijk volledig aan mij te danken,’ zei ik, waardoor ik een elleboogje van Jules kreeg.

Barbs grijns werd breder. ‘Dat is grappig, zij zei precies hetzelfde.’

‘Dat verbaast me niets.’ Ik streek met een hand over Jules’ haar. ‘Die arme meid heeft soms waandenkbeelden.’

‘Kijk eens in de spiegel, Chen.’ Jules snoof. ‘Als die niet al is gebarsten omdat hij elke dag jouw gezicht ziet.’

Mijn lach mengde zich met die van de rest. ‘Touché, Red. Touché.’ Ik leunde over haar schouder heen om naar haar telefoon te kijken. ‘Waar kijken jullie eigenlijk naar?’

‘Ze liet ons de foto’s zien van het aanzoek van de vriend van haar vriendin.’ Barbs grijze krullen trilden van enthousiasme. ‘Moet je die ring zien! Het verbaast me dat die arme meid niet is omgevallen door de grootte ervan.’

Ik schudde mijn hoofd terwijl Jules op haar telefoon door de foto’s van Alex’ aanzoek aan Ava scrolde.

Alex had Ava afgelopen weekend officieel ten huwelijk gevraagd. Die klootzak kon niks halfslachtig doen, en dus was hij met Ava naar Londen gevlogen voor een ‘speciale fototentoonstelling’ en had hij haar in de galerie waar ze zich weer hadden verzoend gevraagd.

Hun bruiloft stond voor de herfst van volgend jaar gepland, maar de voorbereidingen waren al in volle gang, met Jules, Stella en Bridget als bruidsmeisjes. Ava kon geen maid of honor kiezen en dus had ze maar besloten om er geen te kiezen.

‘Deze moet ingelijst worden.’ Barbs boog naar voren en tikte op het schermpje toen Jules bij de laatste foto was aangekomen.

Op de foto knielde Alex op één knie terwijl Ava een hand voor haar mond had geslagen. Haar ogen glinsterden van de tranen. De hele galerie was leeggehaald en voor het aanzoek opnieuw versierd – met fonkelende lichtsnoeren die vol hingen met polaroids die Ava van hen samen had gemaakt, een tafel met kaarsen en bloemen in het midden van de ruimte, en blauwe rozenblaadjes verspreid over de vloer. De schittering die uit het open doosje met de ring kwam was zelfs zo, tweedimensionaal, oogverblindend.

Dit was ook de enige foto die ik ooit van Alex had gezien waarop hij zichtbaar zenuwachtig keek.

Ik wreef in mijn handen. Man, ik kon niet wachten om dit hem onder zijn neus te houden de volgende keer dat ik hem zag. Een zenuwachtige Alex, voorgoed vastgelegd.

Het universum hield van me.

Iedereen bewonderde de foto nog even voordat ze terugkeerden naar hun bureaus en Jules en ik de lege keuken binnenstapten om ‘meer koffie te halen’.

Zodra de deur dicht was, pakte ik haar nek vast en trok ik haar naar me toe om haar behoorlijk te begroeten. Ze smaakte naar karamel en koffie en ik genoot nog een minuut langer van die heerlijke smaak voordat ik me terugtrok.

‘Hé.’ Mijn lippen raakten de hare bij dat woord.

‘Hé.’ Jules’ glimlach bleef als een zonnestraal in mijn borst hangen. ‘Is dit hoe je al je collega’s begroet, dokter Chen? Want dat is erg ongepast.’

‘Alleen degenen die het bloed onder mijn nagels vandaan halen.’ Ik beet zachtjes in haar onderlip vanwege haar sarcasme. ‘Een kus is de enige manier om ze de mond te snoeren.’

‘Laat de verpleegkundigen dat maar niet weten, of je krijgt nog met een ware opstand te maken. Dan doen ze er alles aan om je boos te krijgen.’

‘Dan is het maar goed dat ik niet in verpleegkundigen geïnteresseerd ben. Bovendien…’ Ik wreef met mijn duim rondjes in haar nek. ‘Niemand kan me zo boos maken als jij.’

Jules ontspande bij mijn aanraking. ‘Je bent zo’n charmeur.’

‘Dat is een van mijn vele talenten,’ zei ik. ‘Maar hoe gaat het met de bruiloftsplannen? Is Ava al veranderd in een Bridezilla?’

‘Josh, ze heeft zich letterlijk vier dagen geleden verloofd. Ze is nog steeds in Europa.’

Alex had hun reis verlengd zodat ze na Londen nog naar Frankrijk en Spanje konden.

‘Hé, ik ben nog nooit een bruid geweest. Ik heb geen idee hoe dat in zijn werk gaat.’

Jules zuchtte. ‘Het duurt nog wel even voordat we echt van start gaan, maar…’ Ze keek aarzelend. ‘Nu we het er toch over hebben, we hebben een zeker punt in ons leven bereikt. Bridget is getrouwd. Ava is verloofd.’

‘Ja.’

‘Wil jij… binnenkort al trouwen?’

Mijn duim bleef stil op haar huid liggen. ‘Wil jij dat?’ Ik hield haar reactie nauwlettend in de gaten.

We waren pas een paar maanden aan het daten, maar we konden net zo goed nu al onze verwachtingen voor de toekomst bespreken.

We staarden elkaar een tel aan voordat we onze antwoorden eruit flapten.

‘Nee, ik ben daar financieel nog niet klaar voor…’

‘Ik moet nog steeds mijn coschappen afronden en dan mijn examen afleggen…’

‘Er is nog zoveel wat ik wil doen voordat…’

‘Zoveel plekken die ik nog wil zien…’

Onze woorden mengden zich gehaast.

Jules lachte en bedekte haar gezicht met haar handen. ‘O, goddank. Het is niet zo dat ik niet wil trouwen en uiteindelijk kinderen krijgen, maar nu…’

‘Is het nog niet de tijd daarvoor,’ maakte ik haar zin af. ‘Ik ben het volledig met je eens.’

Ik wist al dat zij degene was met wie ik de rest van mijn leven wilde doorbrengen, maar een huwelijk ging gepaard met financiële verantwoordelijkheden waar we op dit moment allebei nog niet klaar voor waren.

En als we uiteindelijk gingen trouwen, dan wilde ik dat het haar ultieme droombruiloft zou worden. Ik wilde dat onze huwelijksreis episch werd. Die dingen waren door mijn coschappen niet mogelijk en nu Jules nog moest beginnen als advocaat.

‘Er is nog te veel om van de wereld te zien.’ Ik wreef met mijn duim over haar hand. ‘En dat wil ik allemaal met jou zien.’

Een blosje van genot verspreidde zich vanuit haar hals over haar gezicht. ‘Is dat een belofte, Chen? Want daar hou ik je aan.’

Ik glimlachte en vroeg me af hoe ik ooit verdomme had kunnen denken dat Jules iets anders was dan mijn perfecte match.

‘Het is meer dan een belofte, Red. Het is een garantie.’

EPILOOG

Jules

Eén maand later

‘Open het.’

‘Nee.’

‘Jules.’ Josh legde zijn handen op mijn schouders. ‘Wat er straks ook op dat scherm staat, je redt je wel. Ik ben hier. De spanning wordt nog eerder je dood dan de uitslag zelf.’

‘Jij hebt makkelijk praten.’ Ik wierp een zenuwachtige blik op mijn laptop, waar de inlogpagina voor de resultaten van mijn toelatingstoets te zien was. ‘Jij bent niet degene van wie de hele toekomst van één score afhangt.’

Ik had er zo lang op gewacht, en nu de resultaten er eindelijk waren, wilde ik mijn computer door de kamer smijten en doen alsof ze niet bestonden. Wat niet weet, wat niet deert, en zo.

Mijn maag maakte een salto toen ik me de moeilijkheden van die periode herinnerde. Ik had de toets gemaakt vlak na mijn breuk met Josh, en ik was ook nog gewond geraakt doordat mijn psychopaat van een ex me van de trap had geduwd.

Het zag er niet best uit voor me.

‘Niet je hele toekomst.’ Josh’ kalme stem maakte mijn spieren iets losser. ‘Als je niet bent geslaagd, dan doe je de toets nog een keer, totdat je wél slaagt. Op een dag word je een geweldige advocaat, Red. Twijfel daar niet aan. En bovendien…’ Hij kuste mijn voorhoofd. ‘Het is beter om de pleister eraf te trekken dan om in onzekerheid te blijven leven.’

‘Oké. Je hebt gelijk.’ Ik haalde diep adem.

Het was goed. Het kwam wel goed. Het zou niet het einde van de wereld zijn als ik niet was geslaagd.

Ik bedoel, wel het einde van míjn wereld, maar niet het einde van dé wereld.

Ik liep naar mijn laptop toe en typte met bevende vingers mijn gebruikersnaam en wachtwoord. Mijn ontbijt draaide rond in mijn maag en ik had spijt dat ik de bosbessenwafels had gegeten die Josh had gemaakt.

Toen het scorerapport verscheen, sloot ik mijn ogen, mijn hart een krankzinnige trommel in mijn borst.

Je kunt het maar beter gehad hebben. Het komt wel goed.

Achter me legde Josh zijn handen weer op mijn schouders, zijn aanwezigheid sterk en geruststellend.

Eindelijk opende ik mijn ogen en ik staarde naar de totaalscore onder aan de pagina.

295.

Het duurde een tel voordat het getal tot me doordrong. Zodra dat gebeurde, slaakte ik een gil.

‘Ik ben geslaagd!’ Ik sprong overeind en knalde met mijn knie tegen de onderkant van de tafel, maar ik voelde de pijn niet eens. Ik draaide me om en gooide mijn armen om Josh’ nek, met zo’n brede lach op mijn gezicht dat mijn wangen pijn deden. ‘Ik ben geslaagd, ik ben geslaagd, ik ben geslaagd!’

Hij lachte en draaide me rond. ‘Wat zei ik nou? Gefeliciteerd, Red.’ Trots was in zijn stem te horen, diep en warm. ‘Nu kun je mij onderhouden met je advocatensalaris terwijl ik in het ziekenhuis ploeter.’

Volgende week zou ik beginnen aan mijn baan bij Silver & Klein. Ergens vond ik het jammer om de kliniek te verlaten, maar ik hoopte dat ik zo nu en dan nog steeds bij de LHAC zou kunnen werken. Lisa had gezegd dat ze erin geïnteresseerd was om samen te werken met een advocatenkantoor om zo de diensten van de kliniek uit te breiden, en ik was van plan om een partnerschap tussen mijn nieuwe werkgever en mijn oude voor te stellen als ik eenmaal was gesetteld bij Silver & Klein.

Ondertussen was Josh aan het vierde en laatste jaar van zijn coschappen begonnen, waarna hij zijn examen zou afleggen en een bevoegd arts zou worden.

We waren goed op weg met onze droomcarrières, maar om eerlijk te zijn was ik gelukkiger om het feit dat ik Josh al die tijd bij me had gehad. Dat maakte elke overwinning beter en elke mislukking minder erg.

‘Ik wist wel dat je een rijke vrouw zou worden.’ Zelfs nadat hij zijn studielening had afbetaald, had hij na de verkoop van het schilderij nog genoeg geld over om tientallen jaren gebakken te zitten, maar dat weerhield me er niet van hem te plagen. ‘Je gebruikt me voor geld. Ik ben geschokt. Ontzet…’

Josh onderbrak me met een kus. ‘Maak je geen zorgen.’ Zijn stem klonk lager terwijl hij zijn grote, warme hand over mijn been liet glijden. ‘Ik kan je wel in natura terugbetalen.’

Mijn hart begon sneller te kloppen en ik onderdrukte een kreun toen zijn hand tussen mijn benen gleed. Ik was al kletsnat voor hem, wat werd bevestigd door de tevreden fonkeling in Josh’ ogen. Hij was altijd zo’n arrogante eikel als het op seks aankwam.

Ik haatte het hoe erg ik daarvan hield.

‘Ik geloof je niet,’ zei ik buiten adem. ‘Ik heb eerst een demonstratie nodig.’

‘Je bent een keiharde onderhandelaar.’ Hij duwde mijn slipje aan de kant en wreef met zijn duim over mijn klit. ‘Wat voor demonstratie wil je? Wil je dat ik je poesje neuk totdat je je eigen naam vergeet? Je verslind met mijn tong totdat je op mijn gezicht klaarkomt? Of misschien…’ Hij duwde een vinger in me en kromde die totdat hij een plekje raakte waar mijn benen van begonnen te trillen. ‘…wil je wel dat ik elk gat van je vul als de slet die je bent.’

Een kreun verliet mijn mond bij het beeld dat zijn woorden opriepen. Mijn speeltjes waren geen vreemden in ons seksleven en de laatste keer had hij ze op me gebruikt terwijl hij mijn mond neukte…

Een genotszuchtige rilling trok door mijn lichaam.

‘Welke wordt het, Red?’ Josh liet nog een vinger bij me naar binnen glijden. ‘Praat tegen me.’

‘Ik…’ Ik had moeite om een volledige zin te vormen, want ik werd te zeer afgeleid door het stoten van zijn vingers in me.

Elektrische schokjes verzamelden zich tussen mijn benen.

‘Aan je verbale skills moet je werken.’ Hij maakte een afkeurend geluid van teleurstelling. ‘Maar omdat ik me vrijgevig voel en we moeten vieren dat je bent geslaagd, zal ik je een demonstratie van alle drie geven…’

Josh had gelijk dat ik moest werken aan mijn verbale skills, want tegen de tijd dat hij drie uur later klaar was met zijn ‘demonstraties’, was mijn lichaam slap en kon ik me zelfs mijn eigen naam bijna niet meer herinneren.

‘Mmm.’ Ik maakte een tevreden geluid terwijl een slaperig gevoel als een warme deken over me heen viel en aan mijn oogleden trok. We waren van de woonkamer naar zijn bed verhuisd en ik wilde alleen maar in zijn kussens verdwijnen en nooit meer weggaan. ‘Goed voorproefje.’

Josh’ zachte lach kietelde mijn huid terwijl hij een kus op mijn schouder drukte. ‘Wat dacht je dan van een volledige demonstratie?’ Hij raakte de ronding van mijn billen aan en de vlinders in mijn buik werden weer wild.

‘Stop,’ kreunde ik half verschrikt en half opgewonden. ‘Ik ga dood als ik nog één orgasme krijg.’

De kans dat ik morgen normaal zou kunnen lopen was al klein.

‘Oké, oké. Je krijgt uitstel.’ Josh lachte weer voordat hij zich omrolde en zijn telefoon pakte. ‘Ik heb trouwens iets voor je gekocht, als cadeau voor het halen van je toelatingstoets.’ Zijn kuiltje werd dieper. ‘Of liever, ik heb voor óns iets gekocht.’

Ik kwam overeind en mijn nieuwsgierigheid won het van mijn slaap. ‘Is het een speeltje? Lingerie? De Kamasoetra?’

‘Nee, Red.’ Hij tikte op mijn neus, zijn ogen fonkelend van plezier. ‘Niet zo vunzig denken.’

Mijn gezicht betrok terwijl hij iets op het schermpje tevoorschijn haalde. ‘Dat moet jij nodig zeggen. Alles wat uit jouw mond komt is vunzig.’

Josh gaf een lichte tik op mijn billen als straf voordat hij me zijn telefoon gaf. ‘Pas maar op, of dat uitstel wordt iets korter dan je had gedacht.’

Ik negeerde de opwinding die zijn woorden opriepen en tuurde naar het document op het schermpje. Het leek op een… vliegticket?

Toen de woorden eindelijk scherp werden, hapte ik naar adem. ‘Nieuw-Zeeland? Gaan we naar Nieuw-Zeeland?’

‘Begin volgend jaar, als ik weer vakantiedagen heb. Maar ik heb flexibele tickets gekocht, zodat we de data kunnen veranderen voor het geval je die week niet vrij kunt krijgen bij je nieuwe baan.’ Josh’ grijns verblindde me bijna. ‘Ben je blij?’

‘Maak je een grapje? We hebben het over Nieuw-Zeeland!’ Ik voelde kriebels in mijn buik terwijl ik aan besneeuwde bergtoppen en felblauw water dacht. Buiten de VS was ik alleen nog maar naar Eldorra, Canada, Mexico en een paar Caraïbische eilanden geweest. Nieuw-Zeeland was een van de bestemmingen op mijn bucketlist. ‘En als ik niet was geslaagd?’ vroeg ik terwijl ik weer naar de vliegtickets staarde om er zeker van te zijn dat die echt waren.

Ja, die waren echt. Mijn naam, de reisdata, de bestemming. Allemaal echt.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Dan was het een cadeau geweest om je mee te troosten.’

Emotie kneep mijn keel dicht en bleef in mijn borst hangen. ‘Josh Chen, soms ben je…’ Ik legde zijn telefoon opzij en kuste hem. Gezouten karamel mochten ze houden. Niets smaakte zo goed als hij – munt en seks. ‘…best te verdragen.’

‘Best te verdragen?’ Hij trok een wenkbrauw op. ‘Dat is niet goed. Ik hoor onverdraaglijk te zijn, en jij…’ Hij haalde zijn vingers door mijn haar en trok er lichtjes aan. ‘Jij hoort me te haten.’

Ik duwde mijn nagels in zijn been totdat ik hem scherp naar adem hoorde happen. ‘Dat doe ik ook.’

Langzaam trok er een lach aan zijn mond. ‘Laat maar zien dan.’

Ik duwde mijn nagels nog harder in zijn huid voordat ik ze over zijn borst haalde en boven op hem ging zitten. Ik trok hard aan zijn haar en kromp ineen toen hij weer op mijn billen sloeg, dit keer zo hard dat de pijn door mijn lichaam trok.

De binnenkant van mijn benen werd nat en ik kreunde. Alle slaap was verdwenen.

Dan zou ik morgen maar niet kunnen lopen. Lopen werd toch zwaar overschat.

Josh

Vier maanden later

‘Als ik doodga, dan sleep ik je mee naar de hel om je een eeuwigheid te martelen.’ Jules sloeg een arm om mijn middel, haar gezicht bleker dan normaal terwijl we ons naar de rand van het platform begaven.

Achter ons checkte de medewerker onze harnassen nog een laatste keer.

‘Als jij doodgaat, ga ik dood, Red.’ Ik grijnsde naar haar en kuste haar wang. ‘Een hel met jou klinkt hemels.’

De spanning op haar gezicht brak. ‘Dat was erg sentimenteel, Josh.’

‘Ja, en? Ik ben knap genoeg om sentimenteel te zijn.’ Ik keek omlaag naar de rivier onder ons. ‘Bovendien kun je maar beter aardig tegen me zijn. Je wilt toch niet dat onze laatste woorden beledigingen zijn, of wel?’

Dit was onze laatste hele dag in Nieuw-Zeeland en we stonden op de Kawarau-hangbrug in Queenstown om te gaan duo-bungeejumpen. Jules had al onze eerdere activiteiten goed opgepakt – skydiven, paragliden, door een kloof vliegen in de Shotover Canyon Swing. Maar bij geen van die activiteiten had ze zo zenuwachtig gekeken als nu.

Haar gezicht werd nog bleker. ‘Niet zeggen.’

‘Ik maak maar een grapje.’ Ik klemde mijn arm steviger om haar middel. ‘Het komt wel goed. Vertrouw me maar.’

‘Dat mag je hopen, of ik beloof je dat ik Cerberus je genitaliën eraf laat bijten.’

Ik grijnsde. Ik hield ervan als ze gewelddadig werd.

‘Zijn jullie klaar?’ vroeg de medewerker, die de achterkant van onze harnassen vasthield.

Ik keek naar Jules, die diep ademhaalde en toen knikte.

‘Ja,’ zei ik.

Mijn hart bonsde afwachtend tegen mijn ribbenkast.

De medewerker gaf ons een klein duwtje en…

We sprongen. Snel en hard, de wind in onze oren terwijl we op het diepturquoise water van de Kawarau-rivier afvlogen.

Jules’ geschreeuw mengde zich met mijn gelach.

Fúck, wat had ik dit gemist. De adrenaline. Die rush. Het gevoel dat je zo erg lééfde dat de hele wereld om je heen oplichtte.

Maar het was niet alleen de sprong. Het was het feit dat ik dit met Jules ervaarde. Niemand en niets kon me zo’n levend gevoel geven als zij.

Ik ving haar mond in een kus en leidde haar af van de terugslag van het touw. Voor de meeste mensen was de terugslag het angstaanjagendste deel van bungeejumpen, en ze was al zenuwachtig genoeg.

Haar spieren verstrakten, maar ontspanden weer toen ik de kus verdiepte en mijn arm strak om haar middel hield. Ze schreeuwde niet opnieuw onderweg naar beneden.

Trots bloeide op in mijn borst. Dat was mijn meissie.

Een vlot wachtte ons op aan het einde van onze laatste vrije val. Twee werknemers maakten ons los van onze harnassen en we vielen neer, met onze gezichten omhoog, op het matrasachtige kussen.

‘Holy. Shit,’ piepte Jules toen ze op adem was gekomen.

Ik draaide mijn hoofd zodat ik naar haar kon kijken. ‘Ik zei toch dat het geweldig werd.’

‘Ik weet niet of “geweldig” wel het juiste woord is. Ik zag mijn leven voor mijn ogen voorbijflitsen.’ Ze draaide zich ook naar mij om. Haar wangen waren roze gekleurd door de wind en haar haren lagen als een zijdezachte rode wolk om haar hoofd. Ze was zo verdomd mooi dat mijn borst pijn deed. ‘Maar het was het alleen al waard voor die kus.’

‘Spider-Man en Mary Jane kunnen daar niet aan tippen.’

‘Absoluut niet.’

We grijnsden naar elkaar en vervielen toen in een comfortabele stilte, een vredig moment.

Ergens wilde ik hier blijven en Nieuw-Zeeland voorgoed met haar verder ontdekken. Maar ergens kon ik niet wachten om thuis verder te gaan met de rest van ons leven.

Ik zat in het laatste jaar van mijn coschappen, Jules deed het fantastisch bij Silver & Klein en mocht al met een senior partner aan een enorme zaak werken. Vorige maand waren we gaan samenwonen, zodat we zo veel mogelijk tijd samen konden doorbrengen naast onze hectische werkschema’s. We hadden een plek gevonden precies tussen haar kantoor en het ziekenhuis in, zodat we allebei even ver moesten reizen.

Dat betekende dat Stella nu alleen in de Mirage woonde. Ze had een deal met de huurbaas gemaakt zodat ze voor de rest van haar tijd daar niet Jules’ deel van de huur hoefde te betalen. Dat verlichtte het schuldgevoel van Jules dat ze haar vriendin had achtergelaten in hun oude appartement een beetje, ook al had Stella haar verzekerd dat het geen probleem was.

Nieuw-Zeeland was een droom, DC was de realiteit. Beide waren verdomd geweldig.

‘Haat je me nog?’ fluisterde ik terwijl ik mijn vingers met de hare verstrengelde.

Haar ogen fonkelden ondeugend terwijl ze in mijn hand kneep. ‘Altijd.’

Ik glimlachte. ‘Mooi.’

BONUSSCÈNE 1

Josh

‘Je bent een keiharde onderhandelaar.’ Ik duwde Jules’ slipje aan de kant en wreef met mijn duim over haar klit. Mijn lul werd hard toen ik voelde hoe nat ze was. ‘Wat voor demonstratie wil je? Wil je dat ik je poesje neuk totdat je je eigen naam vergeet? Je verslind met mijn tong totdat je op mijn gezicht klaarkomt? Of misschien…’ Ik duwde een vinger bij haar naar binnen en kromde die totdat ik een plekje raakte waardoor ze naar adem hapte. ‘…wil je wel dat ik elk gat van je vul als de slet die je bent.’

Een kreun verliet haar mond. Haar speeltjes waren geen vreemden in ons seksleven en ook al vonden sommige mannen het niets om in de slaapkamer iets anders dan hun pik het werk te laten doen, ik had er helemaal niks op tegen. Ik vond het altijd leuk om nieuwe dingen uit te proberen en als die dingen eindigden in een orgasme… Nou, dan hoorde je mij niet klagen.

‘Welke wordt het, Red?’ Ik liet nog een vinger bij haar naar binnen glijden. ‘Praat tegen me.’

‘Ik…’ Een roze blosje verscheen op haar gezicht terwijl haar ogen dichtvielen.

‘Aan je verbale skills moet je werken.’ Ik maakte een afkeurend geluid. ‘Maar omdat ik me vrijgevig voel en we moeten vieren dat je bent geslaagd, zal ik je een demonstratie van alle drie geven…’

Ze kreunde nog een keer toen ik voor haar neerknielde en haar slipje omlaagtrok. Opwinding trok door me heen en maakte mijn pik steenhard toen ik haar zo opgezwollen en glinsterend voor me zag liggen.

Ik sloeg haar benen over mijn schouders en kuste me een weg omhoog langs de binnenkant van haar been. Haar huid was nog zachter dan zijde tegen mijn lippen en de lichte trilling in haar lichaam maakte me alleen maar hongeriger.

Ik zou Jules een leven lang kunnen eten en het nooit zat worden.

Toen ik bij het middelpunt van haar opwinding was aangekomen, legde ik mijn tong plat tegen haar klit voordat ik langzaam omhooglikte.

Jules greep mijn haar vast en kreunde verstikt. ‘Josh…’

‘Ik weet het, lieverd.’ Ik likte nog een keer. ‘Maar we beginnen pas net.’ Ik stopte even voordat ik naar voren dook, mijn tong naar binnen, en ik verslond haar alsof ik dagenlang niet had gegeten.

Gód, haar smaak en haar gekreun elke keer als ik haar likte. Dat was beter dan welk hoogtepunt dan ook.

Jules kwam binnen vijf minuten en maakte mijn tong nat met haar orgasme. Mijn bloed was net vuur in mijn aderen terwijl ik haar schoonlikte. Als ik niet snel in haar zat, dan zou ik ontploffen, verdomme.

Ik gaf haar een moment om bij te komen voordat ik ging staan en in haar gleed. Haar gekreun nam weer toe terwijl ik haar optilde, haar benen om mijn middel, en haar naar de slaapkamer droeg met mijn pik nog in haar poesje begraven.

Mijn kaken stonden strak op elkaar door de wrijving die deze handeling veroorzaakte, maar het lukte me om haar niet als een beest op de vloer van de woonkamer te nemen. Daar was het nu niet het geschikte moment voor – ze was net geslaagd en ik wilde zeg maar mijn tijd nemen om dat te vieren.

Toen we in de slaapkamer waren, legde ik haar neer op het bed en pakte twee van onze favoriete speeltjes uit haar collectie. Ik zeg ‘onze’, want shit, we gebruikten ze altijd samen en ik had ze als cadeau voor ons gekocht om onze relatie te vieren.

Ik legde er een voor haar neer. ‘Laat me eens zien hoe getalenteerd die mond van je is.’

Mijn ademhaling ging steeds sneller terwijl Jules onderdanig haar lippen om het topje van de dildo legde en begon te zuigen.

Mijn eigen, erg echte en harde pik pulseerde van verlangen, maar ik negeerde hem zo goed mogelijk terwijl ik haar voorbereidde met glijmiddel. Ze was speeltjes wel gewend en dus duurde het niet lang om haar op te warmen, maar ik wilde haar zo min mogelijk ongemak bezorgen.

Zodra ik tevreden was, bracht ik langzaam de anale plug naar binnen en zette hem aan. Het getril overstemde bijna Jules’ gekreun.

Ze kromde haar rug en dat was de enige uitnodiging die ik nodig had om met één harde en soepele stoot in haar te glijden.

We kreunden tegelijkertijd, ook al klonk het bij haar nog steeds gedempt door het speeltje in haar mond. Fuck. Ze bleef me maar verbazen met hoe goed ze voelde – strak en nat en zo perfect om me heen gesmolten dat ik geen idee meer had waar ik eindigde en zij begon.

Ik sloot mijn ogen en knarste met mijn tanden. Broccoli. Spruiten. Bieten. Mentaal ging ik alle groenten af zodat ik niet al zou klaarkomen als een verdomde maagd die voor de eerste keer seks had. Toen versnelde ik het tempo weer.

Ik trok me terug totdat alleen het topje er nog in zat voordat ik mezelf weer zo diep mogelijk in haar begroef, opnieuw en opnieuw, totdat het geluid van huid op huid zich mengde met mijn gegrom en haar gekreun.

‘Blijf zuigen, lieverd.’ Ik greep haar heupen vast en bleef mijn blik op haar houden terwijl Jules haar hoofd omhoog en omlaag over het speeltje bewoog. Ook al zat ik niet in haar mond, het was zo verdomd erotisch om haar zo enthousiast te zien zuigen. ‘Je doet het zo goed. Precies zo, ja.’

Ondertussen bleef ik haar neuken. Erin en eruit, sneller en sneller, totdat ik een vertrouwd elektrisch gevoel onder in mijn rug voelde. Ik kreunde nog een laatste keer voordat mijn orgasme door me heen trok en elk zenuwuiteinde in de fik zette. Jules kreunde tegelijkertijd en haar poesje klemde zich om mijn lul en trok elke druppel uit me.

Ik wachtte totdat we op adem waren gekomen voordat ik me terugtrok en het condoom weggooide. ‘Zo verdomd trots op je, Red.’ Ik kuste haar schouder terwijl ze vermoeid op het bed neerstortte.

‘Omdat ik ben geslaagd of vanwege iets anders?’ vroeg ze, haar stem gedempt door het kussen.

Ik lachte en haalde de plug langzaam uit haar. Ik wikkelde hem in een tissue uit de doos en legde hem op het nachtkastje om hem later schoon te maken.

‘Allebei.’ Ik kuste haar schouder weer voordat ik haar omrolde zodat we op onze zij naar elkaar toe gedraaid lagen.

‘Mmm. Nou, dat was wel een goede manier om het te vieren.’ Jules rekte zich uit en gaapte. Zelfs van zo dichtbij kon ik geen smetje zien. Ze was perfect, op elke manier. ‘Goed werk, Chen.’

‘O, ik ben nog niet klaar met je. Ik laat je alleen even uitrusten zodat ik je niet te veel uitput.’ Ik trok haar dichterbij. ‘Ik heb véél plannen voor je vandaag.’

‘O ja?’ Jules’ mond vertrok door een onderdrukte lach.

‘Mm-mm. Rust maar uit nu het kan, want over tien minuten beginnen we met de tweede ronde.’ Ik drukte mijn lippen boven op haar hoofd voordat ik haar tegen mijn borst trok en luisterde naar haar ademhaling, die steeds rustiger werd.

Jules en ik hadden een wild seksleven, maar dit zouden altijd mijn favoriete momenten blijven – als we naast elkaar lagen, tevreden luisterend naar elkaars hartslag.

We hoefden niet te praten of dingen te doen om gelukkig te zijn.

We hoefden alleen maar sámen te zijn.

BONUSSCÈNE 2

Jules

‘We hangen dat niet in ons huis op.’ Ik sloeg mijn armen over elkaar en mijn gezicht betrok toen ik het afschuwelijke rood-oranje schilderij zag dat Josh droeg. ‘Dat trekt meteen de waarde van het pand omlaag.’

We waren net teruggekomen van het winkelen voor ons huis, en ook al had ik hem er niet van kunnen weerhouden het walgelijke ding te kopen, ik had gehoopt dat ik thuis… overtuigender kon zijn.

‘Ten eerste, dit is een prachtig kunstwerk.’ Hij negeerde mijn protest en hing het afschuwelijke ding naast de goud omlijste spiegel aan de muur. ‘Ten tweede, je doet dramatisch.’

‘Ten eerste, nee, niet waar. Ten tweede, ik ben altijd dramatisch.’ Ik kneep mijn ogen samen. ‘Wat hoort het eigenlijk voor te stellen.’

‘De zonsondergang. Duh.’

Daar zat niks ‘duh’ aan. Het leek alsof iemand sinaasappelsap op een canvas had gemorst en er vervolgens hevig bloedend uit meerdere wonden in had gerold.

‘Nou, het is de lélijkste zonsondergang die ik ooit heb gezien… Hé!’ Ik gilde toen Josh me optilde en over zijn schouder gooide. Bloed stroomde naar mijn hoofd terwijl mijn wereld ondersteboven kwam te hangen. ‘Zet me neer!’

‘Alleen als je zegt dat het schilderij een kunstwerk is.’

‘Het is een kunstwerk, ja, een slecht kunstwerk.’

Gelach brak door mijn tweede gil heen toen hij mijn billen een waarschuwende tik gaf – licht genoeg om speels te zijn, maar hard genoeg om pijn te doen.

‘Nog één woord en je krijgt vanavond geen pasta,’ gromde hij, maar ik hoorde de lach in zijn stem. ‘Dan krijg je zalm en koolsla.’

Mijn glimlach verdween en ik kokhalsde bijna bij het idee van die combinatie. ‘Dat zou je niet dúrven.’

Het was een van die zeldzame dagen waarop Josh en ik allebei vrij hadden van het werk en dus hadden we een thuisdate gepland. Hij zou koken en ik zou de muziek uitkiezen en de tafel dekken.

Als iemand me tijdens mijn studie had gezegd dat ik blíj zou zijn met zo’n rustige en ingetogen date, dan had ik verontwaardigd gevraagd wat diegene had gesnoven. Mijn motto was altijd al geweest: hoe groter, hoe beter. Drinken en dansen in een nieuwe, populaire bar, vliegen in een luchtballon, een boottocht om de zonsondergang vanaf de Potomac te zien… dat was mijn zwakke plek.

Maar Josh en ik hadden die dingen al gedaan en ik bleef liever thuis met hem. We hadden die wilde buitenactiviteiten niet nodig om het naar onze zin te hebben, en ik vond het leuk om hem helemaal voor mezelf te hebben… tenzij hij iets gemeens deed zoals me dwingen om koolsla te eten.

‘O, echt wel, dus wees een beetje aardig. Jouw eten ligt in mijn handen.’ Josh liep naar de keuken en zette me op het aanrecht neer. Ons huis was erg open, dus er zaten geen muren tussen de keuken en de woonkamer.

Ik ademde giechelend uit, mijn hoofd draaierig omdat de wereld niet meer ondersteboven hing en door Josh’ schone, bedwelmende geur. We waren al bijna een jaar officieel aan het daten en de vlinders fladderden nog steeds even hevig in mijn buik als ik bij hem was.

Hij ging tussen mijn benen staan en sloeg zijn armen om mijn middel. ‘Wat dacht je hiervan? We houden het schilderij in ruil voor de beste pasta die je ooit in je leven zult proeven.’

Ik trok een wenkbrauw op. ‘Je hebt nogal een hoge dunk van je kooktalent, dokter Chen.’

Hij kon wél geweldig koken. Ik had al honderden dollars bespaard aan afhaalmaaltijden sinds we waren begonnen te daten, aangezien zijn eten veel beter was dan wat ze in restaurants maakten.

‘Om een goede reden.’ Josh’ kuiltje maakte oogverblindend zijn opwachting. ‘Dus, wat dacht je ervan? Compromis?’

Voor een lang moment staarde ik naar het schilderij over zijn schouder en zuchtte toen. ‘Prima, maar als het eten niet verbazingwekkend goed is, dan eis ik mijn geld terug en gaat Meneer Lelijke Zonsondergang regelrecht de afvalcontainer in.’

Hij lachte en gaf me een vlugge kus. ‘Deal. Maak je nu maar klaar terwijl ik in de keuken voor je ga ploeteren.’

‘Dramakoning.’

‘Zegt de dramakoningin.’

Hij had een punt. Ik wás ook een dramakoningin, en daar was ik trots op ook. Het was beter dan saai zijn.

Ik wist de grijns niet van mijn gezicht te houden terwijl ik van het aanrecht sprong en naar onze slaapkamer liep. Josh en ik waren een halfjaar geleden gaan samenwonen, meteen na de jaarwisseling, maar we waren zo druk geweest dat we nog niet echt de kans hadden gehad om alles in te richten.

Tot een maand geleden hadden we alleen nog maar de basismeubels staan: een bank, bed, eetkamertafel en salontafel. Nu stonden er souvenirs van onze reis naar Nieuw-Zeeland, inclusief een prachtige kaurihouten klok en pounamu-beeldjes, verspreid door onze driekamerwoning. Josh’ – dubieuze – smaak mengde zich met de mijne in elke kamer. Die afschuwelijke zonsondergang voor hem, een donzig roze kleed voor mij. Een zwartleren hoofdeinde voor hem, een rood kussen in de vorm van een mond voor mij.

Die dingen zouden niet bij elkaar moeten passen, maar toch deden ze dat wel. Net zoals wij.

Terwijl Josh het eten maakte, sprong ik onder de douche en maakte me klaar alsof we uit eten gingen in een vijfsterrenrestaurant. Een date thuis was geen reden om er niet zo goed mogelijk uit te zien.

Tegen de tijd dat ik klaar was met mijn haar en make-up en mijn favoriete groene zijden jurk had aangetrokken, hadden de aroma’s van knoflook, tomaten en kaas het huis gevuld, en het water liep me in de mond.

Mijn buik knorde afwachtend terwijl ik terugliep naar de keuken, maar ik stopte toen de eetkamer in beeld kwam. Mijn mond viel open door wat ik voor me zag.

Op de een of andere manier had Josh in twee uur tijd niet alleen gekookt, maar de eetkamer ook getransformeerd tot iets wat regelrecht uit een romantische filmscène kwam.

Hij had de lichten gedimd, zodat het meeste licht van de tientallen kaarsen in de ruimte kwam. Ze verspreidden een warme, gouden gloed en gaven de normaal gesproken alledaagse kamer iets gezelligs en intiems. Een wit linnen tafelkleed lag over de tafel, met daarop ons mooiste porseleinen serviesgoed, een fles rode wijn en een klein bloemstuk van oranje rozen, mijn lievelingsbloem.

Josh stond naast de tafel met een flauwe grijns op zijn gezicht. Hij had zijn T-shirt omgewisseld voor een wit overhemd, jasje en een donkere spijkerbroek.

‘Dit is onze eerste echte date sinds een maand, dus ik had me voorgenomen om eens extra mijn best te doen.’ Hij nam me van top tot teen op, zijn blik zo langzaam en sensueel dat die een brandend spoor achterliet. De vlinders in mijn buik kwamen weer tot leven, maar daar was de laatste tijd niet veel voor nodig. ‘Je ziet er mooi uit, Red.’

Ik was te geschokt om een zin te vormen. ‘Wat… Hoe…’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Zo lang duurt het niet om te koken, en ik ben onze kamer in geglipt toen jij aan het douchen was.’ Zijn grijns werd breder. ‘Je doet daar erg lang over.’

‘Niet wáár.’ Vijfenveertig minuten was niet lang. Een vrouw moest voor een date veel scrubben en conditioner gebruiken.

Ik liep naar de tafel toe en liet mijn hand over het kleed glijden. ‘Ik zou de tafel dekken.’

‘Ik wilde het doen, zodat we gelijk van start konden gaan.’ Josh trok een stoel naar achteren en wachtte totdat ik zat voordat hij tegenover me plaatsnam. ‘Vertel me nu maar dat deze pasta de allerbeste pasta is die je ooit hebt geproefd.’

‘Zó arrogant.’ Ik draaide de pasta om mijn vork en nam zoals gevraagd een hap. De smaken ontploften in mijn mond en ik kon een genietende kreun niet tegenhouden.

‘Dit…’ Ik slikte en wierp nog een blik op het afschuwelijke schilderij. Mijn waardering voor het eten vocht tegen mijn walging voor het kunstwerk. ‘Is…’

‘Ja?’ Josh trok een wenkbrauw op.

‘Erg goed,’ gaf ik met tegenzin toe. Ik kon niet liegen. Het eten was geweldig, maar dit betekende wel dat ik voor god mocht weten hoelang elke dag naar een lelijke zonsondergang moest kijken.

Ik zuchtte diep terwijl Josh lachte. ‘Klink niet zo verdrietig, Red. Je gaat nog wel van Sunny houden.’

‘Je hebt dat ding níét Sunny genoemd.’

‘Het is een passende naam.’ Zijn gezicht verzachtte. ‘Maar even serieus, ik ben blij dat we dit kunnen doen. Ik heb je gemist.’

De vlinders werden wild. ‘We zien elkaar elke dag.’

‘Dat weet ik.’

Ik nam een slok van mijn wijn in een poging om van de brok in mijn keel af te komen. Zelfs na een jaar daten voelde het nog vreemd dat er iemand zoveel van me hield als Josh deed.

Diepgaand, compleet en onvoorwaardelijk.

De oude ik zou onze relatie en zijn gevoelens voor mij in twijfel hebben getrokken, maar gelukkig had ik die onzekerheden overwonnen… Grotendeels dan. Soms probeerden ze terug te kruipen in mijn bewustzijn, maar ik hoefde alleen maar naar Josh te kijken om ze te onderdrukken.

Ik zette mijn glas neer en streek een lok haar achter mijn oor terwijl ik hem bleef aankijken. ‘Dokter Chen, wie had gedacht dat je zo’n romanticus was?’

‘Dat komt door jou.’ Zijn grijns keerde terug, ongetwijfeld omdat er een felrood blosje op mijn wangen was verschenen. ‘Maar genoeg klef gedoe voordat je gezicht ontploft en mijn prachtige maaltijd verpest.’

‘Pas maar op, Chen. Er is maar ruimte voor twee aan deze tafel. Je ego moet een ander plekje zien te vinden.’

‘Sorry lieverd, maar mijn ego en ik kunnen niet van elkaar gescheiden worden.’ Josh vulde onze glazen opnieuw. ‘Dus, hoe gaat het met de plannen voor het vrijgezellenfeest? Ik appte Ava vandaag en ze blééf maar doorgaan over Spanje.’

Ava’s Barcelona-vrijgezellenfeest zou in september plaatsvinden, gevolgd door haar bruiloft in Vermont in oktober.

‘Goed.’ Ava had geweigerd om één maid of honor te kiezen en dus verdeelden Bridget, Stella en ik alle taken – Stella en ik deden iets meer, want Bridget had het erg druk met het regeren over een land en zo. ‘Ik heb een geweldige rooftopbar gevonden…’

Josh en ik praatten elke dag, hoe druk we het ook hadden, zelfs al was het maar een kort belletje of berichtje tussen zijn ziekenhuisdiensten en mijn lange avonden met zaken van Silver & Klein door. Maar ik leefde voor zulke momenten, waarop we de kleinste en absurdste details van onze levens konden delen en er samen enthousiast of boos over konden zijn. De nieuwe foodtruck op Farragut Square die ik had ontdekt, de cultfilm uit de jaren negentig die hij had gevonden voor onze volgende filmavond.

Relaties werden gebouwd op kleine momenten, niet op grootse gebaren.

Sinds we waren begonnen te daten, hadden Josh en ik gewandeld door de Blue Ridge Mountains, waren we gaan bungeejumpen en skydiven in Nieuw-Zeeland en hadden we in de allerbeste restaurants gegeten, maar al die dingen hadden we niet nodig om gelukkig te zijn.

We hadden alleen elkaar nodig.

‘Wat is het vonnis over de date van vanavond? Heeft die je verwachtingen waargemaakt?’ vroeg Josh plagend terwijl we de tafel afruimden.

‘Een tien, Chen. Goed gedaan.’ Ik zette de vaat in de gootsteen voordat ik mijn armen om zijn nek sloeg. ‘Maar je bent iets vergeten.’

Hij fronste. ‘Wat dan?’

‘Een tweede toetjesronde.’ Ik kuste hem en glimlachte toen hij scherp naar adem hapte. ‘Wat zeg je ervan als we in de slaapkamer verdergaan met deze date? De vaat kan wel wachten.’

Zoals verwacht kwamen we die avond niet aan de vaat toe. Onze date eindigde pas in de vroege uurtjes en het enige wat ik erover kon zeggen was…

Beste. Date. Ooit.

Dank je wel!

Bedankt voor het lezen van Twisted hate! Als je van dit boek hebt genoten, dan zou ik het erg op prijs stellen als je een recensie achterlaat op je favoriete socialmediaplatform.

Recensies zijn voor een auteur net fooien, en ze helpen allemaal!

Veel liefs,

Ana

Dankwoord

Ten eerste wil ik mijn proeflezers Brittney, Sarah, Rebecca, Aishah, Allisyn, Salma en Kimberly en mijn speciale proeflezers Logan, Aya, Alexa en Ashley ONTZETTEND bedanken voor jullie geweldige, eerlijke feedback en medische en juridische expertise. Jullie hebben het verhaal in zijn puurste vorm gezien, met typfouten en alles, en jullie feedback heeft een ruwe versie omgetoverd in iets wat ik trots met de wereld kan delen.

Christa Désir en het team van Bloom Books: bedankt voor jullie geweldige werk en omdat jullie dit boek hebben laten schitteren.

Kimberly Brower, mijn agent, bedankt dat je altijd zo fantastisch bent. Ik ben zo blij met je begeleiding en aanmoediging.

Amber, bedankt dat je er altijd bent als ik me te veel zorgen maak (wat zo’n beetje 99 procent van de tijd gebeurt) en omdat je een geweldige persoonlijk assistent bent.

Amy Briggs, mijn redacteur, en Krista Burdine, mijn corrector: bedankt voor de toverkunsten die alleen jullie kunnen verrichten.

Bedankt aan Amanda van E. James Designs voor de prachtige cover, en het team van Give Me Books en van Wildfire Marketing omdat jullie me tijdens de chaotische publicatiemaand in balans hebben weten te houden.

En als laatste, aan al mijn lezers, bloggers, bookstagrammers en booktokkers: ik hou van jullie! Ik kan er gewoon niet over uit hoe geweldig jullie allemaal zijn, en ik ben ieder van jullie intens dankbaar.

Xo,

Ana

Over de auteur

Ana Huang schrijft spicy New Adult en contemporary romance. Haar verhalen variëren van luchtig tot erg duister, maar wat ze gemeen hebben: een happily ever after, meeslepende verhalen en bijdehante personages met veel chemistry.

Ana houdt van reizen, warme chocolademelk, en is helemaal weg van meerdere fictieve mannen.

Meer lezen van Ana Huang?

Twisted love is het eerste deel in de spicy Twisted-serie van Ana Huang. Alle delen zijn los van elkaar te lezen.

Wanneer Alex’ beste vriend voor langere tijd naar het buitenland gaat en hem vraagt om een oogje in het zeil te houden bij zijn zus, blijkt dat de afstandelijke Alex tegen alle verwachtingen in misschien toch niet zo gevoelloos is als hij dacht. Het is totaal niet de bedoeling dat de zonnige Ava en de Alex close worden. Maar wanneer ze toch verliefd worden, brengt dat hun levens in een stroomversnelling. Er komen vele geheimen aan het licht die voor hen beiden alles kapot zouden kunnen maken.

Table of Contents

Trigger Warning

Playlist

HOOFDSTUK 1 – Jules

HOOFDSTUK 2 – Josh

HOOFDSTUK 3 – Josh

HOOFDSTUK 4 – Jules

HOOFDSTUK 5 – Jules

HOOFDSTUK 6 – Josh

HOOFDSTUK 7 – Jules

HOOFDSTUK 8 – Josh

HOOFDSTUK 9 – Jules

HOOFDSTUK 10 – Josh

HOOFDSTUK 11 – Jules

HOOFDSTUK 12 – Josh

HOOFDSTUK 13 – Josh

HOOFDSTUK 14 – Jules

HOOFDSTUK 15 – Jules

HOOFDSTUK 16 – Josh

HOOFDSTUK 17 – Jules

HOOFDSTUK 18 – Jules

HOOFDSTUK 19 – Josh

HOOFDSTUK 20 – Jules

HOOFDSTUK 21 – Jules

HOOFDSTUK 22 – Jules

HOOFDSTUK 23 – Josh

HOOFDSTUK 24 – Jules

HOOFDSTUK 25 – Josh

HOOFDSTUK 26 – Josh

HOOFDSTUK 27 – Jules

HOOFDSTUK 28 – Josh

HOOFDSTUK 29 – Josh

HOOFDSTUK 30 – Jules

HOOFDSTUK 31 – Jules

HOOFDSTUK 32 – Josh

HOOFDSTUK 33 – Jules

HOOFDSTUK 34 – Josh

HOOFDSTUK 35 – Jules

HOOFDSTUK 36 – Josh

HOOFDSTUK 37 – Josh

HOOFDSTUK 38 – Jules

HOOFDSTUK 39 – Josh

HOOFDSTUK 40 – Jules

HOOFDSTUK 41 – Jules

HOOFDSTUK 42 – Jules

HOOFDSTUK 43 – Josh

HOOFDSTUK 44 – Jules

HOOFDSTUK 45 – Jules

HOOFDSTUK 46 – Josh

HOOFDSTUK 47 – Jules

HOOFDSTUK 48 – Jules

HOOFDSTUK 49 – Josh

HOOFDSTUK 50 – Josh

HOOFDSTUK 51 – Jules

HOOFDSTUK 52 – Jules

HOOFDSTUK 53 – Josh

HOOFDSTUK 54 – Josh

HOOFDSTUK 55 – Josh

HOOFDSTUK 56 – Jules

HOOFDSTUK 57 – Jules

HOOFDSTUK 58 – Josh

EPILOOG – Jules

BONUSSCÈNE 1 – Josh

BONUSSCÈNE 2 – Jules

Dank je wel!

Dankwoord

Over de auteur

Meer lezen van Ana Huang?